της Ίριδας Σταματίου, Β2
Ο Kωνσταντίνος Kαβάφης γεννήθηκε στην Aλεξάνδρεια στις 29 Aπριλίου 1863 και πέθανε στην ίδια πόλη το 1933 την ημέρα των γενεθλίων του. Hταν το μικρότερο παιδί του Πέτρου Καβάφη, ενός μεγαλέμπορου βαμβακιού από φαναριώτικο γένος και της Χαρίκλειας Φωτιάδη. Τα πρώτα παιδικά του χρόνια ζει στην Αλεξάνδρεια με οικονομική ευημερία ενώ το 1870, μετά το θάνατο του πατέρα του, ξεκινάει η οικονομική κρίση και η παρακμή της οικογένειες. Το 1872 η μητέρα του μαζί με όλα τα παιδιά της μετακομίζουν στην Αγγλία, όπου ο μικρός καβάφης διδάσκεται στην αγγλική γλώσσα ενώ παράλληλα μαθαίνει ελληνικά και γαλλικά. Έξι χρόνια αργότερα επιστρέφουν στην Αλεξάνδρεια και συνεχίζει τις σπουδές του στο εμποροπρακτικό λύκειο «Ερμής» ενώ ταυτόχρονα αρχίζει να μελετά και να εργάζεται πνευματικά χρησιμοποιώντας βιβλία από τη δανειστική βιβλιοθήκη.
Το 1882 στη διάρκεια της αιγυπτιακής εξέγερσης κατά των Άγγλων, πηγαίνει με την οικογένειά του για τρία χρόνια στην Κωνσταντινούπολη, όπου μένουν στο σπίτι του φαναριώτη παππού του. Εκεί ο ποιητής ξεκίνησε να εκφράζει ζωηρό ενδιαφέρον για την πολιτική και δημοσιογραφική καριέρα. Επίσης, την ίδια περίοδο αρχίζει συστηματικές προσπάθειες να επιδοθεί στην τέχνη του ποιητικού λόγου με μια σειρά από αδημοσίευτα από τον ίδιο ποιήματα, τα οποία τελικά δημοσιεύτηκαν το 1968. Το 1885 επιστρέφει στην Αλεξάνδρεια όπου παίρνει την ελληνική υπηκοότητα και ξεκινά να εργάζεται ως δημοσιογράφος, μεσίτης και υπάλληλος στο γραφείο αρδεύσεων, φτάνοντας το βαθμό του υποτμηματάρχη. Το 1891 εκδίδει το πρώτο του ποίημα «Κτίσται» σε μονόφυλλο και δημοσιεύει μερικά πεζά κείμενα, όπως τα δύο περι «Ελγινείων». Τα οικονομικά του βελτιώνονται σημαντικά και τα επόμενα χρόνια ταξιδεύει στο Κάιρο, το Παρίσι, το Λονδίνο και την Ελλάδα, όπου γνωρίζεται με γνωστούς έλληνες πεζογράφους και ξεκινά η σπουδαία ποιητική του πορεία. Το 1926 η κυβέρνηση του δικτάτορα Πάγκαλου του απονέμει το παράσημο του Φοίνικα και ο ποιητής δέχεται με μεγάλη χαρά αυτή τη διάκριση. Λίγο αργότερα, το 1930, αρχίζει να υποφέρει από τον λάρυγά του και τον Ιούλιο του 1932 οι γιατροί διέγνωσαν τον καρκίνο. Στη συνέχεια εισάγεται στο νοσοκομείο όπου του έκαναν τραχειοτομία και τέσσερις μήνες μετά επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια όπου και πέθανε τον επόμενο χρόνο.
Σε όλους εμάς όμως άφησε παρακαταθήκη το σπουδαίο ποιητικό του έργο, το οποίο συμπλήρωνε ως το τέλος της ζωής του αλλά δεν εκδόθηκε ποτέ ολόκληρο. Τα ποιήματα του χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες, στα «ιστορικά», τα «φιλοσοφικά» και τα «ηδονικά η αίσθησιακά», όπου μέσα από αυτά βλέπουμε το ουσιαστικό περιεχόμενο του ποιητή που ενδιαφερόταν μόνο για τον εσωτερικό στοχασμό, τη φιλοσοφική σκέψη και το στοχαστικό δίδαγμα. Συνολικά τα ποιήματα που έγραψε ο Καβάφης είναι 154. Επιπλέον πρέπει να υπολογιστούν άλλα 75 που έμειναν ανέκδοτα και άλλα 27, τα οποία δημοσίευσε ο ίδιος το 1886 αλλά αργότερα τα αποκήρυξε. Τελικά, τα ποιήματά του εκδόθηκαν σε συλλογές ενώ πρόκειται για τον πιο πολυμεταφρασμένο νεοέλληνα λογοτέχνη.
