ψηφίδες

Με το ποίημα αυτό η μαθήτρια του σχολείου μας Γιαννακοπούλου Δέσποινα κέρδισε το 1^ο Βραβείο Ποίησης στον 3^ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Λογοτεχνίας που προκήρυξε το Πειραματικό Γυμνάσιο του Πανεπιστημίου Πατρών.  Η μαθήτρια πήρε μέρος στον διαγωνισμό με το ψευδώνυμο Theater lover .

«Αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω απ’τη Γη, ποτέ σου δεν  θα μπορέσεις να σταθείς επάνω της»                                                    

                                                                                                                   Theater lover

Πολλά πλάσματα θελήσανε να φύγουν απ΄τον κόσμο,
να φτάσουν τ’άστρα, να βρουν το φως,
όμως φοβόντουσαν να τεντώσουνε το χέρι, για να πιάσουν του ουρανού τη χαίτη,
να χαϊδέψουν το διαφορετικό, το ξένο, το άπειρο…
Γιατί τους τρέλαινε η γλύκα του, μεθούσαν με τ’άρωμα του
και γράφανε τραγούδια για το άγνωστο,
που τα ζήλευε και ο μεγαλύτερος ποιητής, τα λαχταρούσε και ο πιο τρελός ζωγράφος,
τα είχε ανάγκη κι ο πιο βαθιά πληγωμένος.

Κι ένα μικρό παιδί,
που την ένια του φόβου δεν εγνώριζε,
κοίταξε τ’άστρα κι αποφάσισε να τα γνωρίσει.
Και ανέβηκε σε ένα δένδρο, και αναστέναξε η Γη,
και πήδηξε και ξεσήκωσε τον κόσμο ολάκερο.
Οι θάλασσες και τα βουνά τρόμαξαν και πήγαν να το βρουν.
Και είδαν το παιδί να σκαρφαλώνει με πόδια και χέρια ματωμένα πάνω στο δένδρο
και να πέφτει ξανά και να πονά και να τραυματίζεται.

Ώσπου ο Όλυμπος το λυπήθηκε και του είπε:
«Γιατί πονάς; Γιατί χαραμίζεσαι; Δεν φοβάσαι;»
Και το παιδί απάντησε: «Όχι!»,
και τίναξε τα χέρια του, περιποιήθηκε τις πληγές του, συνέχισε να προσπαθεί.
«Και τι θα καταφέρεις;» τον ρώτησαν.
«Ίσως τίποτα», απάντησε εκείνος.
Και τον ρωτήσανε και πάλι:
«Γιατί το κάνεις;» Και εκείνος είπε:
«Γιατί αν δεν γνωρίσω το άγνωστο, δεν θα σεβαστώ το γνωστό».

Και ένα άστρο τέντωσε το χέρι του
κι από αυτό γαντζώθηκε το μικρό παιδί
και γνώρισε τους πλανήτες, που ήταν ομορφότεροι και από θεούς
κι ερωτεύτηκε τα σύννεφα, που τον κοίμιζαν στην αγκάλη τους
και δεν θέλησε να γυρίσει πίσω στην Γή.
Κι η Γή ζήλεψε και έκλαψε και θύμωσε
και χτύπησε το μικρό παιδί δυνατά στην πλάτη και το τρόμαξε,
κι εκείνο έπεσε στο χώμα κι έβγαλε φτερά.

Τα πλάσματα μαζεύτηκαν γύρω του να το θρηνήσουν.

Επιπόλαιο, τον ονόμασαν οι θάλασσες.
Ονειροπόλο, η βροχή.
Αισχρό, ο αγέρας.
Μα γενναίο, η Ανατολή…