Οι μαθητές/τριες του Α1 διαβάσαμε στην τάξη το κέιμενο του Κάρολου Ντίκενς «Παραμονή Χριστουγέννων» και αναλύσαμε τα νοήματά του.
Παρακάτω σας διηγούμαστε ένα διαφορετικό τέλος που γράψαμε πάνω στο απόσπασμα του σχολικού μας βιβλίου, συνεχίζοντας την ιστορία μετά το διάλογο του Σκρουτζ και του ανιψιού του.
Επιλέξαμε να σας παρουσιάσουμε τις διηγήσεις του συμμαθητή μας, Κωνσταντίνου Λώλου και της συμμαθήτριας μας, Μαρίας Κασκάνη.
Κωνσταντίνος Λώλος
«Για τούτο λέω ας είναι ευλογημένα τα Χριστούγεννα!»
Τα τελευταία λόγια του ανιψιού του καρφώθηκαν μέσα στο μυαλό και την καρδιά του Σκρουτζ. «Ας είναι ευλογημένα!», επανέλαβε ο Σκρουτζ χαμηλόφωνα, καθώς οι δυο τους προχωρούσαν στο μικρό σοκάκι που θα τους έβγαζε στο σπίτι του. Ο ανιψιός του Σκρουτζ είχε προηγουμένως προτείνει στο θείο του να τον συνοδέψει μέχρι να τελειώσουν την κουβέντα τους.
- Και με ποιο τρόπο, ρώτησε τον ανιψιό του, θα με συμβούλευες, να νιώσω το νόημά τους;
- Τόλμησε να κάνεις κάτι που ξεπερνά τον τρόπο που σκέφτεσαι μέχρι τώρα!
- Μέχρι τώρα τα χρήματα ήταν η μόνη μου έγνοια. Γύρω από αυτά περιστρεφόταν η σκέψη μου!
- Άρα, θείε μου, νομίζω ότι ξέρεις ποια θα είναι μία τολμηρή ιδέα για το πώς θα περάσεις φέτος τα Χριστούγεννα!, είπε με νόημα ο ανιψιός.
Πράγματι, αυτός ο νέος τον είχε βοηθήσει καθοριστικά. Την επόμενη μέρα, ανήμερα των Χριστουγέννων, ο Σκρουτζ είχε πάει από το πρωί στο γραφείο του. Από το μπαλκόνι του, είδε τα μικρά παιδάκια της γειτονιάς του να περπατούν στους δρόμους και να λένε τα κάλαντα.
«Εεεεε παιδιά, τους φώναξε, καλά Χριστούγεννα!» Να, πάρτε και από μένα ένα φιλοδώρημα!» κι αμέσως πέταξε στον αέρα μία χούφτα από χαρτονομίσματα που κρατούσε στα χέρια του.
Εκείνη τη στιγμή ένιωσε ότι ένα βάρος έφυγε από πάνω του, ότι απελευθερώθηκε από ό,τι τον κρατούσε μακριά από τους συνανθρώπους του. Κι αυτά τα μικρά παιδιά ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, ώστε να κάνει το πρώτο βήμα. Ένα βήμα που θα τον έβγαζε από τον κλειστό του κόσμο! Το πρώτο, λοιπόν, τολμηρό βήμα του Σκρουτζ ήταν γεγονός!
Μαρία Κασκάνη
Θείος και ανιψιός περπατούσαν μαζί μες στην ομίχλη και την παγωνιά. Ο Σκρουτζ προβληματισμένος δεν μιλούσε. Σκεφτόταν τα λόγια που πριν από λίγο άκουσε από τον ανιψιό του. Ώσπου μετά από αρκετό περπάτημα στους παγωμένους δρόμους και με φωνή τρεμάμενη ο Σκρουτζ λέει:
-Ανιψιέ μου σκέφτηκα πολύ σοβαρά όσα μου είπες και αποφάσισα να δώσω στα Χριστούγεννα μία δεύτερη ευκαιρία!
Ο ανιψιός του δεν πίστευε στα αυτιά του!
- Μπράβο θείε μου, έκανες την αρχή! Και ξέρεις, η αρχή είναι το ήμισυ του παντός! Σκέψου τώρα και με ποιο τρόπο θα τα γιορτάσεις. Κάνε λοιπόν κάτι διαφορετικό.
Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια τους, όταν θείος και ανιψιός χωρίστηκαν, παίρνοντας ο καθένας το δρόμο για το σπίτι του. Όλο το βράδυ ο Σκρουτζ σκεφτόταν πώς θα γιόρταζε τα φετινά Χριστούγεννα κι αν τελικά ήταν ικανός να νιώσει το νόημα τους.
Ξημερώνοντας είχε πάρει ήδη την απόφασή του. Θα καλούσε στο σπίτι του τους γείτονές του να γευματίσουν μαζί του. Αυτούς που κάθε μέρα κατσάδιαζε για το θόρυβο που προκαλούσαν τα «κακομαθημένα» παιδιά τους! Και για τα κοινόχρηστα που αργούσαν να πληρώσουν! Και για τη σπατάλη τους στην ποσότητα των ξύλων που χρησιμοποιούσαν, για να ζεσταθούν!
Θα τους ζητούσε συγγνώμη, θα τους άνοιγε την καρδιά του μαζί με την πόρτα του σπιτιού του! Προμήθειες είχε όχι μόνο για ένα αλλά για πολλά γεύματα. Κι αυτοί δεν μπορεί…θα τον συγχωρούσαν. Κι έτσι, φωνές και γέλια θα γέμιζαν το σπίτι του. Δεν θα ήταν πλέον μόνος του! Θα μοιραζόταν τη χαρά των Χριστουγέννων και κυρίως το δώρο της συγχώρεσης! Όλοι, άλλωστε, έχουν μια δεύτερη ευκαιρία!
