«Μια Σκιά Στον Χρόνο» της Σοφίας Νιάκα
Ζει με το βλέμμα της κολλημένο στον ορίζοντα,
και οι μέρες της κυλούν σαν ποτάμι χωρίς κατεύθυνση.
Τα βήματα της ηχούν άδεια,
όπως αν ένα βήμα να έχει γίνει
χωρίς να υπάρχει έδαφος κάτω από τα πόδια της.
Απλά περπατάει,
χωρίς να ξέρει αν κινείται πραγματικά ή αν παραμένει στάσιμη.
Ο κόσμος γύρω της μοιάζει με όνειρο.
Οι φωνές της δεν είναι πια δικές της,
μόνο αντηχήσεις που χάνονται πριν φτάσουν στ’ αυτιά της.
Προσπαθεί να αρπάξει την πραγματικότητα,
μα είναι σαν να πιάνει αέρα,
όπως αν το μόνο που αγγίζει είναι η αντανάκλαση της.
Οι ώρες περνούν και δεν αφήνουν ίχνη.
Ο χρόνος είναι ένας μακρύς διάδρομος που την σκεπάζει,
κι εκείνη βαδίζει,
χωρίς να ξέρει αν προχωρά ή αν απλώς ο χρόνος την παρασύρει.
Η αίσθηση της ζωής είναι θολή,
σαν μια εικόνα που ξεθωριάζει συνεχώς.
Αναρωτιέται αν είναι μέρος του κόσμου
ή αν απλά τον παρατηρεί από μακριά,
σαν ξένη σε μια σκηνή που δεν της ανήκει.
Η αλήθεια της είναι σπασμένη σε μικρά κομμάτια,
καθώς το παρελθόν και το μέλλον μπλέκονται σε μια αέναη σύγχυση.
Η πραγματικότητα είναι μια κουρτίνα που ποτέ δεν ανοίγει,
ένας τοίχος που δεν μπορεί να περάσει,
ένας καθρέφτης που του δείχνει εικόνες αλλόκοτες.
Κι έτσι, συνεχίζει να ζει,
σε έναν κόσμο που δεν φαίνεται αληθινη,
με την αίσθηση ότι η ζωή της είναι παιχνίδι,
και εκείνη απλώς παίκτης σε μια σκηνή που δεν καταλαβαίνει.
Μα ίσως, αυτό το παιχνίδι
είναι ό,τι έχει απομείνει.
