Κοζανίτικη Αποκριά
Οι Απόκριες στην Κοζάνη αποτελούν δημοφιλές καθώς και διαχρονικό έθιμο το οποίο περνάει από γενιά σε γενιά και βρίσκει στέγη στις καρδιές των ντόπιων κάθε ηλικίας. Η πόλη της Κοζάνης βρίσκεται στην μεγαλύτερη άνθισή της κατά την διάρκεια των αποκριών. Στιχάκια, τραγούδια, χοροί και πανηγύρια αντηχούν σε κάθε γειτονιά καθώς όλοι οι Κοζανίτες υποδέχονται τον κόσμο από κάθε περιοχή της Ελλάδας και όλοι μαζί γλεντούν με την ψυχή τους.
Κύριο χαρακτηριστικό των Αποκριών αποτελεί το έθιμο του Φανού όπου οι ντόπιοι χορεύουν και γλεντούν γύρω από αναμμένη φωτιά. Το έθιμο αυτό πηγάζει από την παλαιότερη ιστορία της Μακεδονίας αλλά και της Ηπείρου και ακόμη και σήμερα δεν υποβιβάζεται, αντιθέτως συνεχίζει να διατηρείται όσο και να οργανώνεται με θέληση και μεράκι από τις νεότερες γενιές.
Κατά την διάρκεια των Φανών, παίζουν πολλά χαρακτηριστικά τραγούδια τα οποία ανήκουν σε διάφορες κατηγορίες. Υπάρχουν τα νοικοκυρίσια, που συναντώνται και με άλλα ονόματα, τα οποία είναι προκλητικού και αποκαλυπτικού περιεχομένου. Επίσης, υπάρχουν τα σκωπτικά με κύριο χαρακτηριστικό την σάτιρα των πολιτικών αλλά και των κοινωνικών τάξεων, τα τραγούδια αγάπης που αναφέρονται στον έρωτα και τα κλέφτικα που αφηγούνται τα θαρραλέα κατορθώματα και τις θυσίες των Κλεφτών.
Βέβαια, ο Φανός δεν είναι το μόνο έθιμο των Αποκριών. Κατά την διάρκεια των 12 ημερών, εκτός από τους Φανούς, λαμβάνουν χώρα και πολλές άλλες δράσεις που γεμίζουν τους κατοίκους με κέφι. Μερικές από αυτές είναι: Η Παρέλαση Αρμάτων, το Παιδικό Καρναβάλι, τα Sourd Games δηλαδή ένα ιδιαίτερο κυνήγι θησαυρού για παιδιά, το Πάρτι Νεολαίας, τα θεατρικά και οι χοροί στην κεντρική πλατεία.
Όλα τα παραπάνω και πολλά άλλα είναι δραστηριότητες οι οποίες ομορφαίνουν και χαρίζουν στην πόλη μια ευχάριστη και ανάλαφρη ατμόσφαιρα. Ταυτοχρόνως, αποτελούν ανεκτίμητο κομμάτι πολιτιστικής κληρονομιάς καθώς και παράδοσης. Είναι εξαιρετικά συγκινητικό να βλέπουμε την σημερινή νεολαία να τιμά και να πρεσβεύει καθώς και να εξελίσσει τα έθιμα αυτά, διότι εκτός από την διατήρηση της παράδοσης, διδάσκεται και η σύνδεση του παλιού με το καινούργιο, τα οποία μεν έχουν τόσες διάφορες μεταξύ τους, αλλά χρειάζονται το ένα το άλλο προκειμένου η κοινωνία να εξελιχθεί.
