Η φύση
Τόσα δάση, τόσα ποτάμια, τόσες ομορφιές…
Κάποτε μιλούσαν, τραγουδούσαν με τον άνεμο.
Τώρα σωπαίνουν, πνίγονται στην αδιαφορία.
Το ποτάμι κυλούσε σαν χτύπος καρδιάς,
γεμίζοντας τη γη, την καρδιά, τη ζωή.
Τώρα, η ροή του πνίγεται στη βρωμιά.
Τα δέντρα έσκυψαν, τα φύλλα τους σιωπούν.
Δεν υπάρχουν πια οι φωνές που κάποτε μας άγγιζαν.
Η γη είναι έρημος, η ελπίδα κρύβεται.
Περάσαμε και χτίσαμε πάνω στις πληγές.
Βάλαμε τσιμέντο εκεί που υπήρχε ζωή.
Και το χώμα θρηνεί για όσα χάθηκαν.
Οι άνθρωποι καίνε ό,τι αγαπούσαν.
Αφήνουν πίσω τους καπνό και στάχτη.
Μια φωτιά που δεν σβήνει ποτέ.
Κάποτε έτρεχα δίπλα στο ποτάμι,
άκουγα τη φωνή του, μιλούσα στις πέτρες.
Τώρα, οι λέξεις μου πνίγονται στον αέρα.
Ένα πουλί πετάει, ψάχνει για σπίτι.
Δεν βρίσκει πουθενά, τα φτερά του αδειάζουν.
Η φύση, αυτή η αγκαλιά, έπαψε να τον κρατάει.
Πόσο ακόμα θα αφήνουμε τον κόσμο να σωπαίνει;
Πόσο ακόμα θα κλείνουμε τα μάτια στο κακό;
Αν ακόμα μπορούμε να νιώσουμε, ας δράσουμε.
Η γη μας καλεί, αλλά εμείς δεν την ακούμε.
Ακόμα υπάρχει χρόνος, αν ξυπνήσουμε.
Αν αφήσουμε πίσω τη φωτιά, να επιστρέψουμε στο νερό.
