Πεσκανδρίτσα
Στο αμέτρητο σκοτάδι του ωκεανού,
όπου οι θρόισμα των υδάτων είναι οι μόνοι ήχοι,
ζει η πεσκανδρίτσα,
ένα ψάρι τόσο τρομακτικό, που το φως ποτέ δεν την άγγιξε.
2000 μέτρα κάτω από την επιφάνεια,
σε έναν κόσμο που δεν γνωρίζει τίποτα από τον ήλιο,
η πεσκανδρίτσα ζει χωρίς το φως να την αγγίζει,
όπως οι άνθρωποι που συχνά ζουν χωρίς ελπίδα,
χωρίς φως στις ψυχές τους.
Κι όμως, κάθε τόσο,
η πεσκανδρίτσα ανεβαίνει,
ανεβαίνει αργά, σαν να μην μπορεί να αρνηθεί την ανάγκη της.
Η καυτή επιθυμία για κάτι που δεν ξέρει,
για το φως, για την ανακούφιση,
για το άγνωστο που βρίσκεται εκεί πάνω,
ακριβώς εκεί, πάνω από την επιφάνεια,
όπως μια υπόσχεση που ποτέ δεν τηρείται.
Η σιωπή είναι βαριά, βουβή.
Και η πεσκανδρίτσα, με το τρομακτικό της πρόσωπο,
ανεβαίνει αργά, κουρασμένη από το σκοτάδι,
όπως εκείνοι που αναζητούν το φως στη ζωή τους,
γνωρίζοντας ότι το τέλος μπορεί να βρίσκεται σε αυτήν την πορεία,
όμως δεν μπορούν να σταματήσουν.
Αναζητά το φως,
όχι γιατί το κατανοεί,
αλλά γιατί η ψυχή της το απαιτεί,
όπως το φως απαιτεί την ανατολή,
όπως ο άνθρωπος, ακόμη και όταν είναι πληγωμένος,
αναζητά τη χαρά, την ελπίδα, τη ζωή.
Η πεσκανδρίτσα φτάνει στην επιφάνεια,
κι εκεί, για μια στιγμή,
μπορεί να νιώσει το φως,
όμως το φως δεν είναι πάντα όμορφο,
δεν είναι πάντα σωτήριο.
Είναι σκληρό, ανελέητο,
όπως η ζωή που μερικές φορές επιμένει
να μας βυθίζει ξανά στο σκοτάδι.
Αλλά, όπως οι άνθρωποι,
η πεσκανδρίτσα δεν σταματά.
Η ανάγκη να βρει το φως είναι μεγαλύτερη
από τον φόβο του αγνώστου.
