Γιατί φοράς κλουβί;
Γιατί φοράω κλουβί; Ίσως γιατί κάποτε πίστεψα ότι θα με προστατέψει. Ότι οι τοίχοι του θα κρατήσουν μακριά τον πόνο, τους φόβους, την αλήθεια που δεν ήμουν έτοιμη να αντικρίσω. Κλείστηκα μέσα του και ένιωσα ασφαλής, αλλά δεν κατάλαβα πως όσο προστάτευα τον εαυτό μου, έκλεινα έξω και τη ζωή.
Μέρα με τη μέρα, το κλουβί έγινε βαρύτερο. Δεν ήταν πια προστασία, αλλά δεσμά. Ένα κλουβί που δεν μπορούσα να βγάλω, γιατί φοβόμουν να ζήσω χωρίς αυτό. Οι ράβδοι του έγιναν η συνήθειά μου, το καταφύγιο που με έπνιγε. Και κάθε φορά που τολμούσα να αγγίξω την πόρτα του, ο φόβος με τραβούσε πίσω.
Αλλά μέσα μου υπάρχει μια φωνή. Μια φωνή που μου ψιθυρίζει πως το κλουβί δεν με κρατάει ασφαλή, μόνο εγκλωβισμένη. Πως ο αέρας έξω είναι καθαρότερος, ακόμα κι αν πονάει. Και ξέρεις κάτι; Θέλω να το ανοίξω. Θέλω να αφήσω πίσω μου τη σκιά που ήμουν και να περπατήσω στο φως, ακόμα κι αν πέσω.
Γιατί το κλουβί δεν είμαι εγώ. Είναι ο φόβος μου. Κι αν θέλω να ζήσω, πρέπει να μάθω να πετάω.
