Τι ψάχνει το φθινόπωρο, καθώς πέφτουν τα φύλλα;
Μήπως κάτι που ξέχασε, ένα μυστικό της άνοιξης που κρατάει;
Κι αν τα γυμνά κλαδιά είναι η αλήθεια της γης,
πώς αντέχει να χάνει, κάθε χρόνο, τόσα χρώματα;
Η άνοιξη, με τα αθώα της λουλούδια, ξέρει τι φέρνει;
Μπορεί να νιώσει τον χτύπο της ζωής που ξυπνά;
Ή μήπως βιάζεται να ανθίσει, χωρίς να αναρωτηθεί,
πόση δύναμη χρειάζεται η ομορφιά να ζήσει;
Το καλοκαίρι, κάτω από τον καυτό του ήλιο,
βλέπει τη θάλασσα να απλώνεται χωρίς όρια.
Μήπως γι’ αυτό το φως μας τραβάει;
Ή είναι η ανεμελιά του που μαγεύει την καρδιά μας;
Κι έπειτα ο χειμώνας, με τον ψυχρό του αέρα,
κρύβει τα πάντα κάτω από το χιόνι και την ησυχία.
Μα, τι λέει με αυτήν τη σιωπή;
Μας καλεί να ψάξουμε μέσα μας, εκεί που δεν φτάνει κανείς;
Ίσως τελικά να μην υπάρχει απάντηση στον χρόνο που περνά,
παρά μόνο ερωτήσεις που φέρνουν μαζί τους οι εποχές.
Κι εμείς, σαν φύλλα που χορεύουν στον άνεμο,
απλώς ακολουθούμε, μαθαίνοντας να αγαπάμε κάθε στιγμή που αλλάζει.
