Στιγμές Σιωπής. Γράφει η Στέλλα Καζάκη

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς είναι να είσαι μόνος/μόνη σου;

Εγώ ναι, το ζω αυτή τη στιγμή.

Δεν είμαι η μόνη, είναι κι άλλοι τόσοι.

Αλήθεια, δεν περίμενα να είναι τόσο περίεργα τα πράγματα.

Δεν συνομιλείς πια με τους ανθρώπους που κάποτε ήταν δίπλα σου,

δεν βλέπεις κάποια πράγματα με τους ανθρώπους σου,

δεν μπορείς να βγαίνεις έξω και άλλα πολλά.

Μα το μόνο θετικό είναι ότι ηρεμεί η ψυχή σου, το μυαλό σου.

Ένα σύννεφο μαύρο, γεμάτο συναισθήματα και σκέψεις που τρέχουν και αγωνιούν,

και ξαφνικά, όταν ηρεμείς, είναι σαν ένα άσπρο σύννεφο ή δεν υπάρχει τίποτα.

Αλλά, από την άλλη, ώρες-ώρες θες να είσαι και κάπου.

Δυστυχώς, αντιλαμβάνεσαι ότι κανείς δεν ήταν εκεί όσο εσύ πονούσες.

Ήσουν εκεί και τους βοηθούσες όταν αυτοί φώναζαν και έκλαιγαν.

Αυτοί που ήταν όταν τους ζητούσες;

Το συμπέρασμα;

Μάλλον, δεν τους χρειάζεσαι τόσο όσο πίστευες. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα.