Μνήμες

 

Έπεσαν τα τριαντάφυλλα,

σκοτείνιασε ο ουρανός.

Κάθε μου βήμα πιο βαρύ.

Κάθε μου ανάσα πιο ρηχή.

Και όπως σε προσμονώ,

ψηλά στον ουρανό κοιτώ,

με όση ελπίδα μου απέμεινε ευελπιστώ,

ένα αστέρι,

μια λάμψη,

ένα αεροπλάνο,

ένα σημάδι να ιδώ.

Σαν αστραπή μες το σκοτάδι,

απ’ τη ζωή μου πέρασες,

άνθισες και εχάθης.

Άραγε, το πόσο σ’ αγάπησα θα μάθεις;

Στα μάτια μου βλέπω τα δικά σου.

Ο χρόνος σταματά.

Υπάρχω στο κενό.

Στα όνειρά μου κάθε βράδυ εύχομαι να σε βρω.

Στο ανούσιο μέλλον προχωρώ.

Απ’ τις αναμνήσεις προσπαθώ να κρατηθώ,

μα να που πάλι σε ζητώ,

μπαμπά, μπαμπά εσένα θεωρώ,

τον τίτλο αυτό σου παραχωρώ,

ακόμη κι αν παππού σε αποκαλώ.

Στην βαβούρα και την θολούρα,

ρωτώ λες και δεν ξέρω:

Τι κάνει έναν άνθρωπο σπουδαίο;

Σπουδαίος είναι ο άνθρωπος που δίχως να του ζητηθεί σπιθαμή,

έδωσε σώμα και ψυχή,

χατίρι μην χαλάσει,

οικογένεια ενωμένη να κρατήσει,

και αναμνήσεις άξιες χιλίων ζωών να χαρίσει…