Μπορώ να είμαι εγώ;
Το να είσαι μαύρος
είναι πιο δύσκολο απ’ όσο νομίζεις.
Γιατί πάντα υπάρχει κάποιος
να σου λέει πως το δέρμα σου
είναι λάθος.
Κι ακούω λόγια στον δρόμο,
σκληρά σαν πέτρες:
«Αν είσαι κίτρινος ή καφέ,
δεν αξίζεις να ζεις».
Όχι γιατί είναι αλήθεια—
μα γιατί κάποιοι το πιστεύουν
και το δηλητήριο αυτό
τρέχει ακόμα στις φλέβες της Γης.
Ποιος όμως ορίζει το σωστό
όταν εγώ απλώς
είμαι ο εαυτός μου;
Γυναίκες κλαίνε,
παιδιά πεινάνε,
μανάδες θρηνούν —
τις ζωές τους ή των παιδιών τους.
Έχουμε 2025
κι ακόμα πολέμους,
σαν να ζούμε στο 1950.
Σαν να κύλησε ο κόσμος
κι έμεινε στάσιμο το μυαλό.
Dear Lord,
κάθε μέρα που περνά
ψάχνω λεφτά για να σωθώ,
όχι για να ζήσω όμορφα —
μα για να ζήσω.
Παντού αίμα και δάκρυα κυλούν,
σαν να μην έχει πια το χώμα
άλλη αντοχή.
Κι ακούω κι άλλα:
«Αν δεν έχεις χέρια,
αν δεν περπατάς,
αν δεν βλέπεις,
αν δεν ακούς ή δεν μιλάς,
δεν αξίζεις».
Λόγια κοφτερά,
κομμάτια ψυχής
κολλημένα στις γλώσσες των ανθρώπων.
