Ένα σύννεφο γύρω μας
Αυτό το συναίσθημα, που νομίζεις πως θα νιώσεις, αν χάσεις κάποιον αγαπημένο σου, από την ζωή σου, είναι μια βαθιά θλίψη. Μια στιγμή γεμάτη δάκρια και όμορφα λόγια. Μα δεν είναι έτσι. Τουλάχιστον όχι για όλους.
Για μερικούς ανθρώπους, είναι ένα ατελείωτο αίσθημα κενού. Ένα πάγωμα. Σα να σταματάς τον χρόνο, μα οι υπόλοιποι συνεχίζουν να κινούνται. Κι εσύ συνεχίζεις να κινείσαι. Πρέπει να συνεχίσεις την ζωή σου. Μα βλέπεις τον εαυτό σου σα να είναι κάποιος άλλος. Σα το σώμα σου να λειτουργεί μόνο του.
Και σιγά σιγά πρέπει να γυρίσεις στην πραγματικότητα. Χωρίς να σου δίνουν σημασία και χωρίς να ξέρουν τι περνάς. Για αυτούς είναι μία ακόμα μέρα, σαν όλες τις άλλες. Την θλίψη δεν μπορείς πάντα να την δεις σε κάποιον άλλον. Για μερικούς, η θλίψη σημαίνει απομόνωση, ένα αθόρυβο βήμα πίσω από τα γέλια των υπολοίπων.
Και κάποια στιγμή θα τα θυμάσαι όλα αυτά και θα ξέρεις, πως, ό,τι ήταν να περάσει, πέρασε. Και θα το θυμάσαι κάθε μέρα περισσότερο σαν μια θολή ανάμνηση, παρά σαν μια πραγματικότητα που σε κατακλύζει.
