Τέμπη Στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης

Την Κυριακή 23 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε στην Αίθουσα Τέχνης του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ

Κοζάνης μια εκδήλωση αφιερωμένη στο τραγικό έγκλημα στα Τέμπη. Μια μέρα που δεν

είχε χαρακτήρα απλής υπενθύμισης, αλλά ουσιαστικής στάσης απέναντι στην αδικία.

Στόχος της ήταν η αφύπνιση των πολιτών, η διατήρηση της μνήμης ζωντανής και πάνω

από όλα η σταθερή διεκδίκηση δικαιοσύνης για τα θύματα και τις οικογένειές τους.

Τα Τέμπη δεν αποτελούν απλώς ένα γεγονός που πέρασε. Είναι μια πληγή που

παραμένει ανοιχτή και μια υπόθεση που δεν πρέπει να ξεχάσουμε. Πίσω από τους

αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι και ζωές που τερματίστηκαν άδικα, οικογένειες που

αναζητούν απαντήσεις και μια κοινωνία που απαιτεί να μάθει την πραγματική αλήθεια.

Παραβρέθηκαν στην σκηνή οι συγγενείς θυμάτων: Ρούλα Τζοβάρα, Σμαρώ Οικού,

Πάνος Ρούτσι και Μαρία Καρυστιανού οι οποίοι άγγιξαν το κοινό με τις δυνατές και

συγκινητικές ομιλίες τους. Οι ομιλίες αυτές συνοδεύτηκαν από παράλληλες δράσεις

καλλιτεχνών και φορέων οι οποίοι μέσα από την τέχνη τους υποστήριξαν την σκληρή

μάχη των συγγενών των θυμάτων.

Συμπαράσταση έδειξαν, επίσης, οι μαθητές και μαθήτριες του Καλλιτεχνικού Σχολείου

Κοζάνης οι οποίοι δημιούργησαν τρία μεγάλα πανό ως συμβολή της νέας γενιάς στον

κοινό αγώνα για δικαιοσύνη. Ήταν μια πράξη που απέδειξε ότι τα παιδιά δεν είναι απλοί

παρατηρητές αλλά ενεργοί πολίτες της κοινωνίας μας.

Η εκδήλωση δίδαξε και ανέδειξε την αξία της αλληλεγγύης, ενώνοντας τους πολίτες

κάτω από έναν συλλογικό σκοπό. Έτσι, η μέρα έκλεισε με το ίδιο μήνυμα που έπλεε σε

όλη την ατμόσφαιρα. Η υπόθεση των Τεμπών δεν ξεχνιέται και δεν κλείνει μέχρι να

δικαιωθούν οι αθώες ψυχές που χάθηκαν.

Στην καθημερινότητά μας, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν γίνει σχεδόν προέκταση του εαυτού μας. Με λίγα αγγίγματα σε μια οθόνη, μπορούμε να δημιουργήσουμε, να επεξεργαστούμε και να προβάλουμε την εικόνα και το περιεχόμενο που επιλέγουμε για εμάς. Σταδιακά, η εξάρτηση από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιτείνεται και πολλές φορές προσποιούμαστε πως αυτό δεν έχει αρνητικά αποτελέσματα στην κοινωνία, αλλά και στις προσωπικές μας ζωές. Περνάμε ώρες παρακολουθώντας τις ζωές των άλλων, και κάπου μέσα σε όλο αυτό, χάνουμε και τη δική μας. Μέρα με τη μέρα, διεισδύουμε λίγο πιο βαθιά σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει πραγματικά.

Οι διαδικτυακές μας παρουσίες δεν ταυτίζονται πάντα με την πραγματικότητα. Φιλτράρουμε τα συναισθήματα, επιλέγουμε τις στιγμές που θα δημοσιεύσουμε και χτίζουμε μία ιστορία η οποία δεν έλαβε χώρα με τον τρόπο που την παρουσιάζουμε. Είμαστε οι σεναριογράφοι της διαδικτυακής ζωής μας και συχνά φτιάχνουμε εκδοχές του εαυτού μας που δεν υφίστανται στην καθημερινότητά μας.

Μπορεί να διατηρούμε διαφορετικούς λογαριασμούς για κάθε πλατφόρμα, διαφορετική γλώσσα, άλλο ύφος, άλλη στάση. Σε μια ιστορία ανεβάζουμε τη χαρά, σε μια άλλη κρύβουμε τη θλίψη. Και πολλές φορές, ζούμε μέσω αυτών των παράλληλων ζωών περισσότερο από ό,τι ζούμε στον πραγματικό μας χρόνο.

Η διαρκής ανάγκη για αποδοχή και επιβεβαίωση δημιουργεί μία ψευδαίσθηση ταυτότητας. Αν οι άλλοι μας θαυμάζουν στο διαδίκτυο, αρχίζουμε να νιώθουμε αυτοπεποίθηση. Αν όμως μείνουμε εκτός προσοχής ή αποδοκιμαστούμε, νιώθουμε ανεπαρκείς. Η αυτοεκτίμηση γίνεται εξάρτηση από τα μάτια του ψηφιακού κοινού.

Η επικινδυνότητα δεν έγκειται στο ότι μοιραζόμαστε στιγμές, αλλά στο ότι, συνήθως χωρίς να το συνειδητοποιούμε, χάνουμε επαφή με το ποιοι είμαστε όταν κανείς δεν μας βλέπει. Όταν η ζωή γίνεται περιεχόμενο το οποίο χρησιμοποιούμε για προβολές και σχόλια κάτω από μία φωτογραφία, ξεχνάμε την αυθεντικότητα. Ζούμε σε λογαριασμούς και εφαρμογές και όχι σε πραγματικές εμπειρίες.

Παρόλα αυτά, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι εχθρός. Είναι εργαλεία, αλλά, όπως κάθε εργαλείο, αν δεν το χειριστείς σωστά, σε χειρίζεται εκείνο. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου έχουν την δυνατότητα να ενώνουν, να εμπνέουν, να προβάλλουν πραγματικά όμορφες στιγμές και σκέψεις. Το θέμα είναι να θυμόμαστε πως καμία δημοσίευση σε εφαρμογή και κανένα σχόλιο δεν μπορεί να ορίσει ποιοι είμαστε αληθινά.
Οι ζωές που ζούμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι κεφάλαια μιας ψηφιακής αφήγησης, όχι η πλήρης ιστορία μας. Δεν είναι απαραίτητα όλες ψεύτικες, αλλά αποτελούν εκδοχές μας, δεν αντικατοπτρίζουν την συνολική μας ταυτότητα και ζωή. Αν χάσουμε την αίσθηση του πραγματικού εαυτού μας μέσα σε αυτά τα κομμάτια, τότε σταδιακά σταματάμε να ζούμε την ζωή μας και αρχίζουμε να την αναρτούμε. Δεν είναι κακό που ζούμε πολλές ζωές, αρκεί να μην ξεχνάμε ποια από όλες είναι η αληθινή, την οποία την θυμόμαστε μόνο όταν η οθόνη κλείνει.

Ένα από τα πιο μεγαλειώδη είδη τέχνης αποτελεί αυτό της μουσικής. Μουσική δεν είναι μονάχα ο ήχος, οι μελωδίες, τα τραγούδια ή οι νότες, αλλά τα συναισθήματα που σου προκαλεί όταν την ακούς, η εκτόνωση, η χαρά, η συγκίνηση και η νοσταλγία. Η μουσική είναι έκφραση, ικανή να μεταμορφώσει κάθε στιγμή σε ανεπανάληπτη εμπειρία ή να σε ταξιδέψει σε μια παλιά ανάμνηση.

Ο ρόλος της μουσικής στη ζωή του ανθρώπου είναι ανεκτίμητος και διαχρονικός. Από την αρχαιότητα ως σήμερα, υπήρξε καταφύγιο, έμπνευση και πηγή δύναμης. Μπορεί να λειτουργήσει θεραπευτικά, να ενισχύσει τη συγκέντρωση και να καλλιεργήσει τη φαντασία. Δεν είναι τυχαίο ότι χρησιμοποιείται στην εκπαίδευση, στην ψυχοθεραπεία, στον κινηματογράφο, ακόμα και στην πολιτική. Μέσα από τους στίχους, τις μελωδίες και τα ρυθμικά μοτίβα μεταφέρονται μηνύματα, ιδέες, ιστορίες, ακόμη και αντιστάσεις. Η μουσική έχει τη δυνατότητα να διαμορφώνει αντιλήψεις, να ενώνει πλήθη και να επηρεάζει κουλτούρες. Από τα επαναστατικά τραγούδια που ενέπνευσαν ολόκληρα κινήματα μέχρι τα λυρικά κομμάτια που γίνονται ύμνοι εσωτερικής αναζήτησης, η μουσική δεν είναι απλώς τέχνη, αλλά εργαλείο. Η αισθητική, η ιδεολογική και η ψυχολογική της επίδραση είναι τόσο έντονη, που συχνά λειτουργεί πιο άμεσα από τον λόγο. Οι καλλιτέχνες, μέσα από τη μουσική τους, γίνονται φορείς αλλαγής, και τα τραγούδια, όταν γράφονται με αλήθεια και πάθος, αποκτούν διαχρονική σημασία.

Κι όμως, παρά την καθοριστική της επιρροή, η μουσική σήμερα συχνά παραγκωνίζεται, ιδιαίτερα στον χώρο της εκπαίδευσης. Στα σχολεία περιορίζεται σε ελάχιστες ώρες διδασκαλίας και οι μαθητές σπάνια ενθαρρύνονται να την εξερευνήσουν ουσιαστικά. Οι χώροι και οι ευκαιρίες για μουσική έκφραση μειώνονται, ενώ η καλλιτεχνική παιδεία αντιμετωπίζεται συχνά ως πολυτέλεια αντί για βασικό εργαλείο ανάπτυξης. Ακόμη και από καλλιτέχνες, η μουσική χρησιμοποιείται πολλές φορές με τρόπο που αναπαράγει ρατσιστικές και στερεοτυπικές αντιλήψεις.

Η υποβάθμιση της μουσικής και της αξίας της μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες για την κοινωνία. Μέσα από τους στίχους τους, πολλοί καλλιτέχνες μεταφέρουν αρνητικά πρότυπα στους θαυμαστές τους, κυρίως στα παιδιά και τους εφήβους, οι οποίοι είναι πιο ευάλωτοι στην επιρροή του περιβάλλοντός τους. Αντίθετα, η μουσική που προάγει θετικές αξίες, όπως η αγάπη, η αποδοχή, ο σεβασμός και η ειρήνη, μπορεί να συμβάλει στη διαμόρφωση ενός πιο συνειδητοποιημένου και ευαισθητοποιημένου κοινωνικού συνόλου. Όταν η μουσική χάνει την αισθητική της διάσταση και μετατρέπεται αποκλειστικά σε μέσο εμπορικής εκμετάλλευσης, τότε οι νέοι εκτίθενται σε πρότυπα επιφανειακά, κάτι που ενισχύει την κοινωνική αποξένωση και την πολιτισμική παρακμή. Επομένως, η ενίσχυση της ποιοτικής μουσικής παιδείας είναι αναγκαία, ώστε οι νέες γενιές να μπορούν να κρίνουν και να επιλέγουν έργα που καλλιεργούν τον νου και την ψυχή τους.

Στην κοινωνία της ταχύτητας και της υπερπληροφόρησης, η μουσική προσφέρει ισορροπία στην πιεστική καθημερινότητα των ανθρώπων. Παρά τον περιορισμό που συχνά υφίσταται, εξακολουθεί να αποτελεί ανθρώπινη ανάγκη που δεν εξαλείφεται, όσο κι αν αλλάζουν οι ρυθμοί και οι προτεραιότητες της εποχής. Η μουσική αποτελεί υπόθεση όλων μας, για αυτό είναι καθήκον κάθε ανθρώπου να προστατέψει αυτή την ανεκτίμητη μορφή τέχνης.

Έχουμε μάθει να φοβόμαστε την αποτυχία και να της δίνουμε καθοριστικό ρόλο στην συνολική πορεία μας. Μια αποτυχία θεωρείται ντροπή και κατακρίνεται. Κι όμως, οι μεγαλύτερες νίκες περνούν πρώτα από τη συντριβή. Η αποτυχία αποτελεί το πιο αυθεντικό μάθημα που μπορούμε να λάβουμε.

Αποτυγχάνουμε όταν προσπαθούμε. Η αδράνεια δεν έχει αποτυχία, αλλά, δεν έχει ούτε πρόοδο. Όποιος τολμά να δοκιμάσει, να ρισκάρει, να δημιουργήσει κάτι καινούριο, αργά ή γρήγορα θα αποτύχει. Κι αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό. Δεν είναι αδυναμία, αλλά, αναπόσπαστο κομμάτι της δημιουργικής διαδικασίας και της προσωπικής εξέλιξης.

Η αποτυχία δεν είναι απλώς μια ατυχής στιγμή. Μπορεί να λειτουργήσει ως πρόκληση για τον χαρακτήρα μας. Μας διδάσκει να αντιδράμε με σύνεση όταν το αρχικό μας σχέδιο δεν πηγαίνει όπως ελπίζαμε και περιμέναμε. Μέσω της αντίδρασής μας αυτής αναδεικνύουμε την δύναμη, την υπομονή, την ταπεινότητα και την ικανότητα μας να ξαναρχίσουμε. Η αποτυχία μας προσγειώνει, όχι για να μας κρατήσει κάτω, αλλά για να μας μάθει να σηκωνόμαστε.

Κατά βάθος, ακόμη και αν δεν το αναγνωρίζουμε πάντα, κάθε αποτυχία κρύβει μια ευκαιρία. Μια ευκαιρία να εντοπίσουμε τι δεν λειτούργησε, να αλλάξουμε προσέγγιση και να χτίσουμε καλύτερα θεμέλια.

Έχουμε δαιμονοποιήσει την αποτυχία. Την βλέπουμε ως εχθρό και πρόβλημα και όχι ως χώρο εξέλιξης. Ζούμε σε μια εποχή η οποία επιβραβεύει μόνο το αποτέλεσμα. Ωστόσο, το αποτέλεσμα δείχνει μόνο το τέλος και όχι την διαδρομή που προηγήθηκε. Πίσω από κάθε επιτυχία υπάρχουν δεκάδες αποτυχημένες προσπάθειες, ανασφάλειες, πισωγυρίσματα και απορρίψεις. Απλώς δεν τις βλέπει κανείς. Στην πραγματικότητα, αυτό που αξίζει επικρότηση είναι η διαδικασία και η προσπάθεια, όχι μόνο το αποτέλεσμα.

Στις μέρες μας, γνωρίζοντας ότι οι μεγαλύτερες επιτυχίες κρύβουν πολυπληθείς αποτυχίες, οφείλουμε να αλλάξουμε αντίληψη. Είναι αναγκαίο να μάθουμε να αποδεχόμαστε την αποτυχία ως μέρος της ζωής και όχι ως τέλος μιας προσπάθειας. Δεν θα έπρεπε να μας απογοητεύει, αλλά, να μας ωθεί να συνεχίζουμε. Δεν είναι λόγος να υποτιμούμε τον εαυτό μας για τα λάθη του, αλλά ένδειξη πως μπορούμε να τον εμπιστευόμαστε ότι μπορεί να γίνει καλύτερος.

Η τέχνη της αποτυχίας δεν είναι να αποφεύγεις το λάθος. Είναι να το παλεύεις, να επιμένεις και να δοκιμάζεις ξανά. Η επιτυχία συχνά βρίσκεται ένα βήμα πιο πέρα από την τελευταία αποτυχία. Αν τα παρατήσουμε νωρίς, δεν θα μάθουμε ποτέ τι μας περίμενε μετά.

After the 2026/27 season, when PAOK qualified for the Champions League, today, on 19/08/2028, PAOK has done it again!

In their first match, they will face Eintracht Frankfurt in Germany. Then they will play against Galatasaray in Toumba. After that, they will travel to the Netherlands to face PSV Eindhoven.

In their first match in Germany, PAOK drew 2-2 with Eintracht. In the next game, they lost 1-0 to Galatasaray in Toumba, but then they won 2-1 against PSV in the Netherlands. However, it wasn’t over yet!

In the return match against Galatasaray in Constantinople, PAOK made an incredible comeback, winning 3-0! Then they defeated Eintracht 2-0 and PSV 1-0.

And that’s how the miracle happened — PAOK advanced in the Champions League!

14/04/2029 & 18/04/2029 – The Semi-Finals

PAOK faced Barcelona at Camp Nou. Barcelona scored early in the 19th minute with Yamal, but in 45’+2 Zivkovic equalized for PAOK.

In the second half, Yamal scored again (53’), but PAOK didn’t give up! Zafeiris made it 2-2 in the 70th minute, and in 90’+3 Ozdoev scored the winning goal — PAOK 3, Barcelona 2!

Next, PAOK faced PSG in Nea Toumba Stadium.

Speaker: “Dembele with the ball… Doue… Nuno Mendes… Pavlenka blocks it! Konstantelias dribbles, passes to Taison… Taison shoots — crossbar! What a chance!”

At halftime: PAOK 0 – PSG 0.

But in 90’+2…
Speaker: “PAOK wins a corner. Despodov to take it…”

GOAL!!! Directly from a corner kick! An amazing goal! PAOK 1 – PSG 0!

And that’s the end! PAOK beats PSG and goes to the FINAL!

20/05/2029 – The Final

PAOK plays against Real Madrid at the Santiago Bernabéu.

Speaker: “Mbappé… Bellingham… Vinícius… GOAL! Vinícius makes it 1-0 in the 10th minute!”

Then Taison passes to Zivkovic, to Voglianco, to Konstantelias… GOAL! He makes it 1-1 in 45’+5!

Halftime: Real Madrid 1 – PAOK 1.

In the second half, Mbappé scores again in the 77th minute — 2-1. But PAOK fights back! Zivkovic scores an amazing goal from outside the box in 82’ — 2-2!

Then, in 90’+3, Konstantelias scores with a stunning bicycle kick! GOAAAL!!!

And that’s the end — PAOK are the Champions League winners!

ΜΠΑΝΑΤΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ Α1 ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

Δύο γυναίκες συναντήθηκαν, μέσα σε ένα πολυκατάστημα. Ήταν παλιές φίλες, που είχαν να βρεθούν χρόνια ολόκληρα. Η μία γυναίκα πλησίασε την άλλη.

Η πρώτη γυναίκα δεν ήταν πολύ ψηλή, μα φορούσε ψηλοτάκουνα παπούτσια. Τα χείλη της ήταν βαμμένα με ένα έντονο κόκκινο κραγιόν. Φορούσε ένα μαύρο ταγιέρ και στο ένα της χέρι κρατούσε μια επώνυμη λευκή τσάντα. Στο άλλο της χέρι κρατούσε ένα ποτήρι καφέ.

Η δεύτερη γυναίκα είχε μια πιο απλή και φυσική εμφάνιση. Φορούσε αθλητικά παπούτσια και άνετα ρούχα. Το μακιγιάζ της δεν ήταν αψεγάδιαστο, μα εκείνην δεν την ένοιαζε.

« Φίλη μου, όμορφη» είπε η πρώτη γυναίκα. «Λυδία μου, πόσο καιρό έχω να σε δω! Πως είσαι;»

Η Λυδία της χαμογέλασε.

«Δεν προλαβαίνω τίποτα» της είπε. «Πνίγομαι στις δουλειές! Γραφείο, σπίτι, μαγείρεμα, σκούπισμα, τα παιδιά στο σχολείο, στα αγγλικά τους και τα μπαλέτα τους!»

«Είσαι μητέρα» αναφώνησε η φίλη της. «Τι υπέροχο! Εγώ δεν έκανα παιδιά»

Οι δυο τους καθίσαν μαζί, σε μια γωνιά και άρχισαν να μοιράζονται ιστορίες από την ζωή τους. Η Λυδία είχε μια απλή δουλειά, ήταν γραμματέας σε ένα γραφείο. Η καθημερινότητα της ήταν γεμάτη. Αυτό που ήθελε ήταν να βρει λίγο ακόμα χρόνο. Για τον εαυτό της, για ταξίδια, για βόλτες…

Η Ιωάννα ήταν μεγαλοεπιχειρηματίας. Μία πανέξυπνη γυναίκα, που κινούσε τα νήματα. Έμοιαζε να γνωρίζει τα πάντα, να είναι αλάνθαστη. Μα δεν ήταν. Δεν ήταν άψυχη, την πονούσε όταν τα βράδια, όταν γύριζε από την δουλειά της, αντίκριζε ένα άδειο διαμέρισμα. Την πονούσε ο μόνος ήχος στο σπίτι της να είναι το ραδιόφωνο.

«Τι ωραία που είναι η ζωή σου» είπαν και οι δύο ταυτόχρονα.

«Η δική μου» έκανε με απορία η Ιωάννα. «Μα εγώ ζω μόνη μου!»

«Ναι» της απάντησε η Λυδία «μα εσύ έχεις την ζωή σου στα χέρια σου. Εγώ δεν ζω το όνειρο! Μια νοικοκυρά είμαι, με δύο κουτσούβελα»

«Εσύ έχεις αγάπη στην ζωή σου» ανταπάντησε η Ιωάννα. «Έχει δυο παιδιά για να προσέχεις και έναν άντρα για να ξυπνάς στο πλευρό του»

Σα να είχε ακούσει όλη τους την συζήτηση, ένα μικρό κορίτσι ξεπρόβαλε πίσω από τα ράφια του καταστήματος και έτρεξε πάνω στην αγκαλιά της Λυδίας. Την κοίταξε όλο παράπονο και δεν περίμενε η μητέρα της να ολοκληρώσει την συζήτηση που είχε με την παλιά της φίλη.

«Μαμά, μαμά» φώναξε. «Ο Νίκος θέλει να φάμε κάτι που έχει κρεμμύδι και εγώ δεν θέλω κρεμμύδι!»

«Δεν πειράζει, καρδιά μου» της απάντησε η Λυδία. «Πες του να σου το βγάλει το κρεμμύδι. Ξέρει ο Νίκος ότι δεν σε αρέσει. Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο!»

Η μικρούλα έφυγε, όσο γρήγορα είχε έρθει.

Εκείνη την στιγμή χτύπησε και το τηλέφωνο της Ιωάννας που σήμανε το τέλος στην συζήτηση των δυο τους.

Ήταν ένας συνάδελφος της, που την ζητούσε να τον ακολουθήσει σε ένα επαγγελματικό ταξίδι, για κάποιο σεμινάριο. Η Ιωάννα αγαπούσε πολύ τα ταξίδια και δέχτηκε αμέσως την όμορφη πρόσκληση.

Οι δύο γυναίκες είχαν δύσκολες ζωές, μα και οι δύο της είχαν διαλέξει και ήταν δικές τους. Η μία είχε πάει ν’ αγοράσει είδη γραφείου και η άλλη μόνο και μόνο γιατί την παρακάλεσαν τα παιδιά της, μα τελικά αυτό που βρήκαν στο πολυκατάστημα, ήταν μια διαφορετική ματιά στις ζωές τους και πόσο διαφορετικές θα μπορούσαν να είναι αν είχαν διαλέξει κάτι διαφορετικό.

Πόσοι από εμάς δεν έχουν χρησιμοποιήσει τεχνητή νοημοσύνη σε κάποια ξεχασμένη έκθεση για το σχολείο; Πόσοι δεν έχουν βγάλει κάποια φωτογραφία μία άσκηση, για να την ζητήσουν λυμένη από το chatgpt; Τα ποσοστά των μαθητών που ζητάνε την βοήθεια ενός υπολογιστή είναι ανησυχητικά.

Τι φταίει για όλα αυτά; Δεν μπορούμε να αποφασίσουμε αν είναι το ελλιπές εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας ή αν φταίει ο τρόπος που οι εταιρίες και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μας «πουλάνε» τα A.I. (Artificial Intelligence) ως την πιο εύκολη λύση στα προβλήματα μας. Όποια και να είναι η αιτία, το συμπέρασμα παραμένει ίδιο. Οι μαθητές πια, όχι απλά δεν λύνουν τις ασκήσεις τους, μα δεν συμβουλεύονται ούτε ένα «παραδοσιακό» βοήθημα, παρά όποιο πρόβλημα βρούνε μπροστά τους το πληκτρολογούν στην οθόνη του κινητού τους.

Η κατάσταση αυτή πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα, πριν η χρήση της τεχνολογίας για τις ασκήσεις και τα μαθήματα του σχολείου γίνει ένα με την καθημερινότητα μας. Γιατί, την στιγμή, που βγάζουμε τον υπολογιστή από την πρίζα, η εξαιρετική απόδοση του μαθητή σβήνει, ακριβώς όπως και ο υπολογιστής.

A child is running through the camp,
Without knowing they have lost their land.

The other kids know about education,
But he only knows about persecution.

They leave the camp, there’s no other way,
They are becoming victims of smuggling and pain.

The smuggler sold his whole family for money,
And his situation will never be funny.

They have no protection; they are waiting for salvation.

His parents told him there’s still hope,
But deep in his heart he knows
That tomorrow will not come.

Now the child is not running
His legs are broken, and they are hurting.

But more than the trafficking, the pain, and the loss of his home,
It is his childish soul
That hurts the most.
 

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΜΩΥΣΙΑΔΟΥ

Όταν βγαίνει το φεγγάρι

και βυθίζεται η πόλη στο σκοτάδι,

ψίθυρους γεμίζει όλη η γη,

τα όνειρα όλα ζωντανεύουν,

βγαλμένα από παραμύθι,

παρακαλούν να μπει η επόμενη η μέρα,

γεμάτη χρώματα και γέλια.

Ένα κορίτσι στο μπαλκόνι,

που τ’ αστέρια αγναντεύει,

μονάχη της παρακαλεί

«αστέρια μου, κι εσύ φεγγάρι,

αφήστε με πριν βγει το φως,

άλλη μια φορά να σας κοιτάξω».

Και τα άστρα κατεβαίνουν,

στο φόρεμα της φωλιάζουνε

και τα μάτια της τα όμορφα κοιτάζουνε,

μέχρι να έρθει η αυγή,

σα να μην έχουν δει ξανά

ομορφιά σαν κι ετούτη

Σε κάθε δρόμο και σε κάθε γωνία, συναντάμε παιδιά, που ακούνε μουσική. Είτε δυνατά, σε ηχεία, είτε στα ακουστικά τους, καθώς βυθίζονται σε μια άλλη πραγματικότητα. Παιδιά της δικής μας ηλικίας ακούνε περισσότερη μουσική απ’ ότι άκουγαν ποτέ οι νέοι. Ωστόσο το ανησυχητικό, όσον αφορά την μουσική, δεν είναι οι ώρες που χάνεται ένας έφηβος με τα ακουστικά στα αυτιά του, μα το είδος της μουσικής που ακούγεται παντού.

Στις μέρες μας, η μουσική, που έχει μεγαλύτερη απήχηση στα παιδιά και στους εφήβους, είναι η γνωστή σε όλους μας «τραπ». Η τραπ μουσική αναφέρεται σε μια διαφορετική νοοτροπία, η οποία δεν θα έπρεπε να φτάνει στα αυτιά των νέων. Η νοοτροπία αυτή θεοποιεί την βία, το εύκολο χρήμα, την χρήση όπλων και παράνομων ουσιών, καθώς και την αναφορά στις γυναίκες ως κατώτερες και «αντικείμενα». Ωστόσο, ακόμα και κορίτσια δεν έχουν πρόβλημα να τραγουδήσουν αυτούς τους ανάρμοστους στίχους.

Όπως έχει αποδειχθεί από έρευνες, η μουσική που ακούει κάποιος στην εφηβεία τον επηρεάζει για την υπόλοιπη ζωή του. Μπορεί κάποιος να ξεκινήσει να ακούει τέτοια μουσική, επειδή είναι στην μόδα ή μόνο όταν είναι με τους φίλους του, μα στο τέλος καταλήγει να είναι το μόνο είδος μουσικής που ακούει. Ένα τόσο σημαντικό μέρος της καθημερινότητας μας, όπως η μουσική, δεν μπορεί παρά να μας επηρεάσει. Αυτό που εμείς πρέπει να κάνουμε είναι να επιλέγουμε προσεκτικά ποια είδη μουσικής προτιμάμε, επειδή αντικατοπτρίζει εμάς τους ίδιους.

Αυτό που μπορούμε να κάνουμε για να ξεφύγουμε αυτήν την προπαγάνδα είναι να αφήσουμε στην άκρη την μόδα και να βρούμε ένα άλλο είδος μουσικής, που προτιμάμε γιατί μας αγγίζει και όχι γιατί έτσι λένε οι υπόλοιποι.