Η ποίηση αποτελεί μια ιδιαίτερη μορφή τέχνης, η οποία, κατά την γνώμη μου, συνδέεται άμεσα με την προσωπικότητα και την ψυχή του κάθε ανθρώπου. Είτε διαβάζεις, είτε γράφεις ποίηση γίνεσαι μέρος ενός πιο αληθινό και ευαίσθητου κόσμου.

Η ποίηση δεν είναι απλώς μια σειρά λέξεων τοποθετημένων σε ρυθμικές σειρές. Είναι ένας καθρέφτης που αντανακλά το εσωτερικό τοπίο του ανθρώπου. Κάθε στίχος κουβαλάει μοναδικότητα και αποτυπώνει φόβους, επιθυμίες και όνειρα εκείνου που τον δημιουργεί ή τον διαβάζει. Ο συγγραφέας μπορεί να αναδείξει σκέψεις και συναισθήματα τα οποία πολλές φορές μένουν εγκλωβισμένα, έχοντας πλήρη ελευθερία στον σχηματισμό των στροφών και των στίχων. Σε στιγμές πιο βαριές ή συναισθηματικά φορτισμένες, η ποίηση μπορεί να αποτελέσει διέξοδο και μέσο αποφόρτισης για τον συγγραφέα.

Όταν γράφεις ποίηση, εκθέτεις την ψυχή σου χωρίς φόβο. Δείχνεις στον αναγνώστη μια διαφορετική πτυχή του εαυτού σου, μεταφέροντας του, έτσι, προβληματισμούς και ανησυχίες. Ταυτόχρονα, έχεις την δυνατότητα να εμπνεύσεις, διαδίδοντας διαχρονικά μηνύματα και θεμελιώδεις αξίες. Πολλοί ποιητές υπήρξαν πηγή φωτός για την χώρα τους, δίνοντας κίνητρο και κουράγιο στους ανθρώπους να παλέψουν για ένα καλύτερο και ελεύθερο μέλλον. Η διαχρονική επιρροή που άσκησαν αυτοί οι άνθρωποι, σε πολλές περιπτώσεις, έχει σφραγίσει την παγκόσμια ιστορία.

Αντίστοιχα, όταν διαβάζεις ένα ποίημα, αφήνεις την καρδιά σου να ανοίξει σε έναν κόσμο διαφορετικό, όπου οι λέξεις έχουν τη δύναμη να θεραπεύσουν, να συγκλονίσουν και να εμπνεύσουν. Σου δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσεις την πραγματικότητα του συγγραφέα αλλά και να χτίσεις στο μυαλό μια δική σου ανάλογα με τι θα εκλάβεις. Αυτή η διαδικασία μπορεί να ωφελήσει στην καλλιέργεια της ενσυναίσθησης του ανθρώπου καθώς και στην διαμόρφωση της ταυτότητάς του.

Η ποίηση μάς υπενθυμίζει πως πίσω από τον καθημερινό θόρυβο υπάρχει κάτι πιο βαθύ και ουσιαστικό, ένας πυρήνας ευαισθησίας και αυθεντικότητας που ορίζει την ύπαρξή μας. Είναι ένα καταφύγιο, αλλά και μια πρόσκληση να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας και τους άλλους. Μέσα από την ποίηση, η ψυχή βρίσκει φωνή, και ο άνθρωπος βρίσκει έναν τρόπο να πλησιάσει την αλήθεια του.

Οι σπουδές στο εξωτερικό αποτελούν μια σημαντική απόφαση που ανοίγει πόρτες και αλλάζει τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο. Δεν είναι απλώς θέμα εκπαίδευσης, είναι εμπειρία ζωής, που σε βγάζει από τη ζώνη άνεσής σου και σε αναγκάζει να προσαρμοστείς σε νέα περιβάλλοντα, κουλτούρες και τρόπους σκέψης. Αν και έχει προκλήσεις, από το άγχος του άγνωστου μέχρι τα πρακτικά ζητήματα, όπως η διαμονή και η γλώσσα, η ανταμοιβή συχνά υπερβαίνει αυτές τις δυσκολίες.

Το να σπουδάσεις σε άλλη χώρα απαιτεί ανεξαρτησία, ενώ, βοηθάει και στην ανάπτυξη δεξιοτήτων επίλυσης προβλημάτων. Μαθαίνεις να λειτουργείς αυτόνομα, να επικοινωνείς με ανθρώπους από διαφορετικά υπόβαθρα και να εκτιμάς την αξία της διαφορετικότητας. Αυτή η εμπειρία δεν σε προετοιμάζει μόνο για την καριέρα σου, αλλά σε εξοπλίζει με κοινωνικές και πολιτισμικές δεξιότητες, στοιχεία πολύτιμα τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο.

Ωστόσο, δεν πρόκειται για εύκολη απόφαση. Πρέπει να είσαι σίγουρος πως η επιλογή σου βασίζεται σε πραγματικά κίνητρα, όπως η επιθυμία για γνώση και προσωπική εξέλιξη και όχι απλώς στη γοητεία του ξένου ή στην πίεση των γύρω σου. Αν το αποφασίσεις συνειδητά, οι σπουδές στο εξωτερικό μπορούν να αποτελέσουν το πιο δυνατό βήμα για να χτίσεις το μέλλον σου με αυτοπεποίθηση και άποψη.

Στις μέρες μας, το ζήτημα αυτό είναι αμφιλεγόμενο. Παρά τα πολλά πλεονεκτήματά του, έχει ανάλογα μειονεκτήματα.

Το κόστος είναι συχνά πολύ υψηλό, πολλές φορές απαγορευτικό, και δεν περιορίζεται μόνο στα χρήματα. Η απόσταση από την οικογένεια, οι στιγμές μοναξιάς, η δυσκολία να ενταχθείς σε μια κοινωνία που δεν γνωρίζεις, είναι παράγοντες που δεν πρέπει να υποτιμούνται. Δεν είναι όλοι έτοιμοι να διαχειριστούν μια τόσο απαιτητική μετάβαση, και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Η επιλογή αυτή απαιτεί εσωτερική ωριμότητα και όχι απλώς ενθουσιασμό.

Ένα ακόμη σημαντικό θέμα είναι η επιστροφή. Πολλοί επιλέγουν να φύγουν με την ελπίδα πως κάποτε θα γυρίσουν και θα προσφέρουν πίσω στη χώρα τους. Δυστυχώς, αρκετοί φεύγουν χωρίς σχέδια επιστροφής. Συχνά, δεν έχουν άλλη επιλογή λόγω των καταστάσεων που επικρατούν στην πατρίδα τους. Για παράδειγμα, οι περιορισμένοι επαγγελματικοί ορίζοντες και η υποαπασχόληση δεν επιτρέπουν την αξιοποίηση των γνώσεων και δεξιοτήτων που αποκτήθηκαν. Έτσι, η χώρα χάνει ανθρώπινο δυναμικό που θα μπορούσε να συμβάλει ουσιαστικά στην ανάπτυξή της.

Παρά τα παραπάνω, οι σπουδές στο εξωτερικό μπορούν να διαμορφώσουν έναν άνθρωπο σε βάθος. Μπορούν να ενισχύσουν την αυτογνωσία του, να του δώσουν νέα εφόδια και να τον κάνουν πιο συνειδητοποιημένο πολίτη. Το κρίσιμο σημείο δεν είναι αν κάποιος θα μείνει ή θα φύγει, αλλά ο λόγος για τον οποίο θα το κάνει. Αν η απόφαση βασίζεται σε σωστά κίνητρα, μπορεί να λειτουργήσει ως αφετηρία εξέλιξης και σταθμός προόδου, τόσο για το άτομο όσο και για την κοινωνία από την οποία προέρχεται.

Ο κινηματογράφος δεν αποτελεί απλώς μια μορφή διασκέδασης. Είναι μια τέχνη που ενώνει εικόνα, ήχο και συναίσθημα σε μια ενιαία εμπειρία. Από τη στιγμή που σβήνουν τα φώτα και ξεκινά η ταινία, ο θεατής μεταφέρεται σε έναν άλλο κόσμο, με χαρακτήρες, ιστορίες και καταστάσεις που, αν και φανταστικές, μπορούν να αγγίξουν τον πιο προσωπικό και ανθρώπινο πυρήνα του.

Η τέχνη του κινηματογράφου βασίζεται στην αφήγηση. Όπως και η λογοτεχνία, επιδιώκει να πει μια ιστορία, με την διαφορά ότι στον κινηματογράφο, η εικόνα και ο ήχος αναλαμβάνουν να μεταφέρουν τα νοήματα. Ένα βλέμμα, μια σιωπή, μια αλλαγή φωτισμού ή μουσικής, μπορούν να εκφράσουν συναισθήματα που δεν χρειάζονται λέξεις. Κάθε σκηνή, κάθε λεπτομέρεια, είναι αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής και αυτό ακριβώς είναι που ξεχωρίζει τον κινηματογράφο από την απλή καταγραφή εικόνων.

Ωστόσο, δεν είναι μόνο ζήτημα τεχνικής αλλά και προσωπικής οπτικής. Κάθε σκηνοθέτης βλέπει τον κόσμο διαφορετικά, και μέσα από το έργο του μεταφέρει αυτή την οπτική στον κάθε θεατή. Μια καλή ταινία δεν είναι απαραίτητα περίπλοκη ή ακριβή. Μπορεί να είναι απλή, αλλά ουσιαστική. Πιθανόν να μην εντυπωσιάζει με εφέ, αλλά να καθηλώνει με τον τρόπο που διηγείται κάτι βαθιά αληθινό με το οποίο οι άνθρωποι μπορούν να ταυτιστούν.

Ο κινηματογράφος έχει την δύναμη να επηρεάζει τη σκέψη μας, να διαμορφώνει την αντίληψή μας για κοινωνικά, πολιτικά και προσωπικά ζητήματα. Πολλές φορές λειτουργεί σαν καθρέφτης της κοινωνίας καθώς δείχνει τις αλήθειες που δεν λέγονται εύκολα, αναδεικνύει προβλήματα και προκαλεί συζήτηση. Άλλες φορές πάλι, είναι μια ευκαιρία για τον καθένα να πάρει ανάσα, να ξεφύγει, να γελάσει και να ξεχαστεί για λίγο.

Υπάρχουν πολλών ειδών ταινίες: δραματικές, κοινωνικές, ιστορικές, ταινίες φαντασίας, κινούμενα σχέδια, ντοκιμαντέρ. Όλες έχουν τη δική τους θέση, διότι όλες εξυπηρετούν έναν σκοπό. Άλλες προκαλούν, άλλες συγκινούν, άλλες εκπαιδεύουν ή απλώς διασκεδάζουν. Η αξία τους δεν εξαρτάται από την σοβαρότητα του θέματος, αλλά από την αυθεντικότητα και την επίδρασή τους στους θεατές.

Στις μέρες μας, η εύκολη πρόσβαση σε ταινίες έχει φέρει τον κινηματογράφο πιο κοντά μας από ποτέ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχει χάσει τη δύναμή του. Αντιθέτως, η δυνατότητα να δούμε ταινίες από όλο τον κόσμο μας επιτρέπει να γνωρίσουμε άλλους πολιτισμούς, να ακούσουμε άλλες γλώσσες και να κατανοήσουμε τρόπους ζωής που διαφέρουν από τους δικούς μας. Αυτή είναι και η σημαντική συμβολή του κινηματογράφου. Ενώνει ανθρώπους διαφορετικούς, όχι μέσα από ομοιότητες, αλλά μέσα από την κατανόηση της διαφοράς.
Η τέχνη του κινηματογράφου, προκειμένου να εκτιμηθεί, χρειάζεται μόνο ανοιχτό μυαλό και προσοχή. Διότι κάθε ταινία που βλέπουμε, όσο απλή κι αν φαίνεται, κάτι έχει να μας πει. Μπορεί να μην το καταλάβουμε αμέσως και μπορεί να το νιώσουμε χωρίς να το εξηγήσουμε. Ο κινηματογράφος δεν χρειάζεται να αποδείξει την αξία του, την έχει ήδη, από τη στιγμή που καταφέρνει να μας κάνει να σταματήσουμε για λίγο και να δούμε, όχι μονάχα με τα μάτια, αλλά με το μυαλό και την ψυχή.

   Στα πλαίσια υλοποίησης προγράμματος Erasmus, οι 14 επιλεγμένοι μαθητές του Καλλιτεχνικού Λυκείου Κοζάνης και οι υπεύθυνες εκπαιδευτικοί και συνοδοί Γκανάτσιου Κωνσταντίνα και Τζώγα Αμαλία πραγματοποιήσαμε εκδρομή στη μαγευτική Ρώμη. Η εκδρομή αυτή αποτέλεσε την απαρχή μιας δυναμικής συνεργασίας μεταξύ του σχολείου μας και του σχολείου χορού της Ρώμη DAF (Dance Arts Faculty), με στόχο τη διαπολιτισμική αλληλεπίδραση. Ήταν μία κινητικότητα η οποία δεν αποτέλεσε μονάχα ένα απλό ταξίδι στο εξωτερικό, αλλά μία ολοκληρωμένη και συγκλονιστική εμπειρία που γέμισε τις καρδιές όλων μας με πανέμορφες αναμνήσεις.

Οι Ιταλοί μαθητές και εκπαιδευτικοί του DAF μας υποδέχτηκαν θερμά στον χώρο τους, εντάσσοντάς μας ευθέως στη διασκεδαστική τους καθημερινότητα. Παρακολουθήσαμε μαθήματα ειδικά σχεδιασμένα για εμάς, τα οποία μας σύστησαν στην ιστορία και την κουλτούρα της Ρώμης, δίνοντάς μας την ευκαιρία να επικοινωνήσουμε, να συνεργαστούμε καθώς και να αναπτύξουμε φιλίες με τους μαθητές του σχολείου. Οι διαφορετικές ομιλούμενες γλώσσες δεν δυσκόλεψαν, αλλά μας έδωσαν την ευκαιρία να αναδείξουμε τις ομοιότητες καθώς και τις διαφορές των πολιτισμών μας.

Την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου οι μαθητές του Καλλιτεχνικού Λυκείου παρουσιάσαμε το σχολείο μας καθώς και την ελληνική παράδοση στην κοινότητα του DAF μέσω προβολής βίντεο μικρού μήκους, ομιλίας με θέμα τους παραδοσιακούς χορούς της Ελλάδας καθώς και επίδειξης παραδοσιακών χορών τους οποίους έπειτα διδάξαμε στους Ιταλούς μαθητές. Στο τέλος της μέρας, μαθητές και των δύο σχολείων, γίναμε ένα στην πίστα, απολαμβάνοντας κάθε χορό με την ψυχή μας, γεγονός που αναδεικνύει την αξία της τέχνης η οποία έχει την ικανότητα να μετατρέπει τους ξένους σε φίλους.

Βέβαια, εκτός των δραστηριοτήτων στο σχολείο, περιηγηθήκαμε στη σαγηνευτική πόλη της Ρώμης. Επισκεφτήκαμε την ονειρική Φοντάνα ντι Τρέβι, το επιβλητικό Κολοσσαίο, το ιστορικό Πάνθεον, την Βίλα Μποργκέζε καθώς και τις διάσημες πλατείες και οδούς της Ρώμης. Μέσα στην απέραντη ομορφιά της πόλης το βλέμμα μας δεν ήξερε που να επικεντρωθεί. Μαζί με την ομάδα του DAF περπατήσαμε τα δρομάκια της πόλης νιώθοντας σαν να βαδίζουμε πραγματικά σε μια άλλη εποχή. Ακολούθησε η επίσκεψη στο κράτος του Βατικανού, στην καθηλωτική Βασιλική του Αγίου Πέτρου όπου φυλάσσεται και το διάσημο γλυπτό του Μιχαήλ Άγγελου “Πιετά». Αποκορύφωμα του ταξιδιού αποτέλεσε η ξενάγηση στο μουσείου του Βατικανού το οποίο στεγάζει μερικά από τα πιο διάσημα εικαστικά έργα στην ιστορία, όπως «Καπέλα Σιξτίνα» του Μιχαήλ Άγγελου και  «Η Σχολή των Αθηνών» του Ραφαήλ, έργα τα οποία μας προκάλεσαν δέος όσο και ιδιαίτερη συγκίνηση.

Αποχαιρετήσαμε την Ιταλία στις 14 Φεβρουαρίου, φεύγοντας με νέες γνώσεις και εμπειρίες οι οποίες θα μείνουν χαραγμένες στις καρδιές μας για μια ζωή. Ήταν μια εκδρομή η οποία κατάφερε να δημιουργήσει άρρηκτους δεσμούς ανάμεσά μας μέσω διασκέδασης, γέλιου, συγκίνησης και φυσικά χορού. Ως μαθητές είμαστε ευγνώμονες που μας δόθηκε η ευκαιρία και η χαρά να είμαστε κομμάτι μιας τόσο μεγάλης και σημαντικής κινητικότητας την οποία θα θυμόμαστε πάντα με νοσταλγία. Τελικά, επιστρέψαμε πιο ενωμένοι, πιο ώριμοι και πιο σίγουροι για τη δύναμη που έχει η τέχνη να φέρνει τους ανθρώπους κοντά.

Tι είναι τα όνειρα;

Τι θέλουν να πούνε;

Μας είπανε πως θα έρθουν,

Μα συνεχώς αργούνε.

Σαν μελωδία

Όμορφες σκέψεις

Οι υποσχέσεις δεν είναι κάτι

Παρά γλυκές λέξεις

Κι αν ήξερες το τέλος

Πάλι θα το έκανες από την αρχή

Γιατί γι’ αυτό γεννήθηκες

Για αυτό είναι η ζωή

Σαν άστρα που εξαφανίζονται στης νύχτας τον αγέρα

Πως άραγε θα συνεχίσουμε να ζούμε κι άλλη μέρα;

Όνειρα απάτητα

Ανεκπλήρωτες ευχές

Λένε πως μια μέρα θα βρεθούνε

Μα αυτή η μέρα θα έρθει ποτέ;

Είναι τόσο όμορφο,

προκάλεσε ποτέ φόβο;

Μα τα αγκάθια

ποτέ δεν βλάψανε το ρόδο

Το τέλος έμοιαζε όμορφο, τότε από την αρχή

Αγάπη και ηλιαχτίδες

Μα μέχρι να φτάσεις σε έφτασε κι η νύχτα

Ίσως αυτές να ήταν οι τελευταίες μας ελπίδες

«Μην κρίνεις το βιβλίο από το εξώφυλλο». Σύμφωνα με την εξής παροιμία, θα έπρεπε να διαβάσεις το βιβλίο. Να μάθεις πριν πεις, να ρωτήσεις, να αναλύσεις και να δώσεις ευκαιρίες. Να μην κρίνεις. Η εποχή μας δεν μας δίνει αυτήν την επιλογή. Το να ψάξουμε και να αναρωτηθούμε.

Όλα είναι πια γρήγορα, όλα είναι ίδια μεταξύ τους, όλα είναι εύκολα. Οποιαδήποτε πληροφορία βρίσκεται στα χέρια μας  με το πάτημα ενός κουμπιού.  Ακόμα και η αναζήτηση, που κάποτε μας παρέπεμπε σε χιλιάδες άρθρα, πλέον μας δίνει μια σύντομη απάντηση, γραμμένη από τεχνητή νοημοσύνη. Και κανείς δεν την ελέγχει για δεύτερη φορά. Πιστεύουμε ό,τι μας δίνουν πρώτο, αγνοώντας τα υπόλοιπα, γιατί αν δεν είναι το πρώτο σωστό, θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε ανάμεσα στο δεύτερο και το χιλιοστό δέκατο έβδομο. Και κανείς δεν θέλει να το ψάξει. Όλοι βιάζονται και κανένας δεν αναρωτιέται ποτέ: προς τι η βιασύνη;

Οπότε, ναι, κρίνουμε το βιβλίο από το εξώφυλλο. Κρίνουμε πριν καν διαβάσουμε τον τίτλο. Διαβάζουμε μόνο την περίληψη, ψάχνοντας τα μαύρα γράμματα και νομίζουμε πως είναι αρκετό. Μα δεν είναι μόνο η πληροφορία, που ψάχνεις εκείνη την στιγμή, χρήσιμη. Είναι όλες οι γνώσεις, που εκπαιδεύουν τον εγκέφαλο στην κριτική σκέψη. Είναι όλες οι εκφράσεις και το λεξιλόγιο, που συνηθίζεις κι έπειτα χρησιμοποιείς στον καθημερινό σου λόγο, που είναι ένας καθρέφτης του εαυτού σου, του περιβάλλοντος σου και του επιπέδου σου.

Τι πρέπει, όμως, να κάνουμε για να μην χαθούμε σε αυτήν την εποχή; Επιλέγουμε τα σωστά ερεθίσματα. Διαβάζοντας βιβλία και εφημερίδες, πηγαίνοντας στο θέατρο, σε μουσεία και εκθέσεις, ψάχνοντας, ρωτώντας τους γύρω μας για τις απόψεις τους. Μόνο ένας άνθρωπος, που αναρωτιέται μπορεί να βρει την δημιουργικότητα. Και μόνο μέσω της δημιουργικότητας, ξεχωρίζουμε ως άνθρωποι, βρίσκουμε λύσεις, διασκεδάζουμε και ζούμε, όπως θα ‘πρεπε. Όπως οι άνθρωποι ζούσαν για χρόνια πριν από ‘μας.

Στο πλαίσιο υλοποίησης προγράμματος Erasmus+ με θέμα τη βιωσιμότητα (sustainability) και τη συμπερίληψη (inclusion) σε συνεργασία με το GoAlive, τέσσερις μαθητές του Καλλιτεχνικού Λυκείου Κοζάνης, συνοδευόμενοι από την υπεύθυνη εκπαιδευτικό κα Βασιλεία Βακιρτζή, συμμετείχαμε από τις 8 έως τις 15 Ιουνίου 2026 σε εκπαιδευτική κινητικότητα στη χώρα των Σκοπίων.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής μας στο Εθνικό Πάρκο Πέλιστερ, μέσα σε ένα ιδιαίτερα όμορφο φυσικό περιβάλλον, είχαμε την ευκαιρία να συνεργαστούμε με νέους από την Ιταλία, τη Λιθουανία καθώς και ντόπιους οι οποίοι μας υποδέχτηκαν θερμά. Μέσα από παρουσιάσεις, ομαδικές δραστηριότητες, εκπαιδευτικά παιχνίδια, εργαστήρια και συζητήσεις γνωρίσαμε καλύτερα τις κουλτούρες και τις συνήθειες των άλλων χωρών, ανταλλάξαμε εμπειρίες και προβληματισμούς και αναπτύξαμε δεξιότητες επικοινωνίας, συνεργασίας και ομαδικότητας.

Μέσα από τις διαπολιτισμικές αυτές δραστηριότητες, ήρθαμε πιο κοντά με τους συμμετέχοντες των άλλων χωρών, δημιουργώντας νέες φιλίες και ανακαλύπτοντας πόσα κοινά μπορούμε να έχουμε παρά τις πολιτισμικές μας διαφορές.

Επιπλέον, η συνεχής συνεργασία και αλληλεπίδραση με άτομα διαφορετικών εθνικοτήτων μάς βοήθησε να καλλιεργήσουμε την αμοιβαία κατανόηση, τον σεβασμό και την εξωστρέφεια.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στις έννοιες της βιωσιμότητας και της συμπερίληψης. Συζητήσαμε τρόπους με τους οποίους μπορούμε να συμβάλουμε στην προστασία του περιβάλλοντος και να δημιουργήσουμε πιο ανοιχτές και φιλόξενες κοινωνίες, όπου όλοι οι άνθρωποι έχουν ίσες ευκαιρίες συμμετοχής.

Στα πλαίσια του προγράμματος πραγματοποιήθηκαν επίσης επισκέψεις στην Οχρίδα και στα Μπίτολα. Στην Οχρίδα είχαμε την ευκαιρία να περιηγηθούμε στην παλιά πόλη, να γνωρίσουμε σημαντικά ιστορικά και πολιτιστικά μνημεία και να θαυμάσουμε τη μοναδική φυσική ομορφιά της λίμνης. Στα Μπίτολα γνωρίσαμε την ιστορία και την αρχιτεκτονική της πόλης, καθώς και στοιχεία της καθημερινής ζωής και της πολιτιστικής της κληρονομιάς.

Η συμμετοχή μας στο πρόγραμμα αποτέλεσε μια ξεχωριστή και πολύτιμη εμπειρία, καθώς μας έδωσε τη δυνατότητα να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας, να κοινωνικοποιηθούμε και να αποκτήσουμε γνώσεις, δεξιότητες και αναμνήσεις που θα μας συνοδεύουν για μια ζωή. Το Erasmus+ απέδειξε για ακόμη μία φορά πως η συνεργασία  μπορεί να αποτελέσει γέφυρα που ενώνει τους νέους και διαμορφώνει μια ενωμένη κοινωνία.

Κρύψε με, βρες με

Άκου με, δες με

Πες μου ένα παραμύθι

Μια όμορφη ιστορία

Δύο άνθρωποι μαζί

Οι ψυχές τους σαν μία

Στου χρόνου το πέρασμα

Τίποτα μην αλλάξει

Άλλη μια σελίδα

Και όλα θα είναι εντάξει

Μα κι αν εμείς ζήσαμε καλύτερα

Κι αυτοί καλά

Το άλλο πρωί τίποτα απ” αυτά

δεν θα είναι αληθινά

Για βγες να σ” αντικρίσω

Φοβάμαι να σ” αφήσω

Γιατί αν αλλάξεις τόσο πολύ

Εγώ πως θα σ αναγνωρίσω;

Τα παπούτσια δεν ανήκουν όντως σε κάποιον άλλο. Δικά μου είναι. Εγώ τα αγόρασα. Για μια νύχτα και μόνο. Για μια παράσταση. Το ίδιο ισχύει και για τα ρούχα που φοράω. Είναι δικά μου, μα ανήκουν στον ρόλο μου. Για μια νύχτα και μόνο, κι εγώ ανήκω στον ρόλο μου.

Παράξενο πράγμα το θέατρο. Αυτό σκεφτόμουν εκείνη την μέρα, καθώς ετοιμαζόμουν, χαμένη μέσα στις σκέψεις μου. Υποκρίνεσαι κάποιον άλλον. Και σε παρακολουθούν, ίσως, εκατοντάδες άτομα, αν είσαι τυχερός. Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη.

Κι έπειτα ήρθε η επόμενη. Το πιο παράξενο είναι το πώς σε κάνει να νιώθεις. Παίρνει τις ώρες σου και την ενέργεια σου και την υπομονή σου, αλλά σου δίνει ένα συναίσθημα, που δεν μπορεί κανείς να περιγράψει με λέξεις. Κανείς δεν ξέρει από που προέρχεται και γιατί. Δεν το βλέπεις, απλά ξέρεις πως υπάρχει. Ίσως, γι’ αυτό είναι τόσο όμορφο. Πολύ όμορφο, σκεφτόμουν, καθώς έβλεπα κόσμο σιγά σιγά να γεμίζει τις καρέκλες της αίθουσας. Της αίθουσας, που τόσο καλά ήξερα, μα ξάφνου φάνηκε πιο μεγάλη.

Την ώρα που έπαιζα, δεν σκεφτόμουν κάτι. Ήμουν δοσμένη σε αυτό, που έκανα. Και ξεχάσαμε όλοι μας πράγματα ή κάναμε κάτι, που δεν θα ‘πρεπε. Αλλά, στο τέλος, κανείς δεν τα θυμόταν αυτά. Κι αυτό κατόρθωμα του θεάτρου. Πόσα μπορεί να κάνει τελικά!

Δεν κράτησε πολύ. Όλα έγιναν σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Που κράτησαν δυο ώρες. Δυο γρήγορες ώρες. Και την στιγμή, που τελείωσε, όλα θα τελείωναν απότομα. Και θα υπήρχε μια νέα πραγματικότητα. Σα να ξύπνησες από όνειρα. Και τα παπούτσια του άλλου θα βρισκόντουσαν σε κάποιο ντουλάπι και δεν θα τα ξαναφορούσα ποτέ.

Κι αυτό που κατάλαβα είναι πως, τελικά, θέατρο δεν είναι το να παριστάνεις πως είσαι αυτός ο άλλος. Είναι να γίνεσαι και να νιώθεις και να δίνεσαι σε κάτι, με όλη σου την καρδιά. Κι αυτό το κάτι θα σε ανταμείψει. Με αυτό το συναίσθημα.  Θέατρο είναι να βλέπεις τον κόσμο μέσα από τα δικά του μάτια. Να σου δίνει μια νέα οπτική. Κι εσύ, με την σειρά σου, να του δίνεις πνοή.