Στην ιστορία του Έθνους μας πολλά είναι τα παραδείγματα εύπορων Ελλήνων που μεγαλουργούν επιχειρηματικά και προσφέρουν μεγάλα ποσά για την αναγέννηση και την πρόοδό του. Οι αδελφοί Ζωσιμά, ο Ανδρέας Συγγρός, ο Γεώργιος Αβέρωφ, ο Μιχαήλ Τοσίτσας είναι μερικά μόνο ονόματα.

Η παρουσία τους ξεκινά από τον 18^ο αι. και φτάνει ως τις μέρες μας. Χάρη στη δική τους προσφορά  με δωρεές και κληροδοτήματα ενισχύεται οικονομικά το ελληνικό κράτος, ιδρύονται εκπαιδευτικά ιδρύματα, δίνονται υποτροφίες και γίνονται εκδόσεις βιβλίων. Σε κρίσιμες περιόδους χρηματοδοτούν δημόσια έργα, νοσοκομεία, βιβλιοθήκες και μουσεία. Για τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες δημιουργούν ευαγή ιδρύματα.

Η αγάπη τους για την πατρίδα γίνεται σύμβολο ανιδιοτελούς προσφοράς και λειτουργεί ως πρότυπο στη συνείδηση όλων. Ο ατομικός τους πλούτος μετατρέπεται σε συλλογική κληρονομιά και αυτό αποτελεί έμπρακτη απόδειξη του αισθήματος ευθύνης που τους διακρίνει.

Οι αδελφοί Παπαγεωργίου από τη Σιάτιστα Κοζάνης

Οι αδελφοί Νικόλαος και Λεωνίδας Παπαγεωργίου από τη Σιάτιστα αποτελούν φωτεινό παράδειγμα επιχειρηματικής οξυδέρκειας από τη μια και κοινωνικής ευαισθησίας από την άλλη. Ακόμη και όταν οι επαγγελματικές τους δραστηριότητες ξεπέρασαν τα σύνορα της Ελλάδας, εκείνοι ποτέ δεν λησμόνησαν τις ρίζες τους.

Ως παιδιά, γεννημένα τη δεκαετία του ΄30, έζησαν δύσκολα χρόνια καθώς οι Γερμανοί εκτέλεσαν τον πατέρα τους και ορφάνεψαν νωρίς. Η μητέρα τους άρρωστη και η φτώχεια μεγάλη. Ασχολούνται με το εμπόριο γούνας και χρησιμοποιούν τα πρώτα τους έσοδα για τη διερεύνηση της διεθνούς αγοράς. Με αυτές τις πληροφορίες κατέστρωσαν τα εμπορικά τους σχέδια και πέτυχαν την ανέλιξή τους.

Χάρη στη δική τους δωρεά ύψους 30 εκατ. δολαρίων αρχικά ανεγέρθηκε και λειτούργησε το περίφημο Νοσοκομείο Παπαγεωργίου το 1999 που αποτελεί κόσμημα για τη Βόρεια Ελλάδα. Μάλιστα ακολούθησαν την προτροπή του τότε Έλληνα πρωθυπουργού, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, και το έκτισαν μόνοι. Γνωρίζοντας καλά τις παθογένειες του κράτους και τις περιορισμένες δυνατότητες των ταμείων του, ανέλαβαν δράση και προσέφεραν στην περιοχή μας όχι ένα απλό νοσηλευτικό ίδρυμα, αλλά ένα πρότυπο οργάνωσης και παροχής υπηρεσιών υγείας που άλλαξε τον υγειονομικό χάρτη της Βόρειας Ελλάδας και σήμερα συγκρίνεται με τα κορυφαία της Ευρώπης. Ο ανθρωποκεντρικός σχεδιασμός του στηρίζεται στον σεβασμό του ασθενή, ενώ χάρη στην υποδομή του χιλιάδες ζωές σώζονται και βελτιώνεται η καθημερινότητά τους όπως οραματίστηκαν οι ιδρυτές του, που επιθυμούσαν να παραμείνει στο πέρασμα του χρόνου η δωρεά τους ζωντανή.

Δεν στέκουν όμως μόνο στις υποδομές υγείας. Στηρίζουν ευπαθείς ομάδες, ενισχύουν ιδρύματα και συμβάλλουν στην διατήρηση της παράδοσης της Μακεδονίας. Αθόρυβα προσφέρουν στην ιδιαίτερη πατρίδα τους τη Σιάτιστα και ενισχύουν με τις υποτροφίες τους ξεχωριστές επιδόσεις απόφοιτων των σχολείων της. Πάντα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας καθώς ως οικογένεια διατηρούν χαμηλό προφίλ και δεν απασχολούν με τον βίο τους τη δημοσιότητα.

Έτσι κάπως φτάνουμε στον μαθητή του Καλλιτεχνικού Σχολείου Κοζάνης, Μανώλη Αθανάσιο, που προκρίθηκε από τη Β΄ Λυκείου ακόμη κατόπιν ειδικού διαγωνισμού ως εξαιρετικό ταλέντο και διασφάλισε την εισαγωγή του στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με σειρά κατάταξης 7^ος πανελλαδικά! Ο Θάνος, γέννημα θρέμμα της Γαλατινής Κοζάνης, αιτήθηκε και έλαβε ξεχωριστή υποτροφία από το ίδρυμα «Georgios L. Papageorgiou & Charitable Foundation» που στέκεται αρωγός στα παιδιά του Βοΐου και έτσι σήμερα φοιτά γεμάτος χαρά κάνοντας το όνειρό του πραγματικότητα.

Σε μια εποχή βαθιάς πρωτίστως ηθικής κρίσης που οι αξίες δοκιμάζονται, οικογένειες όπως οι Παπαγεωργίου, γεμίζουν περηφάνεια τις καρδιές των Ελλήνων και δίνουν κουράγιο για συνέχιση του αγώνα. Η στάση και ο τρόπος ζωής που επέλεξαν, ας γίνει πρότυπο, καθώς υπενθυμίζουν ότι το ύψος του ανθρώπου δεν μετριέται σε εκατοστά, αλλά σε προσφορά.

Βλέπω τον κόσμο να τρέχει μπροστά,
κι εγώ να μένω σε χνάρια παλιά,
σαν κύμα που σπάει χωρίς προορισμό,
σαν χρόνος που χάνεται στο κενό.

Μπορεί να μη θυμάμαι στιγμές φωτεινές,
ούτε γέλια, ούτε μέρες ζεστές,
μαζί σου όμως ξαναγεννήθηκαν αυτά,
σαν άνοιξη μέσα σε χειμωνιά.

Όταν οι μέρες μου ντύνονταν σκοτάδι βαρύ,
εσύ τις έκανες φως ζωντανό και απαλό πρωί,
κι όταν τα βράδια μου στάζαν πικρό,
τα έκανες όνειρο γλυκό, ουρανό.

Μου έμαθες να ζω, να ανασαίνω ξανά,
να μην φοβάμαι όσα πονάν βαθιά,
μα έφυγες νωρίς, σαν ψίθυρος βουβός,
κι έμεινα πίσω με λόγια κενού.

Δεν πρόλαβα να πω όσα έκρυβα εγώ,
όσα κρατούσα σαν φως μυστικό,
και τώρα γυρίζουν σαν άνεμος κρύος,
σε κάθε σιωπή, σε κάθε τοίχο.

Χορέψαμε μαζί μες στη βροχή,
τρέξαμε σαν να μην υπάρχει στιγμή,
κοιτάξαμε αστέρια, ουρανό ανοιχτό,
τη θάλασσα να σβήνει κάθε καημό.

Τα πουλιά μας έδειχναν δρόμους μακρινούς,
κι ο άνεμος χάιδευε ώμους γυμνούς,
ήταν ζεστός, σαν αγκαλιά σιωπηλή,
σαν υπόσχεση που δεν θα χαθεί.

Μα όταν έκλεισα τα μάτια μια στιγμή,
ο κόσμος ράγισε και εσύ δεν ήσουν εκεί,
έγινες μνήμη που καίει απαλά,
σαν φως που πονάει μέσα βαθιά.

Κι εγώ ανέβηκα εκεί, στην πλαγιά,
εκεί που κοιτούσαμε τη θάλασσα αγκαλιά,
που ο άνεμος μιλούσε απαλά,
σαν να ήξερε όσα δεν είπαμε ξανά.

Έκλεισα τα μάτια μου και άφησα σιωπή,
να γίνει δρόμος, να γίνει φωνή,
κι εκεί, ανάμεσα ουρανό και γη,
πήγα να σε βρω…

Οι μέρες περνάνε σαν στάχτη στο φως,
κι εγώ μια σκιά σε καθρέφτη θαμπή,
συνειδητοποιώ πόσο λίγη μπορώ να γίνω,
σε έναν κόσμο μεγάλο που δεν χωρώ.

Ποτέ δεν πίστεψα σε μένα, ποτέ,
σαν λέξη σβησμένη σε άδειο χαρτί,
κι αν κάποτε αγάπησα λίγο εμένα,
ήμουν παιδί και χάθηκε μετά.

Όλα προχωρούν, σαν ποτάμι βιαστικό,
κι εγώ στην όχθη κοιτάζω σιωπηλή,
δεν έχω στιγμές να θυμάμαι χαράς,
μονάχα πληγές που μιλούν σιγανά.

Δεν θυμάμαι γέλια, δεν θυμάμαι φως,
μόνο μια νύχτα που γίνεται βυθός,
κι ένας πόνος που γράφει ξανά,
πως η ψυχή μου κουράστηκε πια.

Κοιτάζω τον εαυτό μου καμιά φορά,
σε έναν καθρέφτη που ραγίζει αργά,
και κλαίω, όχι γιατί τον μισώ,
μα γιατί τον λυπάμαι… κι αυτό πονά πιο πολύ απ’ το κακό.

Οι μέρες μου ντύνονται γκρίζο βαρύ,
και τα βράδια μου στάζουν παγωμένη σιωπή,
σαν δρόμοι χωρίς επιστροφή,
σαν όνειρα που δεν βρήκαν φωνή.

Και έμαθα πως ό,τι κι αν προσπαθείς,
απ’ τον εαυτό σου ποτέ δεν θα κρυφτείς,
τα βάρη σε βρίσκουν, όπου κι αν πας,
σαν σκιά που δεν φεύγει ποτέ αν τη ζητάς.

Κι αν κάποτε πεις «ως εδώ, δεν μπορώ»,
κι αφήσεις τον κόσμο να φύγει κενό,
δεν είναι το τέλος, μα μοιάζει αρχή,
για όσους θα μείνουν… με μισή αναπνοή.

At first glance, it seems to begin like any other romantic story: lavish dresses, garden parties, flirtation, laughter, and the freedom of youth. We are introduced to Scarlett O’Hara, a young woman who believes the world exists to admire her. Surrounded by attention and affection, she appears to live in a reality where charm is power and love is something easily won.

But this illusion collapses almost violently when the American Civil War arrives. The brightness of youth is suddenly replaced by chaos and uncertainty as the Civil War reshapes not only the country, but the lives of the characters themselves. The safety of familiar spaces gives way to burning cities, wounded soldiers, and the constant fear of loss. The war does not simply exist in the background, it tears through the characters’ lives, stripping away comfort and innocence. The world Scarlett once controlled becomes unfamiliar and unforgiving, and the girl who once measured her worth through admiration is suddenly forced to measure it through endurance. Her journey becomes not one of romance, but one of resilience.

What makes this film so emotionally compelling is not just its historical backdrop, but its deeply human portrayal of love, particularly the kind of love that arrives at the wrong time. Scarlett spends years convinced that she loves Ashley Wilkes, yet what she truly loves is the idea of him. As the only man who never openly worships her, he becomes less of a person and more  of a challenge, a symbol of the validation she cannot obtain. In chasing him, she is not pursuing love, but victory.

Meanwhile, Rhett Butler sees Scarlett exactly as she is: ambitious, flawed, selfish, determined and loves her not despite these traits, but because of them. However, his love is complicated by pride and vulnerability. Unable to express his devotion without sarcasm or emotional distance, he often masks sincerity with cruelty. The tragedy lies in their timing. Rhett loves Scarlett when she is incapable of understanding him while Scarlett realizes she loves Rhett when he is too hurt to believe in her.

In contrast to Scarlett’s ambition and emotional instability, Melanie Hamilton represents quiet strength and pure kindness. Even in the middle of  the war and personal suffering, she remains compassionate and loyal, offering Scarlett understanding and admiration despite knowing the truth about her feelings for Ashley. Her moral resilience and gentle support become a silent foundation that holds their fragile world together, reminding both Scarlett and the audience that true strength can exist in softness.

Scarlett and Rhett’s relationship becomes a painful dance between recognition and rejection. Two people who long to be understood, yet are terrified of the vulnerability such understanding requires. By the time Scarlett finally acknowledges her feelings, it is too late. Rhett, exhausted by years of loving someone who could not love him back, walks away.

The film does not offer the comfort of a conventional romantic ending. Instead, it leaves us with a quiet promise: “Tomorrow is another day.”
This final line transforms the story from one of loss into one of hope. It suggests that growth is possible, that love sometimes requires distance, and that understanding often comes too late, but not necessarily forever.

Gone with the Wind is ultimately not a story about a love that failed, but about a love that arrived before either person was ready to receive it. And perhaps, in some tomorrow, they might be.

Maria Psemmataki

Τα Καλλιτεχνικά Σχολεία της Ελλάδας αποτελούν ιδιαίτερη και πρωτοποριακή περίπτωση στον χώρο της εκπαίδευσης. Εκτός από τα γνωστά μαθήματα, δίνουν στους μαθητές την ευκαιρία να ασχοληθούν ουσιαστικά με την τέχνη μέσω των τριών καλλιτεχνικών κατευθύνσεων: θεάτρου, χορού, εικαστικών, οι οποίες εντάσσονται στο σχολικό πρόγραμμα και εμπλουτίζουν την καθημερινότητα των μαθητών. Σε αυτό το σημείο γεννιούνται ερωτήματα. Τι καθιστά τα σχολεία αυτά τόσο ξεχωριστά; Γιατί να τα επιλέξουν οι μαθητές;

Η επιλογή ενός καλλιτεχνικού σχολείου δεν είναι απλώς μια εκπαιδευτική απόφαση, αλλά αποτελεί μια βαθιά προσωπική επιλογή η οποία πηγάζει από την επιθυμία για δημιουργία και την ανάγκη για έκφραση. Στον χώρο αυτό, οι μαθητές έχουν την δυνατότητα να ανακαλύψουν τον εαυτό τους, να εξελίξουν τα ταλέντα τους και να τα αναδείξουν στον κόσμο μέσω της τέχνης καθώς και να χτίσουν την προσωπική τους ταυτότητα.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η μάθηση μετατρέπεται σε ταξίδι, όπου η φαντασία και η δημιουργικότητα έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο και ανθίζουν μέσα από την αγάπη και το πάθος για δημιουργία. Οι νέοι ενθαρρύνονται να σκέφτονται ελεύθερα, να πειραματίζονται και να εκφράζονται χωρίς φόβο και ανασφάλειες. Μαθαίνουν να δίνουν φωνή σε όσα νιώθουν και να ξεπερνούν τα όριά τους, πλάθοντας έτσι την καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους.

Ταυτόχρονα, το καλλιτεχνικό σχολείο καλλιεργεί αξίες και δεξιότητες που ξεπερνούν τα όρια της τέχνης. Η συνεργασία, η πειθαρχία, η αυτοπεποίθηση και η υπευθυνότητα αποτελούν βασικά στοιχεία της καθημερινότητας των μαθητών. Μέσα από ομαδικές δραστηριότητες, όπως θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις και εικαστικές εκθέσεις, οι νέοι μαθαίνουν να λειτουργούν ως μέλη μιας ομάδας, να σέβονται τη διαφορετικότητα και να επικοινωνούν ουσιαστικά με τους γύρω τους, σχηματίζουν αναλλοίωτες φιλιές και δεσμούς. Κυριαρχεί ένα κλίμα φυσικής ομαδικότητας, συνεργασίας και αγάπης ανάμεσα σε μαθητές και καθηγητές, το οποίο διαγράφει κάθε συναίσθημα μοναξιάς και επιτρέπει στους μαθητές να αποχωρούν από τον σχολικό χώρο με χαμόγελο στα χείλη.

Δεν πρέπει να παραβλέπεται και η συναισθηματική δύναμη που προσφέρει η καλλιτεχνική παιδεία. Σε μια εποχή όπου οι νέοι συχνά βιώνουν άγχος και πίεση, κατακλυσμένοι από απαιτήσεις, η τέχνη λειτουργεί ως καταφύγιο και μέσο αποφόρτισης. Οι μαθητές μπορούν να εκφράσουν όσα δεν μπορούν να πουν με λόγια, να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους και να βρουν ισορροπία μέσα τους.

Η φοίτηση σε ένα καλλιτεχνικό σχολείο ανοίγει δρόμους για το μέλλον. Είτε κάποιος επιλέξει να ακολουθήσει επαγγελματικά τον χώρο της τέχνης είτε όχι, οι εμπειρίες και οι δεξιότητες που αποκτά τον συνοδεύουν σε κάθε του βήμα. Μαθαίνει να καινοτομεί, να ονειρεύεται και να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις με θάρρος και φαντασία.

Τα καλλιτεχνικά σχολεία δεν είναι απλώς μια εναλλακτική μορφή εκπαίδευσης. Είναι ένας ζωντανός χώρος εξέλιξης, αυτογνωσίας και έμπνευσης. Είναι ο τόπος στον οποίο οι νέοι δεν μαθαίνουν μόνο ποιοι είναι, αλλά τολμούν να γίνουν αυτό που πραγματικά ονειρεύονται.

Painting by  Vincent Van Gogh

I was deeply moved by the painting “Worn Out” because of its raw psychological honesty and emotional weight. Van Gogh portrays an elderly working man seated with his head buried in his hands, with his body bent forward in complete exhaustion. This posture communicates more than physical tiredness; it reflects a deep mental and emotional collapse, as if the burden of life has become unbearable. Knowing that the man lived in an almshouse intensifies the sense of vulnerability and quiet suffering behind the image. Psychologically, the closed body language suggests withdrawal from the world and a loss of hope, while the stillness of the figure makes the despair feel heavier and more real. Van Gogh’s use of pencil and muted tones removes all decoration, forcing the viewer to focus on the human condition itself.

I chose this work because it reveals a form of suffering that doesn’t seek attention, yet feels universally human and impossible to ignore.

Maria Psemmataki

Ονειρεύτηκα κάποτε να γίνω αστρολόγος

Μα φυσικά αυτό δεν γίνεται ,

εκεί που ζω δεν λάμπουν πλέον αστέρια ,

και οι σιωπηλές νύχτες, τα ήσυχα βράδια,

και οι βόλτες σε κάτι άδεια σοκάκια χάθηκαν.

Δεν κατάλαβα ποτέ πότε.

Νομίζω κάπου μεταξύ του χθες και του σήμερα.

Αχ και να ξέρες τι δεν θα έδινα να ξανά ήμουν σαν τότε,

θυμάσαι;

Ήμασταν σε μια παιδική χαρά γεμάτη από μικρά παιδιά ,

δεν ξεχωρίζαμε από αυτά ,

και παίζαμε ως τα δειλινά;

Και νομίζαμε πως όλα θα’νε για πάντα τόσο απλά,

τόσο καλά …

Κάποτε μου είπες πως θα ‘θέλες να ‘γίνεις  κολυμβήτρια ,

μα σήμερα πνίγεσαι μες την χημεία και τα κείμενα.

Και τα βράδια overthinking ,

τι μπορεί να κρύβει η τύχη;

Και αν δεν πέσουνε οι βάσεις

Θα περάσω πουθενά;

Θα έχω μια αξιοπρεπή δουλειά;

Και τι θα πει η γειτονιά;

Και κάπου μέσα στον χαμό του άγχους και των χαμηλών βαθμών,

θυμήθηκα και έκλεισα για λίγο το φως.

Και εμφανίστηκαν ξανά ,

το ένα μετά το άλλο, με την σειρά,

μέχρι που άπειρα αστέρια , φώτισαν ξανά  τον ουρανό μου .

Και εκεί κάτω  από τα αστεριά,

ξέχασα να αγχωθώ,

και ίσως να μουν αφελής ,

μα πριν καν το σκεφτώ,

με άφησα ξανά να ονειρευτώ..

   Σε αυτή τη σειρά τριών επεισοδίων podcast, οι μαθητές και μαθήτριες του Καλλιτεχνικού Σχολείου Κοζάνης δίνουν ζωή σε εμβληματικές γυναικείες μορφές της Αρχαίας Ελλάδας, φωτίζοντας τις ιστορίες τους μέσα από τα στερεύτυπα και τους κοινωνικούς περιορισμούς.

Στο πρώτο επεισόδιο, η Ισμήνη, η Αντιγόνη και η Βρισηίδα κινούνται ανάμεσα στο καθήκον, την αντίσταση και την έλλειψη ελευθερίας, αποκαλύπτοντας τις συγκρούσεις που όριζαν τη γυναικεία εμπειρία. Στο δεύτερο, η Υπατία στέκεται ως σύμβολο γνώσης και ανεξαρτησίας, αμφισβητώντας τα όρια της εποχής της μέσα από τη δύναμη της επιστήμης και της σκέψης, ενώ στο τρίτο, η Ωραία Ελένη παρουσιάζεται όχι ως απλό σύμβολο ομορφιάς, αλλά ως μια φιγούρα στο επίκεντρο γεγονότων που δεν επέλεξε.

Με φαντασία, χιούμορ και υποκριτική, οι μαθητές και μαθήτριες ενσαρκώνουν οι ίδιοι τους ρόλους, μετατρέποντας το podcast σε μια ζωντανή μορφή αφήγησης, δίνοντας φωνή και συναίσθημα στις ηρωίδες αυτές της αρχαιότητας.

Δεν πρόκειται απλώς για πρόσωπα της μυθολογίας ή της ιστορίας, αλλά για φωνές που φωτίζουν την αντίσταση απέναντι στα στερεότυπα. Γυναίκες που, με διαφορετικούς τρόπους η καθεμία, έσπασαν τη σιωπή που τους επιβλήθηκε, σήκωσαν ανάστημα και διεκδίκησαν χώρο σε έναν κόσμο που δεν τις είχε στο επίκεντρο.

Απολαύστε τα στη διεύθυνση: https://open.spotify.com/show/5RSUuy3tHYkNoGUeSEDNVn

Συντελεστές

Υπεύθυνη Καθηγήτρια: Μαρία Τσαουσίδου

Συγγραφή Σεναρίων: Μαριάντα Γκούτζιου

Επιμέλεια Κειμένων: Μαρία Τσαουσίδου

Μοντάζ: Μαριάντα Γκούτζιου

Ακούγονται Οι Μαθητές: Κωνσταντίνος Παύλου, Ανθή Πλιάμπα, Μαριάντα Γκούτζιου, Χριστίνα Μωυσιάδου, Αναστασία Σταμκοπούλου, Δημήτρης Καζάκης, Μιχαήλ Ζαγάρας, Θοδωρής Πάντζιος, Θάλεια Φίλιου, Ανδρέας Τονορέζος

Στης ζωής το πλήθος είμαστε μια σκιά μικρή,
σαν φύλλο που το παίρνει μια στιγμή.
Κι αν φύγεις νωρίς, πριν μάθεις να κρατάς,
ο κόσμος δεν ρωτά, δεν σταματά.

Η γη θα γυρνά στον ίδιο της ρυθμό,
κι ο ήλιος θα ξυπνά τον ουρανό,
το φεγγάρι θα στάζει φως ασημί,
και τ’ άστρα θα γελούν σιωπηλά.

Τα δέντρα θα ανθίζουν σαν να μην πονάν,
τα ζώα θα ζουν, θα τρέχουν, θα γελάν,
κι ο άνεμος θα ψιθυρίζει ξανά,
πως όλα συνεχίζουν κανονικά.

Μα κάπου θα λείπει μια ανάσα απ’ το δωμάτιο,
ένα όνομα γραμμένο στο τετράδιο,
μια καρέκλα άδεια, ένα βλέμμα χαμένο,
ένα «γύρνα» που μένει κενό.

Τα άπλυτα θα μένουν στο καλάθι σιωπηλά,
οι ζωγραφιές θα σε κοιτούν απ’ τον τοίχο ψηλά,
η κολόνια μισή σαν μνήμη που πονά,
και το κρεβάτι άστρωτο θα σε ζητά.

Η πόρτα μισάνοιχτη, σαν να περιμένει,
μια σκιά να φανεί, μια φωνή να ακουστεί,
πως όλα ήταν αστείο, μια μικρή ανατροπή,
μα η σιωπή απαντά «δεν είναι πια εκεί».

Και αυτοί που έμειναν, δεν έφυγαν μαζί,
μα κάτι μέσα τους έσβησε σιωπηλά εκεί,
ζουν… μα όχι όπως πριν, όχι αληθινά,
κουβαλούν μια απουσία βαριά.

Γιατί όταν φεύγει μια ψυχή απ’ το φως,
δεν χάνεται μόνη της, ραγίζει ο κόσμος εντός,
κι όσοι αγαπούν, χωρίς να πεθαίνουν μαζί,
μαθαίνουν να ζουν… με μισή ζωή.

Και τότε ρώτησαν “τι θες να γίνεις; “

Και ενώ ήξερα δεν το πα ,

από το στόμα μου βγήκε κάτι ξένο,

όχι τόσο ονειρεμένο,

ενός άλλου παιδιού δουλειά,

που ονειρευότανε από παλιά.

Και όσο το λεγα τόσο πονούσα,

και όσο τα άκουγα λυπόμουν,

απ” τον εαυτό Μ απογοητευόμουν

Μα μου ’ χαν πει να το ξεχάσω,

Πως αν γίνω θα πεινάσω,

πως δεν ήτανε δουλεία

μόνο hobby για παιδεία,

πως δεν θα έβγαζα λεφτά,

δεν θα πήγαινα ψηλά,

Και ‘γω μικρή τους αγνοούσα και τον στόχο μου μόνο κοιτούσα ,

να με βλέπει ένα παιδί κάπου κάτω απ” την σκηνή

και να λέει “αχ να ήμουν σαν αυτήν.”

Τώρα μπήκαν τα λεφτά

κύριο κριτήριο για δουλειά, παν τα όνειρα, ποια ελπίδα;

Άσε τα έργα την σκηνή, παράτα και την μουσική,

σκίσε τώρα τον καμβά ,πετά την νερομπογιά

Άκου εκεί εικαστικός, χορευτής, ηθοποιός.

Είναι επάγγελμα αυτό; Θα γελάσω δεν μπορώ.

Άκου εκεί σου αρέσει η τέχνη,

άσε μας ρε καλλιτέχνη.

Βρες καλύτερα εργασία,

άσε την θεατρολογία.

Εδώ η τέχνη δεν χωρά ,

μας το δείξαν καθαρά.

Γίνε ένας λογιστής, ιατρός, καθηγητής

Αυτό είναι βρε σωστή δουλειά,

όχι τα εικαστικά,

Αφού το είπαμε εδώ η τέχνη μας δεν χωρά…