Αντίο Όνειρα μου, Ντοκιμαντέρ, 2017, Δημιουργική ομάδα μαθητών, εκπαιδευτικών και γονέων του Γαλατά Χανιών

Αντίο Όνειρα μου

Περιγραφή Ντοκιμαντέρ

 Η ταινία έχει ως θέμα της τη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ ενός παππού και του εγγονού του στο μονοθέσιο δημοτικό σχολείο του χωριού. Ιδιαιτερότητα του σχολείου είναι ο μοναδικός μικρός μαθητής του, ο οποίος υποχρεώνει και τον παππού του να παραμένει μαζί του καθημερινά σε όλη τη διάρκεια του μαθήματος. Έτσι το σχολείο αποκτά δύο μαθητές, καθώς ο παππούς βρίσκει την ευκαιρία να μάθει και αυτός να γράφει και να διαβάζει. Όμως τα πράγματα για τους δύο μαθητές αλλάζουν, όταν μαθαίνουν ότι το σχολείο τους θα κλείσει.

Θεατρική Δραστηριότητα (ανακριτική καρέκλα)

Οι μαθητές/τριες συζήτησαν ανά ομάδες τα επιχειρήματα του Διευθυντή Πρωτοβάθμιας και ενός κατοίκου του χωριού που αναλαμβάνει να τον «ανακρίνει» για την απόφασή του να κλείσει το σχολείο και πρόσθεσαν τη δική τους σκηνή. 

Σκηνή: Η τάξη του σχολείου. Στο κέντρο, τοποθετήσαμε την καρέκλα της έδρας, στην οποία δώσαμε το ρόλο της «ανακριτικής καρέκλας».

Ένας μαθητής πήρε το ρόλο του Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, ο οποίος ονομάζεται Βασίλης Αντωνίου και κάθεται με εμφανή αμηχανία. Απέναντί του, όρθιος, στέκεται ο κύριος Γιώργος Παπαδόπουλος, ο «ανακριτής», κάτοικος του χωριού με ένα μπλοκάκι σημειώσεων στο χέρι, τον οποίο υποδύθηκε ένα άλλος μαθητής.

Κάτοικος του χωριού: (Χωρίς πρόλογο, με σταθερή φωνή) Κύριε Αντωνίου, καθίσατε στην καρέκλα αυτή για να απαντήσετε για την απόφασή σας να κλείσετε το μονοθέσιο σχολείο μας. Επιβεβαιώνετε την απόφασή σας;

Διευθυντής: Ναι, κύριε Παπαδόπουλε. Ήταν μια δύσκολη, αλλά αναγκαία απόφαση.

Κάτοικος του χωριού: Αναγκαία; Για ποιον ακριβώς ήταν αναγκαία; Για το ένα παιδί που φοιτούσε εκεί; Για τον παππού του που βρήκε ξανά το φως της γνώσης; Ή μήπως για το Υπουργείο;

Διευθυντής: (Ενοχλημένος) Πρέπει να καταλάβετε ότι υπάρχουν συγκεκριμένα κριτήρια και πρωτόκολλα που πρέπει να ακολουθήσουμε. Ένα σχολείο με έναν μόνο μαθητή δεν είναι βιώσιμο οικονομικά.

Κάτοικος του χωριού: Βιώσιμο οικονομικά; Αλήθεια υπολογίσατε τη ζημία που προκαλείται; Το κόστος της αποκοπής ενός παιδιού από το οικείο του περιβάλλον; Το κόστος της στέρησης μιας ευκαιρίας μάθησης για έναν άνθρωπο που τόλμησε να πιάσει το νήμα της γνώσης στα γεράματά του; Αυτά τα υπολογίσατε;

Διευθυντής: Κύριε Παπαδόπουλε, δεν είμαι αναίσθητος. Κατανοώ τη συναισθηματική πλευρά του ζητήματος, αλλά η λειτουργία ενός σχολείου με έναν μαθητή είναι οικονομικά συμφέρουσα και δεν προσφέρει τις ίδιες ευκαιρίες κοινωνικοποίησης με ένα μεγαλύτερο σχολείο.

Κάτοικος του χωριού: Κοινωνικοποίηση; Να τον στριμώξετε σε ένα ταξί κάθε μέρα; Να τον πετάξετε σε μια τάξη γεμάτη άγνωστα πρόσωπα στα μέσα της χρονιάς; Αυτή είναι η κοινωνικοποίηση που οραματίζεστε; Δεν ήταν κοινωνικοποίηση η αλληλεπίδραση με τον παππού του, με τη δασκάλα, με το ίδιο το περιβάλλον του χωριού;

Διευθυντής: Υπάρχουν παιδαγωγικές μελέτες που υποστηρίζουν ότι η αλληλεπίδραση με συνομηλίκους είναι ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη ενός παιδιού.

Κάτοικος του χωριού: Και δεν υπήρχε καμία άλλη λύση; Καμία εναλλακτική; Δεν εξετάσατε την περίπτωση ενός κινητού σχολείου που θα μπορούσε να εξυπηρετεί και άλλα απομονωμένα παιδιά της περιοχής; Δεν σκεφτήκατε πόσο σημαντικό είναι ένα σχολείο για ένα μικρό χωριό, που παλεύει να μην ερημώσει;

Διευθυντής: Αυτά είναι πολύπλοκα ζητήματα που απαιτούν μελέτες και κονδύλια. Δεν είναι τόσο απλό όσο το παρουσιάζετε.

Κάτοικος του χωριού: Απλό είναι να κλείσεις μια πόρτα, κύριε Διευθυντά. Ποια ήταν η τελευταία φορά που επισκεφθήκατε ένα τέτοιο απομονωμένο σχολείο; Που μιλήσατε με τους ανθρώπους του;

Διευθυντής: Σιωπή …

Κάτοικος του χωριού: (Αφήνει το μπλοκάκι του. Η φωνή του γίνεται πιο χαμηλή, αλλά παραμένει σταθερή) Κύριε Αντωνίου, η απόφασή σας μπορεί να φαίνεται λογική. Όμως στην πραγματικότητα, άφησε πίσω της ένα παιδί πιο μόνο, έναν παππού με μια ημιτελή προσπάθεια και μια κοινότητα λίγο πιο αποδυναμωμένη. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της «αναγκαίας» απόφασής σας.