Κάνε την αδυναμία..Δύναμη
Η ιστορία μας ξεκινά στη Γαλλία και συγκεκριμένα στη πρωτεύουσα της, στο Παρίσι, την δεκαετία του 1960. Εκείνη την εποχή μετακόμισε στο Παρίσι μια ιδιαίτερη, τριμελής οικογένεια. Αυτή η οικογένεια προερχόταν από την Αίγυπτο και είχαν έρθει ως μετανάστες διότι ήθελαν να βρουν ένα καλύτερο μέρος να αναθρέψουν και να μεγαλώσουν τον δεκατετράχρονο γιο τους, τον Μάρκος.
Όταν ο Μάρκος και η οικογένεια του μετακόμισαν στο Παρίσι, δε δέχτηκαν και τη πιο «θερμή υποδοχή» από τους γείτονες και γενικά απ’ όσους κατοικούσαν στο Παρίσι επειδή διέφεραν από εκείνους. Παρόλα αυτά οι γονείς του Μάρκος παρέμεναν αισιόδοξοι και δεν έχαναν τις ελπίδες τους γιατί βαθιά μέσα τους ήξεραν ότι υπήρχαν και εκεί άνθρωποι που θα τους στήριζαν και θα τους έβλεπαν φιλικά.
Πέρασαν δύο εβδομάδες μέχρι ο Μάρκος να αρχίσει το σχολείο, δυστυχώς όμως γι αυτόν εκτός από το bullying και την κοροϊδία που δεχόταν κάθε μέρα εξαιτίας της καταγωγής του ήταν και δυσλεκτικός, έτσι δεν μπορούσε να γράφει και να διαβάζει με αποτέλεσμα να μείνει πίσω στην ύλη του σχολείου και να μην έχει απολύτως κανέναν να τον βοηθήσει αφού και οι δύο γονείς του ήταν αγράμματοι.
Άκουγε κάθε μέρα τους καθηγητές του να του λένε πόσο «άχρηστος» και «χαζός» είναι. Αφού πέρασαν πέντε μήνες ο Μάρκος κουράστηκε να τον κακομεταχειρίζονται και να του συμπεριφέρονται με τέτοιο τρόπο γι αυτό αποφάσισε να κάνει τη διαφορά. Ο Μάρκος δε πήγε στο σχολείο για ένα μήνα, προετοιμαζόταν για κάνει όλους όσους τον υποτίμησαν να μετανιώσουν για τα λόγια τους και τα κατάφερε! Μέσα σε ένα μήνα ο Μάρκος έμαθε να γράφει και να διαβάζει καλύτερα από τον καθένα. Σύντομα έγινε πρότυπο για τα μικρότερα παιδιά του σχολείου. Όταν μεγάλωσε έγινε συγγραφέας, τα βιβλία που έγραφε ήταν βγαλμένα από τη ζωή του στο παρελθόν και από τις εμπειρίες που είχε ζήσει. Ο Μάρκος παντρεύτηκε τη Μελίσσα, μια παιδική του φίλη, μαζί έκαναν τρία παιδιά, όλα τους αγόρια. Έζησε με σοφία μέχρι τα 92 του χρόνια και άφησε την τελευταία του πνοή στην αγκαλιά της συζύγου του, η οποία πέθανε και αυτή μετά από δύο εβδομάδες στα 89 της χρόνια. Ο Μάρκος απέδειξε σε όλους πως με τη προσπάθεια, την θέληση, την υπομονή και κυρίως με την ελπίδα όλα γίνονται. Σε έναν κόσμο γεμάτο σκοτάδι η ελπίδα είναι η μόνη που λάμπει σαν τον ήλιο. Ο Μάρκος έλεγε συνέχεια στα παιδιά του πως δεν πρέπει να τα νοιάζει τι πιστεύουν οι άλλοι για αυτά αρκεί να πιστεύουν οι ίδιοι στον εαυτό τους και να κάνουν την αδυναμία ..ΔΥΝΑΜΗ.
