Σε ρόλο δημοσιογράφου οι μαθήτριες της Β΄ Λυκείου, Σίσκου Γεωργία και Φωτιάδου Φωτεινή
Στη συνέντευξη που πραγματοποιήσαμε με τον μαθητή Καραγιάννη Ραφαήλ, μαθητή της Α΄ Λυκείου του ΓΕΛ Κορώνειας και πανελλήνιο καθώς και πανευρωπαϊκό πρωταθλητή Παγκρατίου, είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά έναν νέο άνθρωπο με ήθος, πειθαρχία και ξεκάθαρους στόχους. Ο Ραφαήλ μίλησε ανοιχτά για το πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή του με το παγκράτιο, για την απαιτητική και επίπονη καθημερινότητα του πρωταθλητισμού, αλλά και για τις θυσίες που χρειάστηκε να κάνει προκειμένου να φτάσει σε τόσο υψηλό επίπεδο.
Με τις απαντήσεις του, ανέδειξε τη σημασία της ψυχικής δύναμης, της υποστήριξης από την οικογένεια, τον προπονητή και τους φίλους, καθώς και τον ρόλο του σεβασμού και της ευγενούς άμιλλας στον αθλητισμό. Παράλληλα, αναφέρθηκε στις δυσκολίες του συνδυασμού σχολείου και προπονήσεων, χωρίς όμως να κρύψει τη χαρά και τη συγκίνηση που νιώθει όταν εκπροσωπεί τη χώρα του σε διεθνείς αγώνες. Η συνέντευξη αυτή αποτελεί ένα δυνατό παράδειγμα έμπνευσης για τους νέους, αποδεικνύοντας πως με επιμονή, αγάπη για αυτό που κάνεις και σωστή καθοδήγηση, τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα.
Δημοσιογράφοι: Αρχικά θέλεις να μας πεις λίγα πράγματα για τον εαυτό σου;
Ραφαήλ: Ονομάζομαι Καραγιάννης Ραφαήλ, είμαι 15 χρονών, πηγαίνω στην πρώτη λυκείου στο Γελ Κορώνειας και είμαι πανελλήνιος και πανευρωπαϊκός πρωταθλητής Παγκρατίου.
Δημοσιογράφοι: Πώς αισθάνεσαι που είσαι εδώ πέρα σήμερα για τη συνέντευξη;
Ραφαήλ: Χαίρομαι πάρα πολύ, γιατί προσπαθώ και πιστεύω ότι θα εμπνεύσουμε και νέα παιδιά να ασχοληθούν με τον αθλητισμό και αυτό είναι κάτι πολύ καλό.
Δημοσιογράφοι: Πώς άρχισε το ενδιαφέρον σου προς αυτό το άθλημα; Θέλεις να μας πεις λίγα λόγια γι’ αυτό;
Ραφαήλ: Το παγκράτιο είναι αρχαίο ελληνικό άθλημα-πολεμική τέχνη από τις αρχαιότερες στον κόσμο, η οποία εξαπλώθηκε προς την Ασία και την Ανατολή μέσω του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ενέπνευσε πολλές πολεμικές τέχνες που γνωρίζουμε τώρα. Εγώ με τον αθλητισμό ξεκίνησα να ασχολούμαι στην ηλικία των μεγάλων νηπίων γύρω στα πέντε μου, οπότε ξεκίνησα με το καράτε, το οποίο το συνεχίζω ακόμα, και μέσω της προπονήτριας μου, της κυρίας Αγγελικής Κρουσταλούδη, ασχολήθηκα και με το παγκράτιο.
Δημοσιογράφοι: Πώς αισθάνεσαι που είσαι πανελλήνιος πρωταθλητής;
Ραφαήλ: Το συναίσθημα είναι πάρα πολύ ωραίο, γιατί αισθάνεσαι μια (ιστορική) ικανοποίηση για ότι έχεις κάνει τόσα χρόνια, ο κόπος σου, ο ιδρώτας σου και όχι μόνο ο κόπος σου αλλά και του προπονητή και του γονέα, ο οποίος πρέπει να είναι δίπλα σου και να σε υποστηρίζει… βλέπεις ότι έχει μεγάλο και σημαντικό αποτέλεσμα.
Δημοσιογράφοι: Τι σε ενέπνευσε να συνεχίσεις μέχρι το πανευρωπαϊκό επίπεδο;
Ραφαήλ: Το να ασχολείσαι με τον αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό περνάει πολλές φάσεις. Κάπου στη μέση πάντα θέλεις να τα παρατήσεις γιατί κουράστηκες. Το σημαντικό είναι να έχεις υποστήριξη, και άμα κάνεις αυτό που αγαπάς, συνεχίζεις. Το να πας από το πανελλήνιο σε ένα εθνικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο δεν είναι κάτι απλό. Θέλει πάρα πολύ χρόνο, να κλάψεις από τον πόνο, γιατί εννοείται πως είχαμε τραυματισμούς, αλλά και να μάθεις από τα λάθη και να γίνεις πολύ καλύτερος και εννοείται πως νιώθεις μεγάλη χαρά, όταν ανεβαίνεις πάνω στο βάθρο με τη σημαία της Ελλάδας και τον εθνικό ύμνο.
Δημοσιογράφοι: Πώς ένιωσες όταν κατάφερες να πάρεις τη δεύτερη θέση πανευρωπαϊκά;
Ραφαήλ: Ήταν ένα πολύ μπερδεμένο συναίσθημα, γιατί ήταν μια χαρμολύπη: λύπη γιατί δεν μπόρεσες να πάρεις την πρώτη θέση, το οποίο, εντάξει, όλους μάς πονάει, αλλά είναι και χαρά, γιατί κατάφερες να κάνεις κάτι το οποίο δεν το είχες ποτέ σαν παιδί στο μυαλό σου. Δηλαδή δεν μπορείς να φανταστείς ποτέ ότι είσαι πανευρωπαϊκός πρωταθλητής ή πανελλήνιος.
Δημοσιογράφοι: Πόσο συχνά προπονείσαι και τι περιλαμβάνει η προπόνηση;
Ραφαήλ: Οι προπονήσεις διαρκούν μιάμιση με δύο ώρες, είναι τρεις-τέσσερις αναλόγως πόσες μέρες μπορείς την εβδομάδα και είναι διαφορετική η προπόνηση που θα κάνεις ως απλός αθλητής ή ως πρωταθλητής. Στο ένα σε πιάνει μέσα σου ο εγωισμός και δεν σταματάς και είσαι μέχρι το τελευταίο λεπτό μέσα σε όλα και είναι λίγο πιο επίπονη, για να το πω κι αλλιώς.
Δημοσιογράφοι: Ποια τεχνική/στοιχείο θεωρείς σημαντικό για αυτό το άθλημα;
Ραφαήλ: Το σημαντικό στον αγώνα πέρα των τεχνικών, που πρέπει να κατέχεις σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο, είναι να παίζεις με το μυαλό, δηλαδή όπως το λέμε στα μικρά παιδιά είναι ότι ο αγώνα είναι ένα παιχνίδι και όλοι θα κάνουν τις ίδιες τεχνικές πάνω κάτω. Το σημαντικό είναι ποιος θα τις κάνεις πιο καλά, πιο γρήγορα και ποιος θα παίξει με το μυαλό εκείνη την στιγμή.
Δημοσιογράφοι: Πώς ήταν η εμπειρία σου στους αγώνες;
Ραφαήλ: Ήταν κάτι πολύ μπερδευτικό γιατί είχε ζύγιση, αλλά εντάξει, ζύγιση έχουν όλοι οι αγώνες, αλλά δεν είναι μονάχα η μέρα των αγώνων που έχεις αυτό το στρες και το άγχος, αλλά είναι και η διαδικασία που περνάς για να πας εκεί. Συνεχείς προπονήσεις, καθημερινό τρέξιμο, διατροφή για πολύ καιρό και άμα είσαι πάνω στα κιλά σου, αρκετή διατροφή και επίπονη, οπότε, ήτανε όλο μαζί ένα συναίσθημα το οποίο όμως πάντοτε σε ικανοποιεί το αποτέλεσμα. Πάντοτε όπως είπαμε.
Δημοσιογράφοι: Ποια στιγμή του πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος σου έμεινε περισσότερο;
Ραφαήλ: Μα, είναι ξεκάθαρα το να είμαι πάνω στο βάθρο με την ελληνική σημαία και να ακούγεται ο εθνικός ύμνος, είναι μια στιγμή που με συγκίνησε και ειδικά όταν βλέπεις από κάτω τους συναθλητές σου και τον προπονητή, οι οποίοι ήταν δίπλα σου όλα αυτά τα χρόνια, που σε βοηθάνε και σε στηρίζουν και τους στηρίζεις και εσύ, γιατί το να έχεις μια ομάδα αθλητική, είναι σαν να έχεις μια δεύτερη οικογένεια, όπου μπορείς να μιλάς άνετα και να εξηγείς κάποια προβλήματα είτε να λύνετε. Εκείνη τη στιγμή που τελειώνει ο τελικός, ναι μεν έχασα, αλλά είδα ότι ο αντίπαλος ήταν αρκετά καλός και παράλληλα χάρηκα, γιατί φάνηκε πως είχαμε σεβασμό μετά μεταξύ μας. Γιατί, ο αθλητισμός βασίζεται και στον σεβασμό, στην ευγενή άμιλλα, που λέγανε και παλιά. Δεν είναι μονάχα ο ανταγωνισμός.
Δημοσιογράφοι: Τι πιστεύεις ότι σε βοήθησε να φτάσεις τόσο ψηλά;
Ραφαήλ: Θέλει πείσμα, να έχεις πάρα πολύ πείσμα, να έχεις νεύρο, γιατί υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που θα πεις «τα παρατάω, δεν αντέχω άλλο», θα χρειαστεί να αφιερώσεις πάρα πολύ χρόνο, να χάσεις βόλτες, εξόδους, χορούς, να μην βγεις με τους φίλους σου, να πεις ας πούμε «Δεν μπορώ να πάω σήμερα σινεμά», και είναι κάτι το οποίο μπορεί εκείνη την στιγμή να σε πονάει, αλλά κάποτε, εάν το αγαπάς πραγματικά, θα σε ικανοποιήσει και θα πεις «χαλάλι».
Δημοσιογράφοι: Πώς συνδυάζεις το σχολείο με τον πρωταθλητισμό;
Ραφαήλ: Να σας πω την αλήθεια, δεν μπορούν να συνδυαστούν και πάρα πολύ. Το μοναδικό που με βολεύει είναι ότι ευτυχώς οι μεσοβδόμαδες προπονήσεις συμπίπτουν σε μέρες που έχω 6ωρα, το οποίο με βοηθάει στο να προλάβω να διαβάσω να πάω στην προπόνηση, και εννοείται πως έχει χρειαστεί για κάποιο διαγώνισμα, τεστ, ή κάποια εργασία, να διαβάσω και να τελειώσω 10:30 το βράδυ, να πάω για μπάνιο και μετά κατευθείαν για ύπνο, γιατί την άλλη μέρα έχω πάλι σχολείο και προπόνηση και είναι μια ρουτίνα που πρέπει να προγραμματίσεις σωστά τον χρόνο σου.
Δημοσιογράφοι: Ποιοι σε υποστήριξαν περισσότερο σε όλη αυτήν την πορεία;
Ραφαήλ: Χαίρομαι πάρα πολύ, γιατί έχω πάρα πολύ καλούς γονείς, γιατί είναι σημαντικό να έχεις καλούς γονείς, ώστε να σε βοηθάνε και να σε υποστηρίζουν σε αυτόν τον τομέα. Η προπονήτριά μου, επίσης, ήταν πάρα πολύ υποστηρικτική, γιατί για να σας πω την αλήθεια, όταν ήμουν μικρός δεν το πολυήθελα, δεν το αγαπούσα, αλλά με τον τρόπο της με έκανε να δω πως το αγαπάω πραγματικά. Και επίσης το να έχεις καλούς φίλους, γιατί εάν ένας φίλος σου λέει «Μην πας για προπόνηση, έλα να βγούμε», δεν σε βοηθάει, σε κρατάει πίσω.
Δημοσιογράφοι: Τι θα συμβούλευες σε κάποιον μαθητή που θα ήθελε να ακολουθήσει αυτό το άθλημα;
Ραφαήλ: Να έχει γερό στομάχι, γιατί ναι, θα πονέσει, και να έχει όρεξη και μεράκι για αθλητισμό. Και άμα θέλει να ακολουθήσει ένα άθλημα, να βρει πρώτα το άθλημα που αγαπάει πραγματικά, που τον κάνει να ικανοποιείται και μετά να πει «Ναι! Θα ακολουθήσω αυτό το άθλημα», και να ξεχάσει επίσης μερικές εξόδους. Να κάνει αρκετές θυσίες!
Δημοσιογράφοι: Έχεις κάποιους επόμενους στόχους;
Ραφαήλ: Ο επόμενος στόχος μου, τον οποίο λέω εδώ, είναι το πανελλήνιο πρωτάθλημα, το οποίο είναι τον Απρίλιο, και από εκεί να πάω τον Νοέμβρη στο παγκόσμιο πρωτάθλημα παγρατίου ελπίζοντας για κάποιο μετάλλιο.
Η απονομή του αργυρού μεταλλίου
Δημοσιογράφοι: Σε ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σου!
Ραφαήλ: Και εγώ, να ’στε καλά!
Επιμέλεια: Αλβανίδου Γεωργία
