Προσωπικά δεν είχα επαφή με την ιστορία του Συρανό πριν δω την παράσταση, πέρα από την πιο βασική: ήξερα απλά πως ο Συρανό έχει μεγάλη μύτη, πως αγαπά μια γυναίκα, και πως η μύτη με την γυναίκα με κάποιον τρόπο συνδέονται. Προφανώς λοιπόν, δεν είμαι σε θέση να σχολιάσω την πιστότητα του έργου στο πρωτότυπο. Μπορώ όμως να πω πως η συγκεκριμένη παράσταση ήταν από τις αγαπημένες μου μέχρι τώρα.
Πρώτα απ’ όλα – και αυτό πιστεύω πως ήταν το κύριο γνώρισμα της παράστασης – ήταν απίστευτα διασκεδαστική. Ήταν γεμάτη χιούμορ και αστείες στιγμές, χωρίς όμως υπερβολές. Σκηνές όπως το μουσικό σόου των ζαχαροπλαστών, που κανείς δεν θα περίμενε, φαίνονταν να ταιριάζουν τέλεια αφού συνέβαιναν. Αδιαμφισβήτητα όμως το πιο διασκεδαστικό κομμάτι ήταν ο ίδιος ο Συρανό, τον οποίο ο Μιχάλης Σαράντης έπαιξε φανταστικά: ήταν δυναμικός, γεμάτος ενέργεια και έσταζε σαρκασμό.
Η σκηνοθεσία μου φάνηκε επίσης πολύ καλή. Μου άρεσε που δεν υπήρχε σταθερό σκηνικό, αλλά διάφορα σκηνικά έμπαιναν και έβγαιναν από την σκηνή χωρίς να προσπαθεί η σκηνοθεσία να το κρύψει, όπως συμβαίνει σε άλλες παραστάσεις. Επίσης, η επιλογή να υπάρχει άμεση αλληλεπίδραση ανάμεσα στους ηθοποιούς, και τον μουσικό και τον φωτιστή μου άρεσε πολύ.
Η ιστορία του Συρανό αυτή καθαυτή ήταν ενδιαφέρουσα. Σίγουρα ήταν πιο ενδιαφέρουσα από αυτό που θα περίμενα από μία ιστορία αγάπης εκείνης της εποχής – είναι σίγουρα η μοναδική που γνωρίζω όπου το εμπόδιο ανάμεσα στον πρωταγωνιστή και την αγάπη του είναι αυτοεπιβαλλόμενο. Επίσης, είναι η μόνη που γνωρίζω όπου ο γάμος της αγαπημένης με κάποιον άλλο δεν οδηγεί σε κάποιου είδους αιματοχυσία!
Κ.Κ
