Η θεατρική παράσταση του κυρίου Κουτλή, βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Ντιμίτρι Ντανιλοφ, είναι μια παράσταση η οποία θίγει άμεσα την εξαναγκαστικη ευφορία, την αυτοματοποιηση της ζωης και την μαζοποιηση που απειλεί τη σύγχρονη κοινωνία. Η ερμηνεία των ηθοποιών ανταποκρινόταν πλήρως στις απαιτήσεις του σεναρίου, παρουσιάζοντας επιτυχώς την ψυχολογική βία και έμμεση κακοποίηση που ασκεί το αυταρχικό κατεστημένο στον συμβατικό συλληφθεντα. Τα σκηνικά απλά πλην επαρκεστατα για την παράσταση και οι χορευτικές παρεμβάσεις συνέβαλλαν ως ένα βαθμό στην ανάδειξη της κωμικοτητας του έργου. Ωστόσο θεωρώ την παράσταση πολύ πιο θορυβώδη από όσο θα χρειαζόταν προκειμένου να δεσμευτεί στο έργο το ενδιαφέρον του θεατή, βρίσκω το χιούμορ σε πολλές περιπτώσεις αδιάφορο ως ρηχό, ενώ θεώρησα και την επανάληψη της χορογραφίας και των στίχων που περιλαμβάνει το σενάριο κουραστική.
Α. Φ-Ν- Β1
