Η παράσταση που παρακολουθήσαμε στο θέατρο κιβωτός, ο άνθρωπος του Παντόλσκ, μου κίνησε αρκετά το ενδιαφέρον και την βρήκα πολύ διασκεδαστική. Τα σκηνικά ήταν πολύ πετυχημένα και έμοιαζαν αρκετά σε αστυνομικό τμήμα και προσωπικά μου άρεσαν πολύ τα επόμενα σκηνικά που προστέθηκαν, όπως η τραπεζαρία και η σάουνα. Μετά, οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν καταπληκτικές , με καμία εξαίρεση, ήταν όλοι στον ρόλο τους και μας μετέδιδαν τα συναισθήματα της σκηνής. Αρκετές σκηνές ήταν ανατριχιαστικές, με καλή έννοια και πολλές φορές βρήκα τον εαυτό μου να νιώθει σαν να ήταν ο πρωταγωνιστής και να αγωνιώ για την σωματική του ακεραιότητα και το μέλλον του , αν θα έφευγε ποτέ από το τμήμα. Ο σερ γκει ήταν αρκετά αστείος χαρακτήρας με τα αυτοκόλλητα αλλά πέραν αυτού στην συνέχεια του έργου φάνηκε η σημασία της παρουσίας του καθώς οι αστυνομικοί τραμπούκιζαν τον Νικολάι, εκτός σκηνής προφανώς. Καθώς εξελισσόταν το έργο κατάλαβα πως όντως δεν προσέχουμε τον τόπο που ζούμε και δεν του βρίσκουμε κάτι ενδιαφέρον και απλά ζούμε στην καθημερινότητα μας. Όμως , όπως φάνηκε στο τέλος, που ο Νικολάι δεν θα καταφέρει ποτέ να δραπετεύσει από αυτόν τον κύκλο , όλο το έργο αφορούσε την ψυχολογική βία που δεν έχει εμφανή σημάδια , ωστόσο αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει.
Σ. Κ. – Α3
