Ο άνθρωπος από το Παντόλσκ είναι ένα σατιρικό έργο του παραλόγου. Το έργο διαδραματίζεται στη Μόσχα όπου ο Νικολάι, ζώντας μία ακόμα γκρίζα μέρα, συλλαμβάνεται τυχαία και οδηγείται στο τμήμα για ανάκριση μη γνωρίζοντας το λόγο σύλληψης του. Εκεί ξεκινάει και ο γολγοθάς του. Υποβάλλεται από τους αστυνομικούς σε μία εκκεντρική ανάκριση και ψυχολογικό εξαναγκασμό δοκιμάζοντας έτσι τα όρια της λογικής του. Ο Νικολάι καλείται να απαντήσει σε ερωτήσεις που αφορούν την καθημερινότητα του, για παράδειγμα για την διαδρομή που κάνει προς τη δουλειά του, έτσι συμπεραίνουμε ότι ζει μία ζοφερή ζωή στον αυτόματο, δίχως νόημα και σκοπό. Επίσης ο πρωταγωνιστής υποβάλλεται σε ασκήσεις παρατηρητικότητας και ερωτήσεις που αφορούν την ιστορία της πόλης του αλλά και την προσωπική του ζωή. Συγκεκριμένα κάνει μια δουλειά που δεν αγαπάει, βρίσκεται σε μία σχέση από συνήθεια χωρίς να το θέλει πραγματικά και ονειρεύεται μία ζωή στο Άμστερνταμ αγνοώντας τις ομορφιές του τόπου του. Επομένως η ζωή του θα χαρακτηριζόταν από ένα κενό σε όλες τις πτυχές της. Οι αστυνομικοί με αυτήν τους την πράξη κάνουν μία απόπειρα προκειμένου να αναμορφώσουν τον Νικολάι με σκοπό την ψυχική του ανάκαμψη και μέσω της ψυχολογικής βίας να τον οδηγήσουν σε μία εικονική και καταναγκαστική ευτυχία, μία ευτυχία που έχει ως κύριο στόχο την αυτό καταστολή. Τελικά ο άνθρωπος από το Παντόλσκ παρά το γεγονός ότι οι αστυνομικοί τον αφήνουν ελεύθερο, μένει παγιδευμένος εκεί. Μέσα από αυτή την ιστορία του παραλόγου παρουσιάζονται οι κίνδυνοι της σύγχρονης εποχής όπως η ‘’αποδοχή της μάζας και η απώλεια της προσωπικής ταυτότητας’’ αλλά και ο κίνδυνος να οδηγηθεί ο πωλητής σε μία καταναγκαστική ευτυχία. Μέσα από αυτό το έργο ασκείται κριτική στην κυρίαρχη κουλτούρα κατά την οποία αντλούμε ευχαρίστηση από τη ζοφερή πραγματικότητα επομένως καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος από το Παντόλσκ δεν ζει για τον ίδιο και αυτοκαταστρέφεται. Συνεπώς, σαφώς καθίσταται έγκλημα ο τρόπος ζωής του Νικολάι, «η ζωή στον αυτόματο».
