»Ο άνθρωπος απ΄το Παντόλσκ» είναι ένα μοντέρνο και σύγχρονο έργο που μου τράβηξε πάρα πολύ το ενδιαφέρον. Ο σκηνοθετης πέρα απο πανέξυπνος και εξαιρετικο είναι και τολμηρός, καθώς υπήρχαν πολλές τολμηρές σκηνές που πολλοί θεατές δε θα θεωρούσαν πρέπον. Πέρα από το γυμνό ( που εγώ η ίδια θεωρώ πολύ φυσιολογικό), υπήρχαν και σκηνές ψυχολογικής βίας και σκηνές τρέλας με έντονα φώτα και ήχους. Πολλοί το χαρακτήρισαν κουραστικό, αλλα εγώ η ίδια θα μπορούσα να πω πως μεν ήταν αγχωτικό αλλά καθόλου κουραστικό.
το έργο έθεσε πολλά επίκαιρα προβλήματα που απασχολούν την κοινωνία μας. Για παράδειγμα το πρόβλημα με τους αστυνομικους και τις συλλήψεις και επιθέσεις χωρίς λόγο. Επιπλέον αυτό που με προβλημάτισε και με εντυπωσίασε που ο σκηνοθέτης το παρατήρησε ηταν το γεγονός οτι οι αστυνομικοι είναι και αυτοί απλοί άνθρωποι που έχουν κοινά μαζι μας και τους αρέσουν πράγματα που αρέσουν και σε εμάς.
Τέλος αυτό που μου τράβηξε την προσοχή ήταν η συνεχή επανάληψη που υπήρχε στο τέλος του έργου. Το ότι ο πρωταγωνιστής ήταν ελέυθερος να φύγει και η πόρτα οδηγούσε στο ίδιο δωματιο. Δεν υπήρχε έξοδος και ο πρωταγωνιστής προσπαθώντας να τη βρει οδηγήθηκε στην τρέλα.
Είναι ένα εκπληκτικό έργο με τρομερούς ηθοποιούς και σκηνοθέτη. Συνιστώ σε όλους τους αναγνώστες να το παρακολουθήσουν επίφοβα. Ανυπομονώ να παρακολουθήσω και άλλα τόσο ενδιαφέροντα έργα.
Λ.Μ
