Η εικονογράφηση είναι της ιδίας
Μια φορά κι έναν καιρό μας είχε καλέσει η γιαγιά μου στο σπίτι της για ένα πλουσιοπάροχο γεύμα. Μόλις φτάσαμε, αντικρίσαμε μπροστά μας ένα σερβιρισμένο τραπέζι με κρυστάλλινα ποτήρια, ωραία πιάτα, πολλά φαγητά, ποικίλους μεζέδες και ένα μπουκάλι κρασί. Όλα φαίνονταν τόσο νόστιμα και λαχταριστά! Πέσαμε, λοιπόν, με τα μούτρα στο φαγητό! Το μενού είχε όλων των ειδών τα θαλασσινά!
Φρέσκα ψάρια που είχε ψαρέψει ο πατέρας μου, κατακόκκινες γαρίδες, μύδια, χταπόδι και ολόφρεσκα καλαμάρια! Η θεία και ο θείος μου, που ήταν κι εκείνοι καλεσμένοι στο τραπέζι, λάτρευαν ιδιαίτερα το ψητό καλαμάρι και για αυτό η γιαγιά είχε ετοιμάσει και ένα πιάτο με αυτή τη λιχουδιά. Για εμάς, πάλι, όλα αποτελούσαν ξεχωριστή λιχουδιά, γιατί τρελαινόμαστε για φρέσκα ψάρια και θαλασσινά που μας παρέχει άλλωστε πλουσιοπάροχα η θάλασσα του νησιού μας. Όλα, λοιπόν τα γεύματα ήταν υπέροχα! Η γιαγιά μου «κέντησε» – που λέμε εμείς εδώ – για μια ακόμη φορά με τη μαγειρική της!
Κάποια στιγμή, ενώ ακόμη τρώγαμε, ακούσαμε έναν περίεργο θόρυβο. Όμως δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι ακριβώς ήταν ούτε από πού ερχόταν. Και επειδή δεν ξανακούστηκε, τον αγνοήσαμε και συνεχίσαμε το γεύμα μας και την κουβέντα που στο μεταξύ είχε «ανάψει», καθώς στα κρυστάλλινα ποτήρια έρεε άφθονο το κρασάκι. Σε λίγη ώρα όμως ξανακούστηκε ο ίδιος θόρυβος και, καθώς περνούσε η ώρα, ακουγόταν όλο και πιο κοντά μας, όλο και πιο κοντά μας, πιο κοντά … ώσπου ο θόρυβος έκανε αισθητή την «παρουσία» του μαζί με τον δημιουργό του πάνω στο τραπέζι μας.
Ήταν μια όμορφη και χαριτωμένη γατούλα! Τη χαζεύαμε και την καλοδεχτήκαμε κάνοντάς της γλύκες σαν να ήταν ένα μωρό! Μας μάγεψε τόσο πολύ η άφιξή της που δεν προσέξαμε κάτι που έκανε: έβαλε τη μικρή της πατούσα μέσα στο ζουμί από το καλαμάρι – καθώς όλοι ξέρουμε πόσο τρελαίνονται οι γάτες για τα θαλασσινά – και ετοιμαζόταν να αρπάξει ένα πλοκάμι. Τότε ο παππούς και ο πατέρας μου πήγαν να την κατεβάσουν από το τραπέζι και εκείνη, φεύγοντας, άφησε πάνω στο τραπεζομάντιλο το αποτύπωμα της πατούσας της. Σ” εμάς τα παιδιά φάνηκε σαν να έβαλε η γατούλα την «υπογραφή» της και το είπαμε σε όλους. Όλοι γελάσαμε με το περιστατικό αλλά και την εξήγηση που δώσαμε εμείς τα παιδιά. Η γιαγιά μάλιστα είπε ότι έχουμε πολλή φαντασία και μας χάιδεψε τα μαλλιά.
Όλη την υπόλοιπη βραδιά την περάσαμε με συζητήσεις, με γέλια και χαρές, αλλά και με συχνή αναφορά στον απρόσμενο επισκέπτη μας. Γελούσαμε τόσο πολύ κάθε φορά που βλέπαμε την «υπογραφή» της αξιαγάπητης γατούλας που είπα στη γιαγιά μου να μην πλύνει ποτέ αυτό το τραπεζομάντιλο.
Η Φωτεινή Σαρρή είναι μαθήτρια της Α΄1 Γυμνασίου
Η εικονογράφηση είναι της ιδίας
