Ζούμε ή απλώς ποστάρουμε;
(Η εικονική μας ζωή, το χάος μέσα μας και το like που δεν γεμίζει το κενό)
Γράφει η μαθήτρια Αλεξάνδρα Γιαννώτα
Ζούμε ή απλώς ποστάρουμε; Μία ερώτηση που με βασανίζει εδώ κι πολύ καιρό ,μα η απάντηση είναι τόσο οφθαλμοφανής! Βλέπουμε παντού εφήβους μονίμως προσηλωμένους μπροστά από την οθόνη του κινητού τους ,αποξενωμένοι σαν να ζούμε μόνοι μας σε μία εικονική πραγματικότητα και το χειρότερο είναι ότι ισχύει.
Καταλαβαίνουμε ότι βλάπτουμε τον εαυτό μας και αντιλαμβανόμαστε ότι μόνο μοναξιά κι αποξένωση μας επιφέρει αυτήν η επιλογή μας. Παρ’όλα αυτά επιμένουμε στις λάθος επιρροές που δεχόμαστε από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης(social media),συνεχίζουμε την ψεύτικη ζωή μας ,με εικονικούς φίλους και αυταπάτες.
Ποιο το θετικό; Η επικοινωνία με φίλους/συγγενείς που ζούνε μακριά ή η εξειδίκευση σε τεχνολογικά θέματα; Τι να τις κάνεις όλες αυτές τις γνώσεις/προνόμια όταν δεν κοινωνικοποιείσαι ,όταν διώχνεις από κοντά σου αγαπημένα πρόσωπα επειδή δεν ταιριάζουν στο «προφίλ» σου ,όταν ζεις σε μία εικονική πραγματικότητα ,όταν έχεις έλλειψη συναισθηματικής νοημοσύνης και όταν ο χαρακτήρας σου διέπεται από κενή προσωπικότητα.
Τι μέλλον μπορεί να έχουμε ως ενήλικες; Γιατί η γενιά μας να μην προσπαθήσει να βελτιώσει την αλληλεπίδραση με το διαδίκτυο ,να χτίσει ένα μέλλον με ανθρώπους που τους διακατέχει η κρίση ,η σύνεση ,τα συναισθήματα κι η αδιαπέραστη προσωπικότητα τους; Πόσο όμορφος θα ήταν ο κόσμος μας! Θα μας περίμενε ένα μέλλον αρμονικό που θα ανήκαμε ολοκληρωτικά σε αυτό!!!
