1. Να αγχώνεστε!

    Όλοι λένε συμβουλευτικά «μην αγχώνεσαι» και «μην αγχώνεσαι». Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τη χρησιμότητα αυτών των δύο λέξεων μαζί, πέρα από μια έκφραση καλής και ευγενικής πρόθεσης. Με το «μην αγχώνεσαι» δίνεται η ψευδαίσθηση στον μαθητή ότι είναι κακό να αγχώνεται και είναι κάτι που πρέπει να αποφεύγει, προκειμένου να γράψει ικανοποιητικά στις εξετάσεις. Ωστόσο, είναι αφύσικο να θέτει κάνεις ένα στόχο (οποιασδήποτε δυσκολίας, αλλά ιδιαίτερα όταν πρόκειται για υψηλούς και αβέβαιους στόχους) και να μη δημιουργείται εσωτερική ένταση, καθώς προσπαθεί να τον επιτύχει. Ίσως θα ήταν καλύτερο τη θέση του «μην αγχώνεσαι» να πάρει το «μην πανικοβάλλεσαι», αφού ο πανικός μόνο αρνητικές συνέπειες μπορεί να έχει στη σκέψη ενός ατόμου και έχει στερήσει από πολλούς μαθητές τα όνειρά τους. Αντίθετα, το άγχος (δεν έχω καταλάβει κάτω από ποιες προϋποθέσεις ή με ποιον ακριβώς τρόπο) μπορεί να γίνει και αυτό που λένε «δημιουργικο».

2. Να το πάρετε σοβαρά! Δεν βρίσκουν όλοι τον δρόμο τους!

    Εκνευρίζομαι γιατί οι δημοφιλείς φιγούρες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναμασούν διαρκώς τη φράση «όλοι βρίσκουν το δρόμο τους», χωρίς να αναλύουν ποιον ακριβώς δρόμο βρίσκουν… Οπωσδήποτε υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων που χωρίς να έχουν ολοκληρώσει ούτε καν την υποχρεωτική εκπαίδευση, παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους και βρίσκουν κάτι στο οποίο είναι ικανοί, ή δημιουργούν κάτι δικό τους που τους γεμίζει ψυχικά και μπορούν να βιοποριστούν από αυτό. Όμως, δεν έχουν όλοι αυτήν την ικανότητα και δεδομένου του πόσο απαιτητική έχει γίνει η διεθνής αγορά εργασίας, η στέρηση των γνώσεων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, καθώς επίσης και των δυνατοτήτων που παρέχει το πτυχίο, δεν αφήνει και πολλά νόμιμα μέσα για να εξασφαλίσει κανείς τα απαιτούμενα χρήματα ώστε να ζήσει άνετα τη ζωή του. Εκτός αν θεωρείται «δρόμος», κύριοι των social media – και όχι μόνο – εδώ που τα λέμε, η εξαθλίωση σε δωδεκάωρες βάρδιες ανειδίκευτης εργασίας που μετά βίας εξασφαλίζουν τα προς το ζην.

3. Δεν υπάρχουν SOS!

    Πέρα από κάποια πράγματα που είναι δεδομένο ότι θα εξεταστούν κάθε χρόνο, είναι πρακτικά αδύνατο να προβλέψει κανείς τη δυσκολία ή την ύλη την οποία θα καλύπτουν τα θέματα. Μη παραμυθιάζεστε από τη σιγουριά με την οποία οι καθηγητές εκφράζουν τις προβλέψεις τους για τα θέματα που υποτίθεται ότι θα εξετασθούν. Στην πραγματικότητα δεν ξέρουν τίποτα και όσο πιθανό είναι να πέσουν μέσα ή κοντά στις προβλέψεις τους, άλλο τόσο πιθανό είναι να πέσουν τελείως έξω και να βρεθείτε τελείως εκτεθειμένοι απέναντι σε άγνωστα θέματα, αν έχετε στηριχθεί στις προβλέψεις τους. Φέτος μάλιστα (2024) σε όλα τα πεδία ζητήθηκαν πράγματα που δεν είχαν ξαναζητηθεί ποτέ όμοια στην ιστορία του θεσμού. Επομένως, το «αν δεν έχει πέσει ποτέ, δεν θα πέσει και φέτος» δεν είναι επιχείρημα για να αποφύγετε διάβασμα.

4. Να διαβάζετε από τα σχολικά συγγράμματα!

    Η ραγδαία ανάπτυξη που γνωρίζουν τα φροντιστήρια και η κατ΄ οίκον διδασκαλία έχει ως αποτέλεσμα την απαξίωση του σχολικού περιβάλλοντος, και κατά συνέπεια την απομάκρυνση των μαθητών από τα σχολικά συγγράμματα. Ακούμε συχνά τη φράση «Σιγά, ποιος διαβάζει από το σχολικό βιβλίο;». Ωστόσο, ξεχνούν οι μαθητές ότι οι καθηγητές της επιτροπής που επιμελούνται των θεμάτων «εμπνέονται» από όσα αναφέρονται στο σχολικό βιβλίο και επιλέγουν στη συνέχεια τον τρόπο με τον οποίο θα τα εξελίξουν, ώστε να ρυθμιστεί η δυσκολία τους.

    Αυτά είχα να πω εγώ ως απόφοιτος Λυκείου πλέον. Ελπίζω να βοήθησα έστω λίγο και να έχετε και μια άλλη οπτική απέναντι στις Πανελλαδικές εξετάσεις, ώστε να θέσετε έναν σαφή και υψηλό στόχο και να βάλετε τα δυνατά σας για να τον πετύχετε.

    Θα κλείσω με ένα απόφθεγμα του Λες Μπράουν που συνάντησα καθώς έγραφα ένα κριτήριο Έκθεσης.

«Nα στοχεύεις ψηλά, το φεγγάρι. Ακόμα και αν αποτύχεις, θα βρεθείς ανάμεσα στ΄ αστέρια»

Γιώργος Κλαπαύτης

Υ.Γ. : Υπάρχει βέβαια κι ο άλλος δρόμος… Respect…

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

]]> https://schoolpress.sch.gr/periodista/archives/2517/feed 2 https://schoolpress.sch.gr/periodista/archives/1700 https://schoolpress.sch.gr/periodista/archives/1700#comments Tue, 25 Apr 2023 19:40:06 +0000 Κλαπαύτης Γιώργος http://schoolpress.sch.gr/periodista/?p=1700 [...]]]> Σύμφωνα με τους νόμους της Φυσικής, το ύψος κάθε παραγόμενου φθόγγου (νότας) εξαρτάται από το μήκος της χορδής. Ύψος και μήκος είναι μάλιστα αντιστρόφως ανάλογα ποσά. Τη σχέση αυτή μεταξύ των δύο μεγεθών αντιλήφθηκε ο Πυθαγόρας ο Σάμιος (φιλόσοφος, μαθηματικός, γεωμέτρης και θεωρητικός της μουσικής). Γι΄ αυτόν τον λόγο δημιούργησε ένα όργανο, το λεγόμενο μονόχορδο. Συγκεκριμένα, πήρε μια χορδή την οποία στερέωσε στις δύο άκρες μιας ξύλινης πλάκας και η οποία, όταν τεντώνεται και κρούεται, παράγει τη νότα ρε. Επιπλέον, ενδιάμεσα στην πλάκα και τη χορδή τοποθέτησε τα λεγόμενα τάστα, σε ειδικές αποστάσεις/θέσεις, όπως θα εξετάσουμε αναλυτικότερα στη συνέχεια.

Συγκεκριμένα:

• ‌Όταν η χορδή διαιρείται σε δύο ίσα τμήματα και πατιέται το τάστο στο μισό (1/2) της χορδής και κρούεται δεξιά, τότε παράγεται και πάλι η νότα ρε, αλλά μια οκτάβα ψηλότερα.
• ‌Όταν η χορδή διαιρείται σε τρία ίσα τμήματα και πατιέται το τάστο στα 2/3 της χορδής και κρούεται δεξιά, τότε παράγεται η νότα λα (5η νότα της κλίμακος).
• ‌Όταν η χορδή διαιρείται σε 4 ίσα τμήματα και πατιέται το τάστο στα 3/4 της χορδής και κρούεται δεξιά, τότε παράγεται η νότα σολ (4η νότα της κλίμακος).
• ‌Όταν η χορδή διαιρείται σε 5 ίσα τμήματα και πατιέται το τάστο στα 4/5 της χορδής και κρούεται δεξιά, τότε παράγεται η νότα φα# (3η νότα της κλίμακος).
• ‌Όταν η χορδή διαιρείται σε εννιά ίσα τμήματα και πατιέται το τάστο στα 8/9 της χορδής και κρούεται δεξιά, τότε παράγεται η νότα μι (2η νότα της κλίμακος).
• ‌Τέλος, όταν η χορδή διαιρείται σε δεκαέξι ίσα κομμάτια και πατιέται το τάστο στα 9/16 της χορδής και κρούεται δεξιά, τότε παράγεται η νότα ντο (7η νότα της κλίμακος).

Πάνω σε αυτήν τη θεωρία βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό η βυζαντινή μουσική. Και στη σημερινή εποχή όμως βρίσκει εφαρμογή αυτή η θεωρία σε πολλά σημεία της μουσικής κατασκευής εγχόρδων οργάνων.

Μια προσπάθεια για ανακατασκευή του μονοχόρδου του Πυθαγόρα (κανόνος) με απλά, καθημερινά υλικά:

Επεξεργασία βίντεο: Ηλιόπουλος Διονύσιος

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Η μουσική υπόκρουση είναι από αναβίωση της γραμμένης σύνθεσης στη Στήλη του Σεικίλου

Aρχαίο κείμενο:

«Ὀσον ζης, φαίνου.

Μηδέν όλως συ λυπού.

Προς ολίγον εστί το ζην.

Το τέλος ο χρόνος απαιτεί»…

Mετάφραση:

«Όσο ζεις,

να λάμπεις,

καθόλου μη λυπάσαι.

Η ζωή είναι σύντομη.

Ο χρόνος οδηγεί στο τέλος»…

Ένα φιλικό ζευγάρι των γονιών μου με τα παιδιά τους θα πήγαινε με τον δήμο Καλλιθέας που οργανώνει πολυήμερες εξορμήσεις ένα εξαήμερο ταξίδι σε 4 χώρες, από 25 ως 30 Οκτωβρίου. (Αλβανία – Μαυροβούνιο – Κροατία – Βόρεια Μακεδονία). Έτσι λοιπόν, χωρίς δεύτερη σκέψη και με το που το άκουσα, φωνάζω «Θα πάω κι εγώ», χωρίς να λογαριάζω τίποτα! Ύστερα από δύο μήνες κι έπειτα από πολλές δεύτερες σκέψεις και μπόλικο φόβο μήπως γίνομαι βάρος, μήπως είμαι άπληστος, μήπως, μήπως, μήπως… και μετά από πολλή παρηγοριά, βρίσκομαι τελικά χωρίς να καταλάβω πότε πέρασαν δύο μήνες μέσα στο πούλμαν που είναι έτοιμο να αναχωρήσει…

Το μέλλον επιφυλάσσεται εξωπραγματικό…

1η ημέρα: …και εμείς αποχαιρετούμε την Αθήνα και υποδεχόμαστε την Καστοριά!

Με τη βοήθεια πολλών στάσεων, πολλής συζήτησης και πολλής μουσικής, το πούλμαν φτάνει το απογευματάκι στην Καστοριά. Σίγουρα πολλοί από εσάς έχετε ξαναβρεθεί εκεί, για εμένα όμως ήταν η πρώτη φορά και πραγματικά, λίγο η συγκίνηση του ταξιδιού και η απομάκρυνση από όλους και από όλα, λίγο το μαγευτικό τοπίο, με έκαναν να αισθανθώ όσο όμορφα μπορεί να αισθανθεί ένας άνθρωπος.

Το συναίσθημα μπορεί να μη μπορώ να το μεταφέρω με μεγάλη ακρίβεια, αλλά με τη δύναμη του φωτογραφικού φακού το μαγευτικό τοπίο των αντικατοπτρισμών θα αρχίσει να ξεδιπλώνεται τώρα μπροστά στα μάτια σας:

Μπήκαμε και στο Σπήλαιο του Δράκου (υπήρχαν πολλές θεωρίες για το πώς προήλθε η ονομασία, με την επικρατέστερη να μιλά για παιδιά που κολυμπούσαν στην περιοχή και πέρασαν μια αρκούδα για δράκο) στο οποίο δεν επιτρεπόταν να βγάλεις φωτογραφίες, αλλά επειδή «η περιέργεια σκότωσε τη γάτα», ιδού…

Δεν τα αδικώ πάντως, θα μπορούσε να έκρυβε μέχρι και δράκο η σπηλιά, αφου ήταν πελώρια και πολύ σκοτεινή!

Η σύντομη περιήγηση στη βραδινή, φθινοπωρινή αλλά με πολλή ζέστη για την εποχή Καστοριά, δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο φωτογραφικό  ενδιαφέρον, οπότε περνάω στη δεύτερη ημέρα.

Δεύτερη ημέρα: Ο δρόμος για τη Μπούντβα

Έπειτα από ένα χορταστικό πρωινό στο ξενοδοχείο της Καστοριάς, ξεκινήσαμε το μακρινό ταξίδι για τη Μπούντβα, την πόλη που βρισκόταν το ξενοδοχείο μας στο Μαυροβούνιο. Το πρόβλημα είναι πως την Καστοριά από την πόλη αυτή τη χώριζε μια ολόκληρη χώρα, η Αλβανία, συνεπώς και δύο συνοριακοί σταθμοί. Το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν συνορεύει με το Μαυροβούνιο ήταν άγνωστο σε πολλούς συνταξιδιώτες μου, οι οποίοι σάστισαν όταν συνειδητοποίησαν ότι θα μπαίναμε στην Αλβανία! Η ημέρα έχει ξεκινήσει ήδη υπέροχα και θα γίνεται όλο και καλύτερη. Έπειτα από μισή περίπου ώρα βρισκόμαστε στον συνοριακό σταθμό της Κρυσταλλοπηγής. Η δίωρη καθυστέρηση στα σύνορα, για να ελεγχθούν οι ταυτότητες και τα διαβατήρια, εξοργίζει τα πλήθη, κάνοντας την ατμόσφαιρα στο πούλμαν όμοια με… ριάλιτι σόου! Με τα πολλά, βρίσκομαι για πρώτη φορά στη ζωή μου έξω από την Ελλάδα…

Η φύση της Αλβανίας πίσω από τα παχιά τζάμια του πούλμαν διαγραφόταν επιβλητική. Τα ψηλά βουνά της εναλλάσσονταν με πεδιάδες και ποτάμια. Το πράσινο δεν σταματούσε! Σταμάτησε μόνο όταν φτάσαμε έξω από τα Τίρανα, την πρωτεύουσα της Αλβανίας. Ομολογώ ότι οι δρόμοι, παρα τη χαμηλή τους ποιότητα και την τρέλα των Αλβανών οδηγών,  με εξέπληξαν ευχάριστα… Η ταχύτητα του λεωφορείου έχει επηρεάσει λίγο την ποιότητα των φωτογραφιών, αλλά θα το προσπεράσετε.

Η περιπέτεια στην Αλβανία όμως θα συνεχιστεί… Αλλά όχι σήμερα…

Η νύχτα κατέφθασε, και παράλληλα το πούλμαν πέρασε γρήγορα αυτή τη φορά τα συνορα στο Μαυροβούνιο. Τελικά καταφέραμε να φτάσουμε στο ξενοδοχείο στην Μπούντβα στις 9 το βράδυ. Η κούραση μεγάλη, η ανυπομονησία ομως ακόμη μεγαλύτερη.

Εδώ φαίνεται ο επίγειος παράδεισος. Καλά, δεν είναι ακριβώς αυτός, αλλά έπειτα από 14 ώρες ταξιδιού σε πούλμαν του μοιάζει πολύ, πιστέψτε με!

Ημέρα 3η: Ντουμπρόβνικ: Μία λέξη, χίλιες εικόνες!

Μια ημέρα για την οποία ανυπομονούσα πολύ, αρχίζει και προβλέπεται κουραστική. Ξεκινούμε νωρίς για άλλη μια μέρα από το ξενοδοχείο και μετά από μια φανταστική διαδρομή στο παραλιακό οδικό δίκτυο του Μαυροβουνίου που προσέφερε μοναδικές εικόνες (παρά το σαμποτάρισμα του βρώμικου παρμπρίζ του πούλμαν…) φτάνουμε στα σύνορα με την Κροατία.

Οι Κροάτες συνοριοφύλακες κάνουν ενδελεχή έλεγχο (τουτέστιν 90 λεπτά χαμένα και τα παράπονα στο πούλμαν δίνουν και παίρνουν!). Είχαν την πλάκα τους, όσο να πεις…

Οι προσδοκίες είναι μεγάλες, το Ντουμπρόβνικ είναι ο πιο δημοφιλής προορισμός της εκδρομής. Ήδη από το δρόμο που οδηγούσε στην παλιά πόλη, η θέα ήταν καταπληκτική!

Φτάνοντας στην παλιά πόλη εντός των τειχών, η μεσαιωνική πόλη του Ντουμπρόβνικ δεν με απογοήτευσε. Θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουν. (Οι φωτογραφίες που φαίνεται να έχουν τραβηχτεί μέσα από τη θάλασσα, είναι από σκαφάκια που προσέφερε το θέρετρο).

Το πιεσμένο πρόγραμμα της εκδρομής (κυρίως λόγω της μίνι κρουαζιέρας με το σκαφάκι) δεν μας άφησε αρκετό χρόνο να περιηγηθούμε στα σοκάκια του Ντουμπρόβνικ, όσο κι αν το επιθυμούσαμε, αλλά ήδη η πρώτη γεύση ήταν πολύ γλυκιά και δοθείσης της ευκαιρίας, θα ήθελα οπωσδήποτε να επανέλθω!

(Παρένθεση: Στο Ντουμπρόβνικ γυρίστηκαν πολλές σκηνές από το Game of Thrones, οπότε φαντάζομαι ότι για τους λάτρεις της σειράς θα ήταν ιδιαίτερη εμπειρία.)

Η επιστροφή στη βάση μας, στην Μπούντβα, ήταν γεμάτη γέλια και χαρές από την πόλη-στολίδι που είχαμε μόλις αφήσει.

Το βραδάκι κάναμε μια σύντομη βόλτα στο χωριό Rafailovici, το οποίο θύμιζε με τα μικρά ταβερνάκια και τη γαλήνια παραλία, ελληνικό νησί!

Ημέρα 4η: Κότορ-Πόρτο Μοντενέγκρο-Μπούντβα

Η τέταρτη ημέρα θα είναι οπωσδήποτε η πιο γεμάτη από όλες τις προηγούμενες. Κι ενώ στην Ελλάδα ξημερώνει 28η Οκτώβριου, εμείς κατευθυνόμαστε προς το Κότορ, μια ακόμη παραθαλάσσια πόλη του Μαυροβουνίου. Είναι αλήθεια ότι οι προσδοκίες μου για αυτό το μέρος ήταν πραγματικά μηδαμινές. Παρ΄ όλα αυτά, προσωπικά, από την άποψη της ατμόσφαιρας,  βρήκα το Κότορ αρκετά καλύτερο του Ντουμπρόβνικ. Αν και πρόκειται για παρόμοιας αρχιτεκτονικής και ιστορίας πόλεις, επειδή ήταν μικρότερης έκτασης και με στενότερα δρομάκια, το Κότορ κέρδισε τις εντυπώσεις. Συνοπτικά, το Κότορ συνδύαζε ποτάμι με θάλασσα και φρούριο και ψηλά βουνά και γάτες – που είναι η αδυναμία μου – (υπήρχε μάλιστα μέχρι και Μουσείο Γάτας, το οποίο ήταν δυστυχώς κλειστό). Οπωσδήποτε το μεγαλύτερο, ευχάριστο σοκ της εκδρομής!

Εν συνεχεία, βρεθήκαμε στο Πόρτο Μοντενέγκρο, το οποίο φανταστείτε το σαν τη Μαρίνα Φλοίσβου, απλά ένα τσικ πιο χλιδάτο. Μάλιστα λέγεται ότι εκεί διαμένει ο Lewis Hamilton, στο πολυτελές κατάλυμά του!

Τέλος, βρεθήκαμε στην Μπούντβα, μια παραθαλάσσια πόλη περίπου 20.000 κατοίκων, με μια μικρή παλιά πόλη εντός των τειχών και μια ταπεινή πλαζ με γαλήνια νερά.

Η αλήθεια είναι ότι από τις τρεις παλιές πόλεις που είδαμε η Μπούντβα ήταν η πιο αδιάφορη, και σίγουρα η μικρότερη. Μ΄ άλλα λόγια, αν ποτέ βρεθείτε στο δίλημμα «Κότορ ή Μπούντβα» και δεν έχετε αρκετό χρόνο και για τα δύο, προτιμήστε Κότορ δαγκωτό!

Όπως φαίνεται σε μια από τις εικόνες, ο ήλιος πρόκειται να δύσει, όπως άλλωστε και όλη μας η ενέργεια… Επιστρέφουμε λοιπόν στο ξενοδοχείο και προετοιμαζόμαστε για την επόμενη ημέρα.

Ημέρα 5η: Οχρίδα ή Δυρράχιο;

Σύμφωνα με το πρόγραμμα της εκδρομής, η πέμπτη ημέρα θα ήταν στην Λίμνη Οχρίδα στη Βόρεια Μακεδονία, προορισμός που, δυστυχώς, επιλέχθηκε, ώστε να αποφευχθεί η διανυκτέρευση στην Αλβανία. Έτσι, το πρωί της πέμπτης ημέρας, όταν ο υπεύθυνος της εκδρομής κατάλαβε ότι η Οχρίδα είναι πολύ μακριά και δεν θα φτάναμε ούτε εγκαίρως ούτε χαρούμενοι στο παραλίμνιο ξενοδοχείο,  μας έδωσε την επιλογή να διαλέξουμε μεταξύ των δύο επιλογών. Το Δυρράχιο δόθηκε ως επιλογή, επειδή ήταν ο πιο κοντινός προορισμός και εξίσου όμορφος. Φυσικά, το πούλμαν οργίασε… Χαμός, φωνές, πανικός, με ερωτήματα αγανάκτησης, τύπου «Και ποτέ περιμένατε να μας το πείτε;» , «Πού θα πάμε στους Αλβανούς να μείνουμε;». Ανοιχτόμυαλο πούλμαν…

Τελικά, ύστερα από ψηφοφορία, αποφασίστηκε ότι θα πάμε στο Δυρράχιο, το οποίο ψήφισα και εγώ, αφού από τη Λίμνη Οχρίδα περάσαμε κατά τη διαδρομή μας και δεν ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακή, οφείλω να ομολογήσω. Αντίθετα, το Δυρράχιο μας προσέφερε μαγευτικές εικόνες και αξέχαστες στιγμές στην απέραντη παραλία του.

Η απόσταση από την Μπούντβα μέχρι το Δυρράχιο απαιτούσε τουλάχιστον μία στάση, η οποία έγινε στην πρωτεύουσα της Αλβανίας, τα Τίρανα. Παρότι είχε μερικά επιβλητικά κτήρια και αρκετές από τις φωτογραφίες θυμίζουν βόρειες ευρωπαϊκές χώρες, έμοιαζε όλο πολύ ψεύτικο, αφού δίπλα από ψηλά ξενοδοχεία αντίκριζες άστεγους και εξαθλίωση…

Και οι φωτογραφίες από το Δυρράχιο:

6η ημέρα: Επιστροφή στην Αθήνα

Την τελευταία ημέρα ακολουθήσαμε τον δύσκολο και άχαρο δρόμο της επιστροφής. Το μόνο αξιοσημείωτο φωτογραφικά ήταν η στάση έξω από το Τεπελένι.

Σε γενικές γραμμές, οπότε πηγαίνω ταξίδια, αισθάνομαι ότι βρίσκω το νόημα της ζωής. Η αλλαγή παραστάσεων από την αφόρητη πίεση της καθημερινότητας, απλά δεν περιγράφεται. Και δεν χρειάζεται κανείς να ξενιτευτεί όπως εγώ, αν και τολμώ να πω ότι βοηθάει στην ξεγνοιασιά να γνωρίζεις ότι αυτοί οι άνθρωποι που έχεις μπροστά σου δε θα σε ξαναδούν μάλλον ποτέ, οπότε μπορείς να πεις και να κάνεις οτιδήποτε θέλεις. Ένα καινούργιο παρκάκι, μια καινούργια γειτονιά μπορούν να λειτουργήσουν αρκετά καλά.

Όσον αφορά τώρα τους προορισμούς στους οποίους βρέθηκα, συνειδητοποίησα πόσο μας έχουν επηρεάσει οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα. Πολλοί με το που μπήκαμε στην Αλβανία, ξεκίνησαν τα στερεοτυπικά ρατσιστικά σχόλια και, δεν ξέρω τι ισχύει και τι όχι, αυτό που ξέρω είναι ότι οι Αλβανοί, τουλάχιστον αυτοί που γνώρισα εγώ, ήταν άνθρωποι γελαστοί και χαρούμενοι και μας μίλησαν στα ελληνικά παρακαλώ. Ας τα αφήσουμε επιτέλους αυτά πίσω μας, είναι καιρός!

Επίσης, κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να πας ούτε στη Νέα Υόρκη ούτε στο Ντουμπάι για να περάσεις καλά. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης έχουν κάνει τόση πλύση εγκεφάλου σχετικά με τους must προορισμούς κι έχουμε ξεχάσει πόση ομορφιά υπάρχει έξω από αυτούς.

Τέλος, αντιλήφθηκα το πόσο μεγάλη σημασία έχει να βγαίνουμε από την comfort zone μας. Βολεύει να μένουμε όπου και όπως είμαστε, αλλά πώς θα εξελιχθούμε ως άνθρωποι; Ο πολιτισμός είναι μια κίνηση, όχι μια κατάσταση. Είναι ένα ταξίδι, όχι ένα λιμάνι.* Σκεφτείτε το…

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

*Arnold J. Toynbee, 1889-1975, Βρετανός ιστορικός 

(Ποίημα και Καλλίγραμμα από τον Γιώργο Κλαπαύτη)

Όλοι οι άνθρωποι φορούν από μια μάσκα

για να κρύψουν την αμορφία τους.

Πεθαίνουν χωρίς εκείνη,

γιατί αυτή τους διαμορφώνει.

Στο καρναβάλι της ζωής,

η μάσκα είναι υποχρεωτική.

Οι άνθρωποι δεν τολμούν να την αφαιρέσουν,

για να μην αποκαλυφθεί η νοσηρή αλήθεια τους.

Οι μάσκες δυστυχώς όμως σπάζουν

και δεν ξαναφοριούνται.

Έτσι οι άνθρωποι έχουν πολλές

και τις αλλάζουν.

Όμως οι άνθρωποι δεν έχουν από μόνοι τους μάσκες.

Αν είναι ικανοί (Αν!) τη φτιάχνουν μόνοι τους

Αλλιώς τις αγοράζουν

ή ζητιανεύουν γι΄ αυτές (Ύψιστος εξευτελισμός!)

Κι όταν βρεθούν όμοιοι μασκοφόροι

Α! Εκεί το δέσιμο είναι μεγάλο

Μέχρι οι μάσκες να πέσουν!

Λεωνίδας Μπαλάφας – Μάσκα
[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Νούμερο 1: Η αύξηση μπαίνει μόνο όταν πρόκειται για ρήμα οριστικής έγκλισης!

Πόσες φορές έχετε πει «Παρήγγειλε να φάμε!», «Αντέγραψε αυτό το κείμενο!» ή «Επέμεινε λίγο περισσότερο!»; Το ξέρατε πως σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις έχετε διαπράξει ένα σοβαρό γραμματικό σφάλμα; Όπως λένε και τα τονισμένα κόκκινα γραμματάκια, μόνο η οριστική έγκλιση μπορεί να δεχτεί αύξηση – και πάλι, μόνο στον Παρατατικό και στον Αόριστο! Οι παραπάνω προτάσεις έχουν ΡΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗ, ΑΡΑ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΥΞΗΣΗ! Συνεπώς, ο σωστός τύπος θα ήταν «Παράγγειλε να φάμε!», «Αντίγραψε το κείμενο!» και «Επίμεινε λίγο περισσότερο!». Ένα εύκολο «κόλπο» που θα σας κάνει να αντιληφθείτε εύκολα το παραπάνω γλωσσικό ολίσθημα και να το διορθώσετε στο μέλλον, είναι να αφαιρέσετε την πρόθεση (γιατί αυτή φταίει που μας μπερδεύει!) και να πείτε σκέτο το ρήμα στην προστακτική. Θα βάζατε αύξηση και τότε; Δηλαδή: «Έγραψε αυτό κείμενο!» ή «Έμεινε λίγο περισσότερο!»; Εύλογα ο συνομιλητής σας θα σας ρωτούσε «ποιος και πότε» έγραψε ή έμεινε, μιας και οι τύποι αυτοί ανήκουν και σε ιστορικό χρόνο και σε άλλο ρηματικό πρόσωπο!

Νούμερο 2: Ό,τι ή Ότι ή… ό, τι να ΄ναι;

Μια άλλη μεγάλη πληγή της ελληνικής ορθογραφίας είναι το «ό,τι» και το «ότι». Και ναι, υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ των δύο, κι ας ακούγεται η ίδια λέξη με ένα «εμφυτευμένο» κόμμα μες στη μέση:

• Το «ότι» είναι σύνδεσμος και εισάγει δευτερεύουσα ειδική πρόταση:

Π.χ. Μου είπε ότι θα πάει για τρέξιμο.

• Το «ό, τι» είναι αναφορική αντωνυμία και σημαίνει οτιδήποτε. [Αποτελεί συνδυασμό της αναφορικής αντωνυμίας ουδετέρου γένους "ό" που σημαίνει "το οποίο" και της αόριστης αντωνυμίας του ίδιου γένους "τί" που σημαίνει "κάτι".]

Π.χ. Στο διαδίκτυο βρίσκεις ό, τι μπορεί να χρειαστείς!

Νούμερο 3: Τα θηλυκά σε -ος δεν έχουν αρσενικό άρθρο!

Αν κάνετε μια τηλεοπτική «βόλτα» στα ελληνικά reality shows -κι όχι μόνο,δυστυχώς- δεν θα αργήσετε να έρθετε αντιμέτωποι με τις «καταπληκτικές» προτάσεις του τύπου:
-Ο ψήφος μου πάει στην….
-Θα δώσω τον πρώτο μου ψήφο στον…
Αν μπείτε σε ένα ταξί που το οδηγεί ο Ελληνάρας πανεπιστήμονας, υπάρχει πιθανότητα, αφού πείτε τη διεύθυνση κατοικίας σας, να ακούσετε τη «μαργαριταρένια» ερώτηση:
-Ποιος οδός είναι αυτός;
…και χάρη στους εξαιρετικά στρωμένους δρόμους της Ελλάδας, τη φράση:
-Δεν τον έστρωσαν καλά τον άσφαλτο!
Φυσικά, αυτά αποτελούν βασικά λάθη, αφού είναι θηλυκού γένους οι παραπάνω λέξεις: η ψήφος, η οδός και η άσφαλτος. Ειδικά στην πρώτη περίπτωση της ψήφου, τα λάθη αυτά ασκούν μεγάλη επιρροή στα μικρά παιδιά -λόγω της μεγάλης ακροαματικότητας των τηλεοπτικών αυτών παραγωγών- και η νεολαία μας τα ξεστομίζει αλύπητα…

Ενδεικτικά (γελάστε ή κλάψτε ελεύθερα…):

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Νούμερο 4: Τα επίθετα σε -ης,-ης,-ες – Η μεγάλη κακοποίηση…

Πόσες φορές πονάνε τα ώτα μας (και δυστυχώς ο ωτορινολαρυγγολόγος δεν μπορεί να μας συνταγογραφήσει φάρμακο στην περίπτωση αυτή, εκτός αν γράψει σημείωμα: «Προτείνετε στον συνομιλητή σας επανάληψη στη Γλώσσα της Πέμπτης Δημοτικού»…) όταν ακούμε: «το διεθνή συνέδριο», «η επιμελή μαθήτρια», «του συνεχής αγώνα» κ.ο.κ. Φτάνει! Διαβάστε τον παρακάτω πίνακα με το πώς κλίνονται τα παρακάτω τριτόκλιτα και δικατάληκτα επίθετα (ξέρω, το «χοντραίνω» το παιχνίδι) -εν ανάγκη «χτυπήστε» το τατουάζ για να μη «χτυπάτε» άλλο την ελληνική γλώσσα, γιατί οι «πτώσεις» θα είναι ολέθριες…

Βεβαίως, η λίστα αυτή μπορεί να συνεχιστεί ες αεί, αφού οι παραποιήσεις στη γλώσσα -όχι μόνο στην ελληνική- είναι ατελείωτες. Ίσως επανέλθω στο θέμα με επόμενο άρθρο (από εσάς εξαρτάται!). Κατά την άποψή μου, είναι θεμελιώδες συστατικό για τη διατήρηση και την εξέλιξη μιας γλώσσας η ορθή εκφορά της.

Αλλά κάπως έτσι προκύπτει ένα ηθικό δίλημμα: Όταν παρατηρούμε ένα γλωσσικό σφάλμα, το διορθώνουμε; Κι αν το έχει κάνει ένας μεγαλύτερος ή ο καθηγητής μας; Περιμένω τις απόψεις σας στα σχόλια!!!

Και κανονίστε την πορεία σας με τα λάθη, γιατί θα φωνάξω τη φιλόλογο στο παρακάτω βίντεο και ποιος σας σώζει…χαχαχα

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

]]> https://schoolpress.sch.gr/periodista/archives/902/feed 5 https://schoolpress.sch.gr/periodista/archives/252 https://schoolpress.sch.gr/periodista/archives/252#comments Tue, 04 Jan 2022 10:49:06 +0000 Κλαπαύτης Γιώργος http://schoolpress.sch.gr/periodista/?p=252 [...]]]> -Τι είναι τούτο πάλι; Και πώς το είπες, geoguessr;;;

«Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις!»

Το όνομα «geoguessr» προκύπτει από το geo-, όπως geology, geography, geomorphology, το οποίο φυσικά προέρχεται από την ελληνική λέξη «γη» και το -guessr είναι στην ουσία η αγγλική λέξη guesser,  που μεταφράζεται στα ελληνικά ο μαντευτής (οι φιλόλογοι της παρέας αρχίζουν να τραβάνε τα μαλλιά τους σιγά σιγά…) από την οποία παρέλειψαν ένα e -όχι από απροσεξία- αλλά πιθανότερα για λόγους αισθητικής. Αλλά τι είναι τελικά αυτό το πράγμα; Πρόκειται για ένα εκπαιδευτικό παιχνίδι με έντονο γεωγραφικό χαρακτήρα.

-Τιιι; Παιχνίδι; Και πώς παίζεται αυτό;

Oι κανόνες του παιχνιδιού είναι απλοί και… σχεδόν ανύπαρκτοι! Με το που πατάς «play» το παιχνίδι σε πετάει αυτόματα κάπου στον κόσμο και εσύ με μια πυξίδα και έναν παγκόσμιο χάρτη προσπαθείς απεγνωσμένα να βρεις πού -μέσα σε όλον τον κόσμο- βρίσκεσαι! Όταν πιστεύεις ότι έχεις μαζέψει αρκετά στοιχεία και έχεις καταλάβει πού βρίσκεσαι, βάζεις την «πινέζα» σου πάνω στον χάρτη και πατάς «guess».  Τότε το παιχνίδι εμφανίζει την τοποθεσία της αρχικής θέσης και σου δίνει πόντους ανάλογα με την ακρίβεια της μαντεψιάς! Το «άριστα» είναι οι 5000 πόντοι για κάθε γύρο και αφαιρούνται ανάλογα με το πόσο κοντά ή μακριά ήταν η πρόβλεψη στην αρχική θέση. Το κάθε παιχνίδι αποτελείται από 5 γύρους.

-Και τι στοιχεία μπορώ να μαζέψω;

Ο κάθε παίκτης αντιλαμβάνεται διαφορετικά κάθε θέση, όμως υπάρχουν κάποια βασικά στοιχεία που είναι πολύ βοηθητικά:

1) Ο ήλιος και η πυξίδα: Κοιτάζοντας τον ήλιο και συγχρόνως την πυξίδα μπορούμε να συμπεράνουμε σε ποιο ημισφαίριο (βόρειο ή νότιο) βρισκόμαστε. Παραδείγματος χάρη, σε μια τοποθεσία, όταν κοιτάς τον ήλιο και η πυξίδα σου δείχνει ότι ο ήλιος βρίσκεται νότια, καταλαβαίνεις πως βρίσκεσαι στο βόρειο ημισφαίριο.

2) Η γλώσσα: Όπως είναι γνωστό, από μέρος σε μέρος του πλανήτη οι άνθρωποι μιλούν διαφορετικές γλώσσες.

Πιο πολλά και συμπυκνωμένα στοιχεία θα βρεις εδώ:

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

-Καλά κατάλαβα… Είναι πολλά και δεν θέλεις να με κουράσεις. Να σε ρωτήσω όμως, γιατί είναι εκπαιδευτικό το «geoguessr»; 

Μέσα στο μυαλό μου είσαι! Πολλοί νομίζουν ότι η μόνη χρησιμότητα του παιχνιδιού είναι πως στην περίπτωση που σε απαγάγουν και αποφασίσουν τελικά να σε πετάξουν κάπου, να ξέρεις πού βρίσκεσαι· κι εκεί, πολύ που θα σε βοηθήσει να ξέρεις ότι, όταν βλέπεις κίτρινο στις  άκρες του δρόμου είσαι στη Νότια Αφρική ή στην Μποτσουάνα… Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Πρώτα απ΄ όλα δεν είναι λίγες οι φορές που προσπαθείς να συναντηθείς με έναν φίλο σου, και μέχρι τελικά να βρεθείτε, περνά κανένα τέταρτο… Η εκτίμησή μου είναι ότι αν και οι δύο άνθρωποι έπαιζαν «geoguessr» θα βρισκόντουσαν αμέσως, διότι το παιχνίδι διδάσκει τον χρήστη να έχει καλύτερη αντίληψη του χώρου γύρω του, με αποτέλεσμα να μπορεί να προσανατολιστεί ευκολότερα σε αυτόν. Πέρα από το πρακτικό του θέματος, το εν λόγω παιχνίδι σε ταξιδεύει νοερά σε χώρες τις οποίες δεν θα σκεφτόσουν ποτέ να επισκεφθείς, αποκαλύπτοντας έτσι τη φυσική τους ομορφιά! Επιπλέον, η προβολή άλλων χωρών μπροστά μας είναι προνόμιο το οποίο -λόγω της πανδημίας- όλοι έχουμε δυστυχώς στερηθεί. Έτσι το «geoguessr» μπορεί να λειτουργήσει ως ένα μικρό παραθυράκι στον κόσμο του ταξιδιού, πριν από την πανδημία.

-Μάλιστα… Νομίζω πως με έπεισες! Θέλω να παίξω κι εγώ!!! Μπορώ; 

Φυσικά, φίλε αναγνώστη! Το μόνο που θα χρειαστείς, είναι να δημιουργήσεις έναν λογαριασμό στο geoguessr (απλούστατη διαδικασία που ζητά μόνο ένα email και έναν κωδικό -όχι του email- για να μπορείς  να συνδέεσαι μόνο εσύ στον λογαριασμό σου) και να ακολουθήσεις τα παρακάτω links:

https://www.geoguessr.com/challenge/7T6ULNhugVZ2427r
https://www.geoguessr.com/challenge/43ESQTGnRxUy4A4P
https://www.geoguessr.com/challenge/HKZTWeIkrWHpn4Za
https://www.geoguessr.com/challenge/AxvR6eIZdqm5gPtA
https://www.geoguessr.com/challenge/ybuv0NcHgJU1RQzC
https://www.geoguessr.com/challenge/Hl62Xhwao5iGqdSa
https://www.geoguessr.com/challenge/ETdeigsvctcg7P4P
https://www.geoguessr.com/challenge/xVP5rprz8MaDEZyt
https://www.geoguessr.com/challenge/oMLm5TkKtfkf5x9g
https://www.geoguessr.com/challenge/sSoPC2lKqgfeGk0z