• Το δέντρο που στέκει μεγαλοπρεπώς δίπλα στην είσοδο του σχολείου μας, στολίστηκε χάρη στη βοήθεια και συνεργασία διαφόρων τμημάτων, καθώς και κάποιων ατόμων που εθελοντικά πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στον προηγούμενο περίπατο, με την καθηγήτρια των Καλλιτεχνικών.

• Επίσης, τρείς εβδομάδες πριν, το πρόγραμμα ζωγραφίζω με θέμα : «Η αγάπη μου προς τον παππού και την γιαγιά» που δραστηριοποιήθηκε τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, ολοκληρώθηκε με επιτυχία στις 26/11/21, ημέρα Παρασκευή. Αρκετοί μαθητές μάλιστα έλαβαν μέρος και με επιμέλεια παρέδωσαν πανέμορφα έργα. Το να βοηθά η γενιά μας την 3^η ηλικία, ίσως ωθήσει κάποιους από εμάς να οργανώσουμε κάτι εξίσου ή και περισσότερο αξιόλογο στο μέλλον.

• Τελευταία δράση που οργανώνεται αυτές τις μέρες, είναι η συγκέντρωση τροφίμων για οικογένειες που το έχουν ανάγκη. Όσα τρόφιμα μαζευτούν, θα παραδοθούν σε αυτούς κατά την διάρκεια των μαθημάτων μέχρι την Τρίτη. Η διορία λήγει την Τρίτη 21 /12. Οι μαθητές μπορούν  να προσφέρουν τόσο ξηρά τρόφιμα, όσο και είδη καθαριότητας και υγιεινής.

Σήμερα οι μαθητές προσπαθούν να λύσουν προβλήματα  με το να κλείνουν το σχολείο, νομίζοντας ότι όλα θα λυθούν, χωρίς να χρησιμοποιούν τον διάλογο, οπού θα να είναι σε θέση να παρουσιάσουν και να στηρίξουν τις απόψεις τους με επιχειρήματα με αποτέλεσμα την δημοκρατική εύρεση μιας αποδεκτής λύσης.
Η απώλεια μαθημάτων, εξαιτίας μιας κατάληψης, λειτουργεί επίσης εις βάρος των ίδιων των μαθητών, εφόσον μειώνονται οι διδακτικές ώρες και για αυτό πρέπει να αναπληρωθούν. Έτσι χάνονται περίπατοι, εκδρομές  κ.ά.

Οι καταλήψεις σχολείων γίνονται πολλές φορές αντιληπτές ως προσπάθεια αποφυγής των μαθημάτων. Έτσι, αντί οι μαθητές να αποκτήσουν τον τίτλο της μαχόμενης γενιάς, περνούν στη συνείδηση των πολιτών ως φυγόπονοι και αδιάφοροι απέναντι στα οφέλη της μάθησης.

ΕΡΩΤΗΣΗ 1

Αθ.: Πώς νοιώσατε όταν μπήκατε για πρώτη φορά σε τάξη ως καθηγήτρια ;

Κα Φυλαχτάκη.: Ένιωσα πανικόβλητη, σοκ και δέος. Λογικό είναι, όταν βρίσκεσαι ενοποιών πολλών ανθρώπων, με τους οποίους πρέπει να επικοινωνήσεις χωρίς να σε ξέρουν, και χωρίς να τους ξέρεις κι εσύ, να πρέπει να δημιουργηθεί μια οικειότητα μεταξύ σας, για να μπορέσεις να τους μεταδόσεις κάποιες σκέψεις, ιδέες και γνώσεις. Πρέπει να αισθάνεσαι μεγάλη ευθύνη για το πώς θα το πετύχεις αυτό και για το ενδεχόμενο να κάνεις κάποιο λάθος, το οποίο θα εκθέσει εσένα ή θα στεναχωρήσει τα παιδιά. Οπότε το αίσθημα αυτό της ευθύνης και η αίσθηση ότι τόσο πολλά άτομα ακούν εσένα και περιμένουν να δουν τι θα πεις και πως θα το πεις, αυτό προκαλεί ήδη άγχος.

Αλ.: Καταλαβαίνω. Και ήταν σε λύκειο, αν δεν κάνω λάθος, η πρώτη φορά;

Κα Φυλαχτάκη: Ακριβώς.

Αλ.: Φέτος που ήταν σε γυμνάσιο υπήρξε κάτι διαφορετικό;

Κα Φυλαχτάκη: Φέτος είναι εντελώς διαφορετικά τα πράγματα, γιατί υπάρχει μια εμπειρία αρκετών χρόνων, όποτε η μόνη διαφορά ήταν ότι ήμουνα μπροστά σε παιδιά που δεν έχω δει ποτέ, σε ένα καινούριο σχολείο. Παρ’ όλα αυτά, επαναλαμβάνω, η εμπειρία βοηθάει πολύ στην διαχείριση του άγχους και, φυσικά πλέον, η αγάπη μου για τα παιδιά και το ενδιαφέρον για αυτά και το μάθημα μου, υπερισχύει αυτού, οπότε ήρθα δυναμικά, έτοιμη για δράση.

ΕΡΩΤΗΣΗ 2

Αθ.: Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που έχετε συναντήσει ως καθηγήτρια ;

Κα Φυλαχτάκη: Να διαχειριστώ την αρνητική διάθεση κάποιων μαθητών απέναντι σε εμένα και στο σχολείο γενικά. Όταν πιέζεσαι από την ύλη ,τον χρόνο, από αυτά  που πρέπει να φέρεις εις πέρας και στην πορεία αντιλαμβάνεσαι πως κάποιοι μαθητές δεν έχουν καμία διάθεση να συνεργαστούν ή  αισθάνονται πολύ αρνητικά απέναντί σε εσένα ή στο σχολείο, τότε είναι δύσκολα τα πράγματα, γιατί  καταλαβαίνεις ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα από πίσω, το οποίο δεν μπορείς να λύσεις. Μερικές φορές αισθάνεσαι πως το ενδιαφέρον που έχεις για τα παιδιά δεν είναι αρκετό,  πως μπορεί να κάνεις κάποια λάθη ή να μην τους έχεις τραβήξει το ενδιαφέρον.

ΕΡΩΤΗΣΗ 3

Αθ.: Τι σας έκανε να διαλέξετε αυτό το επάγγελμα ;

Κα Φυλαχτάκη: Από μικρή αγαπούσα πολύ την  γλώσσα μας, μου άρεζε να παίζω με τις λέξεις. Αγαπούσα –και αγαπώ- πολύ την ιστορία μας, την θεωρώ πολύ ενδιαφέρουσα. Αυτά είναι που με προσείλκυσαν στην συγκεκριμένη κατεύθυνση, την Φιλολογία,

Από κει και πέρα, θεωρώ ότι ο φυσικός χώρος ενός φιλολόγου που δεν θέλει να έχει ακαδημαϊκή καριέρα, είναι το σχολείο. Έτσι, ένας ακόμη πολύ κάλος λόγος που επέλεξα μια διδακτική καριέρα, είναι η αγάπη μου για τα παιδιά, την οποία την συνειδητοποίησα στην πορεία. Στην  αρχή με προσείλκυσε η αγάπη για την ιστορία και την γλώσσα μας, μετά όμως ανακάλυψα πως είναι πάρα πολύ ευχάριστο και ενδιαφέρον να δουλεύεις με παιδιά.

ΕΡΩΤΗΣΗ 4

Αθ.: Τι σας αρέσει περισσότερο σε αυτό το επάγγελμα;

Κα Φυλαχτάκη: Το να ανακαλύπτω μαζί με τα παιδιά την ομορφιά της γνώσης, καθώς και το ενδιαφέρον που έχει η γλώσσα και η ιστορία μας. Η δουλειά με τα παιδιά γενικώς είναι πάρα πολύ ευχάριστη.

ΕΡΩΤΗΣΗ 5

Αλ.: Τι θα λέγατε συμβουλεύοντας τους μαθητές της πρώτης γυμνασίου που μπορεί να είναι ανασφαλείς για την όλη εμπειρία στο γυμνάσιο;

Κα Φυλαχτάκη: Να μην είναι καθόλου ανασφαλείς, καθόλου. Το σχολείο υπάρχει για να τους υπηρετήσει, για να τους βοηθήσει να εξελιχθούν ως άνθρωποι, να γνωρίσουν αλλά παιδιά, να κοινωνικοποιηθούν, να μάθουν ενδιαφέροντα πράγματα, να ανοίξουν τους ορίζοντες τους, να ανοίξουν και να πλουτίσουν το μυαλό τους. Σκεφτείτε για λίγο τα παιδιά, τα οποία στερούνται το σχολείο ποσό δυστυχισμένα και καταπιεσμένα πρέπει να είναι. Εμείς έχουμε ακόμα την δυνατότητα να πηγαίνουμε στο δημόσιο σχολείο και είναι μια φοβερή ευκαιρία, επαναλαμβάνω, για κοινωνικοποίηση, για δραστηριότητα, για δράση, για γνώση, για καλλιέργεια ψυχική, πνευματική και ακόμα και σωματική, με την γυμναστική. Έτσι, είναι μια ευκαιρία να εξελιχθούν. Γιατί να νοιώθουν ανασφαλείς;

Αθ.: Γιατί από πριν μπορεί να υπάρξουν φήμες και σχόλια, από άλλους μαθητές ή φίλους που να λένε πως το γυμνάσιο δεν είναι και τόσο ωραίο. Ότι πολλοί καθηγητές, όπως μας είπαν και σε μάς προσωπικά, είναι υπερβολικά αυστηροί και ότι δεν θα είναι πολύ ωραία εμπειρία γενικότερα.

Κα Φυλαχτάκη: Κάθε φάση της ζωής μας είναι εντελώς διαφορετική από τη προηγουμένη. Ειδικά για τα παιδιά που αλλάζουν και εξελίσσονται, τίποτα δεν ίδιο όπως παλιά. Έτσι θα πρέπει να μην φοβούνται, να είναι αισιόδοξα και ό,τι δυσκολία και να συναντήσουν, να ξέρουν πως πάντα θα υπάρχει κάποια λύση, πάντα κάποιος από όλους θα είναι διαθέσιμος να βοηθήσει. Ειδικά σε αυτό το σχολείο, δεν νομίζω ότι υπάρχει πρόβλημα αυστηρότητας ή απόστασης αναμεσά στους καθηγητές και τους μαθητές. Είμαστε εδώ για το καλό των παιδιών, ενδιαφερόμαστε για αυτά. Αν έχουν κάποιο πρόβλημα μπορούν απλώς να ζητήσουν βοήθεια, χωρίς να φοβούνται. Η αγάπη μας για τα παιδιά είναι που μας έχει φέρει εδώ.

Ε. : Πώς νιώσατε όταν μπήκατε πρώτη φορά στην τάξη ως καθηγήτρια; Υπήρξαν κάποια συγκεκριμένα συναισθήματα; Αν ήξεραν οι μαθητές ότι είστε καινούργια καθηγήτρια;

Κα Ντόσκα : Την πρώτη φορά ήτανε το ’87, παραμονή της επετείου του Πολυτεχνείου, στη Ξάνθη, στο 4ο τότε Γυμνάσιο και η πρώτη μου διδακτική ώρα στη 2α Γυμνασίου.

Εύκολη τάξη, γυμνάσιο, αλλά φοβόμουν και είχα δέος για το αν, θα καταφέρω κάτι και σε τι βαθμό, με τα παιδιά. Και όταν λέω αν θα καταφέρω, εννοώ να τους μετουσιώσω και να τους μεταδώσω.

Ήμουν άπειρη ακόμη. Μόλις είχα πάρει το πτυχίο. Το είχα πάρει τον Μάρτιο και τον Νοέμβριο κλήθηκα. Άρα μάλλον φόβος και δέος ήταν τα κυρίαρχα συναισθήματά μου.

Ε. : Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που έχετε συναντήσει μέχρι τώρα σαν καθηγήτρια; Κάτι που σας δυσκόλεψε στα διδακτικά σας χρόνια, στις αρχές ή ακόμα και στα τέλη.

Κα Ντόσκα : Θυμάμαι ότι δεν είχα επινοήσει τρόπους ικανούς να αντιμετωπίσω την απειθαρχία των μαθητών για τουλάχιστον 6 με 7 χρόνια στην αρχή της καριέρας μου. Μετά, κατάλαβα και κατανόησα πως αν είσαι δίπλα στα παιδιά και δεν τα αντιμετωπίζεις με έπαρση, τα παιδιά το εκτιμούν που έρχομαι στο δικό τους επίπεδο, με εμπιστεύονται και αυτό δίνει καλούς καρπούς. Δίνει την συνομιλία, δίνει το άνοιγμα, το δόσιμο της μιας πλευράς προς την άλλη και εγώ χαίρομαι τόσο και παίρνω ζωή απ” αυτό. Και φέτος δηλαδή, το κατάφερα πριν συμπληρωθεί ο 2ος μήνας, με παιδιά του 7ο που τώρα τα γνωρίζω. Νιώθω ότι από πάντα σας είχα. Επομένως το μυστικό είναι, να μην αντιμετωπίσεις τα παιδιά σαν αποκάθαιρες άτομο, όχι να απαιτήσεις, αλλά να διεκδικείς. Να διεκδικείς την συνεργασία, να την διανθίσεις και να την εμπλουτίζεις με τα μέσα της τεχνολογίας, που είναι πολύ ωραία, και κυρίως να έχεις πάντα έναν ωφέλιμο λόγο.

Και αν έχεις έναν κακό, σιωπάς.

Ε. : Τι σας έκανε να διαλέξετε αυτό το επάγγελμα;

Κα Ντόσκα : Το ’82 που αποφοίτησα από το Λύκειο, στην Θεσσαλονίκη, είχαμε δικαίωμα να συμπληρώσουμε 30 και περισσότερες σχολές. Ο αριθμός ήταν πιο περιορισμένος από ότι τώρα.

Για τις μισές και παραπάνω δεν ήξερα περί τίνος πρόκειται. Ούτε το πρόγραμμα σπουδών γνώριζα, ούτε το τι θα αντιμετωπίσω, πράγμα που συμβαίνει και τώρα. Δηλαδή υπάρχουν σχολές που γοητεύουν και δελεάζουν, αλλά όταν οι φοιτητές πηγαίνουν, διαπιστώνουν ότι δεν αξίζει τον κόπο να επενδύσεις χρόνο και κόπο στην σχολή και συχνά αλλάζουν. Λοιπόν, εγώ συμπλήρωσα 4 μόνο τμήματα: Νομική Θεσσαλονίκης, Νομική Αθηνών, Θεολογική Θεσσαλονίκης, Θεολογική Αθηνών.

Ευχαριστώ τον Θεό που δεν πέρασα στην Νομική γιατί μάλλον θα ήμουν μια αποτυχημένη δικηγόρος. Θέλει πολύ μεγάλους ελιγμούς για να χτίσεις το οικοδόμημα ψεμάτων, γιατί ακόμα και ο εγκληματίας έχει δικαίωμα να υποστηριχτεί και να υπερασπισθεί και θεωρώ εν πολύς ότι ήταν θέλημα Θεού που μπήκα στην Θεολογική της πόλης που ζούσα.

Είναι ένας μεγάλος ορίζοντας η θεολογία και μπορείς να πεις τόσα πράγματα! Σχεδόν δεν εξαντλούνται ποτέ!

Ε. : Τι σας αρέσει στο επάγγελμα που κάνετε; Υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος που επιλέξατε να δουλέψετε σε σχολείο;

Κα Ντόσκα : Είναι ένας και μοναδικός. Η επαφή με τα παιδιά. Ένας και μοναδικός, κυρίαρχος. Οι άλλοι είναι περιμετρικοί. Δηλαδή το να διαπλάθεις χαρακτήρες, τρόπο σκέψεις και συνειδήσεις είναι ότι πιο γοητευτικό, προκλητικό, με την καλή έννοια, μπορεί να υπάρξει. Είναι πρόκληση και πρόσκληση μαζί.

Ε. : Οπότε τα αγαπάτε τα παιδιά, σίγουρα. Πιστεύω κάθε καθηγητής που έρχεται εδώ πέρα γι να διδάξει, ένα από τα κίνητρα του θα είναι αυτό.

Κα Ντόσκα : Η αγάπη προς τα παιδιά, δεν ξέρω αυτό αν ισχύει σε απόλυτο βαθμό, αλλά συνιστά προϋπόθεση να αγαπάς τα παιδιά, για να πετύχεις σαν καθηγητής.

Και μια αγάπη, όπως λέει και ο Αναστάσιος Γιαννουλάκος, Αρχιεπίσκοπος Τυράννων και Πάσης Αλβανίας, υπερβατική. Να ξεπερνάς δηλαδή όλα που μπορεί να είναι εμπόδιο και ισομερώς να δίνεσαι και να μοιράζεσαι στους μαθητές σου. Φοβερό αυτό, άμα μπορείς να το πετύχεις αλλά εγώ τουλάχιστον προσπαθώ. Τώρα εάν το πετυχαίνω ή όχι, οι μαθητές μου το ξέρουν, όχι εγώ.

Ε. : Βεβαίως και το πετυχαίνετε! Έχουν περάσει 2 μήνες και νομίζω είναι ένα απ” τα αγαπημένα μου μαθήματα η ώρα σας, γιατί τα λέτε τόσο ωραία. Ο τρόπος που μιλάτε είναι πολύ όμορφος και τα καταλαβαίνω πιο εύκολα.

Κα Ντόσκα : Τα παιδιά θέλουν ήρεμες φωνές, ε;

Μ. Ου. : Ναι. Εγώ έχω νιώσει ασφάλεια μέσα απ” το μάθημά σας. Δεν αγχώνομαι τόσο πολύ όσο άλλες χρονιές.

Κα Ντόσκα : Ευχαριστώ! Είναι ένας απ” τους στόχους της θεολογίας να νιώθουν τα παιδιά ασφάλεια. Να έχουν πνευματική παρακαταθήκη που θα την πάρουν μέσα απ” την δουλειά με τον καθηγητή και θα την χρησιμοποιήσουν εφ’ όρου ζωής.

Ωστόσο, μιας και αναφέραμε τα έθιμα, ας γνωρίσουμε μερικά από τα τοπικά μας και του εξωτερικού:

Τοπικά έθιμα σε περιοχές της Ελλάδας

• Το χριστόψωμο: Το «ψωμί του Χριστού» ζυμώνεται την παραμονή των Χριστουγέννων με ιδιαίτερη ευλάβεια. Απαραίτητο στολίδι του είναι ο χαραγμένος σταυρός.Ανήμερα των Χριστουγέννων ο νοικοκύρης του σπιτιού παίρνει το χριστόψωμο, το σταυρώνει, το κόβει και το μοιράζει σε όλους όσοι παρευρίσκονται στο τραπέζι, σαν συμβολισμό της Θείας Κοινωνίας, όπου ο Χριστός έδωσε τον Άρτο σε όλη την ανθρώπινη οικογένειά του.

• Το Χριστουγεννιάτικο στεφάνι:Στα χωριά συνηθίζουν να κρεμάνε στους τοίχους και τις εξώπορτες πλεξούδες από σκόρδα, πάνω στις οποίες καρφώνουν γαριφαλάκια για να διώξουν την κακογλωσσιά που «καρφώνει» την ευτυχία του σπιτιού τους. Την εξώπορτα των σπιτιών κοσμεί, επίσης, ένα στεφάνι από έλατο, διακοσμημένο με χριστουγεννιάτικα στολίδια. Σύμφωνα με την παράδοση, το στεφάνι φέρνει τύχη στους ενοίκους του σπιτιού.

• Οι καλικάντζαροι:Στη Σκιάθο οι πιο παλιοί λένε ότι από την 1η Δεκεμβρίου οι καλικάντζαροι ετοιμάζουν το καράβι τους για να πάνε στο νησί. Την παραμονή των Χριστουγέννων το ρίχνουν στο γιαλό και φθάνουν ανήμερα. Από τότε μέχρι τα Φώτα κανείς δεν τολμάει να βγει νύχτα από το σπίτι του, γιατί θα τον βουβάνουν. Την παραμονή των Φώτων, όμως, οι καλικάντζαροι τα μαζεύουν γρήγορα και φεύγουν τρέχοντας μην τους προφτάσει ο παπάς με τον αγιασμό και τους ζεματίσει.Η λαϊκή φαντασία οργιάζει με τις σκανταλιές των καλικάντζαρων, που βρίσκουν την ευκαιρία να αλωνίσουν στον επάνω κόσμο τότε που τα νερά είναι «αβάφτιστα». Η όψη τους είναι τρομακτική, ενώ οι σκανταλιές τους απερίγραπτες. Το μόνο που τους τρομάζει είναι η φωτιά.

• Οι Μωμόγεροι και τα Ραγκουτσάρια:Στα χωριά Πλατανιά και Σιταγροί της Δράμας απαντάται το έθιμο των Μωμόγερων, που προέρχεται από τους Πόντιους πρόσφυγες. Η ονομασία τους προέρχεται από το «μίμος» ή το «μώμος» και το «γέρος», και συνδέεται με τις μιμητικές τους κινήσεις. Φοράνε τομάρια λύκων ή τράγων, ή στολές ανθρώπων με σπαθιά, και έχουν τη μορφή γέρων.Οι Μωμόγεροι, προσδοκώντας τύχη για τη νέα χρονιά, γυρίζουν σε παρέες όλο το δωδεκαήμερο, ψάλλοντας τα κάλαντα ή άλλους ευχετικούς στίχους. Όταν οι παρέες συναντηθούν, κάνουν ψευτοπόλεμο μεταξύ τους ώσπου η μία ομάδα να νικήσει και η άλλη να δηλώσει υποταγή. Το ίδιο έθιμο με παραλλαγές υπάρχει στην Κοζάνη και στην Καστοριά με την ονομασία «Ραγκουτσάρια».

Χριστούγεννα στο εξωτερικό

• Γαλλία: Η παραμονή των Χριστουγέννων είναι εργάσιμη ημέρα. Ο Pere Noel, ο δικός τους δηλαδή Άγιος Βασίλης, δίνει τα δώρα του, το βράδυ της 24ης Δεκεμβρίου. Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνουν στο εορταστικό τραπέζι τόσο των Χριστουγέννων όσο και της Πρωτοχρονιάς, το οποίο και γεμίζουν με διάφορα φαγητά και γλυκά. Τα αλεξανδρινά λουλούδια, τα αποκαλούν «αστέρια των Χριστουγέννων» και τα επιλέγουν τόσο για να στολίσουν το σπίτι τους, όσο και για δώρο σε αγαπημένα πρόσωπα.

• Ρωσία:Έχουν το χριστουγεννιάτικο έθιμο, να ντύνουν μία νεαρή κοπέλα στα λευκά για να παραστήσει την Παναγία. Στις 6 Ιανουαρίου, πολλές περιοχές της Ρωσίας με ορθόδοξους χριστιανούς, βασισμένοι στο Ιουλιανό ημερολόγιο, γιορτάζουν την παραμονή των Χριστουγέννων, γνωστή και ως «Σοτσέλνικ».

• Γερμανία:Για τους Γερμανούς είναι ιδιαίτερα σημαντική η περίοδος των Χριστουγέννων. Δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στο στόλισμα του σπιτιού με πολύχρωμα φωτάκια και χριστουγεννιάτικες φιγούρες, ενώ συνηθίζουν να στολίζουν στο εξωτερικό του σπιτιού φυσικό έλατο. Ένα από τα κύρια έθιμά τους, είναι το λεγόμενο “Adventskranz”. Σύμφωνα με το έθιμο αυτό τοποθετούν ένα κηροπήγιο με τέσσερις θέσεις, που συμβολίζουν τις τέσσερις τελευταίες εβδομάδες του έτους. Και κάθε Κυριακή που τελειώνει η εβδομάδα, ανάβουν και το αντίστοιχο κερί. Έτσι υπολογίζουν αντίστροφα τις μέρες που απομένουν για τον ερχομό του νέου έτους.

Και αυτά ήταν μερικά από τα έθιμα. Ας ελπίσουμε ότι αυτά τα Χριστούγεννα θα περάσουμε όμορφα σε σύγκριση με τα περσινά!

Πηγές: Βικιπαίδεια, DWmadeof minds, Ζούγκλα, Perierga.gr