Κ.Βάρναλης, [Να σ΄αγναντεύω θάλασσα]. Συλλογή ΄΄Πρόλογος΄΄, 1922

‘’Θα ήθελα να αφιερώσω ένα τελευταίο άρθρο στους πέντε ανθρώπους που έκαναν αυτή τη χρονιά τόσο ξεχωριστή για εμένα.

Μου πρόσφεραν την ευκαιρία να γνωρίσω καλύτερα πολλές πτυχές του εαυτού μου μέσω της γραφής, της τέχνης αλλά και της ομαδικότητας. Μου έδειξαν πόσο σημαντικό είναι για κάποιον να εκφράζεται με τον τρόπο που τον ικανοποιεί και τον γεμίζει. Κυρίως όμως, μου έδειξαν πόσο αναπάντεχα ανακουφιστικό είναι να δοκιμάζουμε καινούργια πράγματα που ποτέ δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε τους εαυτούς μας να κάνουν. Γιατί, για να είμαι και απόλυτα ειλικρινής, όταν αποφάσισα να γίνω μέλος της εφημερίδας είχα αρκετές δεύτερες σκέψεις, όπως “και αν δεν μου αρέσει;” ή “και αν δεν γράφω αρκετά καλά;”…

Στη συνέχεια όμως ανακάλυψα πως οι γνώσεις για το γράψιμο δεν ήταν τόσο σημαντικές όσο η πρόθεση για συνεργασία. Και σίγουρα η κυρία Γυπαράκη από την πρώτη στιγμή με έκανε να νιώσω ένα έντονο κύμα ζεστασιάς ώστε οι συναντήσεις μας κάθε Πέμπτη έγιναν αυτό που μου έφτιαχνε τη διάθεση όταν ήμουν κουρασμένη από τα μαθήματα και αυτό για το οποίο ανυπομονούσα όλη την υπόλοιπη εβδομάδα.

Δεν θα μπορούσα να είχα φανταστεί την εμπειρία μου ως μέλος του Ομίλου της εφημερίδας καλύτερη, κάτι στο οποίο βοήθησαν, εννοείται, και τα τέσσερα υπέροχα κορίτσια, η κυρία Γυπαράκη και τα … μεσημεριανά γλυκά φιλέματά της, τα κέικ  και η φανταστική  βασιλόπιτα.

Η φετινή σχολική χρονιά μού έμαθε πολλά, ήταν γεμάτη με καινούργιες εμπειρίες, ταξίδια και φιλίες, και φυσικά δεν πρόκειται ποτέ να τα ξεχάσω όλα αυτά.

Σας ευχαριστώ απίστευτα πολύ για όλα!!’’

Κείμενο: Χαλκιαδάκη Ελένη

‘’Πριν δύο χρόνια, δεν φανταζόμουν ότι θα βρεθώ σε αυτή τη θέση: να γράφω το τελευταίο μου άρθρο για την εφημερίδα του Σχολείου… Όμως, όπως έλεγαν και οι παλιοί, όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν…

Θέλω να ευχαριστήσω την κυρία Γυπαράκη που μέσα από την εφημερίδα, μας δίδαξε πολλά και όμορφα πράγματα, όπως να “ξεβολευόμαστε” και να φέρνουμε εις πέρας κάθε τι που είχαμε αναλάβει. Μας έμαθε τι σημαίνει συνέπεια και πώς πρέπει πάντα να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας… Μα πάνω απ’ όλα, μας έμαθε τι πάει να πει γέλιο.

Ακόμα, δεν πρέπει να ξεχάσουμε τον κύριο Λαπιδάκη χωρίς τη βοήθεια του οποίου δεν θα καταφέρναμε να δημοσιεύσουμε τα άρθρα μας.

Σε αυτά τα χρόνια υπήρχαν έντονες στιγμές, χαρούμενες και όμορφες. Υπήρξαν βέβαια και στιγμές που πιστεύω όλες/οι δουλέψαμε κάτω από την πίεση του άγχους για να φέρουμε  εις πέρας κάθε δραστηριότητα.

Κατάφερα να γνωρίσω πολύ ξεχωριστά πρόσωπα που με κάποια από αυτά ήρθαμε και λίγο πιο κοντά. Τα ΄΄Πεντόβολα΄΄ ήταν για μένα μια εμπειρία που σίγουρα θα μου μείνει αξέχαστη!

Θα πρότεινα σε κάθε μαθητή/τρια του Σχολείου μας να ζήσει την εμπειρία του δημοσιογραφικού ομίλου, να συνεργαστεί με άλλους/ες συμμαθητές/τριες καθώς και με τους δύο αυτούς καθηγητές γιατί πραγματικά θα περάσει ωραίο χρόνο, θα μάθει, θα δημιουργήσει, θα διασκεδάσει, θα … “αλλάξει” συκώτι από το γέλιο!

Να μην παραλείψω να αναφέρω τα καταπληκτικά και πεντανόστιμα κέικ που έφτιαχνε η κυρία Γυπαράκη σε κάθε περίσταση και γλύκαινε τις συναντήσεις μας!

Ευχαριστώ πολύ τα ΄΄Πεντόβολα΄΄ για όλες αυτές τις καταπληκτικές στιγμές!

Κείμενο: Πιτροπάκη Σταματίνα

 Σκίτσο: Βαρδάκη Τατιάνα

Καλό καλοκαίρι!

Καλή Ανάσταση, με υγεία και ευημερία!

Λείπεις

Κάθε Πάσχα είναι διαφορετικό.

Κάθε Πάσχα έχει άλλη μυρωδιά,

Έχει άλλη εικόνα,

Άλλες αναμνήσεις.

Εκείνο το Πάσχα ήταν το πιο όμορφο.

Εκείνο το Πάσχα ήταν το καλύτερο.

Φαγητά, ποτά, χαρούμενες φωνές,

Μυρωδιές, λιχουδιές, αγκαλιές, τσουγκρίσματα…

Χρώματα στο τραπέζι πολλά.

Πολλά αγαπημένα πρόσωπα μαζεμένα

Σε μια αυλή γεμάτη αναμνήσεις…

Κι αν είναι η τελευταία ανάμνηση;

Αν δεν ξανά βρεθούμε όλοι μαζί;

Η τελευταία ανάμνηση της αυλής.

Το τραπέζι σκοτείνιασε.

Οι χαρούμενες φωνές έγιναν κλάματα με λυγμούς.

Έφυγες.

Κανένα Πάσχα σαν και εκείνο.

Λείπεις.

Πιτροπάκη Σταματίνα

Το Πάσχα των αναμνήσεων μου

Το Πάσχα θυμάμαι πάντα μου άρεσε σαν γιορτή, αν εξαιρέσουμε βέβαια τα δυναμιτάκια, τα πυροτεχνήματα και όλα αυτά τα θορυβώδη έθιμα που με τρόμαζαν, και, μεταξύ μας, με τρομάζουν ακόμα.

Πάντα μου άρεσε η μάζωξη της οικογένειας. Όπου και αν βρίσκονταν οι αγαπημένοι μας άνθρωποι, Πάσχα μαζί θα κάναμε. Σαν ένα συμβόλαιο, που έπρεπε να τηρηθεί.

 Μου άρεσε η κατάνυξη της Μ. Εβδομάδας, με κάθε μέρα της να περιλαμβάνει άλλα έθιμα και συνήθειες, άλλα τροπάρια, ύμνους και εγκώμια.

Μου άρεσε το βάψιμο των αυγών, με όλες εκείνες τις παραδοσιακές τεχνικές της γιαγιάς, το πλάσιμο του τσουρεκιού, η παρασκευή των γλυκών και το μοσχομύρισμα του σπιτιού.

Μου άρεσε ο ήχος της καμπάνας, πένθιμος, αργόσυρτος τις ημέρες των Παθών και στη συνέχεια, δυνατός, έντονος, αναστάσιμος.

Μου άρεσε η αναμονή για την ξεχωριστή λαμπάδα μου, άλλοτε πολύχρωμη και λουλουδένια,  άλλοτε  μονόχρωμη και λιτή. Και μετά… ο συναγωνισμός για το ποιος/α από εμάς, τα παιδιά, θα κατάφερνε να φέρει το Άγιο Φως το σπίτι… ειδικά, αν φυσούσε εκείνο το ανοιξιάτικο αεράκι που απειλούσε διαρκώς το φως των λαμπάδων μας…

 Μου άρεσε πάντα το Πάσχα γιατί προοιώνιζε τον ερχομό του καλοκαιριού, εποχή χαλάρωσης, παιχνιδιού και ξεκούρασης.

Μα το  φετινό Πάσχα θα είναι διαφορετικό. Πολύ διάβασμα και άγχος και αγωνία για τις επερχόμενες εξετάσεις και μετά… τα θερινά μαθήματα για την προετοιμασία για τις Πανελλαδικές …

Νιώθω ότι δεν θέλω να έρθει το φετινό Πάσχα… ίσως σε μία προσπάθεια να ξορκίσω και αυτά που ακολουθούν…

Τρευλάκη Κατερίνα

Τη Δευτέρα 24 Μαρτίου, στην Aίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων του Σχολείου μας , πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη γιορτή προκειμένου να τιμηθεί η εθνική επέτειος της 25^ης Μαρτίου 1821, την  οποία προετοίμαζε η θεατρική ομάδα  μαζί με τις υπεύθυνες καθηγήτριες την  κ. Σαμωνακη Ειρήνη, την  κ. Δασκαλογιαννάκη Ελένη και την κ. Παγωμένου Ελένη, εδώ και πολύ καιρό , ώστε να υπάρξει ένα άρτιο αποτέλεσμα.

Ο βασικός κορμός της γιορτής ήταν μια πρωτότυπη θεατρική παράσταση, η υπόθεση της οποίας δραματίζονταν σε μια σύγχρονη τάξη, όπου οι μαθητές/τριες προσπαθούσαν, σε συνεργασία με την καθηγήτριά τους, να οργανώσουν μια γιορτή για την εθνική επέτειο της 25^ης Μαρτίου τέτοια που θα παρακινούσε τους/τις νέους/ες να την παρακολουθήσουν, δεδομένου ότι πλέον οι περισσότεροι/ες αδιαφορούν, καθώς νιώθουν πολύ απομακρυσμένοι/ες από τα γεγονότα της Επανάστασης.

Το θέμα της θεατρικής παράστασης ήταν και στόχος της:  να προβάλλει σε εμάς,  μαθητές και  μαθήτριες, τους βασικούς άξονες του ιστορικού γεγονότος αλλά και να αναδείξει έναν τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι/ες θα μπορούσαμε να συνδέσουμε το ιστορικό γεγονός με τη δική μας εποχή και πραγματικότητα, ώστε να νιώσουμε ότι αυτό πραγματικά μας αφορά.

Η παράσταση πλαισιώθηκε από μία παρουσίαση η οποία περιελάμβανε μια πληθώρα έργων ζωγραφικής, εμπνευσμένων από την Ελληνική Επανάσταση, αλλά και ένα δρώμενο* με ιδιαίτερο συμβολισμό, με μια επιβλητική γυναικεία μορφή που αλληγορικά παρέπεμπε στην Ελλάδα η οποία διέσχισε αγέρωχη την αίθουσα, ώσπου να τοποθετηθεί ψηλά υπό τους ήχους του τραγουδιού «Όμορφη και παράξενη πατρίδα» που, τελικά, έδωσε τη θέση του στον εθνικό μας ύμνο, με τον οποίο ολοκληρώθηκε η σχολική γιορτή.

Η παράσταση, κατά τη γνώμη μου,  ήταν πολύ καλή. Οι συμμαθήτριες/ές μας αλλά  και οι υπεύθυνες καθηγήτριες θεωρώ ότι έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό και αυτό φαινόταν. Όλοι/ες παρακολουθούσαμε με πολλή προσοχή και σεβασμό.  Ίσως να μας προβλημάτισε όλους/ες  η αλήθεια που αναδείχτηκε μέσα από την παράσταση: η αδιαφορία με την οποία, δυστυχώς,  εμείς οι νέοι/ες αντιμετωπίζουμε  τις εθνικές επετείους. Ελπίζω και σε μια κριτική αναθεώρηση αυτής της στάσης μας…Χρόνια πολλά και ελεύθερα!

Συντελεστές:

Υπεύθυνες καθηγήτριες: κ. Δασκαλογιαννάκη Ελένη, κ. Παγωμένου Ελένη και κ. Σαμωνάκη Ειρήνη Πρωτότυπο κείμενο: Σαμωνάκη Ειρήνη

Ηθοποιοί: Αγγελιδάκη Μαρίζα, Εργαζάκη Ευαγγελία, Λουράκης Κωνσταντίνος, Σφακιανάκη Άννα – Μαρία, Τσομπανάκης Λεωνίδας, Φραγκάκη Εμμανουέλα, Φοινίτσης Χρυσοβαλάντης

 Δρώμενο*  Δήμητρα Αφθονίδη & Μαρία Καρατάσσου

Τραγούδια που ακούστηκαν: «Ο Θούριος» Ρήγα Βελεστινλή. «Το χάραμα επήρα» (από τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» του Διονυσίου Σολωμού, «Όμορφη και παράξενη πατρίδα» (Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης / Τραγούδι: Παντελής Θαλασσινός), Εθνικός Ύμνος

Αποσπάσματα από τη Λογοτεχνία που ενσωματώθηκαν στο κείμενο: Από τα βιβλία του Νίκου Καζαντζάκη: «Αδερφοφάδες» και «Καπετάν Μιχάλης», από τον «Ύμνο εις την Ελευθερία» του Διονυσίου Σολωμού και από το ποίημα του Ανδρέα Κάλβου: «Ωδή τετάρτη
[XIV] Εις Σάμον».

Κείμενο & Φωτογραφίες: Τρευλάκη Κατερίνα

Την Πέμπτη, 20 Μαρτίου, στην εβδομαδιαία συνάντηση της δημοσιογραφικής μας ομάδας και πιστές στο αξίωμα ότι η  δημοσιογραφία έχει αναμφισβήτητα στενή σχέση με την Τέχνη, φιλοξενήσαμε, για δεύτερη χρονιά στη λειτουργία του Ομίλου μας, την κ. Μαρίνα Βαποράκη,  ζωγράφο με δικό της ατελιέ στην Αμμουδάρα, συμμετοχή σε πολλές ατομκές και συλλογικές εκθέσεις και πληθώρα αξιόλογων έργων τέχνης (βλ.  άρθρα ΄΄Με έναν σμπάρο, δύο τρυγόνια!΄΄ & ΄΄Ας μιλήσουμε για τέχνη…΄΄, 2ο τεύχος).

 Αυτήν τη φορά είχαμε και …απαιτήσεις: ζητήσαμε να ζωγραφίσουμε θαλασσινό τοπίο. Είχαμε μάλιστα στην παρέα μας τη συμμαθήτριά μας από τη Γ τάξη,  Κοκοσάλη Μαριτίνα, μέλος του Ομίλου μας κατά το σχολικό έτος 2022-23, με σπουδαία δουλειά στο κομμάτι του σκίτσου και της ζωγραφικής ( βλ. άρθρα τευχών 1& 2 και κυρίως το άρθρο:  Η Γυναίκα της Οικουμένης. ΄΄Μια ψηφιακή έκθεση γυναικείας προσωπογραφίας΄΄, 2ο τεύχος) αλλά και την κ. Λουκάκη Μαριάνθη, εκπαιδευτικό του Σχολείου μας, με πολλά καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα (βλ. ΄΄Εργαστήρι Χαρακτικής  για τα ΄΄Πεντόβολα, νέα γενιά’’, 5^ο τεύχος)

Αρχικά , η κ. Βαποράκη μάς μίλησε γενικά για τα χρώματα, τον διαχωρισμό τους σε θερμά, ψυχρά και ουδέτερα και ακολούθησε σύντομη εισαγωγή στην ελαιογραφία, συστατικά και υλικά (καθώς θα ζωγραφίζαμε με λάδι). Μετά  τα προαπαιτούμενα εισαγωγικά, ξεκίνησε το μαγικό ταξίδι…

Όλες είχαμε παρατηρήσει ένα ξύλινο βαλιτσάκι που κρατούσε, όταν μπήκε στον χώρο μας και όλες αναμέναμε να αποκαλυφθεί το περιεχόμενό του. Και τι δεν περιείχε λοιπόν… λάδι σε ατομικά δοχεία, σωληνάρια με διάφορα χρώματα, πινέλα, παλέτες, κόλλες για δημιουργήσουμε, μια φωτογραφία – έμπνευση και πολλά άλλα χρήσιμα.

Η κ. Βαποράκη  μοίρασε στην καθεμιά μας τα υλικά που θα χρειαζόμασταν και, ακολουθώντας οδηγίες, αναμειγνύαμε χρώματα, κρατούσαμε με διαφορετικό τρόπο το πινέλο, ανάλογα τι θέλαμε να πετύχουμε, τραβούσαμε γραμμές, …. δημιουργούσαμε. Το λευκό χαρτί γέμιζε πινελιές, χρώματα, σχέδια που φτιάχναμε, διορθώναμε, …

Πέρα από τις γενικές οδηγίες, υπήρχε και εξατομικευμένη καθοδήγηση αλλά πάνω από όλα, ενθάρρυνση, καθώς κάποιες από εμάς, πινέλο είχαμε να πιάσουμε από την προσχολική/σχολική μας ηλικία (!). Ήταν , επομένως, σημαντικό να ξεπεράσουμε τις  αναστολές και τους φόβους μας, για να μπούμε στη διαδικασία του πειραματισμού, της δοκιμής, της ελεύθερης περιδιάβασης, της δημιουργίας, της ξεχωριστής δημιουργίας, καθώς, ενώ όλες κληθήκαμε να δημιουργήσουμε στη βάση μιας κοινής εικόνας, η πρόσληψη ήταν διαφορετική και το αποτέλεσμα μοναδικό!

 Ήταν άλλο ένα πολύ ενδιαφέρον εργαστήρι για εμάς , τα ΄΄Πεντοβολάκια΄΄, μια πολύ ξεχωριστή συνάντηση δημιουργίας και σε αυτό συνέβαλε ιδιαίτερα η παρουσία της κ. Βαποράκη, την οποία και ευχαριστούμε θερμά.

*Κ. Π. Καβάφης, ΄΄Φωνή απ΄ την θάλασσα΄΄ 

Κείμενο & Φωτογραφίες:  Η δημοσιογραφική ομάδα του 5ου ΓΕΛ

 Ο ετήσιος διαγωνισμός μετάφρασης Juvenes Translatores, που διοργανώνεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι ένας διαγωνισμός που μέρος παίρνουν μαθητές και μαθήτριες ηλικίας 17 ετών από 720 σχολεία από ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μπορούν να πάρουν μέρος μόνο πέντε μαθητές από κάθε σχολείο και πρέπει να μεταφράσουν ένα γενικό κείμενο μίας σελίδας σχετικό με κάποιο θέμα της επικαιρότητας. Μετά την αξιολόγηση που γίνεται από το μεταφραστικό προσωπικό των θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι 27 καλύτερες μεταφράσεις βραβεύονται σε τελετή απονομής στις Βρυξέλλες μαζί με τους/τις καθηγητές/τριες και τους/τις κηδεμόνες τους.

            Το Σχολείο μας, συμμετέχοντας στον διαγωνισμό αυτό, με πρωτοβουλία των καθηγητριών Αγγλικής Φιλολογίας, κ. Κρουσταλίδου Στυλιανής (σχολικό έτος 2022-23) και Δασκαλογιαννάκη Ελένης (σχολικά έτη 2023-24 & 2024-25), έχει διαπρέψει τα τελευταία τρία χρόνια: το σχολικό έτος 2022-23, κέρδισε το 1^ο βραβείο μετάφρασης πανελλαδικά με τη μετάφραση της Κουκή Άννας ενώ το σχολικό έτος 2023-24 κέρδισε τόσο το 1^ο βραβείο με τη μετάφραση της Παναγιωτάκη Άννας όσο και το 2^ο με τη μετάφραση της Δημητρίου Πετρίδη Τσαμπίκας. Όμως και φέτος δεν μείναμε παραπονεμένοι/ες: η μετάφραση του  Βούλκου Άγγελου, μαθητή της Γ΄ τάξης του Σχολείου μας, αξιολογήθηκε ως η 5^η  καλύτερη σε ολόκληρη την Ελλάδα. Εκτός από τον Βούλκο Άγγελο συμμετείχαν επίσης: ο Δασκαλάκης Εμμανουήλ, η Πλαγιωτάκη Εμμανουέλα, η Σφακιανάκη Άννα Μαρία και η Φραγκάκη Εμμανουέλα.

Συγχαρητήρια σε όλες/ους τις/τους συμμετέχουσες/οντες!

Ο Άγγελος μάς παραχώρησε μια μικρή συνέντευξη, καταθέτοντας την εμπειρία της συμμετοχής του στον διαγωνισμό Juvenes Translatores.

Χ. Ε.: Άγγελε, συγχαρητήρια για την επιτυχία σου στον διαγωνισμό Juvenes Translatores! Γιατί επέλεξες να πάρεις μέρος στους Juvenes Translatores;

Β. Α.: Ευχαριστώ. Είχα από παιδί ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις γλώσσες. Έμαθα από πολύ νωρίς αγγλικά και στη συνέχεια έμαθα και Γερμανικά. Ο κύριος λόγος που οι γλώσσες μού έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον είναι γιατί μέσα από αυτές μπορείς να γνωρίσεις την κουλτούρα ενός λαού, τις συνήθειές του, τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον κόσμο και την πραγματικότητα. Η κ. Δασκαλογιαννάκη μάς έδωσε τη δυνατότητα να παρακολουθήσουμε τη διαδικασία του διαγωνισμού τα τελευταία δύο χρόνια, και από εκεί ενημερώθηκα περί τίνος πρόκειται. Εφόσον μόνο οι μαθητές και οι μαθήτριες της Γ΄τάξης μπορούν να πάρουν μέρος στον διαγωνισμό, μόλις μπήκα στη Γ΄, ζήτησα από την κ. Δασκαλογιαννάκη να με εγγράψει στους Juvenes Translatores, αφού ήταν κάτι που μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον και ήθελα να το προσπαθήσω.

Χ. Ε.: Ποια ήταν η προετοιμασία που προηγήθηκε της ώρας του διαγωνισμού;

Β. Α.: Με τον συντονισμό των καθηγητριών συμμετείχαμε σε προσομοιώσεις του διαγωνισμού. Πιο συγκεκριμένα,  η κ. Δασκαλογιαννάκη μάς έδινε κείμενα του διαγωνισμού από τις προηγούμενες χρονιές και εμείς τα μεταφράζαμε ακριβώς όπως θα τα μεταφράζαμε εκείνη την ώρα. Η προετοιμασία δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, και για αυτό θα ήθελα να προτείνω και να παροτρύνω όλους/ες όσοι/ες σκέφτονται να πάρουν μέρος στον διαγωνισμό να μην διστάσουν και να το προσπαθήσουν. Επίσης, αν κάποιος νιώσει ανασφαλής την ώρα της μετάφρασης, τού δίνεται η δυνατότητα να ψάξει στο διαδίκτυο τις μεταφράσεις ορισμένων λέξεων, αφού δεν έχει σημασία τόσο η γνώση της γλώσσας, όσο η αντίληψη, έτσι ώστε να μπορείς να αποδώσεις το αγγλικό κείμενο στα νέα ελληνικά με τον τρόπο που πρέπει.

Χ. Ε.: Ποια ήταν η εμπειρία σου από τους Juvenes Translatores;

Β. Α.: Στην αρχή ήμουν αρκετά αγχωμένος, παρόλο που είχαμε ακολουθήσει τη διαδικασία  της προετοιμασίας για τον διαγωνισμό. Πιο πολύ με άγχωνε το περιοριστικό χρονικό διάστημα, που ήταν δύο ώρες, και το ότι πρόκειται για έναν διαγωνισμό. Μετά που είδαμε το κείμενο βέβαια, οι περισσότεροι/ες ανακουφιστήκαμε καθώς ήταν διάλογος, αυτό που ελπίζαμε δηλαδή. Έτσι, όλο το άγχος έφυγε σιγά σιγά, η μετάφραση κυλούσε ομαλά και το λεξιλόγιο ήταν αρκετά εύκολο, με φράσεις που εύκολα μπορούν να αποδοθούν στα νέα ελληνικά. Και ακριβώς επειδή το κείμενο ήταν αρκετά εύκολο, έπρεπε να γράψεις τη μετάφρασή σου έτσι ώστε να ξεχωρίζει από όλα τα υπόλοιπα χωρίς βέβαια να παραποιείς το νόημα τού κειμένου. Δεν ήταν κάτι δύσκολο και ούτε κάτι ιδιαίτερα απαιτητικό και ο χρόνος τελικά ήταν παραπάνω από αρκετός. Αυτό που με βοήθησε πολύ ήταν ότι το κείμενο αναφερόταν σε μία συζήτηση μεταξύ ενός παππού και του εγγονού του και, καθώς μετέφραζα, θυμόμουν τις καθημερινές συζητήσεις που κάνω με τη γιαγιά μου.

Χ. Ε.: Ευχαριστούμε Άγγελε

Β. Α.: Εγώ ευχαριστώ

Το κείμενο 2024-2025: https://commission.europa.eu/document/download/bec751aa-1343-4b2d-8a9b-abe9d7289b9f_en?filename=JT2024_EN.pdf

Κείμενο-Συνέντευξη: Χαλκιαδάκη Ελένη

Φωτογραφίες : κ. Δασκαλογιαννάκη Ελένη

Μια καταπληκτική βραδιά μουσικής και χορού είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε στο Πολιτιστικό Συνεδριακό Κέντρο Ηρακλείου στις 27 Φεβρουαρίου και 1 Μαρτίου.

Παραφράζουμε μερικώς τις πληροφορίες που υπάρχουν στη σχετική σελίδα του Κέντρου: * ΄΄Για δεύτερη συνεχόμενη φορά, οι νέοι/ες μουσικοί και χορευτές/τριες της Κρήτης ενώνουν το ταλέντο και την άρτια εκπαίδευσή τους στη σκηνή της Αίθουσας «Ανδρέας και Μαρία Καλοκαιρινού», σε μια σύμπραξη με τη χορογραφική επιμέλεια της καταξιωμένης χορεύτριας και χορογράφου Μαρίας Κουσουνή και υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Γιάννη Πρωτόπαπα για να φέρουν τον πλούτο των διαφορετικών ηχοχρωμάτων της Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων Κρήτης του Δήμου Ηρακλείου  σε συνομιλία με την πλαστικότητα και τη χάρη των σωμάτων΄΄.

Στην εκδήλωση είχαμε την τιμή να συμμετέχουμε και δύο από τα ΄΄Πεντοβολάκια΄΄, η Τζουανάκη Μαρίνα (χορός)  και η Πιτροπάκη Σταματίνα (όμποε).

Παρακάτω, σας καταθέτουμε την καταπληκτική εμπειρία μας από τη συμμετοχή αυτή.

‘’Για ακόμα μια χρονιά το Πολιτιστικό Συνεδριακό Κέντρο Ηρακλείου διοργάνωσε μια καθηλωτική παράσταση χορού και μουσικής στις 27 Φεβρουαρίου και 1 Μαρτίου. Μια καταπληκτική εμπειρία για νέους/ες χορευτές/τριες και μουσικούς στους/στις οποίους/ες έδωσε την ευκαιρία να έρθουν ένα βήμα πιο κοντά στους στόχους και τα όνειρά τους.

  Έπειτα από μια διήμερη δύσκολη και κουραστική ακρόαση κατά την οποία επιλέχτηκαν οι καλύτεροι/ες, ξεκίνησε το ταξίδι μας. Οι επί τρεις μήνες δοκιμασίες  και πρόβες απέδωσαν καρπούς και οδήγησαν με επιτυχία σε δυο ανεπανάληπτες παραστάσεις που μάγεψαν και συγκίνησαν όλους/ες όσοι/ες τις παρακολούθησαν. Συμμετέχοντας για δεύτερη χρονιά** σε αυτή τη μουσικοχορευτική παράσταση, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ήταν μια πολύ καλή εξερεύνηση ορίων και  δημιουργικότητας καθώς και μια μοναδική ευκαιρία για νέες γνωριμίες και φιλίες με νέους/ες από όλη την Κρήτη που αγαπούν αυτό που κάνουν΄΄.

Τζουανάκη Μαρίνα

΄΄Στις  27 Φεβρουαρίου και 1 Μαρτίου συμμετείχα για πρώτη φορά στη μουσικοχορευτική παράσταση ως μουσικός εκτελεστής στο όργανο όμποε με τη Συμφωνική Ορχήστρα Νέων Κρήτης του Δήμου Ηρακλείου. Ακούστηκαν από τη Συμφωνική Νέων Κρήτης τα: Δωδεκανησιακές Σουΐτες Νο. 1 & Νο. 2 και Sibelius.  

Είχα την τιμή να συνεργαστώ με αξιόλογους/ες μουσικούς και ανθρώπους, όπως ο μαέστρος και διευθυντής της ορχήστρας, Γιάννης Πρωτόπαπας, οι Χάρης Χρυσοχόου και Γιώργος Πουλιανίτης,  δύο εξαιρετικοί ομποϊστες, η σολίστας στο βιολί Κατερίνα Καλαϊτζάκη και άλλους/ες εξαίρετους/ες μουσικούς. Οι δύο βραδιές αυτές ήταν μαγικές, γεμάτες τέχνη,  μουσική και χορό, γεμάτες ενθουσιασμό και έξαψη, γεμάτες με ανθρώπους όμορφους που σε κάνουν να αγαπάς ακόμα περισσότερο τον λόγο για τον οποίο βρίσκεσαι εκεί που δεν είναι άλλος από το να αποκτήσεις εμπειρίες ζωής που δεν πρόκειται να ξεχάσεις ποτέ. Αξέχαστες θα μου μείνουν και οι  στιγμές των προβών, όπου ο κ. Πρωτόπαπας μάς γέμιζε με συναίσθημα όπως μας καθοδηγούσε για να δημιουργήσουμε μουσική! 

Γενικότερα ήταν μία εξαιρετική εμπειρία που σίγουρα θα ήθελα να ξαναζήσω. Θα ήθελα λοιπόν να ευχαριστήσω, μέσα από την καρδιά μου, τους ανθρώπους που σχεδίασαν και φρόντισαν να υλοποιηθεί με άψογο τρόπο το έργου αυτό  που θα  μείνει αξέχαστο και στους/στις συμμετέχοντες/ουσες  αλλά και σε όλους/ες όσοι/ες το παρακολούθησαν. 

Πιτροπάκη Σταματίνα

Στην παράσταση συμμετείχε και άλλη μία  μαθήτρια του Σχολείου μας και μέλος της Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων Κρήτης του Δήμου Ηρακλείου, η Πλαγιωτάκη Εμμανουέλα (φλάουτο).

Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές, συμμετέχοντες/ουσες!

Συγχαρητήρια και στα ταλαντούχα παιδιά του Σχολείου μας και του Ομίλου μας!

Video από την παράσταση 1ο

Video από την παράσταση 2ο

Φωτογραφίες: Τρευλάκη Κατερίνα & αρχείο συμμετεχουσών μαθητριών

Βίντεο: Τρευλάκη Κατερίνα

*https://www.cccc.gr/gr/events/bradia-xorou-479

** Βλ. Τεύχος 4, Ηλεκτρονικής μας Εφημερίδας,  ΄΄Πεντόβολα η νέα γενιά΄΄:                       «Σιωπές και Περπατήματα» I. Βραδιά μπαλέτου με διάσημα έργα του ρεπερτορίου
          «Σιωπές και Περπατήματα» II. Βραδιά μπαλέτου με διάσημα έργα του ρεπερτορίου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα ξύπνησα πιο ενθουσιασμένη από ποτέ. Το πρόγραμμα που θα ακολουθούσε ήταν το αγαπημένο μου σε σχέση με τις υπόλοιπες μέρες. Ήταν προγραμματισμένο να πάμε στο Madame Tussaud, σε κρουαζιέρα στον ποταμό Τάμεση, επίσκεψη στην περιοχή του Greenwich, διάσχιση του ποταμού με τα cable cars, και το προσωπικά αγαπημένο μου, η παρακολούθηση  του διάσημου μιούζικαλ “The phantom of the opera” (Το φάντασμα της όπερας).

Απόστασμα από την παράστση “The phantom of the opera”

“The phantom of the opera”

Ξεκινήσαμε τη μέρα με πρωινό στο ξενοδοχείο και μετά ακολούθησε η επίσκεψή μας στο Μουσείο των κέρινων ομοιωμάτων της Madame Tussauds, όπου βγάλαμε φωτογραφίες με μεγάλες προσωπικότητες της ιστορίας της πολιτικής, της μουσικής και του αθλητισμού. Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση από το Μουσείο ήταν ένα τρενάκι που σε πήγαινε ταξίδι στον χρόνο με τα κέρινα ομοιώματα που υπήρχαν στην διαδρομή, ξεκινώντας από την Βασίλισσα Ελισάβετ Α’ και ακολουθώντας τον ρου της ιστορίας της Αγγλίας.

Στον δρόμο προς το μετρό, συζητούσαμε  με τις φίλες μου  τις εντυπώσεις μας για το Μουσείο, με το οποίο, παρόλο που κάποιοι από τους αγαπημένους μας τραγουδιστές έλειπαν, ήμασταν όλες πολύ ενθουσιασμένες.

Η στιγμή για μία από τις εμπειρίες που δεν πρόκειται να ξεχάσω είναι η κρουαζιέρα που κάναμε στον ποταμό Τάμεση αμέσως μετά την επίσκεψή μας στο Μουσείο των κέρινων ομοιωμάτων. Πήραμε ένα από τα πλοιάρια από την εξέδρα που υπήρχε ακριβώς κάτω από την γέφυρα του Westminster και, διασχίζοντας ένα μέρος που ποταμού Τάμεση, είχαμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε πανοραμικά διάσημα αξιοθέατα όπως το Big Ben, τον καθεδρικό Ναό του Αγίου Παύλου, την Ρόδα της Χιλιετίας και άλλα. Αποβιβαστήκαμε στην περιοχή του Greenwich όπου θαυμάσαμε το ιστιοφόρο Cutty Sark, το οποίο υπήρξε ένα από τα ταχύτερα μέσα μεταφοράς τσαγιού και μαλλιού κατά το 1869.

Μετά από τη σύντομη στάση μας για  ενημέρωση για το διάσημο ιστιοφόρο, είχαμε ελεύθερο χρόνο στην περιοχή του Greenwich. Εκεί μαζί με την παρέα μου αποφασίσαμε πως έπρεπε να δοκιμάσουμε το περιβόητο fish and chips. Έτσι καθίσαμε σε ένα τοπικό εστιατόριο που είχε έναν πολύ παραδοσιακό χαρακτήρα και δοκιμάσαμε το φημισμένο γεύμα. Αν και δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο, με έβαλε κατευθείαν στο  αγγλικό κλίμα.

Επόμενος προορισμός ήταν τα cable cars, τα τελεφερίκ του Λονδίνου, γνωστά και ως Dangleway, που συνδέουν την χερσόνησο του Greenwich με την αποβάθρα Royal Victoria, στην απέναντι πλευρά του Τάμεση. Όταν είχε φτάσει η ώρα να επιβιβαστούμε ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει και έτσι έκανε τη θέα, όσο βρισκόμασταν πάνω από τον ποταμό, να μοιάζει παραμυθένια. Από όπου και αν κοιτούσα μέσα από το τελεφερίκ, η θέα μού έκοβε την ανάσα. Οι ουρανοξύστες είχαν αρχίσει να φωτίζονται και ο ουρανός είχε πάρει ένα πορτοκαλί χρώμα που στη συνέχεια  έγινε μαύρο.

Μετά την αποβίβασή μας στην αποβάθρα Royal Victoria κατευθυνθήκαμε προς το London  Theater για να παρακολουθήσουμε το πασίγνωστο μιούζικαλ Phantom of the Opera. Και η αλήθεια είναι πως από τα πρώτα μόλις λεπτά με είχε συνεπάρει η μαγεία της παράστασης.  Από τα σκηνικά μέχρι την ερμηνεία  των πρωταγωνιστών… είχα μείνει άναυδη, όπως και όλοι/ες . Τα λόγια είναι λίγα για να σου περιγράψω το πόσο πολύ λάτρεψα την συγκεκριμένη παράσταση. Ήταν μία εμπειρία που θα θυμάμαι για πάντα, και ειλικρινά ελπίζω πως στο μέλλον θα έχω ανάλογες ευκαιρίες.

Δυστυχώς είχε φτάσει  η τελευταία μας διανυκτέρευση στο Λονδίνο, ευτυχώς όμως το  περάσαμε πολύ ευχάριστα. Μαζί με κάποιους/ες συμμαθητές/τριες μου συναντηθήκαμε σε ένα από τα δωμάτιά μας μέχρι αργά και παίξαμε επιτραπέζια, γελάσαμε και συζητήσαμε για το πόσο όμορφη ήταν αυτή η εκδρομή μέχρι τώρα. Αν και ήταν το τελευταίο μας βράδυ στο Λονδίνο, ο τρόπος που το περάσαμε το έκανε να μείνει αξέχαστο.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, καληνύχτα για τελευταία φορά από το Λονδίνο! Θα τα πούμε αύριο.

Τρίτη 4/2/2025

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Ξημέρωσε και η τελευταία μας μέρα στο Λονδίνο. Με τα κορίτσια αδυνατούσαμε να πιστέψουμε πως η διαμονή μας έφτανε σιγά σιγά στο τέλος της αλλά δεν μπορούσαμε παρά να ζήσουμε τις τελευταίες μας στιγμές σε αυτήν την εντυπωσιακά ξεχωριστή πόλη στο έπακρο, μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Ετοιμαστήκαμε και μαζέψαμε τα πράγματά μας ώστε να είναι έτοιμα για την αναχώρησή μας. Φάγαμε πρωινό και έπειτα κατευθυνθήκαμε προς το Senate house του University of London, το κτήριο  όπου εμπνεύστηκε ο George Orwell  το βιβλίο ΄΄1984΄΄ και το χρησιμοποίησε ως το Ministry of Truth στο ίδιο βιβλίο. Στο κτήριο, μας υποδέχτηκαν με οικειότητα και μας είπαν λίγα λόγια για το ομοσπονδιακό δημόσιο ερευνητικό πανεπιστήμιο που κατά το 1836 μέχρι το 1900 λειτουργούσε ως εξεταστική επιτροπή απονομής πτυχίων από τα πανεπιστήμια University College of London και King’s College London. Μετά από πληροφόρηση για το Πανεπιστήμιο ακολούθησε η ξενάγηση στη Βιβλιοθήκη του κτηρίου και έπειτα μας δόθηκε λίγος ελεύθερος χρόνος ώστε να διαβάσουμε οι μαθητές/τριες του Προγράμματος το βιβλίο του Orwell, ΄΄1984΄΄ μαζί με τους φοιτητές του Πανεπιστημίου που μελετούσαν στον ίδιο χώρο.

Ευχαριστήσαμε το προσωπικό του Πανεπιστημίου και μετά πήγαμε στο γνωστό πολυκατάστημα Harrods. Είχαμε αρκετό χρόνο για να ψωνίσουμε αλλά και να δοκιμάσουμε γλυκά  στα τριγύρω ζαχαροπλαστεία για να συναντηθούμε λίγο αργότερα βρεθήκαμε με το υπόλοιπο γκρουπ ώστε να ακολουθήσουμε τη διαδρομή προς το Hyde Park και έπειτα προς το Buckingham Palace, το βασιλικό παλάτι. Φτάνοντας στο Hyde Park συναντήσαμε άλογα και σκίουρους, για τους οποίους μάλιστα είχαμε αγοράσει και φιστίκια για να τους ταΐσουμε. Η τύχη βέβαια δεν ήταν και τόσο με το μέρος μας και παρόλο που μία φορά φτάσαμε αρκετά κοντά για να ταΐσουμε έναν από αυτούς, έφυγε την τελευταία στιγμή και δεν τα  καταφέραμε. Ωστόσο μόνο και μόνο η προσπάθεια που κάναμε για αυτό ήταν αστεία και σίγουρα μια ανάμνηση που θα θυμάμαι και θα γελάω.

 Μετά περπατήσαμε μέχρι ένα από τα διασημότερα αξιοθέατα του Λονδίνου, το Buckingham Palace και έπειτα πήραμε τον δρόμο προς το ξενοδοχείο από όπου πήραμε τα πράγματά μας και επιβιβαζόμενοι/ες στο πούλμαν που μας περίμενε, κατευθυνθήκαμε προς το αεροδρόμιο για την αναχώρηση.

Και έτσι έφτασε και αυτό το ταξίδι στο τέλος του. Δυστυχώς όσο και να γράψω, τα λόγια για να περιγράψω αυτήν την εμπειρία θα είναι πάντα λίγα. Λάτρεψα τα πάντα, και όταν λέω τα πάντα δεν αναφέρομαι μόνο στα αξιοθέατα. Το ομορφότερο μέρος αυτής της εκδρομής ήταν η παρέα μου. Δεν θα μπορούσα να είχα φανταστεί αυτό το ταξίδι καλύτερο, και σίγουρα δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεχάσω όλες αυτές τις καταπληκτικές αναμνήσεις που κάναμε στο Λονδίνο. Κάθε λεπτό και κάθε δευτερόλεπτο ήταν ξεχωριστό και για πάντα χαραγμένο στην καρδιά μου. Είμαι πιο ευγνώμων από ποτέ για αυτήν την ευκαιρία, τόσο για τους φίλους/ες που περάσαμε τέσσερις αξέχαστες ημέρες μαζί, όσο και για τις καθηγήτριες που μας συνόδεψαν και έκαναν και αυτές την εκδρομή ξεχωριστή με τον δικό τους τρόπο.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, τα λέμε σύντομα, και σε ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να αποτυπώσω αυτό το ταξίδι κάπου και που θα έχω την ευκαιρία να διαβάζω αυτές τις σελίδες ξανά και ξανά και να θυμάμαι πόσο έντονα ήταν τα συναισθήματα μου σε αυτήν την εμπειρία.

Εις το επανιδείν!

Κείμενο: Χαλκιαδάκη Έλενα

Φωτογραφίες & Βίντεο: Αρχείο μελών του Προγράμματος

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Αν και μου φαίνεται δύσκολο να το πιστέψω, μια καινούρια μέρα ξημερώνει … στο Λονδίνο για μένα! Η αλήθεια είναι πως το ξύπνημα ήταν αρκετά δύσκολο εξαιτίας της κούρασης από τη χθεσινή ημέρα αλλά το πήραμε απόφαση με τα κορίτσια πως δεν πρέπει να σπαταλήσουμε καθόλου χρόνο ενώ βρισκόμασταν σε αυτήν τη μαγευτική πόλη και έτσι ετοιμαστήκαμε γρήγορα για το πρωινό. Φάγαμε όσο περισσότερο μπορούσαμε για να πάρουμε ενέργεια και μετά συναντηθήκαμε με την υπόλοιπη ομάδα για να κατευθυνθούμε προς το Βρετανικό Μουσείο με το μετρό.

Το συγκεκριμένο Μουσείο είναι ένα από τα διασημότερα μουσεία του κόσμου και για αυτό ήμασταν όλοι/ες ανυπόμονοι/ες και ενθουσιασμένοι/ες για να το επισκεφτούμε. Το κτήριο ήταν τεράστιο, όπως βέβαια και οι ουρές από επισκέπτες που περίμεναν στην είσοδο για να μπούν. Ευτυχώς είχαμε το προνόμιο να προσπεράσουμε όλον αυτόν τον κόσμο, όπως και σε όλα τα υπόλοιπα Μουσεία, επειδή ήμασταν γκρουπ. Το κτήριο στο εσωτερικό ήταν υποβλητικό με τον τεράστιο γυάλινο τρούλο να αγκαλιάζει το ταβάνι, τους τοίχους που έμοιαζαν με μηχανές του χρόνου για εποχές, όπως η αρχαία Ελλάδα, και τα κάτασπρα μάρμαρά του. Παρόλα αυτά, τα εκθέματα του Μουσείου δεν με εντυπωσίασαν τόσο. Είχαμε αποφασίσει από νωρίς πως τα εκθέματα που θα βλέπαμε θα ήταν τα ελληνικά και τα αιγυπτιακά και έτσι κάναμε. Η αλήθεια είναι πως ίσως να μην μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση, κυρίως τα ελληνικά, επειδή δεν ήταν κάτι “καινούριο” για μένα. Τα περισσότερα εκθέματα που υπήρχαν εκεί ήταν κυρίως όσα έλειπαν από την Ακρόπολη, τα οποία υπάρχουν και στο Μουσείο της Ακρόπολης στην Αθήνα ως αντίγραφα, άρα δεν μπορώ να πω πως ενθουσιάστηκα και ιδιαίτερα. Αντιθέτως μπορώ να πω πως απογοητεύτηκα που κάποια εκθέματα του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, όπως η γνωστή Καρυάτιδα, δεν φαίνονταν καθόλου και ήταν φυλαγμένα σε μία αίθουσα που ίσα διακρινόταν. Το μόνο που θα έλεγα πως ξεχώρισα ήταν η στήλη της Ροζέτας, η οποία ήταν το κλειδί για την αποκρυπτογράφηση των αιγυπτιακών ιερογλυφικών.

Επόμενος προορισμός;  Oxford Street!  ένας δρόμος γεμάτος μαγαζιά, καφετέριες και κόσμο. Ψωνίσαμε και φάγαμε μέχρι που ήρθε η ώρα να συναντηθούμε με τους υπόλοιπους για να κατευθυνθούμε προς το κτήριο Broadcasting House, ή αλλιώς την έδρα του διάσημου ραδιοτηλεοπτικού οργανισμού British Broadcasting Corporation ή BBC, όπου το άγαλμα του George Orwell στεκόταν ακριβώς από έξω με τη διάσημη φράση από το βιβλίο του ΄Η φάρμα των ζώων΄,  “If liberty means anything at all it means the right to tell people what they do not want to hear” (Αν η ελευθερία σημαίνει κάτι, αυτό είναι  το δικαίωμα να λες στους ανθρώπους αυτό που δεν θέλουν να ακούσουν).

Έπειτα κατευθυνθήκαμε προς το μετρό, από όπου καταλήξαμε στο Camden Town, μία περιοχή γεμάτη ζωντάνια και κίνηση. Εκεί είχαμε χρόνο να φάμε κάτι και να κάνουμε βόλτες στα μαγαζιά. Αγοράσαμε ασορτί μπλούζες και αναμνηστικά για τις οικογένειές μας και εκεί μάλιστα γνωρίσαμε έναν πολύ αστείο αλλά ευγενικό μικροπωλητή που μόλις του είπαμε πως ερχόμασταν από την Ελλάδα ενθουσιάστηκε και άρχισε να μας λέει κάποιες μικρές ελληνικές φράσεις που γνώριζε. Αυτή ήταν μία πράξη που με έκανε να καταλάβω πως ακόμα και αν με πολλούς ανθρώπους μας χωρίζουν χιλιόμετρα και σύνορα, πάντα θα συνδεόμαστε με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο.

Από εκεί μετακινηθήκαμε προς το Μουσείο μοντέρνας τέχνης ή αλλιώς γνωστό ως Tate modern, που, για να είμαι ειλικρινής, πολύ περισσότερο με ενθουσίασε η διαδρομή προς το Μουσείο παρά το ίδιο. Η θέα που αντικρίσαμε στον δρόμο ήταν μαγευτική και για αρκετή ώρα δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που έβλεπα. Βρισκόμασταν στις όχθες του ποταμού Τάμεση, από όπου μπορούσαμε να δούμε τεράστια κτήρια να ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια μας από την απέναντι μεριά του ποταμού. Μικρά φωτάκια που διαχέονταν από τα παράθυρα των κτηρίων θύμιζαν τα τοπία που τόσο καιρό έβλεπα σε φωτογραφίες. Και η σκέψη αυτή με έκανε να καταλάβω πως ο κόσμος είναι τεράστιος, με άπειρα μέρη για να επισκεφτεί κανείς.

Μετά την επίσκεψη στο Μουσείο και τη μικρή στάση για ξεκούραση που κάναμε, με θέα τους ουρανοξύστες και τα υπόλοιπα εξωτικά κτήρια, περάσαμε την Millennium Bridge ώστε να καταλήξουμε στην απέναντι μεριά του Τάμεση και έπειτα στο διάσημο China Town που σε ταξίδευε στην άλλη μεριά του κόσμου, στην Κίνα. Πριν μπούμε όμως μέσα στο China Town, ένας μουσικός του δρόμου τραγουδούσε λίγο πιο έξω και με τις φίλες μου δεν μπορούσαμε να κρατηθούμε από το να χορέψουμε όλες μαζί. Τα λόγια είναι λίγα για να περιγράψω το πόσο υπέροχη ήταν αυτή η μικρή στιγμή, και το πόσο ευγνώμων ήμουν που βρισκόμουν σε αυτήν την ονειρική πόλη με τόσο καταπληκτικά άτομα.

Αν και περνούσαμε τόσο υπέροχα, προχωρήσαμε προς το China Town από όπου μείναμε έκπληκτοι από την ατμόσφαιρα που απέπνεε. Όλες οι μυρωδιές από μπαχαρικά και τσάγια έρχονταν από το κάθε μαγαζί και τα πορτοκαλί φαναράκια που κρέμονταν σε ταξίδευαν στην Άπω Ανατολή.

Αν και δεν θέλω να παραπονεθώ που η σημερινή ημέρα έφτασε στο τέλος της, θα ήθελα να είχε κρατήσει περισσότερο γιατί όλες αυτές οι μικρές γλυκές στιγμές που ζήσαμε πέρασαν τόσο γρήγορα, που ακόμα και το βράδυ πριν κοιμηθώ δεν μπορούσα παρά να τις σκέφτομαι ξανά και ξανά. Καλό βράδυ!

Κείμενο: Χαλκιαδάκη Έλενα

Φωτογραφίες & Βίντεο: Αρχείο μελών του Προγράμματος

Σάββατο 1/2/2025

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα ξύπνησα όσο πιο νωρίς μπορούσα για να ετοιμαστώ για το ταξίδι για το οποίο  ήμουν τόσο σίγουρη πως θα μείνει για πάντα χαραγμένο στην καρδιά μου. Έβαλα τα ρούχα μου και σιγουρεύτηκα πως η βαλίτσα μου ήταν έτοιμη. Μόλις φτάσαμε στο αεροδρόμιο η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει όλο και πιο γρήγορα, καθώς άρχισα να συνειδητοποιώ πως αυτό το ταξίδι, που είχε κυριαρχήσει στις συζητήσεις μας για τόσες εβδομάδες, γινόταν πραγματικότητα. Η ώρα ήταν μόνο πέντε το πρωί, και όμως είχαμε όλοι τόση πολλή ενέργεια που το αν θα χάναμε λίγες ώρες ύπνου δεν σήμαινε απολύτως τίποτα μπροστά σε αυτό που μας περίμενε.

Επιβιβαστήκαμε στο αεροπλάνο για Αθήνα και έπειτα σε αυτό για Λονδίνο. Οι ώρες στο αεροπλάνο ήταν πολλές και περνούσαν αργά και βασανιστικά. Όταν όμως ακούσαμε από τις ανακοινώσεις πως σε λίγα μόλις λεπτά θα φτάναμε όλα άλλαξαν. Πήραμε τις βαλίτσες μας και κατευθυνθήκαμε προς την έξοδο, όπου ένα πούλμαν μας περίμενε για να μας μεταφέρει στο ξενοδοχείο. Αφού τακτοποιηθήκαμε, μαζί με την ξεναγό, την κυρία Χριστίνα, πήγαμε στη στάση του μετρό από όπου θα καταλήγαμε στο Μουσείο Επιστημών.    Εκεί υπήρχε κάθε είδους εφεύρεση, από καταπέλτες και αυτοκίνητα μέχρι και αστρονομικές κατασκευές και προσομοιώματα των πλανητών. Δίπλα ακριβώς από το Μουσείο των Επιστημών ήταν το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας με την εκθαμβωτική αρχιτεκτονική, τις τεράστιες αίθουσες και τα αξιοθαύμαστα εκθέματα. Εκεί ήταν εύκολο να χαθεί κανείς ανάμεσα στα κάθε είδους εκθέματα. Αίθουσες με κάθε λογής κρυστάλλους και πετρώματα, δεινόσαυρους και  θαλάσσια είδη, έντομα και  άγρια ζώα καθώς και προσομοιώσεις  φυσικών φαινομένων.

Μετά από τις επισκέψεις στα αυτά τα δύο φανταστικά Μουσεία, έφτασε η ώρα να κάνουμε ένα διάλειμμα για φαγητό. Είχαμε ελεύθερο χρόνο κοντά στην περιοχή των Μουσείων, όπου με τις φίλες μου αποφασίσαμε να πάμε στο διάσημο εστιατόριο “five guys”. Εκεί είχαμε χρόνο να ανταλλάξουμε απόψεις για αυτήν τη μαγευτική πόλη που αν και δεν την είχαμε δει καλά ακόμα, την είχαμε λατρέψει. Όλα αυτά που τόσα χρόνια βλέπαμε σε φωτογραφίες και σε ταινίες βρίσκονταν μπροστά μας, όπως οι κόκκινοι τηλεφωνικοί θάλαμοι και τα διώροφα λεωφορεία. Πριν καν το καταλάβουμε ο ελεύθερος χρόνος μας τελείωσε και η ώρα για τον επόμενο προορισμό μας στη Westminster Street έφτασε.

Σειρά είχε ο διάσημος Πύργος Big Ben, όπου βρίσκεται το πασίγνωστο ρολόι για το οποίο όλοι/ες μιλούν. Για να είμαι ειλικρινής δεν είχα υψηλές προσδοκίες για το συγκεκριμένο αξιοθέατο, αλλά στην πορεία η γνώμη μου άλλαξε γιατί μόνο όταν το αντίκρισα συνειδητοποίησα πως βρισκόμουν στο Λονδίνο, και αυτό είναι ένα συναίσθημα που δεν πρόκειται να ξεχάσω. Εκείνη την στιγμή ένιωσα ένα ρίγος να με διαπερνάει, και όχι επειδή έβλεπα ένα πολύ μεγάλο ρολόι, αλλά επειδή κατάλαβα πως ένα από τα όνειρα μου γινόταν πραγματικότητα.

Απέναντι από το Big Ben βρισκόταν ο διάσημος τροχός London Eye με ύψος 135 μέτρα. Ο τροχός ήταν φωτισμένος με μία έντονη απόχρωση του ροζ που, σε συνδυασμό με τον ποταμό Τάμεση να ρέει από κάτω, έκανε το τοπίο να μοιάζει μαγευτικό, έως και παραμυθένιο.

Προχωρώντας συναντήσαμε το Αβαείο του Ουέστμινστερ, τον αγγλικανικό καθεδρικό ναό, όπου γίνονται οι περισσότεροι αγγλικοί βασιλικοί γάμοι και  οι ταφές γνωστών συγγραφέων, βασιλιάδων, αρχιτεκτόνων, κλπ.

Και για να κλείσει η πρώτη μας μέρα στο Λονδίνο κατευθυνθήκαμε προς τη στάση των αστικών από όπου πήραμε ένα από τα διάσημα κόκκινα λεωφορεία για να καταλήξουμε στην πλατεία Piccadilly. Όλοι/ες ήμασταν παραπάνω από ενθουσιασμένοι/ες που ζούσαμε αυτό το “όνειρο” του να είμαστε μέσα σε αυτά τα λεωφορεία. Κατεβαίνοντας από το λεωφορείο και κάνοντας μερικά βήματα, οι διάσημες γιγαντοοθόνες στάθηκαν μπροστά μας και μας άφησαν άφωνους. Αν και δεν ήταν κάτι που δεν περιμέναμε να δούμε, ήταν κάτι που οι περισσότεροι/ες από εμάς δεν είχαμε ξανά δει, εφόσον δεν υπάρχει κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

πραγματικά δεν μπορώ να βρω τα λόγια για να σου περιγράψω τα συναισθήματά μου αλλά ανυπομονώ να σου πω περισσότερα αύριο με κάθε λεπτομέρεια.

Σε αφήνω τώρα γιατί είμαι σίγουρη πως η αυριανή μέρα μού επιφυλάσσει πολλές περιπέτειες.  Καλό βράδυ!

Κείμενο: Χαλκιαδάκη Έλενα

Φωτογραφίες & Βίντεο: Αρχείο μελών του Προγράμματος