Η καταστροφή των Ψαρών από τους Τούρκους το 1824, ο ερχομός των Ψαριανών στην Ερέτρια, η αιματοβαμμένη ελληνική σημαία και η Κάσσα των μετρητών(χρημάτων), που προσφέρονται από κάθε οικογένεια Ψαριανών στον επαναστατικό αγώνα, κεντρίζουν συνεχώς το ενδιαφέρον των μαθητών του γυμνασίου Ερέτριας και τους κάνουν να δημιουργούν.

Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη
Περπατώντας η Δόξα μονάχη
Μελετά τα λαμπρά παλικάρια
Και στην κόμη στεφάνι φορεί
Γεναμένο από λίγα χορτάρια
Που είχαν μείνει στην έρημη γη.

Διονύσιος Σολωμός

Νικόλαος Γύζης

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΨΑΡΙΑΝΟΥΣ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ ΚΟΡΑΛΙΑΣ ΜΕΓΑΣΘΕΝΗ

https://schoolpress.sch.gr/taxidevontas/files/2022/03/Ψαριανοι-εγγραφο-3.pdf

ΔΕΙΤΕ ΤΗ ΣΧΕΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ

Οι Ψαριανοί πρόσφυγες της Ερέτριας

Τους Ψαριανούς ήρωες του 1821 οι μαθητές του Γυμνασίου Ερέτριας υμνούν κάθε χρόνο με το δικό τους τρόπο στη Θρησκευτική και Εθνική γιορτή της 25ης Μαρτίου.

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΗ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ

25η ΜΑΡΤΙΟΥ

Το όνομα Δημοσάρης είναι βυζαντινό όνομα. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για το πώς δόθηκε αυτό το όνομα στην περιοχή. Σύμφωνα με μια εκδοχή, προέρχεται από το Δημοσάριος, που σημαίνει «αυτός που εκμεταλλεύεται δημόσια περιουσία», πιθανώς ένα ακίνητο που βρίσκεται στις βρύσες ή στις όχθες του ποταμού. Άλλη άποψη υποστηρίζει ότι προέρχεται από το ρέμα Δημοσάρη, που σημαίνει ότι τα νερά του ήταν δημόσια.

Μπορεί να χωριστεί σε δύο τμήματα, πάνω και κάτω από το χωριό .Το φαράγγι πάνω από το χωριό των Λενοσαίων είναι απότομο και άγριο. Οι μικροί οικισμοί του Καλλιάνου είναι διάσπαρτοι στην ανατολική πλευρά του ρέματος. Το μονοπάτι του φαραγγιού ήταν ένας από τους κύριους διαδρόμους επικοινωνίας της νότιας Εύβοιας. Συνέδεε επίσης την περιοχή του Κάβο Ντόρο με την Κάρυστο. Σήμερα το φαράγγι του Δημοσάρη εξακολουθεί να είναι ένα ζωντανό πέρασμα για κτηνοτρόφους και ολοένα και περισσότερο πεζοπόρους. Η πιο ελκυστική και λιγότερο κουραστική διαδρομή είναι το Πετροκάναλο (954m υψόμετρο).Καταλήγει στην παραλία Καλλιάνος, μετά από περίπου 10 χλμ. κατηφόρα. Το μονοπάτι είναι σηματοδοτημένο και μεγάλο μέρος του είναι κάτω από τη σκιά των πλατάνων.

Οι εικόνες είναι μαγευτικές με τρεχούμενα νερά και μεγάλη ποικιλία βλάστησης, με δεντρόφυτα πουρνάρια και έλατα, καθώς και άριες, πλατάνια, βελανιδιές, ρείκια, στρείδια και αγριελιές.

Το φαράγγι Δημοσάρη είναι ιδανικό για κάθε φυσιολάτρη αλλά και για εκείνον με ιδιαίτερα ενδιαφέροντα. Δεκάδες βρύσες, καταρράκτες, αρχαία παραποτάμια δάση, άγρια ζωή, εναλλάσσονται δίνοντας συνεχώς νέες παραστάσεις. Είναι ένας προορισμός μοναδικής ομορφιάς που αξίζει να επισκεφτεί κανείς.

Ιωάννα Παπαϊωάννου

«Οι Πολιτιστικές διαδρομές και η ψηφιακή αποτύπωσή τους»

Κατά την διάρκεια της τηλεδιάσκεψης οι μαθητές έθεσαν ερωτήματα στην κ. Κουρασάνη Μαρία, η οποία  ενημέρωσε τους μαθητές σχετικά με το θέμα των πολιτιστικών διαδρομών, την σύνδεσή τους με την αειφορία, την  ανάπτυξη της τοπικής οικονομίας, την επιχειρηματικότητα, καθώς και τον ρόλο των ψηφιακών μέσων στην ανάδειξη μιας πολιτιστικής διαδρομής. Επίσης, οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να συλλέξουν πληροφορίες για νέες επαγγελματικές ειδικότητες που συνδυάζουν τις επιστήμες πολιτισμού με τις νέες τεχνολογίες.

Έπειτα, την σκυτάλη πήρε η  κ. Βερενίκη Βασιλειάδου, η οποία απάντησε στις ερωτήσεις των μαθητών για τον σχεδιασμό αναδόμησης της Β. Εύβοιας (καθώς ο πρόεδρος του Διαζώματος κ. Σταύρος Μπένος είναι επικεφαλής της επιτροπής για την Ανασυγκρότηση της Β. Εύβοιας), ώστε οι μαθητές  να γνωρίσουν την σημασία του ανθρωποκεντρικού και ολιστικού χαρακτήρα του σχεδιασμού για την ανασυγκρότηση των περιοχών  που καταστράφηκαν από τις πυρκαγιές τον Αύγουστο.

Η  κ. Μαίρη Μπελογιάννη ενημέρωσε  τους μαθητές μας, τόσο για το πρόγραμμα «Μαθητές ξεναγούν μαθητές στα Αρχαία Θέατρα», όσο και για το νέο πρόγραμμα «ΣτηρίΖΟΥΜΕ Βόρεια Εύβοια», το οποίο μπορεί να αξιοποιηθεί και στα πλαίσια των  Εργαστηρίων Δεξιοτήτων, όπου οι μαθητές  έχουν την δυνατότητα να συνεργαστούν με μαθητές σχολείων της Β. Εύβοιας, να αναδείξουν πολιτιστικά μνημεία της περιοχής, να σχεδιάσουν πολιτιστικές διαδρομές, να παρακολουθήσουν τα βήματα ανασυγκρότησης των περιοχών που επλήγησαν από τις καταστροφικές πυρκαγιές και μέσα από την επικοινωνία και την συνεργασία, να μυηθούν στην αξία του εθελοντισμού.

Η Διευθύντρια του Γυμνασίου Ερέτριας κ. Άννα Καραμπατσώλη, οι εκπαιδευτικοί κ. Βασιλική  Ντόκου και κ. Σταυρούλα Φραγκομανώλη  καθώς και οι μαθητές  της Γ ΄τάξης του Γυμνασίου Ερέτριας, ευχαριστούν θερμά τις εκπροσώπους του Διαζώματος κ. Μαρία Κουρασάνη και  κ. Βερενίκη Βασιλειάδου για την άψογη ενημέρωση και συνεργασία, καθώς και την κ. Μαίρη Μπελογιάννη για την καθοδήγηση και την έμπνευση που γενναιόδωρα προσφέρει όλα αυτά τα χρόνια στα πλαίσια συνεργασίας με το Γυμνάσιο Ερέτριας, ως υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων του Διαζώματος.

https://www.facebook.com/704689196613462/videos/478970299920555

Το πράσινο χρώμα συμβολίζει τη φύση, την αειφορία, την ζωντάνια.

Το ημικύκλιο, συμβολίζει τις διαδρομές.

Στο κέντρο βρίσκεται ο τίτλος του Προγράμματος.

Ηχητικό

Η διαδρομή «Παναθήναια» βρίσκεται στην Αττική και συγκεκριμένα στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας.
Είναι εμπνευσμένη από την λαμπρότερη γιορτή της πόλης των Αθηνών. Γιορταζόταν κάθε τέσσερα χρόνια περίπου στα (μέσα Αυγούστου) προς τιμήν της θεάς Αθηνάς, που ήταν η προστάτιδα της πόλης.
Η Διαδρομή όπως στα αρχαία χρόνια έτσι και σήμερα ξεκινάει από τον Κεραμεικό. Ο αρχαιολογικός χώρος του Κεραμεικού περιλαμβάνει τμήμα του Θεμιστόκλειου τείχους, τις γνωστές πύλες της Αθήνας το Δίπυλο και την Ιερά πύλη ,το Πομπείο, τον ταφικό περίβολο με τη στήλη της Ηγησούς, το Δημόσιο σήμα και πολλά ταφικά μνημεία περνάει από την Αρχαία Αγορά και
καταλήγει στην Ακρόπολη όπου σύμφωνα με το έθιμο της εποχής το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς καλύπτονταν με ένα μάλλινο χιτώνα(πέπλο ) φτιαγμένο από νεαρές παρθένες. Στην ζωφόρο του Παρθενώνα αναπαριστάνεται η πομπή των Παναθηναίων.
Ο Παρθενώνας, όπου βρίσκονταν το άγαλμα της θεάς Αθηνάς κτίστηκε στα έτη 447 -438 π.Χ. στα χρόνια του Περικλή. Ο ναός σχεδιάστηκε από τον Ικτίνο και τον Καλλικράτη .Το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς το είχε φτιάξει ο γλύπτης Φειδίας. Ο ναός της Αθηνάς διακρίνεται για τα πρωτότυπα και μοναδικά του στοιχεία. Θεωρείται θαύμα της αρχιτεκτονικής παγκοσμίως και είναι μνημείο της Παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.
Πολύ κοντά στη διαδρομή που χαράξαμε βρίσκεται το Μοναστηράκι όπου μπορεί κανείς να βρει αντίκες , μεταχειρισμένα βιβλία και δίσκους στα ατμοσφαιρικά παλαιοπωλεία του. Περνώντας στην Πλατεία Μοναστηρακίου μπορεί να αφουγκραστεί την υπόκωφη ροή του Ηριδανού Ποταμού που περνά ακριβώς κάτω από την πλατεία.
Τις χειμωνιάτικες μέρες, την διαδρομή αυτή συνοδεύουν μυρωδιές από σαλέπι και ψημένα κάστανα από τους πάγκους των πλανόδιων πωλητών.

Διασχίζοντας την Διονυσίου Αεροπαγίτου, βλέπουμε τους τρεις σημαντικούς λόφους της Αρχαίας Αθήνας, τον λόφο του Μουσείου, γνωστό ως λόφο Φιλοπάππου, της Πνύκας και των Νυμφών που βρίσκονται στα δυτικά της Ακρόπολης. Η περιοχή των τριών λόφων είναι ένας από τους σημαντικότερους Αρχαιολογικούς και Ιστορικούς χώρους της Αθήνας ,επειδή όμως καλύπτεται στη μεγαλύτερη έκτασή του από πράσινο προσφέρεται για περίπατο και για αναψυχή. Εάν θέλει κάποιος να ανέβει στους λόφους ακολουθεί το μονοπάτι που κατασκευάστηκε από τον αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη και έχει χαρακτηριστεί μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομίας της UNESCO. Ο επισκέπτης δεν θα πρέπει να παραλείψει να καθίσει να ξεκουραστεί και να πιει αναψυκτικό σε ένα από τα νοσταλγικά καφέ του θησείου με θέα την Ακρόπολη.
Τα flash mobs που διοργανώνονται πολύ συχνά στις πλατείες, οι live μουσικές από συγκροτήματα νέων μουσικών και το θερινό σινεμά στο θησείο (για τους λάτρεις του κινηματογράφου) , εκπλήσσουν ευχάριστά τον επισκέπτη κατά την διάρκεια της βόλτας του. Οι υπαίθριες μιλόνγκες τα καλοκαιρινά βράδια με πανσέληνο, δίπλα στον Κεραμεικό ταξιδεύουν τους επισκέπτες με την μουσική και την κίνηση όπως και η θέα της πανσέληνου από την ταράτσα του μουσείου της Ακρόπολης και καθιστούν τον περίπατο στο ιστορικό κέντρο μια εμπειρία μοναδική.

ΑΕΙΦΟΡΙΑ

Η ενοποίηση και πεζοδρόμηση του ιστορικού κέντρου της Αθήνας οδήγησε στην ανακαίνιση και αξιοποίηση παλαιών εγκαταλελειμμένων και ιστορικών κτιρίων της Αθήνας όπως για παράδειγμα παλιά συνεργεία έγιναν θέατρα, βιοτεχνίες και εργοστάσια μεταμορφώθηκαν σε αίθουσες Τέχνης και πολιτισμού.

Ο περίπατος στο πεζοδρομημένο ιστορικό κέντρο της Αθήνας γίνεται με ποδήλατο, ηλεκτρικό scooter ή με τα πόδια καθώς απαγορεύεται η χρήση αυτοκινήτων και δίκυκλών.

Μοναστήρι Όσιου Λουκά

Το μοναστήρι του Οσίου Λουκά βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Ελικώνα στην Βοιωτία. Στο μοναστήρι αυτό ασκήτεψε ο Όσιος Λουκάς ο Στειριώτης ο οποίος ήταν γνωστός για την αγάπη του προς τα ζώα, και την φύση, το θεραπευτικό και προφητικό του χάρισμα καθώς και το φιλειρηνικό του πνεύμα.
Είναι ένα μοναστήρι 1000 ετών και από το 1999 είναι μνημείο Παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.
Διαθέτει ένα ποικιλόμορφο διάκοσμο και δύο μεγάλες εκκλησίες τον ναό της Παναγίας και το καθολικό.
Διοικήθηκε από Λατίνους μοναχούς στα χρόνια της Φραγκοκρατίας. Κατά την Τουρκοκρατίας επέστρεψε στους Έλληνες μοναχούς και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην επανάσταση του 1821(καθώς σ΄αυτό το μοναστήρι ξεκίνησε η επανάσταση κατά των Οθωμανών στην Ρούμελη).
Το μοναστηριακό συγκρότημα περιλαμβάνει πολλά κτίρια και μια μεγάλη εσωτερική αυλή.
Τα κελιά των μοναχών , η τράπεζα όπου συγκεντρώνονταν να γευματίσουν , η Κιννστέρνα (δεξαμενή νερού), το «φωτάναμμα» όπου συγκεντρώνονταν οι μοναχοί τα χειμωνιάτικά βράδια για να συζητήσουν διάφορα θέματα σχετικά με το μοναστήρι.
Τα μαρμάρινά δάπεδα, η ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του, καθώς και τα μοναδικής ομορφιάς ψηφιδωτά έχουν κάνει το μοναστήρι γνωστό παγκοσμίως.

Ιερό των Δελφών

Σε απόστασή τριάντα χιλιόμετρων από το μοναστήρι του οσίου Λουκά βρίσκεται το ιερό Μαντείο των Δελφών, το πιο ξακουστό μαντείο της Ελλάδας οπού εντάχθηκε στην λίστα μνημείων Παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς το 1987. Οι Δελφοί θεωρούνταν ο «Ομφαλός της γης». Εκεί σύμφωνα με την μυθολογία συναντήθηκαν οι δύο αετοί που στάλθηκαν από τον Δία για να βρουν το κέντρο του κόσμου
Στον Ιερό χώρο των Δελφών συναντάμε τον ναό της Αθηνάς Προναίας με την περίφημή Θόλο. Βορειοδυτικά συναντάμε το Γυμνάσιο οπού διέθετε Παλαίστρα και Λουτρά. Η Κασταλία Πηγή ήταν η Ιερή Πηγή του Μαντείου καθώς σ αυτήν εξαγνίζονταν η Πυθία.
Ο ναός του Θεού Απόλλωνα θεωρούνταν η κατοικία του θεού. Τα Πύθια η πιο σημαντική εκδήλωση μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες γίνονταν στους Δελφούς για να τιμήσουν τον θεό Απόλλωνα. Πιο πάνω από το Ιερό του Απόλλωνα συναντάμε το θέατρο και λίγο ψηλότερα το Στάδιο. Τόσο το στάδιο όσο και το Αρχαίο θέατρο έχουν χωρητικότητα περίπου 5.000 θεατών.
Τον 4ο αιώνα μ.Χ. δόθηκε οριστικό τέλος στην λειτουργία του Μαντείου με το διάταγμα του αυτοκράτορα Θεοδόσιου Α΄. Το μαντείο εγκαταλείφτηκε οριστικά την περίοδο των Σλαβικών επιδρομών.

ΤΟ ΙΕΡΌ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΚΑΙ Η ΑΕΙΦΟΡΙΑ.

Ο συνδυασμός των δύο Ιερών χώρων έχει σκοπό να αναδείξει τα ιστορικά μνημεία της UNESCO παράλληλα με τον σεβασμό και την ομορφιά του φυσικού τοπίου.
Η αυτάρκεια των μοναχών μέσα από την καλλιέργεια της γης με σεβασμό στην φύση, η κοινοκτημοσύνη, καθώς και τα φυσικά υλικά κατασκευής του μοναστηριού μας προσφέρουν ένα δυναμικό παράδειγμα αειφόριας.
Η περιήγηση στους Δελφούς καταλήγει στο Appollo Delphi Botanic Garden όπου οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν τα φαρμακευτικά Βότανα που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι προγονοί μας και να συνδυάσουν μ άυτον τον τρόπο την ιστορία με την αξία των φαρμακευτικών φυτών. Αξίζει να σημειωθεί πως ο Appollo Delphi Botanic Garden τελεί υπό την αιγίδα της UNESCO και του Ε.Ο.Τ.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Το μονοπάτι του Απόστολου και της Παραμονής.
Στο νησί της Εύβοιας νοτιοδυτικά της Χαλκίδας και απέναντι από τον Ωρωπό της Αττικής γης, βρίσκεται η Ερέτρια μια όμορφη παραλιακή πόλη, το όνομά της προέρχεται από το ρήμα «ερέττω», που σημαίνει κωπηλατώ, στην Αρχαία ελληνική γλώσσα . Η Ερέτρια ήταν σπουδαία ναυτική και εμπορική δύναμη της Ελλάδας, ήδη από τον 8ο αι. π.Χ. και είχε πολλές αποικίες στις ακτές του Αιγαίου, στα νησιά και στην Νότια Ιταλία και στην Κριμαία

Η Ερέτρια προσφέρεται ως προορισμός γιατί συνδυάζει μια ποικιλία δραστηριοτήτων. Θαλάσσια σπορ (ιστιοπλοΐα, Θαλάσσιο σκι, Κite surf ), πεζοπορία – ανάβασή στο λόφο Καστέλι ,περίπατο στο «νησί των Ονείρων» και στην παραλία. Επίσης η περιοχή ενδείκνυται για ποδηλασία.
Στην Ερέτρια υπάρχουν «τα μονοπάτια της ελιάς» όπου μπορεί κάποιος να επισκεφτεί ελαιώνες και ελαιοτριβεία της περιοχής και να δει από κοντά την συγκομιδή της ελιάς καθώς και την διαδικασία παραγωγής του λαδιού.
Επίσης μπορεί ο επισκέπτης να ακολουθήσει τα «μονοπάτια Οινογνωσίας», όπου μπορεί να επισκεφτεί αμπελώνες και να ξεναγηθεί στα οινοποιεία της περιοχής μαθαίνοντας χρήσιμες πληροφορίες για την καλλιέργεια των αμπελιών και τις ποικιλίες κρασιών της περιοχής.
Κάθε καλοκαίρι περίπου στα μέσα Ιουλίου γίνονται στην Ερέτρια «Τα Κανάρεια». Μια πολυήμερη γιορτή που φέρει το όνομα του θαλασσινού ήρωα Κανάρη και περιλαμβάνει ,χορούς ,θεατρικές παραστάσεις, μουσικά δρώμενα ,εκθέσεις ζωγραφικής κ.α.
Παράλληλα εμείς, οι μαθητές του Γυμνασίου Ερέτριας έχοντας από το 2014 ενεργή συμμετοχή στην υλοποίηση πολιτιστικών προγραμμάτων, στα πλαίσια του προγράμματος της Μ.Κ.Ο «ΔΙΑΖΩΜΑ» «μαθητές ξεναγούν μαθητές στα Αρχαία θέατρα», πραγματοποιούμε ξεναγήσεις στο Αρχαίο θέατρο για μαθητές άλλων σχολείων που επισκέπτονται την περιοχή.
Με αφορμή την θεματολογία του συγκεκριμένου προγράμματος «Smart travelling a Europe: A Youth Guide for Sustainable Tourism”, χαράξαμε δύο διαδρομές πολιτιστικού ενδιαφέροντος μέσα στην πόλη της Ερέτριας και γράψαμε δύο ιστορίες, με πρωταγωνιστές δύο φανταστικούς πρωταγωνιστές τον «Απόστολο» και την «Παραμονή», που μέσα από τις αφηγήσεις τους, αναδεικνύουν τα πολιτιστικά στοιχεία της κάθε διαδρομής.
«Η διαδρομή του Απόστολου» αναφέρεται στον προσφυγικό οικισμό της πόλης της Ερέτριας, όπου Έλληνες που ζούσαν στα Πριγκηπόνησσα (νησιά απέναντι από την Κωνσταντινούπολη) διώχθηκαν από την πατρίδα τους και εγκαταστάθηκαν στην Ερέτρια κάνοντας μια καινούργια αρχή. Η αρχιτεκτονική των σπιτιών ,οι χοροί και τα τραγούδια, η μουσική, οι πολίτικες συνταγές μαγειρικής , μας ταξιδεύουν σε άλλες εποχές και μέσα από την αφήγηση του Απόστολου μαθαίνουμε πως να μετατρέπουμε τις δυσκολίες της ζωής σε ευκαιρίες για δημιουργία και αναγέννηση όπως έκαναν και οι πρώτοι κάτοικοι του οικισμού. Η διαδρομή μας τελειώνει στην «Παναγία Παραβουνιώτισσα» ,έναν ορθόδοξο ναό όπου φυλάσσεται η εικόνα της «Παναγίας Παραβουνιώτισσας» που έφεραν στην Ερέτρια οι Έλληνες πρόσφυγες από τα Πριγκηπόνησσα το 1922.
Η πολιτιστική Διαδρομή της Παραμονής ενοποιεί τα αρχαιολογικά ευρήματα που είναι διάσπαρτα στην πόλη και μας ταξιδεύει στην Αρχαία Ερέτρια δίνοντας ζωή στα μνημεία (Αρχαίο λιμάνι της Ερέτριας, Ρωμαϊκά λουτρά, οικία με τα ψηφιδωτά), μας βοηθάει να τα γνωρίσουμε καλύτερα και μέσα από την αφήγηση της ιστορίας ερχόμαστε σε επαφή με την Αρχαία Ερέτρια ,τις καθημερινές συνήθειες των κατοίκων καθώς και τις εμπορικές σχέσεις που είχαν οι Ερετριείς με τους λαούς της Μεσογείου όπως τους Αιγύπτιους. Τέλος έχουμε δημιουργήσει ένα logo που αντιπροσωπεύει τις διαδρομές τόσο της Ερέτριας όσο και των υπόλοιπων διαδρομών που έχουμε χαράξει στην Στερεά Ελλά

ΑΕΙΦΟΡΙΑ
Τους καλοκαιρινούς μήνες στον παραλιακό δρόμο της Ερέτριας , απαγορεύεται η κυκλοφορία αυτοκινήτων και επιτρέπεται μόνο η κυκλοφορία πεζών και ποδηλάτων. Παράλληλα υπάρχουν πολλά αγροκτήματα όπου οι επισκέπτες μπορούν να τα επισκεφτούν ώστε να συμμετέχουν σε σεμινάρια καλλιέργειας – συγκομιδής φρούτων λαχανικών και ελιάς, όπως και σε σεμινάρια παρασκευής μαρμελάδας από ντόπια φρούτα καθώς και άλλων τοπικών προϊόντων.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΟΠΑΤΙΟΥ ΤΗΣ «ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ»

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

 Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ «ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ»

Ξεναγηθέιτε στον προσφυγικό οικισμό της Ερέτριας από τον Απόστολο…..
Γεια σας,
Είμαι ο Απόστολος, Έλληνας πρόσφυγας τέταρτης γενιάς από την Ιωνία. Οι προπαππούδες μου ήρθαν στην Ερέτρια το 1922, όταν έγινε η Μικρασιατική καταστροφή.
Γειτονιά μου, είναι ο ένας από τους δύο συνοικισμούς που δόθηκε τότε στους Γαλιμήτες, σε αυτούς δηλαδή που κατάγονταν από το χωριό Γαλιμή του Μαρμαρά.
Τότε είχε έλη και βάλτους, σήμερα είναι μια από τις ωραιότερες περιοχές της πόλης μας!
Μνήμες μου, είναι οι πολύχρωμες αυλές με τα γιασεμιά και τους βασιλικούς, οι μυρωδιές των μπαχαρικών και της κανέλας που σκορπίζονται από τα ανοιχτά παράθυρα των σπιτιών, οι ψαράδες που μπαλώνουν τα δίχτυά τους από την μια άκρη του δρόμου μέχρι την άλλη, οι νοικοκυρές που τραγουδούν και πλέκουν στις αλτάνες, οι γιαγιάδες που στα κουρασμένα από το παιχνίδι εγγόνια τους προσφέρουν για κολατσιό βρεγμένο ψωμί με ζάχαρη, τα καλά μου ρούχα για την εκκλησιά, το πλούσιο Κυριακάτικο τραπέζι.
Έφηβος πια κάνοντας βόλτες με το ποδήλατο στέκομαι καμιά φορά στην αρχή του μαχαλά και θυμάμαι… άλλες φορές γελώ… άλλες βουρκώνω…
Προχωρώντας σταματώ στο σπίτι του Γρηγοράκη, ενός παππούλη που ήρθε τριών χρονών από τις χαμένες πατρίδες. Τον χαιρετώ, του φιλώ το χέρι… παίρνω την ευχή του.
Στη συνέχεια με ορθοπεταλιά φτάνω στο φάρο. Μου αρέσει να χαζεύω τα ψαροκάικα και τα πλοία της γραμμής… αφήνω το μυαλό μου να ταξιδεύει…
Άλλες πάλι φορές ψαρεύω εκεί με τον παππού μου, βγάζω φωτογραφίες με τους φίλους μου, περπατώ με την αγαπημένη μου στο φως του φεγγαριού.
Συνεχίζοντας τη βόλτα μου, καμαρώνω για τους προγόνους μου που από φτωχοί ψαράδες έγιναν καραβοκύρηδες και πλοιοκτήτες… έγιναν ξενοδόχοι και ιδιοκτήτες πανσιόν όπως αυτής που βρίσκεται στη γειτονιά μου… έγιναν επιστήμονες και έμποροι, επιχειρηματίες και φουρναραίοι, όπως η κυρά Χρυσούλα που με τις προσφυγίτικες κουλούρες της τιμά την Παναγιά την παραβουνιώτισσα στη γιορτή της.
Επιστρέφοντας στο σπίτι μου αναρωτιέμαι πως θα φανώ αντάξιος των προγόνων μου……
Η μουσική και τα τραγούδια τους, τα φαγητά και τα γλυκά τους, οι χοροί και οι ενδυμασίες τους μου βάζουνε ιδέες…..
Κρυφή μου επιθυμία είναι να φανώ καινοτόμος όπως αυτοί, να σταθώ στην παράδοση και να δημιουργήσω….
Κρυφή μου επιθυμία είναι να συλλέξω υλικό κάθε είδους και να δημιουργήσω ένα μουσείο για τους μικρασιάτες πρόσφυγες της Ερέτριας.

ΞΕΝΑΓΗΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ…….

Μετά την μικρασιατική καταστροφή Έλληνες πρόσφυγες της Ιωνίας ήρθαν και στην Ερέτρια. Αυτοί ήταν από την Γαλλιμή, ένα χωριό που βρισκόταν στο νησάκι Μαρμαράς της Προποντίδας. Στο ίδιο νησί ήταν και τα χωριά Παλάτια, Αφτόνι (ή Αφθόνη), Πραστειό και Κλαζάκι. Οι πρόσφυγες από τα Παλάτια εγκαταστάθηκαν στα Νέα Παλάτια Ωρωπού και αυτοί από την Αφθόνη και το Πραστειό στην Αμάρυνθο.
Οι Γαλιμήτες που έφυγαν από τους Ωρεούς της Εύβοιας έπειτα από μια θανατηφόρα ελονοσία και από την Ελευσίνα βρήκαν τελικά στην Ερέτρια τη νέα τους πατρίδα. Αρχικά, ζούσαν σε σκηνές και σε παράγκες, αργότερα τους δόθηκαν σπίτια σε δυο συνοικισμούς.
Οι συνοικισμοί ήταν κοντά μεταξύ τους και ο ένας λίγο μικρότερος από τον άλλον. Στον έναν υπήρχαν έλη και βάλτοι, στον άλλο πολλά φίδια και βούρλα. Η δομή τους ήταν: τρία σπίτια στη σειρά έπειτα ένας διάδρομος και στη συνέχεια έξι σπίτια και διάδρομος. Τα σπίτια είχαν δύο ή τρία δωμάτια, ένα μικρό κουζινάκι και το αποχωρητήριο έξω από αυτά.
Μνήμες όλων των προσφύγων από αυτούς τους μαχαλάδες είναι οι πολύχρωμες αυλές με τα γιασεμιά και τους βασιλικούς, οι μυρωδιές των μπαχαρικών και της κανέλας που σκορπίζονται από τα ανοιχτά παράθυρα των σπιτιών, οι ψαράδες που μπαλώνουν τα δίχτυά τους από την μια άκρη του δρόμου μέχρι την άλλη, οι νοικοκυρές που τραγουδούν και πλέκουν στις αλτάνες, οι γιαγιάδες που στα κουρασμένα από το παιχνίδι εγγόνια τους προσφέρουν για κολατσιό βρεγμένο ψωμί με ζάχαρη, η κυριακάτικη καμπάνα της εκκλησιάς, τα καλά ρούχα και το πλούσιο, φιλόξενο τραπέζι της γιορτινής μέρας.
Για όλες αυτές τις μνήμες οι πρόσφυγες ευχαριστούν και δοξάζουν την Παναγία τους, την Παναγία την Παραβουνιώτισσα, το καύχημα τους.

Η Παναγία η Παραβουνιώτισσα, λοιπόν, θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά μνημεία της Ερέτριας. Την Κυριακή του Θωμά, γίνεται περιφορά της εικόνας με συνοδεία κοριτσιών ντυμένα στα λευκά, ενώ την επομένη ημέρα προσφέρεται φαγητό εδέσματα και προσφυγικές κουλούρες. Η εικόνα της Παναγίας θυμίζει στους απογόνους των Μικρασιατών προσφύγων της Ερέτριας τις αλησμόνητες πατρίδες τους και ειδικότερα το χωριό Γαλλιμή, από όπου και μεταφέρθηκε.
Η εικόνα της Παναγίας Παραβουνιώτισσας εικάζεται ότι αγιογραφήθηκε τον 7ο αιώνα μ.Χ, την εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, επί Βασιλέως Ηρακλείου, μετά από μία νίκη του κατά των Περσών. Αγιογράφοι της εικόνας ήταν 2 ασκητές μοναχοί από την Κύπρο, ο Σιλβέστρος και Ησαΐας που ασκήτεψαν στο βουνό όπου και ανήγειραν παρεκκλήσι στο όνομα της Θεοτόκου, το οποίο επειδή βρισκόταν παρά την κορυφή του βουνού έδωσαν την επωνυμία στην Παναγία, ‘‘Παραβουνιώτισσα’’. Μεταγενέστερα, το εκκλησάκι πυρπολήθηκε από τους Φράγκους, τα δε ερείπιά του έμειναν θαμμένα για αιώνες μέχρι που τα βρήκαν τυχαία βοσκοί.
Μετά την ανταλλαγή του πληθυσμού από τη Μ. Ασία, οι πρόσφυγες που ήρθαν στην Ερέτρια μετέφεραν μέσα σε δύο μεγάλα καΐκια την εικόνα της Παναγίας, όπως επίσης και συνολικά άλλες 410 εικόνες. Οι ξενιτεμένοι Γαλλιμίτες, με δάκρυα στα μάτια, την πρώτη τους νύχτα στην Ερέτρια, λιτάνευσαν τις εικόνες έως τον ναό του Αγίου Νικολάου.
Προς τιμή της Θαυματουργού Εικόνος δημιουργήθηκε με Προεδρικό Διάταγμα νέα Ενορία στην Ερέτρια (31-3-1999) και το 2002 χτίστηκε ο ναός της Παναγίας Παραβουνιώτισσας. Στις 12 Απριλίου 2010 ο Μητροπολίτης Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος έβαλε το θεμέλιο λίθο για την ανέγερση ενός νέου, μεγαλύτερου ναού.
Γαλλιμητών τη ευρέσει και Ερετριέων το καύχημα
και των Ελλήνων απάντων ευσεβές εγκαλλώπισμα…

Από το τροπάριο της Παραβουνιώτισσας