Γράμμα από το Πανεπιστήμιο
της Ελένης Βοΐλα
Από το νηπιαγωγείο στο δημοτικό. Από το δημοτικό στο γυμνάσιο και ύστερα στο λύκειο. Είναι όλα μεγάλα βήματα στη ζωή ενός παιδιού και ενός εφήβου στη συνέχεια. Η πραγματική αλλαγή, όμως, είναι όταν αφήνεις το σχολείο για το πανεπιστήμιο…
Από την πρώτη κιόλας μέρα, αντιλαμβάνεσαι ότι η ευθύνη για την πορεία σου, ανήκει αποκλειστικά σε σένα. Η αλήθεια είναι ότι την πρώτη μέρα που πάτησα το πόδι μου στον χώρο της Σχολής ένιωσα ότι βρίσκομαι σε έναν εντελώς καινούριο κόσμο και ότι έπρεπε πραγματικά να κάνω μια καινούργια αρχή. Μου έλειπαν οι φίλοι μου και οι καθηγητές μου από το σχολείο. Σκεφτόμουν ότι ποτέ πριν δεν είχα χρειαστεί μιάμιση ώρα για να φτάσω, ούτε να αναζητήσω την αίθουσα μαθήματος σε εννιά διαφορετικούς ορόφους! Ήταν και δύσκολο και συναρπαστικό! Από τη μια, αισθανόμουν μεγάλη και υπεύθυνη, κάτι που με χαροποιούσε πολύ. Από την άλλη, όμως, ήθελα να το βάλω στα πόδια και να βρεθώ στο γνώριμο περιβάλλον του σχολείου μου (χωρίς το διάβασμα των Πανελληνίων!). Αυτό, βέβαια, δεν γινόταν. Ήξερα και το είχα καταλάβει ήδη από τον Απρίλιο της προηγούμενης χρονιάς ότι η σχολική μου ζωή είχε τελειώσει και ότι έπρεπε να βάλω τα δυνατά μου για το ξεκίνημα της φοιτητικής ζωής.
Πλέον, έχω συμπληρώσει δύο μήνες στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχω συνηθίσει το πήγαινε-έλα σε διαφορετική ώρα κάθε μέρα. Έχω γνωριστεί με τους συμφοιτητές και τις συμφοιτήτριές μου και έχουμε αρχίσει να συνεργαζόμαστε σε διάφορες εργασίες που μας αναθέτουν οι καθηγητές μας. Όσο και αν φαίνεται περίεργο, αυτό που αισθανόμαστε ότι μας ενώνει, είναι ότι όλοι έχουμε περάσει από τη δοκιμασία των Πανελληνίων, ότι τώρα είμαστε όλοι μαζί και ότι «ελάτε να γίνουμε φίλοι και να περάσουμε ωραία αυτά τα τέσσερα φοιτητικά μας χρόνια».
Από το σχολείο μού μένουν οι ωραίες αναμνήσεις της μαθητικής μου ζωής. Στην καρδιά μου, κρατώ τους δασκάλους και τους καθηγητές που με σφράγισαν με τα λόγια, τη φροντίδα και την αγάπη τους και μου έδωσαν τα εφόδια για να βρίσκομαι σήμερα εδώ που βρίσκομαι, πραγματοποιώντας το όνειρό μου. Και, φυσικά, τις φιλίες μου. Με τους κολλητούς μου φίλους και φίλες, μπορεί τώρα να έχουν χωρίσει οι δρόμοι μας, αλλά αυτές θα είναι πάντα φιλίες της καρδιάς, που, εγώ τουλάχιστον, πιστεύω θα κρατήσουν για όλη μας τη ζωή.
