A plane ride away

by Katerina Hatsiou*

A crowd of people heading towards one long pathway searching for their designated seat. Each with different lives, different worries, different smiles, but all with one specific purpose, flying to Munich. I find myself looking out my window as the plane takes off and my head fills with questions: how small we all really are? How tall buildings and skyscrapers, known as some of the tallest monuments in the world, can turn into dots? How significantly petite our fraction is compared to the universe?

Sooner rather than later the dots smudge into one and my canvas fills with shades of white. The clouds surrender my thoughts as my worries disappear. This is where time stops and dreams come out of their cage, playing in the eternity of space that the sky provides. My worries are no longer worries but dust, my dreams are no longer dreams but opportunities. Opportunities which can shape my future any way l like, they can twist and turn my reality into a fantasy and broad cast it for everyone to see through the shapes of the clouds.

We are halfway there, and l can see the alps peeking through, creating mysterious shapes and splashing some colour to my monochrome painting. The picture laying before me is simply out of ordinary, some would say even majestic.

But as all good stories must eventually come to an end, for me that is the end of my fantasies, because reality will hit the minute the plane touches the ground and the journey, which l had with my imagination, will simply fade until our next ride.

 Ταξίδι του μυαλού

της Κατερίνας Χάτσιου*

Ο διάδρομος γεμίζει με χαρούμενα χαμόγελα καθώς οι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν τη καθορισμένη θέση τους. Η οχλαγωγία γίνεται όλο και δυνατότερη, αλλά για εμένα είναι ένα είδος γαλήνης, διότι σημαίνει την αρχή μιας εξωπραγματικής εμπειρίας. Το αεροπλάνο αρχίζει να τρέχει μαζί με την καρδιά μου, η αίσθηση ελευθερίας φτάνει τα όριά της, και καθώς απογειώνεται το μυαλό μου αδειάζει από ανησυχίες.

Καθώς ο ήλιος αρχίζει να ανατέλλει, μπροστά μου ζωγραφίζεται ένας καμβάς με έντονα χρώματα. Κτήρια γίνονται κουκκίδες, άνθρωποι γίνονται σκόνη, χάνονται όλοι μέσα στις δικές τους ιστορίες. Λαμπερά φώτα βυθίζονται από κάθε γωνιά καθώς το σκοτάδι κρύβεται πίσω από σκιές. Όλα αυτά όμως σύντομα χάνονται και τα σύννεφα καταλαμβάνουν τον πίνακα δημιουργώντας διάφορες αποχρώσεις του λευκού.

Τα όνειρά μου ξεχύνονται στην απεραντοσύνη του ουρανού. Ταξιδεύουν ανάμεσα στα σύννεφα παίζοντας με την ελαστικότητά τους καθώς τα πλάθουν ώστε να πάρουν σχήματα ταιριαστά με τον συλλογισμό μου. Τα όνειρά μου δεν είναι πλέον όνειρα αλλά πιθανότητες. Πιθανότητες που διαμορφώνουν ένα καλύτερο μέλλον. Ένα μέλλον, το οποίο τροφοδοτεί η φαντασία μου.

Πλησιάζουμε  στον προορισμό μας και το αεροπλάνο ξεκινάει την κάθοδό του ενώ το υψόμετρο μειώνεται. Διασχίζουμε τα σύννεφα και χρώματα ξαναεμφανίζονται, διασπώντας τη μονοχρωμία της εικόνας μου, βάζοντας ένα τέλος στις ονειροπολήσεις μου.

* Η μαθήτρια εμπνεύστηκε το κείμενο κατά τη διάρκεια της πτήσης προς το Μόναχο, όπου ταξίδεψε ομάδα μαθητών του σχολείου για να συμμετάσχει στο 9ο Ευρωπαϊκό Μαθητικό Συνέδριο. Το Συνέδριο διεξήχθη στο διάστημα 26 Νοεμβρίου-2 Δεκεμβρίου 2024 με θέμα: «Η Γερμανία των Ελλήνων-Η Ελλάδα των Γερμανών. Η κλασική Ελλάδα και η επίδρασή της στον γερμανόφωνο πολιτισμό». Το κείμενο γράφτηκε από την ίδια στα αγγλικά και στα ελληνικά.