Η κοινωνία μας παραμένει φαλλοκρατική
της Όλγας Κακουλίδου
Δεν είναι λίγες οι φορές που τα δικαιώματα των γυναικών καταπατώνται από την φαλλοκρατική μας κοινωνία, ενώ οι άνδρες παραμένουν άθικτοι και αδιάφοροι. Όμως σε τι περιπτώσεις παρατηρείται η ανισότητα και πώς μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε;
Αρχικά, η γυναίκα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «σκλάβα» της ελληνικής κοινωνίας, λόγω των πολυάριθμων ρόλων με τους οποίους έχει επιφορτιστεί. Η γυναίκα αναγκάζεται να αντεπεξέλθει στον ρόλο της συζύγου, της μητέρας, της εργαζόμενης και της νοικοκυράς. Το γεγονός αυτό της αποστραγγίζει όλο τον ελεύθερο χρόνο και την εξουθενώνει ψυχικά και σωματικά.
Σαν να μην ήταν ήδη ψυχοφθόρο για τη γυναίκα να έχει επιφορτιστεί με τόσους ρόλους, τα ΜΜΕ προωθούν ένα μη ρεαλιστικό πρότυπο για αυτήν. Θα πρέπει λοιπόν να είναι μάνα, εργαζόμενη, νοικοκυρά αλλά και περιποιημένη, καλοντυμένη, σαγηνευτική, ποθητή. Και αν τολμήσει να παραπονεθεί για το πόσο άδικα είναι τα πρότυπα αυτά, γίνεται αυτομάτως «στρίγγλα» και «υστερικιά».
Αξίζει επίσης να αναφερθούν οι λιγότερες ευκαιρίες πρόσληψης των γυναικών σε μια θέση εργασίας σε σύγκριση με αυτές των ανδρών. Οι εργοδότες, γενικά, αποφεύγουν να παρέχουν άδεια εγκυμοσύνης και μητρότητας. Ταυτόχρονα, η αντίληψη ότι η γυναίκα είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για την ανατροφή των παιδιών, ενισχύει την προαναφερόμενη διάθεση.
Επιπλέον, αξιοσημείωτο είναι πως οι γυναίκες δεν λαμβάνουν θέσεις εξουσίας στον ίδιο βαθμό με τους άνδρες. Αυτό συμβαίνει λόγω των στερεοτυπικών αντιλήψεων για τα δύο φύλα, σύμφωνα με τις οποίες ο άνδρας είναι από τη φύση του πιο ικανός για να διοικεί σε σχέση με τη γυναίκα, αντιλήψεων που δεν στηρίζονται σε πραγματικά δεδομένα.
Δεν λείπουν επίσης τα ευτελή σχόλια και η σεξουαλική παρενόχληση που δέχονται οι γυναίκες σε ποικίλα περιβάλλοντα. Αυτά έχουν σκοπό την υποτίμηση των γυναικών και προέρχονται από τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουν τα δύο φύλα. Έτσι, οι άνδρες θεωρούν φυσιολογικό να υποτιμούν τη γυναίκα, για να νιώθουν οι ίδιοι ανώτεροι.
Θα ήταν παράλειψη να μη σημειωθεί πως τη μεγαλύτερη μάστιγα, στη σημερινή ελληνική κοινωνία, αποτελούν οι βιασμοί και οι γυναικοκτονίες. Οι δράστες έχουν την πεποίθηση ότι έχουν το δικαίωμα να επιβάλλονται στις γυναίκες και αντλούν ικανοποίηση από αυτό.
Προκειμένου να εξαλειφθεί η έμφυλη ανισότητα, διάφοροι φορείς οφείλουν να λάβουν μέτρα. Ο κυριότερος από αυτούς είναι η οικογένεια. Συγκεκριμένα, οι γονείς οφείλουν να διαμοιράζουν δίκαια τους ρόλους του σπιτιού και να διδάσκουν τα αγόρια τους σεβασμό προς τις γυναίκες.
Επιπρόσθετα, στο σχολείο, και κυρίως στο πλαίσιο των ανθρωπιστικών μαθημάτων, θα πρέπει να ευαισθητοποιούνται τα παιδιά και οι έφηβοι για την έμφυλη ανισότητα μέσα από σχετικά κείμενα και συζήτηση.
Τέλος, είναι μείζονος σημασίας τα ΜΜΕ να σταματήσουν να προβάλλουν μη ρεαλιστικά γυναικεία πρότυπα. Οφείλουν να πάψουν να παρουσιάζουν τη γυναίκα ως αντικείμενο πόθου και πρέπει να ενημερώνουν και να ευαισθητοποιούν τους πολίτες, όχι μόνο για τα περιστατικά βίας, αλλά και για οποιαδήποτε καταπάτηση των γυναικείων δικαιωμάτων.
Συμπερασματικά, η έμφυλη ανισότητα βρίσκεται σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Παρ’ όλα αυτά μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να δημιουργήσουμε μια κοινωνία ισότιμη και δίκαιη!
