Το ΘρανίοΓενικά – Το Θρανίο

Εισαγωγικό σημείωμα

ΤΑΤΣΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ — Tue, 03 May 2022 14:56:11 +0000

Στο τρίτο τεύχος του περιοδικού μας «Το Θρανίο» θα παρουσιάσουμε τα προγράμματα Erasmus+ και eTwinning που υλοποιήθηκαν κατά τη φετινή σχολική χρονιά 2021-2022 στο σχολείο μας.

Στα προγράμματα συμμετείχαν μαθητές από όλες τις τάξεις του σχολείου .

Το σχολείο μου στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

ΤΑΤΣΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ — Tue, 22 Feb 2022 11:47:59 +0000

Ένας παππούς από το Πέραμα Ιωαννίνων μας διηγήθηκε. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν μια πολύ δύσκολη εποχή για όλους. Όταν ο πόλεμος άρχισε ήμουν μόνο 6 χρονών, τότε θα πήγαινα στην πρώτη δημοτικού. Υπήρχε πολλή φτώχεια, με τα αδέλφια μου μοιραζόμασταν ένα μολύβι, το κόβαμε σε ίσια κομμάτια.

Πρόλαβα να πάω την πρώτη και τη δεύτερη τάξη του δημοτικού. Έμαθα τα βασικά όπως να διαβάζω, να γράφω και να κάνω κάποιες πράξεις.

Το σχολείο μου έκλεισε λόγω των θανάτων. Πέντε συμμαθητές μου είχαν σκοτωθεί. Αυτό ήταν ένα γεγονός που ανησύχησε όλους τους γονείς και έτσι κανένας δεν έστελνε τα παιδιά του στο σχολείο.

Μετά από πέντε χρόνια ο πόλεμος τελείωσε. Ήμουν πια 11 χρονών. Πολλά παιδιά συνέχισαν το σχολείο, εγώ όχι. Δεν ήταν ότι δεν ήθελα, τότε παρακαλούσαμε να πάμε στο σχολείο, όμως η οικογένειά μου δεν είχε την οικονομική δυνατότητα.

Επιμέλεια κειμένου της Ντόβα Ευαγγελίας, μαθήτριας του Α2 του Γυμνασίου Περάματος Ιωαννίνων.

Μια μαθήτρια θυμάται τον πόλεμο

ΤΑΤΣΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ — Mon, 21 Feb 2022 17:06:31 +0000

Ζούσαμε τότε στο Μεγάλο Περιστέρι. Ήμουνα στο σπίτι μου μαζί με την οικογένειά μου όταν μάθαμε ότι οι Γερμανοί ήρθαν στο χωριό. Στην αρχή δεν ξέραμε τι να κάνουμε αλλά ξεκινήσαμε να πάμε πάνω στα βουνά να κρυφτούμε. Ο πατέρας μου έμεινε πίσω να φυλάει το σπίτι.

Καθώς πηγαίναμε να κρυφτούμε, μου φώναξε η γειτόνισσα, η Μαρία, να τη βοηθήσω με τα παιδιά της γιατί ήταν τρία μικρά και δεν μπορούσε να τα κουβαλήσει όλα. Τι να κάνω κι εγώ, πήρα ένα στις πλάτες μου και πήγαμε πάνω. Και ενώ πηγαίναμε περνούσαν τα αεροπλάνα των Γερμανών από πάνω μας. Ευτυχώς βρήκαμε μια σπηλιά και κρυφτήκαμε μέσα. Περνούσε η ώρα και ακόμα ακουγόταν ο ήχος από τα αεροπλάνα κι εγώ ανησυχούσα για τον πατέρα μου.

Ενώ ήμασταν μέσα στη σπηλιά, μετά από κάμποση ώρα κάποιοι είδαν έναν άνθρωπο να τρέχει χτυπημένος και πήγαν να τον μαζέψουν. Και είδα ότι ήταν ο πατέρας μου! Καθίσαμε, του γιατρέψαμε τις πληγές και μας είπε ότι καθόταν στο σπίτι και τους άκουσε να έρχονται. Τότε έφυγε από το πίσω παράθυρο και άρχισε να τρέχει. Οι Γερμανοί του φώναξαν να σταματήσει αλλά αυτός συνέχισε να τρέχει και αυτοί τον πυροβολούσαν. Ευτυχώς πρόλαβε να τους ξεφύγει και κατάφερε να έρθει σε μας. Αλλιώς άμα τον έπιαναν, θα τον σκότωναν.

Στην σπηλιά κάτσαμε μία μέρα μέχρι να φύγουν οι Γερμανοί. Όταν γυρίσαμε στο σπίτι μας το είδαμε καμένο και μας είχαν πάρει και τα ζώα.

Επιμέλεια κειμένου του Εξάρχου Κωνσταντίνου, μαθητή του Β1 του Γυμνασίου Περάματος Ιωαννίνων.

Το σχολείο του 1947

ΤΑΤΣΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ — Mon, 21 Feb 2022 17:05:23 +0000

Ο παππούς Βαγγέλης Ζήσης μας διηγήθηκε για τη ζωή του στο σχολείο το έτος 1947.

Το σχολείο τότε ήταν ολοήμερο, επειδή υπήρχε μεγάλη φτώχεια έδιναν στους μαθητές συσσίτιο (πρωινό και μεσημεριανό). Τότε υπήρχαν πολλές ψείρες, γι’ αυτό οι μαθητές έπρεπε να έχουν κουρεμένα τα μαλλιά τους πολύ κοντά. Εάν κάποιος δεν υπάκουε και δεν κουρευόταν, τότε ο δάσκαλος για να τον υποχρεώσει του έκανε με το ψαλίδι έναν σταυρό στο κεφάλι.

Μια φορά την εβδομάδα ένας μαθητής έπλενε το ποδήλατο του δασκάλου. Οι αίθουσες είχαν σόμπες με ξύλα και για φωτισμό είχαν λάμπες λουξ.

Όταν τελείωνε το σχολείο μας απαγόρευε ο διευθυντής να φέρνουμε βόλτες στο χωριό, έπρεπε να είμαστε στο σπίτι ή στην αυλή. Τις Κυριακές όλοι οι μαθητές πηγαίναμε στην εκκλησία.

Επιμέλεια κειμένου από τον Ανδρέα Δημόπουλο, μαθητή του Α1 του Γυμνασίου Περάματος Ιωαννίνων

Μια μαθήτρια του 1950 θυμάται

ΤΑΤΣΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ — Mon, 21 Feb 2022 17:03:43 +0000

Το 1950, όταν ήμουν 5 χρονών, ξεκίνησα το δημοτικό σχολείο. Η διαδρομή από το σπίτι ήταν αρκετά μεγάλη και δύσκολη, ειδικά το χειμώνα. Με την τσάντα του σχολείου και λίγο φαγητό για τον δάσκαλο ή τη δασκάλα στο χέρι, ξεκινούσε η διαδρομή για το σχολείο. Όταν ο καιρός ήταν καλός, η μόνη δυσκολία που συναντούσα ήταν οι κακοτράχαλοι δρόμοι. Όταν άρχιζε ο χειμώνας, το ποτάμι φούσκωνε και δεν υπήρχε γέφυρα, ήταν ορμητικό και πλατύ, οπότε η μόνη λύση μου ήταν να μένω στο σπίτι μιας γνωστής μου, μεγάλης σε ηλικία, το οποίο ήταν πίσω από το ποτάμι, όπου και το σχολείο. Έμενα μαζί της για όσο χρειαζόταν, μέχρι που το ποτάμι ηρεμούσε ώστε να μπορέσω να πάω στο σπίτι μου.

Φοίτησα σε όλες τις τάξεις του δημοτικού, δυστυχώς όμως όχι τακτικά γιατί ήταν πολύ δύσκολο για μένα. Έπρεπε να μένω στο σπίτι για να βοηθάω με τις δουλειές και όταν έμενα στην ηλικιωμένη κυρία βοηθούσα και εκείνη ως αντάλλαγμα για τη φιλοξενία της!

Επιμέλεια κειμένου της Γεωργούλη Γεωργίας, μαθήτριας του Γ1 του Γυμνασίου Περάματος Ιωαννίνων.

Η ζωή μου σε ένα ρωσικό σχολείο

ΤΑΤΣΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ — Mon, 21 Feb 2022 17:01:58 +0000

Το 1959 ήμουν έξι χρονών. Ζούσαμε με την οικογένειά μου έξω από τη Μόσχα. Τότε άρχισα να πηγαίνω στο δημοτικό σχολείο. Η διαδρομή από το σπίτι στο σχολείο ήταν σχετικά εύκολη διότι οι γονείς μου αναλάμβαναν να με πηγαίνουν στο σχολείο. Ο καιρός όμως ήταν άθλιος. Κάτω από αντίξοες συνθήκες πήγαιναν όλα τα παιδιά στο σχολείο. Το κρύο ανυπόφορο, το ίδιο και οι βροχές και τα χιόνια. Ντυνόμασταν πολύ καλά, καθώς κάτω από τα μπουφάν ή τα παλτό φορούσαμε πολλές μπλούζες και μάλλινα πουλόβερ. Στο σχολείο, όπως είπα, αναλάμβαναν οι γονείς μας να μας πάνε με το αυτοκίνητο.

Στο σχολείο κάναμε όλα τα μαθήματα αλλά το καλύτερο ήταν οι δραστηριότητες που κάναμε τις ώρες διδασκαλίας για να μπορέσουμε αν θέλουμε να ακολουθήσουμε κάτι από αυτά στη ζωή μας. Κάναμε πολλές δραστηριότητες όπως πιάνο, χορό, ξυλογλυπτική, αγγειοπλαστική και πολλά άλλα. Για κάθε δραστηριότητα υπήρχε διαφορετικός χώρος, διαμορφωμένος για κάθε περίσταση. Τα παιδιά δοκίμαζαν ότι τους τράβαγε και αν είχαν ταλέντο προς αυτό που ακολουθούσαν. Εμένα μου άρεσε πολύ ο χορός αλλά δεν το ακολούθησα καθώς πήγα για σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας.

Τα σχολικά μου χρόνια κύλισαν πολύ όμορφα καθώς δεν υπήρχαν πολλά προβλήματα. Η Ρωσία είναι υπέροχη χώρα γεμάτη θέσεις για εργασία και μεγάλα ταλέντα.

Επιμέλεια κειμένου της Εύας Θωμά, μαθήτριας του Α1 του Γυμνασίου Περάματος Ιωαννίνων.

Εισαγωγικό σημείωμα

ΤΑΤΣΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ — Mon, 21 Feb 2022 16:57:00 +0000

Το δεύτερο τεύχος του περιοδικού των μαθητών του Γυμνασίου Περάματος Ιωαννίνων «Το Θρανίο» είναι αφιερωμένο στα μαθητικά χρόνια των παππούδων και των γιαγιάδων των μαθητών του σχολείου μας. Οι μαθητές συζήτησαν μαζί τους για το πώς εκείνοι ζούσαν τότε και πως ήταν το σχολείο στην εποχή τους. Κάποιοι κατέγραψαν τις διηγήσεις των παππούδων ή των γιαγιάδων και μας τις παρουσιάζουν σε αυτό το τεύχος του περιοδικού. Στα κείμενα διατηρήσαμε στις περισσότερες περιπτώσεις τους ιδιωματισμούς της γλώσσας που χρησιμοποιούν οι παππούδες και οι γιαγιάδες για να παραμείνει το κείμενο ζωντανό.

Το αφιέρωμα «Το σχολείο των παππούδων και των γιαγιάδων μας» μπορεί να επαναληφθεί και σε κάποιο από τα επόμενα τεύχη, καθώς οι διηγήσεις αυτές αποτελούν πολύτιμο τεκμήριο της εκπαιδευτικής ιστορίας του τόπου μας.

Την ζωγραφιά του εξώφυλλου αυτού του τεύχους φιλοτέχνησε η Μαρία Τραχανά, μαθήτρια του Α2 του σχολείου μας.

Λίγα λόγια για τη ζωή και το έργο του κυρ Αλέξανδρου

ΤΑΤΣΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ — Sat, 18 Dec 2021 12:12:03 +0000

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης γεννήθηκε στη Σκιάθο στις 4 Μαρτίου του 1851. Μεγάλωσε σε ένα γνήσιο θρησκευτικό περιβάλλον. Ο πατέρας του ήταν ιερέας, καλός κι ευσεβής χριστιανός. Η μητέρα του ήταν λεπτός χαρακτήρας και του μετάδωσε τη ψυχική ευαισθησία και την αγάπη για τον άνθρωπο. Στη Σκιάθο τελείωσε το Δημοτικό σχολείο, και τις δύο πρώτες τάξεις του Σχολαρχείου. Τον έστειλαν στο Γυμνάσιο στη Χαλκίδα και μετά στον Πειραιά. Το 1872 πήγε για λίγους μήνες στο Άγιον Όρος, αφού τον προσκάλεσε ένας συγγενής του.

Το 1874, δίνει εξετάσεις και παίρνει το απολυτήριο Γυμνασίου με πολύ καλό βαθμό. Αμέσως γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου στην Αθήνα. Πέρασαν όμως τα χρόνια, και δίπλωμα δεν πήρε. Ήξερε τέλεια τα Ελληνικά, Γαλλικά, Αγγλικά και Ιταλικά.

Ο Παπαδιαμάντης πρόσφερε πολλά στη λογοτεχνία μας. Έγραψε μυθιστορήματα, διηγήματα και ποιήματα. Οι ασχολίες των απλοϊκών ανθρώπων, των βιοπαλαιστών, οι χαρές τους, οι λύπες τους, οι συνήθειές τους, ήσαν πάντοτε πηγή έμπνευσης για τον Παπαδιαμάντη. Ακόμη η αγνή θρησκευτική πίστη του, και οι προλήψεις των ανθρώπων, στάθηκαν αφορμές για το γράψιμο του. Μετά η αγάπη για τη φύση, η ομορφιά του νησιού, η λατρεία για τη θάλασσα φαίνονται καθαρά πόσο τον επηρέασαν.

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης πέθανε στην πατρίδα του, στο πατρικό του σπίτι, στις 2 Ιανουαρίου 1911.

Επιμέλεια κειμένου: Φώτης Γιάννης, μαθητής του Β1 του Γυμνασίου Περάματος Ιωαννίνων

Η ζωγραφιά, που κοσμεί και το εξώφυλλο του 1ου τεύχους του περιοδικού μας, είναι της Μπατέτση Σπυριδούλας, μαθήτριας του Γ1.

«Το μοιρολόγι της φώκιας» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

ΤΑΤΣΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ — Sat, 18 Dec 2021 12:12:02 +0000

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο διήγημά του «Το μοιρολόγι της φώκιας» αναφέρεται στον χαμό μιας μικρής κοπέλας και το θρήνο μιας φώκιας. Η γριά Λούκαινα, μας διηγείται ο Παπαδιαμάντης, κατηφορίζει μοιρολογώντας ένα μονοπάτι. Είναι φορτωμένη με ρούχα που πρόκειται να πλύνει στη θάλασσα. Είναι μια γυναίκα που πραγματικά είναι λυγισμένη, όχι τόσο από το βάρος των ρούχων όσο από το βάρος της ζωής. Η μοίρα την έχει βασανίσει, έχει χάσει τα πέντε από τα παιδιά της και τον άντρα της ενώ έχει δύο αγόρια στην ξενιτειά. Μόνο μια κόρη της έχει απομείνει που όμως και αυτή της δημιουργεί αρκετές υποχρεώσεις. Αρχίζει να πλένει τα ρούχα της ενώ ένας βοσκός ακούγεται να τραγουδά εκεί κοντά. Μέσα στο λιμάνι φαίνεται μια γολέτα να κάνει βόλτες ενώ μια φώκια λικνίζεται στο νερό, παρασυρμένη από την ομορφιά του τραγουδιού του βοσκού.

Εν τω μεταξύ η Ακριβούλα, η εγγόνα της γριάς Λούκαινας, περιπλανιέται στον άγριο τόπο ψάχνοντας για τη γιαγιά της. Σε μια στιγμή και καθώς το σκοτάδι απλώνεται πνιχτό γύρω της, γλιστράει και πέφτει στη θάλασσα. Κανείς δεν άκουσε την κραυγή του άμοιρου παιδιού, αφού το τραγούδι του βοσκού κάλυπτε τα πάντα. Αν και ακούστηκε ένας θόρυβος, δεν έδωσαν σημασία.

Η γριά Λούκαινα τελειώνοντας το πλύσιμο των ρούχων της πήρε τον δρόμο της επιστροφής στο σπίτι. Η γολέτα συνέχιζε τις βόλτες της στο λιμάνι και ο βοσκός το τραγούδι του. Μόνο η φώκια που αντιλήφθηκε το κακό έμεινε να μοιρολογήσει το μικρό κορίτσι. Το μοιρολόγι της αυτό ένας γέρος ψαράς του νησιού, που ήξερε την γλώσσα της φώκιας, το έκανε τραγούδι.

Επιμέλεια κειμένου: Ντόβα Ευαγγελία και Μπούζου Στεργιανή, μαθήτριες του Α2 του Γυμνασίου Περάματος Ιωαννίνων.

Η ζωγραφιά είναι της Ζαχάρη Κατερίνας, μαθήτριας του Γ2 του Γυμνασίου Περάματος Ιωαννίνων.

Σκηνές από το διήγημα «Στο Χριστό στο Κάστρο»

ΤΑΤΣΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ — Sat, 18 Dec 2021 12:12:01 +0000

Ζωγραφίσαμε με έμπνευση από το χριστουγεννιάτικο διήγημα του Αλ. Παπαδιαμάντη «Στο Χριστό στο Κάστρο». Μπορείτε να δείτε παρακάτω δύο από τις δημιουργίες μας.

Την ζωγραφιά έφτιαξαν οι Γούλα Μαρία Ιωάννα και Ζαλαβρά Αρετή, μαθήτριες του Α1 του Γυμνασίου Περάματος Ιωαννίνων.

Την ζωγραφιά έφτιαξαν οι Γεωργίτση Ανθή και Θωμά Εύα, μαθήτριες του Α1 του Γυμνασίου Περάματος Ιωαννίνων.