Αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι ότι έχει βάλει τα περισσότερα γκολ στην ιστορία του ποδοσφαίρου, πάνω από 900!

Επίσης, αν και είναι μεγαλύτερος σε ηλικία από άλλους παίκτες, τρέχει και αγωνίζεται σαν να είναι έφηβος. Αυτό το καταφέρνει, γιατί κάνει εντατική γυμναστική, προσέχει το φαγητό του και δεν σταματάει ποτέ να προσπαθεί.

Για μένα ο Ρονάλντο είναι πρότυπο. Μας δείχνει ότι, αν έχεις πειθαρχία και πιστεύεις στον εαυτό σου, μπορείς να γίνεις ο καλύτερος σε αυτό που κάνεις. Είναι ένας πραγματικός «θρύλος» των γηπέδων.

Ξενοκώστας Νικόλαος  Α΄3

Τα παιδιά σχεδιάζουν τετραγωνάκια στο έδαφος με κιμωλία ή πέτρα. Πηδούν με το ένα πόδι προσπαθώντας να μην πατήσουν γραμμές. Συχνά χρησιμοποιούν ένα μικρό αντικείμενο, που ρίχνουν μέσα στα κουτάκια.

Είναι παιχνίδι ισορροπίας και συγκέντρωσης.

Παίζεται κυρίως σε αυλές και πεζοδρόμια.

Σχοινάκι

Ένα ή περισσότερα παιδιά γυρίζουν ένα σχοινί. Οι άλλοι πηδούν ρυθμικά, χωρίς να το ακουμπήσουν.

Απαιτεί συντονισμό και γρήγορα αντανακλαστικά.

Μπορεί να παιχτεί ατομικά ή ομαδικά.

Είναι από τα πιο δημοφιλή παιχνίδια της γειτονιάς.

Βόλοι

Παιδιά παίζουν με μικρές γυάλινες ή πέτρινες μπίλιες. Προσπαθούν να χτυπήσουν τους βόλους των άλλων.

Παίζεται στο χώμα ή σε επίπεδη επιφάνεια.

Απαιτεί στόχο και τεχνική.

Ήταν πολύ διαδεδομένο παλιά στις γειτονιές.

Σβούρα

Μικρό ξύλινο παιχνίδι, που γυρίζει γρήγορα. Το τυλίγεις με σχοινί και το πετάς στο έδαφος. Περιστρέφεται για αρκετή ώρα, αν το πετύχεις σωστά.

Χρειάζεται δεξιοτεχνία, για να μείνει όρθιο.

Είναι από τα πιο παλιά παραδοσιακά παιχνίδια.

Μπάλα

Παιχνίδι με μία μπάλα και πολλούς παίκτες. Οι παίκτες προσπαθούν να αποφύγουν ή να πετύχουν στόχους.

Υπάρχουν διαφορετικοί κανόνες ανά γειτονιά.

Περιλαμβάνει τρέξιμο και συνεργασία.

Είναι κλασικό παιχνίδι αλάνας.

Πατίνι

Παιδιά κινούνται πάνω σε πατίνι με ρόδες. Σπρώχνουν με το ένα πόδι, για να προχωρήσουν.

Χρειάζεται ισορροπία και έλεγχος ταχύτητας.

Συχνά παίζεται σε δρόμους και πλατείες.

Δίνει αίσθηση ελευθερίας και κίνηση.

Κωνσταντίνος Δημούλας / Εμμανουήλ Καραμανλής  Α΄2

Ασημίνα Ελένη Μέλλου  Α΄3

Το παιχνίδι αυτό έχει πολλές παραλλαγές, αλλά εμείς επιλέγουμε τον κλασικό, παραδοσιακό τρόπο. Ένας «φυλάει» μετρώντας και οι υπόλοιποι κρύβονται σε όποιο σημείο του χώρου, που βρίσκονται, προλάβουν. Με το που σταματάει το μέτρημα, αρχίζει να ψάχνει και ο πρώτος, που θα βρει, θα είναι και αυτός που θα «τα φυλάει» στον επόμενο γύρο. Βέβαια, μπορεί, την ώρα που ψάχνει, να τρέξει κάποιος γρήγορα στο σημείο που τα φυλούσε και να το ακουμπήσει, σώζοντας έτσι τον εαυτό του.

Το κρυφτό μού αρέσει πολύ, γιατί έχει δράση αλλά και γέλιο. Φροντίζω κάθε φορά να το απολαμβάνω…

Μιχαλούλη Αγγελική Α΄3

Παίζεται από τρία ή περισσότερα παιδιά. Ένα παιδί είναι ο φύλακας και τα άλλα παιδιά είναι τα αγαλματάκια. Ο φύλακας έχει γυρισμένη την πλάτη του στους παίχτες και κλείνει τα μάτια του. Έπειτα λέει την φράση: «αγαλματάκια ακούνητα, αγέλαστα, μέρα ή νύχτα;». Τα παιδιά κινούνται και, αν πουν μέρα, θα πρέπει να μείνουν ακίνητα. Μόλις ο φύλακας ανοίξει τα μάτια του, πρέπει οι παίχτες να είναι ακίνητοι.

Χάνει αυτός που θα κουνηθεί ή θα γελάσει και παίρνει την θέση του φύλακα στον επόμενο γύρο.

Ξενοκώστας Νικόλαος  Α΄3

καθώς και για την εικονογράφηση πολλών ελληνικών περιοδικών και βιβλίων.

Ο Κωνσταντίνος (Κώστας) Γραμματόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 1916. Οι γονείς του είχαν μετοικήσει πριν λίγα χρόνια από την Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας του, Παναγιώτης Γραμματόπουλος, ήταν καλλιτέχνης επιπλοποιός με καταγωγή από το Ρύσιο ή  Αρετσού, ελληνική παραλιακή κωμόπολη στην ανατολική πλευρά της Προποντίδας, 40 χλμ. περίπου από την Κωνσταντινούπολη.

Το εθνόσημο

Το εθνόσημο της Ελληνικής Δημοκρατίας αποτελείται από ένα κυανό θυρεό, που σχηματίζει μία αιχμή στο μέσο της κάτω πλευράς του. Στη μέση ο θυρεός φέρει έναν αργυρό σταυρό, ο οποίος περιβάλλεται εξ ολοκλήρου από δύο κλαδιά δάφνης. Ζωγραφίζεται ή υφαίνεται κυρίως πάνω στα πηλήκια, στις στολές ή στα κουμπιά των στρατιωτικών, των οργάνων των σωμάτων ασφαλείας κλπ.

Το σημερινό εθνόσημο του ελληνικού κράτους

Το επίσημο έμβλημα του ελληνικού κράτους είναι σταυρός επί θυρεού, περιβεβλημένο από φύλλα δάφνης. Στα τέλη του 1974 η τότε κυβέρνηση ανέθεσε σε επιτροπή αποτελούμενη από τους καθηγητές χαρακτικής Γραμματόπουλο, ζωγραφικής Μόραλη και γλυπτικής Παππά την εκπόνησή του, την οποία πραγματοποίησε ο Κωνσταντίνος Γραμματόπουλος.

Στις αρχές του 1975 το εθνόσημο άρχισε να χρησιμοποιείται στα επίσημα έγγραφα του κράτους (Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, διαβατήρια, δελτία ταυτότητας κ.α.), καθώς και στα πηλήκια των στελεχών των Σωμάτων Ασφαλείας (στρατιωτικών, αστυνομικών, πυροσβεστών). Το 1976 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα νομίσματα της δραχμής (νομίσματα των 10 και 20 λεπτών).

Τσόλκας Γιώργος   Α4

Το αρχείο του βρίσκεται στην βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Χάρβαντ (Harvard) των ΗΠΑ.

Τελείωσε τον Δημοτικό στην Ασέα και το Γυμνάσιο στην κοντινή Τρίπολη, όπου γνώρισε τα λογοτεχνικά βιβλία, τις μεθόδους αυτοδιδασκαλίας ξένων γλωσσών, το θέατρο και τον κινηματογράφο. Έτσι, όταν το 1930 μετέβη στην Αθήνα, για να εγγραφεί στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (διέκοψε μετά το δεύτερο έτος), ήξερε αρκετά καλά Αγγλικά και Γαλλικά, είχε μελετήσει τον Παλαμά, τον Σολωμό και το δημοτικό τραγούδι και παρακολουθούσε τις νεωτεριστικές τάσεις στην ποίηση της Ευρώπης.

Στην Αθήνα εγκαταστάθηκε με τη μητέρα του και την αδερφή του και άρχισε να έρχεται σε επαφή με τους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής. Πρωτοδημοσίευσε ποιήματά του, μικρά σε έκταση και με κλασικό ύφος, στα περιοδικά «Νέα Εστία» (1931-32) και «Ρυθμός» (1933). Την ίδια περίοδο δημοσίευσε κριτικά σημειώματα στα περιοδικά «Μακεδονικές Ημέρες», «Ρυθμός» και «Τα Νέα Γράμματα» (για τον Κωστή Μπαστιά, την Μυρτιώτισσα και τον Θράσο Καστανάκη αντίστοιχα), ενώ αργότερα συνεργάστηκε με τα «Καλλιτεχνικά Νέα» και τα «Φιλολογικά Χρονικά».

Καθοριστική υπήρξε η γνωριμία του με τον Οδυσσέα Ελύτη το 1936. Συνδέθηκε με το ρεύμα του ελληνικού υπερρεαλισμού.

Το μοναδικό βιβλίο που εξέδωσε, όσο ζούσε, είναι η ποιητική σύνθεση «Αμοργός» (Αετός, 1943), η οποία θεωρείται κορυφαία δημιουργία του ελληνικού υπερρεαλισμού με επίδραση στους νεότερους ποιητές, σημαδεύοντας την σύγχρονη ελληνική ποίηση.

Έκτοτε δημοσίευσε τρία ακόμη ποιήματα: το «Ελεγείο» (1946, περ. Φιλολογικά Χρονικά) και το «Ο ιππότης κι ο θάνατος» (1947, περ. Μικρό Τετράδιο), που από το 1969 και μετά περιέχονται στο βιβλίο «Αμοργός», και το «Τραγούδι του παλιού καιρού» (1963, περ. Ο Ταχυδρόμος), αφιερωμένο στον Γιώργο Σεφέρη.

Ο Γκάτσος ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη μετάφραση θεατρικών έργων, κυρίως για λογαριασμό του Εθνικού Θεάτρου, του Θεάτρου Τέχνης και του Λαϊκού Θεάτρου. Αφορμή υπήρξε το έργο «Ματωμένος γάμος» του Ισπανού ποιητή Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, που το μετέφρασε το 1943, εκδόθηκε από τις εκδόσεις «Ίκαρος» το 1945 και ανέβηκε από τον Κάρολο Κουν στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» το 1948. Μετέφρασε δύο ακόμη θεατρικά έργα του Λόρκα, «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» (1954) και «Ο Περλιμπλίν και η Μπελίσα» (1959).

Μετέφρασε, επίσης, επτά μονόπρακτα του Τεννεσσή Ουίλλιαμς (1955-59), τη «Φουέντε Οβεχούνα» του Λόπε δε Βέγα (1959), τον «Ιώβ» του Άρτσιμπαλντ Μακ Λης (1959), τον «Πατέρα» του Αυγούστου Στρίντμπεργκ (1962), το «Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα« του Ευγένιου Ο΄Νηλ (1965) και άλλα.

Παράλληλα και για βιοποριστικούς λόγους συνεργάστηκε με την «Αγγλοελληνική Επιθεώρηση» ως μεταφραστής και με την Ελληνική Ραδιοφωνία ως μεταφραστής, διασκευαστής και ραδιοσκηνοθέτης.

Το 1987 τιμήθηκε με το Βραβείο του Δήμου Αθηναίων για το σύνολο του έργου του, ενώ το 1991 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Αντεπιστέλλοντος Μέλους της Βασιλικής Ακαδημίας Καλών Γραμμάτων της Βαρκελώνης για τη συμβολή του στη διάδοση της ισπανικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα.

Ετάφη στη γενέτειρά του, Ασέα Αρκαδίας.

Τσόλκας Γιώργος   Α4

Σημαντικός Έλληνας ποιητής. Έχει γράψει στίχους για τραγούδια, που τα έχουν μελοποιήσει συνθέτες, όπως ο Μάνος Χατζηδάκης, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Σταύρος Ξαρχάκος.

Το ποίημά του «Ο εφιάλτης της Περσεφόνης» γράφτηκε το 1976, το μελοποίησε ο Μάνος Χατζηδάκης και το τραγούδησε σε πρώτη εκτέλεση η Μαρία Φαραντούρη. Με το ποίημά του ο Νίκος Γκάτσος με προφητικό τρόπο, εύστοχα και πετυχημένα έθιξε το θέμα της περιβαλλοντικής κρίσης στην Ελλάδα ή αλλιώς το ζήτημα της οικολογικής καταστροφής. Ήταν ο πρώτος που στηλίτευσε με τις ποιητικές του λέξεις τον πλουτισμό άνευ ορίων και την κατάρρευση των πολιτισμικών αξιών. Γνώριζε πως πλησιάζουν καιροί, όπου θα επικρατεί η ανάπτυξη με κάθε κόστος, η έλλειψη οικολογικής συνείδησης και η απουσία ιστορικής μνήμης και ευαισθησίας. Γι’ αυτό και στο ρεφρέν του τραγουδιού, με αίσθηση βαθιάς οδύνης, καλεί την θεά-νύμφη Περσεφόνη να μείνει κρυμμένη βαθιά μέσα στο σκοτεινό καβούκι της γης, αφού θα σαστίσει στη θέα ενός παθολογικά μεταλλαγμένου, μάταιου και παράλογου κόσμου.

Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα

κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο

τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα

και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

Κοιμήσου Περσεφόνη

στην αγκαλιά της γης

στου κόσμου το μπαλκόνι

ποτέ μη ξαναβγείς.

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες

ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο

τώρα πετάνε τα αποτσίγαρα οι τουρίστες

και το καινούργιο παν να δουν διυλιστήριο.

Κοιμήσου Περσεφόνη { … }

Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία

κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα

τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία

άδεια κορμιά, σιδερικά, παιδιά κι ελάσματα.

Κοιμήσου Περσεφόνη { … }

Τσόλκας  Γιώργος   Α΄4

Ο Μ. Βασίλειος διδάσκει ότι η φύση είναι δημιούργημα του Θεού και επομένως έχει αξία από μόνη της. Τονίζει ότι τίποτα μέσα στην κτίση δεν είναι άχρηστο. Ακόμα και τα στοιχεία, που φαίνονται επιβλαβή για τον άνθρωπο, μπορεί να είναι απαραίτητα για άλλα πλάσματα. Μ’ αυτόν τον τρόπο δείχνει πως η δημιουργία είναι αρμονικά οργανωμένη.

Σύμφωνα με την διδασκαλία του, ο άνθρωπος δεν είναι απόλυτος κυρίαρχος του κόσμου, αλλά έχει ευθύνη να φροντίζει τη φύση. Ο Μ. Βασίλειος καταδικάζει τη σκληρή ή εγωιστική συμπεριφορά απέναντι στο περιβάλλον και επισημαίνει ότι η καταστροφή της δημιουργίας αποτελεί και ηθική και πνευματική αδικία.

Επιπλέον, ο Μ. Βασίλειος πιστεύει ότι ο κόσμος δεν είναι κάτι προσωρινό και ασήμαντο. Η δημιουργία έχει θέση στο σχέδιο του Θεού και θα ανανεωθεί. Γι’ αυτό ο άνθρωπος πρέπει να δείχνει σεβασμό, ευγνωμοσύνη και υπευθυνότητα απέναντι στη φύση και σε όλα τα πλάσματά της.

Η διδασκαλία του Μ. Βασιλείου μάς βοηθά να κατανοήσουμε ότι η προστασία του περιβάλλοντος είναι υποχρέωση όλων μας και συνδέεται άμεσα με την πίστη και την αγάπη προς τον Θεό. Όταν ο άνθρωπος φροντίζει τη φύση, τιμά τον Δημιουργό και συμβάλλει στη διατήρηση της αρμονίας της ζωής.

Γώγος Ηλίας  Γ΄2

Έργο της μαθήτριας Αίγλης Μπαλαμώτη  Α΄4

Για να παίξει κάποιος αυτό το παιχνίδι, θα χρειαστεί τουλάχιστον τρία άτομα και μια καρέκλα λιγότερη από τον αριθμό των παιχτών. Μετά, βάλτε τις καρέκλες σε έναν κύκλο, με τις πλάτες των καρεκλών να κοιτάνε προς την εσωτερική πλευρά του κύκλου, ώστε να μπορούν οι παίκτες να κάτσουν σε αυτές.

Το πώς παίζεται το παιχνίδι είναι πολύ απλό! Οι παίκτες επιλέγουν ένα τραγούδι και το βάζουν να παίζει, ενώ ένα άτομο στέκεται δίπλα από την ηχητική συσκευή, έτοιμο να την σταματήσει, όποτε θέλει. Όσο παίζει το τραγούδι, οι παίκτες περπατάνε με τον ίδιο ρυθμό γύρω από τις καρέκλες και, όταν η μουσική σταματήσει, οι παίκτες προσπαθούν να κάτσουν σε μια από τις καρέκλες όσο πιο γρήγορα μπορούν. Όποιος δεν προλάβει να κάτσει σε μια από τις καρέκλες, αποκλείεται από το παιχνίδι. Όταν αποκλειστεί κάποιος, βγάζουμε μια καρέκλα, ώστε να είναι ξανά μία λιγότερη από τους παίκτες. Αυτό επαναλαμβάνεται μέχρι να μείνει μόνο ένας παίκτης στο παιχνίδι, ο οποίος και ορίζεται ως νικητής.

Αυτό το παιχνίδι είναι πολύ διασκεδαστικό και ενδιαφέρον, όταν παίζεις με φίλους. Επίσης μπορείς να εξασκήσεις τα αντανακλαστικά σου όσο παίζεις.

Αυτό το παιχνίδι το έπαιζα με τους φίλους μου και πιστεύω ότι είναι το κατάλληλο παιχνίδι να παίζεις στη γειτονιά σου. Κάθε παιδί αξίζει να το δοκιμάσει!

Παπαδόπουλος Νικόλας

Για τον Δεκέμβριο

~ Γύρω γύρω του Χριστού, η κορφή του χειμώνα.

~ Δεκέμβρη μου, με πάγωσες και πώς να ξεπαγώσω.

~ Δεκέμβρης, Χριστού γέννηση και καλός μας Χρόνος.

~ Μαζέψτε ξύλα κι άχυρα και σύρτε και στο μύλο, γιατί Άι Νικόλας έρχεται

στα χιόνια φορτωμένος.

~ Να ’ναι Χριστούγεννα στεγνά, τα Φώτα χιονισμένα και τα λαμπρά βρεγμένα αμπάρια γιομισμένα.

Για τον Ιανουάριο

~ Γενάρη μήνα κλάδευε, φεγγάρι μην κοιτάζεις.

~ Γενάρη πίνουν το κρασί, το Θεριστή το ξύδι.

~ Γενάρη, μήνα του Χριστού κι αρχιμηνιά του κόσμου.

~ Χιόνια του Γενάρη, χαρές του Αλωνάρη.

Για τον Φεβρουάριο

~ Άσπρος Φλεβάρης, χαρούμενος ο χωραφιάρης.

~ Γενάρη γέννα το παιδί, Φλεβάρη φλέβισέ το.

~ Γενάρη και Φλεβάρη καταβολάδα και ξινάρι.

~ Γενάρης με τα κρούσταλλα, Φλεβάρης με τα χιόνια.

~ Γεναριάτικο αρνί και Φλεβαριάτικο κατσίκι.

Δήμητρα - Ειρήνη Παπαγιάννη  Α΄3

Πρόσφατα διάβασα το ιστορικό μυθιστόρημα «ΠΡΟΑΣ Ο ΝΙΚΙΟΥ» του André Laurie και οι εντυπώσεις μου είναι τόσο καλές, που ήθελα να τις μοιραστώ μαζί σας. Η ιστορία μάς μεταφέρει στο 330 π.Χ., στην αυλή του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Πέλλα. Εκεί γνωρίζουμε τον Πρόα, έναν καλλιεργημένο Αθηναίο, που από ελεύθερος πολίτης βρίσκεται αιχμάλωτος και δούλος. Παρά τη σκληρή μοίρα του, ο Πρόας αναλαμβάνει τον ρόλο του παιδαγωγού μεταδίδοντας τις αξίες και τον πολιτισμό της Αθήνας στους νεαρούς Μακεδόνες. Μέσα από τη διδασκαλία, τις συμβουλές και τις εμπειρίες, που παρουσιάζει, δείχνει πόσο σημαντικές είναι οι αξίες, ο σεβασμός και η υπευθυνότητα.

Δεν είναι ένα βιβλίο γεμάτο δράση, αλλά σε κάνει να σκέφτεσαι και να προβληματίζεσαι. Το πιο σημαντικό που έμαθα από αυτό το βιβλίο είναι ότι η ελευθερία ξεκινάει από το μυαλό μας. Ο Πρόας μας δείχνει ότι, όσες δυσκολίες κι αν έρθουν, αν έχουμε γνώσεις και σωστό χαρακτήρα, κανείς δεν μπορεί να μας νικήσει πραγματικά. Οι άνθρωποι μπορεί να μας πάρουν τα πάντα, αλλά δεν μπορούν να μας πάρουν αυτά που έχουμε μάθει και τις αξίες που έχουμε στην καρδιά μας. Η μόρφωση και το ήθος είναι η πραγματική μας δύναμη.

Αν ψάχνετε ένα βιβλίο που είναι εύκολο να το διαβάσετε, αλλά ταυτόχρονα σας βάζει σε σκέψεις, το βιβλίο αυτό είναι μια καλή επιλογή. Σίγουρα το γούστο του καθενός είναι διαφορετικό, αλλά πιστεύω πως είναι μια ιστορία που έχει κάτι σημαντικό να πει σε όλους μας.

Εβελίνα Χότζα Γ΄4

Ο Ναός του Αγίου Βησσαρίωνα αποτελεί ένα σημαντικό θρησκευτικό και ιστορικό σημείο της Λάρισας. Η πρώτη εκδοχή του ναού χτίστηκε γύρω στο 1898, στην περιοχή όπου βρίσκονταν τα παλιά Ανάκτορα της Λάρισας. Ήταν ένα μικρό εκκλησάκι, απλό και λιτό, αλλά βαθιά συνδεδεμένο με τους κατοίκους.

Το 1918 ο ναός ανακαινίστηκε, ωστόσο ο σεισμός του 1941 προκάλεσε μεγάλες ζημιές και ο παλιός ναός σχεδόν καταστράφηκε. Η ανοικοδόμηση του νέου ναού ξεκίνησε το 1955 και ολοκληρώθηκε το 1957, δίνοντας στη Λάρισα τον σημερινό επιβλητικό ναό που όλοι γνωρίζουμε.

Οι Αγιογραφίες του Αγήνορα Αστεριάδη

Το 1961 ο σημαντικός Λαρισαίος καλλιτέχνης Αγήνορας Αστεριάδης ανέλαβε να αγιογραφήσει τον νέο ναό.

Ο Αστεριάδης ήταν γνωστός για την ικανότητά του να συνδυάζει τη βυζαντινή παράδοση με μια πιο σύγχρονη καλλιτεχνική ματιά.

Οι αγιογραφίες του χαρακτηρίζονται από:

~ έντονα και ζεστά χρώματα

~ καθαρή γραμμή

~ δυναμικές μορφές

Το έργο του στον Άγιο Βησσαρίωνα θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα της νεότερης θρησκευτικής τέχνης της Θεσσαλίας.

Ο Ναός του Αγίου Βησσαρίωνα ξεχωρίζει όχι μόνο για την αρχιτεκτονική του, αλλά και για τη σύνδεση που έχει με την ιστορία της πόλης. Αποτελεί μνημείο πίστης, τέχνης και πολιτισμού.

Η αγιογράφηση του Αστεριάδη προσθέτει μια ιδιαίτερη αξία, κάνοντας τον ναό έναν χώρο όπου η παράδοση και η τέχνη συναντιούνται.

Ο Άγιος Βησσαρίων είναι ένας ναός που αφηγείται την ιστορία της πόλης μέσα από τις τοιχογραφίες, την αρχιτεκτονική και την καλλιτεχνική του αξία. Οι αγιογραφίες του Αγήνορα Αστεριάδη αποτελούν σημαντικό κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και αξίζει όλοι να τις γνωρίζουμε.

Αίγλη Μπαλαμώτη  Α΄ Γυμνασίου

Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών από το 1915 έως το 1921, με δασκάλους τον Ροϊλό, τον Ιακωβίδη, τον Βικάτο και τον Μαθιόπουλο. Εργάστηκε στη διαφημιστική εταιρεία Geo. Το 1925 διορίστηκε καθηγητής ιχνογραφίας στο γυμνάσιο των Γρεβενών.

Κατά την περίοδο του μεσοπολέμου συμμετείχε στην ίδρυση του πρωτοποριακού καλλιτεχνικού ομίλου «Ομάς Τέχνη».

Καλλιτέχνης σεμνός αλλά και πρωτοπόρος προσπάθησε να συνδυάσει στο έργο του την ελληνική λαϊκή παράδοση, το πνεύμα της βυζαντινής αγιογραφίας και τα διδάγματα του κυβισμού και των άλλων εικαστικών ρευμάτων των αρχών του 20ου αι. Τα ζωγραφικά του έργα είναι συνήθως δισδιάστατα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι ρεαλιστικά. Όσο για την θεματογραφία του, αυτή ποικίλει από την ύπαιθρο και το αστικό τοπίο έως την ανθρώπινη φύση.

Το 1974 παρουσίασε έργα του στην γκαλερί «΄Ωρα» στην Αθήνα. Το 1976, έναν χρόνο πριν από τον θάνατό του, η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας τον τίμησε με μεγάλη αναδρομική έκθεση. Συμμετείχε επίσης σε πολλές άλλες εκθέσεις εντός και εκτός Ελλάδας (Ρώμη, Οττάβα, Βελιγράδι, Μόσχα, Βουκουρέστι, Λουγκάνο, Μπουένος Άιρες, Μπιενάλε του Σάο Πάολο, Μπιενάλε Αλεξανδρείας, κ.ά.).

Μετά τον θάνατό του εκθέσεις έργων του πραγματοποιήθηκαν στην πατρίδα του, την Λάρισα (1984), στην Αθήνα (1987, Γκαλερί «Υάκινθος»· 1998, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων) και στην Πάτρα (1998).

Εκτός από την ζωγραφική, την αγιογραφία και την χαρακτική, ο Αστεριάδης ασχολήθηκε και με την εικονογράφηση βιβλίων, αρχής γενομένης από τα Παιδικά σχέδια, που εξέδωσε το 1933 με τον συνάδελφό του Σπύρο Βασιλείου. Εικονογράφησε επίσης τα Νεοελληνικά Αναγνώσματα για το Γυμνάσιο (1950), το βιβλίο «Στο Μυστρά των Παλαιολόγων» της Ελένης Βαλαβάνη (εκδ. Δωδώνη, Αθήνα 1971), κ.ά.

Χρήστος Προσμίτης Α΄4

Οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής δεν επηρεάζουν μόνο το φυσικό περιβάλλον, αλλά και την ανθρώπινη ζωή. Η γεωργία πλήττεται από τις αλλαγές στις βροχοπτώσεις και τις θερμοκρασίες, ενώ η έλλειψη νερού γίνεται όλο και πιο έντονη σε πολλές περιοχές του κόσμου. Επιπλέον, αυξάνονται οι φυσικές καταστροφές, όπως οι πυρκαγιές, οι πλημμύρες και οι καύσωνες, θέτοντας σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές και περιουσίες.

Για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής απαιτείται συλλογική προσπάθεια σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι αναγκαίο να μειωθούν οι εκπομπές ρύπων, να στραφούμε σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και να προστατεύσουμε τα φυσικά οικοσυστήματα. Παράλληλα, η ενημέρωση και η ευαισθητοποίηση των πολιτών παίζουν σημαντικό ρόλο, ώστε να υιοθετηθούν πιο φιλικές προς το περιβάλλον συνήθειες στην καθημερινή ζωή.
Η κλιματική αλλαγή αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση, αλλά και μια ευκαιρία για τον άνθρωπο να επανεξετάσει τη σχέση του με το περιβάλλον. Με υπευθυνότητα, συνεργασία και δράση μπορούμε να συμβάλουμε στην προστασία του πλανήτη και να εξασφαλίσουμε ένα βιώσιμο μέλλον για τις επόμενες γενιές.

Καπνουτζής Ιάσων Γ΄3

Είναι περισσότερο γνωστός από τα μυθιστορήματά του «Ταξίδι στο Κέντρο της Γης» (1864), «20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα» (1870) και «Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες» (1873).

Ο Βερν έγραφε για αεροπορικά και διαστημικά ταξίδια, πριν εφευρεθούν πρακτικά τα αεροπλάνα και πριν επινοηθούν τα μέσα ενός διαστημικού ταξιδιού.

Είναι ο δεύτερος πιο μεταφρασμένος συγγραφέας στον κόσμο (μετά την Αγκάθα Κρίστι). Μερικά από τα βιβλία του γυρίστηκαν σε κινηματογραφικές ταινίες, κινούμενα σχέδια και τηλεοπτικές σειρές. Ο Βερν αναφέρεται συχνά ως ο «Πατέρας της επιστημονικής φαντασίας», τίτλο που μερικές φορές μοιράζεται με τον Χιούγκο Γκέρνσμπακ.

Τα βιβλία του Βερν, που απευθύνονταν κυρίως σε νεανικό και σχετικά μορφωμένο αρσενικό κοινό, δεν ήταν επιτυχημένα μόνο στη Γαλλία αλλά, χάρη στις μεταφράσεις τους, σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική.

Στην σχολική βιβλιοθήκη διαθέτουμε, εκτός των άλλων βιβλίων, και ένα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί αναφέρεται στην επανάσταση του 1821.

«Οι πειρατές του Αιγαίου»

Το μυθιστόρημα αυτό του Ιουλίου Βερν είναι εμπνευσμένο από τον αγώνα του ελληνικού λαού για την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού, και ειδικότερα από τις φοβερές καταστροφές που προξένησαν οι πειρατές, οι οποίοι λυμαίνονταν τις ελληνικές θάλασσες κατά τη διάρκεια της Επανάστασης και μετά απ” αυτήν.

Άσπλαχνοι κουρσάροι αρπάζουν γυναικόπαιδα από τα ελληνικά νησιά, αγοράζουν αιχμαλώτους και με τη συνεργασία των Τούρκων και άλλων ασυνείδητων δουλεμπόρων πουλούν τους δύστυχους ανθρώπους στα διάφορα σκλαβοπάζαρα της Αφρικής.

Πρωταγωνιστής στην ιστορία αυτή είναι ο φοβερός κουρσάρος Σακρατίφ. Η αντιπαράθεσή του με την αγωνίστρια μάνα του Ανδρονίκη, το νεαρό Γάλλο φιλέλληνα Ανρί ντ” Αλμπαρέ και την όμορφη Ατζίν Ελιτσούντο καταγράφεται μέσα από μια σειρά συγκλονιστικών γεγονότων, που μονάχα η απαράμιλλη φαντασία και ποιητική δεξιοτεχνία του Ιουλίου Βερν θα μπορούσε να αποδώσει.

Στυλιανή Καλαντζή Β3

Οι παροιμίες του φθινοπώρου συνδέονται συχνά με τον τρύγο, τη συγκομιδή και τις αλλαγές του καιρού.

Παροιμίες για το Σεπτέμβριο:

Τον Τρυγητή τ΄ αμπελουργού πάνε χαλάλι οι κόποι.

Αν ίσως βρέξει τον Τρυγητή του αμπελουργού, πάνε χαλάλι οι κόποι.

Του Σταυρού σταύρωνε και σπέρνε.

Αν βρέξει ο Τρυγητής, χαρά στον τυροκόμο.

Παροιμίες για τον Οκτώβριο:

Οκτώβρης και δεν έσπειρες, σιτάρι λίγο θα ΄χεις.

Το Σεπτέμβρη τα σταφύλια, τον Οκτώβρη τα κουδούνια.

Όποιος σπέρνει τον Οκτώβρη έχει οχτώ σειρές στ΄ αλώνι.

Οκτώβρη και δεν έσπειρες, οκτώ σακιά δε γέμισες.

Οκτώβρη και δεν έσπειρες, τρία καλά δεν έκαμες.

Παροιμίες για το Νοέμβριο:

Το Νοέμβρη και Δεκέμβρη φύτευε καταβολάδες.

Η Πούλια βασιλεύοντας το μήνυμά της στέλνει: Ούτε τσοπάνος στα

βουνά ούτε ζευγάς στους κάμπους.

Ο Νοέμβρης, όταν έρθει, τα γομάρια μέσα κλείνει.

Νοέμβρη οργώματα κι ελιές, δεν απολείπουν οι δουλειές.

Ο Νοέμβρης έκλεισε; Τα ζευγάρια είναι στο στάβλο.

Οι παροιμίες και τα λόγια για το φθινόπωρο σχεδιάζονται για να ενσταλάξουν στα παιδιά την αγάπη της φύσης. Οι λαϊκές ρήσεις και οι παροιμίες αποτελούν μια σημαντική διάσταση της ελληνικής παράδοσης αποτυπώνοντας εμπειρίες και αλήθειες της κοινωνίας.

Δήμητρα – Ειρήνη Παπαγιάννη Α΄3

Με τα χρόνια, το σύστημα αυτό υιοθετήθηκε από την Εκκλησία, η οποία όρισε την 1η Σεπτεμβρίου ως την ημέρα που ξεκινά πνευματικά ένας νέος χρόνος. Στους ναούς διαβάζονται ειδικές ευχές για ειρήνη, υγεία, ευλογία στις οικογένειες, στα σχολεία και σε κάθε ανθρώπινη προσπάθεια.

Η γιορτή της Ινδίκτου μας υπενθυμίζει ότι η αρχή του χρόνου δεν είναι μόνο ημερολογιακή. Είναι μια ευκαιρία για νέα ξεκινήματα, για να θέσουμε στόχους και να σκεφτούμε πώς μπορούμε να κάνουμε καλύτερη τη χρονιά που έρχεται. Έτσι, η Ίνδικτος συνδυάζει ιστορία, παράδοση και αισιοδοξία θυμίζοντάς μας ότι κάθε νέος κύκλος κρύβει δυνατότητες και προοπτικές. Δεν είναι απλώς μία λέξη, είναι μία συμβολική γιορτή.

Ας ευχηθούμε, λοιπόν, το νέο εκκλησιαστικό έτος να φέρει σε όλους μας δημιουργία και ειρήνη!!!

Ευθυμίου Άγγελος Α΄2

 Το να παίζει κανείς με τους βόλους δεν είναι μια καινούργια μόδα. Άνθρωποι από όλο τον κόσμο έβρισκαν ευχαρίστηση στα διάφορα παιχνίδια με βόλους εδώ και χιλιάδες χρόνια. Λέγεται μάλιστα ότι οι πρώτοι βόλοι δημιουργήθηκαν από τους ανθρώπους των σπηλαίων, οι οποίοι έπαιζαν με μικρά χαλίκια ή μπαλάκια από φυσικό πηλό.

Μπάλες πηλού έχουν βρεθεί σε τάφους στην Αίγυπτο, καθώς και σε ινδιάνικους τόπους ταφής. Επίσης, μπάλες πηλού έχουν ανακαλυφθεί στις αρχαίες πυραμίδες των Αζτέκων, πράγμα που σημαίνει ότι πολλά αγόρια και κορίτσια διασκέδαζαν παίζοντας με κάποιου είδους βόλους στο παρελθόν!

 Κωνσταντίνος Δημούλας

Εμμανουήλ Καραμανλής

Με τον καιρό όμως συνηθίζουμε. Γνωρίζουμε νέους συμμαθητές, αποκτούμε φίλους και μαθαίνουμε να οργανώνουμε καλύτερα το διάβασμά μας. Οι καθηγητές μας βοηθούν και μας στηρίζουν, ώστε να προσαρμοστούμε.

Παρόλο που μπορεί να υπάρχουν δυσκολίες, η Α΄ Γυμνασίου είναι μια σημαντική αρχή. Οι μαθητές ανακαλύπτουν νέα ενδιαφέροντα, μαθαίνουν περισσότερα πράγματα και προετοιμάζονται για τα επόμενα χρόνια της σχολικής τους πορείας.

Πανανός Ευθύμης Α΄3

Κατερίνα Ντάλλα Α’3

Βλούχος Ζαφείριος Α’1

Πρωταγωνιστές του βιβλίου είναι ο Μίμης και η Άννα, οι οποίοι είναι και στo εξώφυλλο του βιβλίου.

Το βιβλίο έχει θεματικές ενότητες, οι οποίες αποτελούνται από την θρησκευτική, εθνική, οικογενειακή, κοινωνική και καθημερινή ζωή. Περιλαμβάνει γράμματα, συλλαβές, λέξεις, ποιήματα, προτάσεις και κείμενα. Θεωρείται το πιο παλιό και πετυχημένο αλφαβητάριο των Ι. Κ. Γιαννέλη και Γ. Σάκκα, με εικονογράφηση του Κ. Γραμματόπουλλου.

Το αλφαβητάριο αυτό διδασκόταν έως το 1974, περίπου 10 χρόνια δηλαδή.

Κατερίνα Ντάλλα Α’3

Βλούχος Ζαφείριος Α’1

Ήμουν, βέβαια, ενθουσιασμένη και συνάμα στεναχωρημένη που θα αποχωριζόμουν τους παλιούς φίλους και συμμαθητές μου, καθώς επίσης και τους αγαπημένους μου δασκάλους, αφήνοντας πίσω την παιδική ηλικία και τα ξένοιαστα χρόνια του δημοτικού. Κατόπιν, αγχωνόμουν για το αν τα μαθήματα θα ήταν εύκολα και οι καθηγητές αυστηροί ή επιεικείς.

Τελικά, μετά τους πρώτους αυτούς μήνες στο γυμνάσιο, έχω συνειδητοποιήσει πως οι φοβίες ήταν αβάσιμες. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να αγχώνομαι. ’Έχω κάνει πολλούς νέους φίλους και όλοι οι καθηγητές είναι καλοί. Πάντα είναι πρόθυμοι να μας βοηθήσουν και να μας εξηγήσουν ό,τι δεν καταλαβαίνουμε.

Πιστεύω πώς αυτά τα τρία χρόνια στο γυμνάσιο θα είναι ακόμα πιο αξέχαστα και δημιουργικά!

Κατερίνα Ντάλλα Α’3

να μάθει να γράφει σ” αγαπώ…

Γιάννης Ρίτσος

Πάσχα στην Κέρκυρα – Μπότηδες

Η Κέρκυρα έχει πλούσια παράδοση σε πασχαλινά έθιμα. Το Μεγάλο Σάββατο, στις έξι το πρωί στο Ναό της Παναγίας των Ξένων, πραγματοποιείται τεχνητός σεισμός σε αναπαράσταση του σεισμού που έγινε σύμφωνα κατά την Ανάσταση, σύμφωνα με τις γραφές. Ακολουθεί η περιφορά του Επιταφίου της εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνα και στις 11.00 ακριβώς οι καμπάνες σημαίνουν την πρώτη Ανάσταση και την εκκίνηση του πασίγνωστου πλέον εθίμου των Μπότηδων. Τεράστια κανάτια, σκέτα ή ζωγραφισμένα, γεμάτα με νερό και στολισμένα συνήθως με κόκκινες κορδέλες εκτοξεύονται με δύναμη από τα στολισμένα μπαλκόνια των σπιτιών, για να ξορκίσουν το κακό. Ο μεγάλος χαμός γίνεται στο πιο κεντρικό σημείο, δίπλα στο Λιστόν, όπου πλήθος κόσμου ζητωκραυγάζει σε κάθε ρίψη. Παράλληλα, η φιλαρμονική παίζει χαρούμενα εμβατήρια, ανάμεσά τους και το «Μην φοβάστε Γραικοί».

Πάσχα στην Πάτμο – Τελετή του Νιπτήρος

Καθ’ όλη τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας απαγορεύεται η κατανάλωση κρέατος σε ολόκληρο το νησί. Τη Μεγάλη Πέμπτη, ωστόσο, λαμβάνει χώρα ένα πολύ ιδιαίτερο τελετουργικό, που φαίνεται να πραγματοποιείται μόνο στην Πάτμο και τα Ιεροσόλυμα. Μετά τη λειτουργία, στη Μονή του Αγίου Ιωάννη Θεολόγου, οι παρευρισκόμενοι παρακολουθούν την Τελετή του Νιπτήρος στην πλατεία Ξάνθου, όπου ο Ηγούμενος της Μονής ραντίζει συμβολικά τα πόδια των μοναχών (μια αναπαράσταση της κίνησης του Ιησού να πλύνει τα πόδια των μαθητών του στο μυστικό δείπνο). Το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα στη Μονή του Αγίου Ιωάννη η λειτουργία είναι αφιερωμένη στη δεύτερη Ανάσταση και ο Ηγούμενος στο τέλος της μοιράζει κόκκινα αυγά στους παρευρισκόμενους.

Πάσχα στην Χίο – Ρουκετοπόλεμος

Ένα από τα πιο προβεβλημένα έθιμα στην ελληνική (και ξένη) τηλεόραση είναι ο ρουκετοπόλεμος στη Χίο. Το χωριό Βροντάδος αποτελεί ένα ειδυλλιακό σκηνικό χάρη στα χρωματιστά καπετανόσπιτα, τα απάνεμα λιμανάκια και τους γραφικούς ανεμόμυλους. Το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου όμως, με το έθιμο του ρουκετοπόλεμου (παλιό όσο και η ναυτοσύνη στον Βροντάδο) ο διάσημος οικισμός μεταμορφώνεται σε κάτι που θυμίζει έντονα πεδίο μάχης. Από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας κρατάει η «σύρραξη» ανάμεσα στους Παναγούσους (ενορίτες της Παναγίας της Ερειθιανής) και στους Αγιομαρκούσους (ενορίτες του Αγίου Μάρκου), που κάνουν τη νύχτα μέρα με τις χιλιάδες ρουκέτες, που εκτοξεύουν, έχοντας ως στόχο τον τρούλο και το έμβλημα του Αγίου Μάρκου οι μεν, το ρολόι της Παναγίας της Ερειθιανής οι δε.

Πάσχα στο Λεωνίδιο – Η βραδιά των αερόστατων

Η βραδιά της Ανάστασης είναι κατανυκτική στο Λεωνίδιο, όπου εδώ και έναν αιώνα αναβιώνει κάθε χρόνο το φαντασμαγορικό έθιμο των αερόστατων, που κάνει τον σκοτεινό αρκαδικό ουρανό να λαμπυρίζει μοναδικά. Σύμφωνα με το έθιμο, οι πέντε ενορίες της κωμόπολης συναγωνίζονται για το ποια θα πετάξει τα περισσότερα αερόστατα.

Κανείς δεν είναι απόλυτα σίγουρος για την προέλευση του εθίμου. Ωστόσο, οι περισσότεροι υποστηρίζουν ότι οι ναυτικοί της περιοχής είχαν δει κάτι αντίστοιχο σε κάποια ασιατική χώρα και αποφάσισαν να μεταφέρουν το έθιμο αυτό στον τόπο τους.

Χριστός Ανέστη!

Μακρυγιάννη Αικατερίνη / Νταραγιάννη Αγγελική  Γ΄4

Ο εορτασμός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 γίνεται στην Ελλάδα, την Κύπρο και σε όλο τον κόσμο από τους Έλληνες της διασποράς στις 25 Μαρτίου κάθε χρόνο, την ημέρα εορτασμού και του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Η ημέρα αυτή είναι επίσημη αργία στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Συνήθως οι εκδηλώσεις εορτασμού περιλαμβάνουν παρελάσεις και άλλες εορταστικές εκδηλώσεις την ίδια ημέρα ή την προηγούμενη.

Οι μεγαλύτερες εκδηλώσεις είναι η στρατιωτική παρέλαση στην Αθήνα την 25η Μαρτίου και στη Θεσσαλονίκη αντίστοιχα, ενώ την προηγούμενη, στις 24 Μαρτίου, πραγματοποιείται μαθητική εορτή στα σχολεία της χώρας. Σε άλλους Δήμους, γίνονται παρελάσεις στρατιωτικών τμημάτων, μαθητών, συλλόγων κλπ. καθώς και δοξολογίες σε ναούς.

Ο εορτασμός σε αυτή την ημέρα καθιερώθηκε το 1838 με το Βασιλικό Διάταγμα 980 / 15(27)-3-1838 από την Κυβέρνηση του Όθωνα.

Ιστορικό

Η 25η Μαρτίου, ημέρα του Ευαγγελισμού, είχε οριστεί ως ημέρα έναρξης της Ελληνικής Επανάστασης, κατά του Τουρκικού ζυγού, από τον αρχηγό της Φιλικής Εταιρείας Αλέξανδρο Υψηλάντη «ως ευαγγελιζομένη την πολιτικήν λύτρωσιν του ελληνικού έθνους». Η ημερομηνία αυτή θεωρήθηκε ως σημείο αναφοράς από τις πρώτες ήδη ημέρες της Επανάστασης, και μάλιστα ως έναρξη ειδικής χρονολόγησης, ακόμα και σε περιοχές που είχαν επαναστατήσει νωρίτερα. Τουλάχιστον από το 1823 εθεωρείτο στην Πελοπόννησο ως ημέρα έναρξης της επανάστασης.

Το 1822, η προσωρινή κυβέρνηση που είχε έδρα την Κόρινθο, αποφάσισε να εορταστεί η επέτειος της Επανάστασης μαζί με το Πάσχα (2 Απριλίου, παλ. ημ.). Ο εορτασμός έγινε στην Κόρινθο με στρατιωτική πομπή, πανηγυρική δοξολογία και κανονιοβολισμούς, όπως περιγράφει ο Γερμανός εθελοντής Striebeck που την παρακολούθησε.

Κατά τον συγγραφέα Δ. Φωτιάδη και άλλους, ως εθνική γιορτή πριν το 1838 θεωρούνταν η 1η Ιανουαρίου, ημερομηνία κατά την οποία ψηφίστηκε από την 1η Εθνοσυνέλευση της Πιάδας (Νέας Επιδαύρου) το 1ο Ελληνικό «Σύνταγμα», ήτοι «Προσωρινό Πολίτευμα». Πιστεύεται λοιπόν πως με την αλλαγή της ημερομηνίας «η εθνική γιορτή έχανε τον πολιτικό και επαναστατικό χαρακτήρα και έπαιρνε θρησκευτική απόχρωση» με ό,τι συνεπαγόταν κάτι τέτοιο για τις διεκδικήσεις περί δημοκρατικότητας και συντάγματος Η ιστορικός Χρ. Κουλούρη που ερεύνησε τους εορτασμούς τύπου εθνικής εορτής από το 1834 και μετά, δεν περιλαμβάνει σ” αυτές την 1η Ιανουαρίου αλλά έξι ημερομηνίες σχετιζόμενες με τη βασιλική οικογένεια. Κυριότερη εορτή πριν την καθιέρωση της 25 Μαρτίου ήταν η 25 Ιανουαρίου, επέτειος την αποβίβαση του Όθωνα στο Ναύπλιο (1833).

Ο αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας που οργάνωσε την Επανάσταση, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, άρχισε τις επιχειρήσεις και την έναρξή της στο Ιάσιο την 24 Φεβρουαρίου 1821. Εν τούτοις, τα εκεί συμβάντα χαρακτηρίστηκαν από την κοινή συνείδηση και καθιερώθηκαν από την ιστορία ως κάτι μεμονωμένο, κάτι σαν πρόλογος της Επανάστασης. Η πλήρης αποτυχία του κινήματος σε μια μη ελληνική χώρα, ίσως και η απογοήτευση των Ελλήνων για την πλάνη περί της υποστήριξης από τη Ρωσία που είχε διαδώσει η Φ. Εταιρεία, υπήρξαν τα κύρια αίτια του διαχωρισμού των συμβάντων της Μολδοβλαχίας από τα επαναστατικά γεγονότα της Ελλάδας. Η Πολιτεία, επικύρωσε το επικρατούν εθνικό συναίσθημα καθιερώνοντας ως ημέρα εθνικού εορτασμού της Επανάστασης την 25η Μαρτίου.

Κατά ορισμένες απόψεις, ως ημερομηνία έναρξης της Επανάστασης θεωρείται και η 24 Φεβρουαρίου, οπότε άρχισε η επανάσταση Ελλήνων στη Βλαχία με την προκήρυξη του Αλέξανδρου Υψηλάντη Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος. Έκτοτε και με άλλες επαναστατικές πράξεις που έλαβαν χώρα πολύ πριν την 25η Μαρτίου απλώνεται η επανάσταση στον ελλαδικό χώρο, έως ότου καταλήγει στην επικράτεια της Πελοποννήσου.

Στην Ελλάδα είχαν αρχίσει εχθροπραξίες πριν την 25 Μαρτίου, όπως μαρτυρείται και από τις ειδήσεις που διασώθηκαν στην «Αλληλογραφία του εν Πάτραις Ολλανδικού Προξενείου: 1821», δεδομένου ότι η ολλανδική κυβέρνηση δια του προξένου της στην Πάτρα ενημερώθηκε κατά την 23η Μαρτίου, ότι «από τινος χρόνου σοβούσα επικίνδυνος κατάστασις εξέσπασε και ότι οι Έλληνες ανέλαβαν τα όπλα κατά του δυνάστου».

Η επίσημη διακήρυξη των επαναστατών προς τις ξένες κυβερνήσεις έγινε με προκήρυξη της «Μεσσηνιακής Γερουσίας» την 25 Μαρτίου 1821. Η 25/3 λογίζεται ως αρχή της Επανάστασης σε δικαστικό έγγραφο της Προσωρινής Διοίκησης της Ελλάδος του 1823, όπου το «Επαρχικόν Κριτήριον Τριπολιτζάς» (είδος δικαστικού οργάνου) αναφέρει ότι «η αποστασία ηκολούθησε εις τας 25 Μαρτίου».

Καθιέρωση

Πρώτος ο Παναγιώτης Σούτσος πρότεινε το 1834 την καθιέρωση εορτασμού της Ελληνικής Επανάστασης την 25η Μαρτίου, αναφέροντας ότι ήταν η μέρα γενίκευσης της επανάστασης στην Πελοπόννησο και αναγέννησης της Ελλάδας, σε υπόμνημα το οποίο ο Ιωάννης Κωλέττης υπέβαλε στον Όθωνα ως πρόταση σχεδίου νόμου. Ο ίδιος είχε γράψει ποίημα με τον τίτλο «Η 25 Μαρτίου ή τα γενέθλια της Ελλάδος», το οποίο υπάρχει σε συλλογή που εκδόθηκε το 1835. Το έγγραφο του Κωλέττη, τότε Υπ. Εσωτερικών, έχει ημερομηνία 22 Ιαν./2 Φεβρ. 1835 και προτείνει στον Βασιλέα τη θέσπιση εορτασμών με πανελλήνιους αγώνες παρόμοιους με αυτούς της αρχαίας Ελλάδας. Η εισήγησή του είναι σε γαλλική γλώσσα με γερμανική περίληψη. Αναφέρει ότι ο «περίφημος Γερμανός» (celebre Germanos) κήρυξε την Επανάσταση στις 17 Μαρτίου 1821 στην Αγία Λαύρα, και ότι η επανάσταση γενικεύτηκε στην Πελοπόννησο την 25 Μαρτίου την οποία και θεωρεί ως εναρκτήρια ημερομηνία μιας νέας εποχής για την Ελλάδα. Λέει μάλιστα ότι υπήρχε προφητεία των μοναχών του Μεγάλου Σπηλαίου ότι σ” αυτή την ημερομηνία θα συνέβαινε αναγέννηση της Ελλάδος, και ότι οι Οθωμανοί της Πελοποννήσου το γνώριζαν και κάθε χρόνο αυτή την ημερομηνία έπαιρναν έκτακτα μέτρα ασφαλείας (Διαμαντής, σ. 314). Οι εορτασμοί που πρότεινε ο Κωλέττης περιλάμβαναν διαγωνισμούς στις τέχνες και τα γράμματα και σε διάφορα αγωνίσματα. Θα γίνονταν στην Τρίπολη, την Αθήνα, την Ύδρα και το Μεσολόγγι, εκ περιτροπής μέσα σε μία τετραετία, όπως στην αρχαιότητα οι Ολυμπιακοί, οι Πυθικοί κτλ.

Το 1836 τιμήθηκε η 25η Μαρτίου σε συνδυασμό με τα Καλάβρυτα και τον Π. Πατρών Γερμανό με χάλκινο μετάλλιο που κόπηκε με την ευκαιρία του γάμου του βασιλιά Όθωνα και της Αμαλίας. Σ” αυτό εικονίζεται η θρυλική σκηνή, με τον Γερμανό να κρατά υψωμένη σημαία και σταυρό και δύο ένοπλους αγωνιστές σε κίνηση ορκωμοσίας ή χαιρετισμού. Φέρει την επιγραφή «ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΥΨΩΣΩ ΑΥΤΟΝ – ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ 25 ΜΑΡΤ. 1821» (το απόφθεγμα είναι από την Έξοδο, ιε’, 2). Η άλλη όψη του μεταλλίου εικονίζει τον Γερμανό.

Ο εορτασμός «εἰς τὸ διηνεκὲς» της Επανάστασης την 25η Μαρτίου καθιερώθηκε το 1838 με το Βασιλικό Διάταγμα 980 / 15(27)-3-1838 της Κυβέρνησης Όθωνος και συγκεκριμένα του Γεώργιου Γλαράκη, γραμματέα της Επικρατείας (υπουργού) επί των Εκκλησιαστικών, Δημοσίας Εκπαιδεύσεως και Εσωτερικών. Ο Γλαράκης ήταν ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του ρωσικού κόμματος, των Ναπαίων, που εκείνη την περίοδο απολάμβανε την εύνοια του Όθωνα. Ο Όθωνας προσπαθούσε να ενισχύσει τη δημοτικότητά του προσεταιριζόμενος την απήχηση των εκφραστών της Ορθοδοξίας, και ενδεχομένως σε αυτό να οφείλεται η θρησκευτική χροιά του διατάγματος και η καθιέρωση της εορτής. Ωστόσο, κατά τον πρώτο εορτασμό της επετείου, το 1838, από τους ξένους πρέσβεις και προσωπικό πρεσβειών απουσίασαν από την εορτή μόνο αυτοί της Ρωσίας και της Αυστρίας με τους υπαλλήλους τους.

Ο πρώτος εορτασμός στην Αθήνα όπου συμμετείχαν ο Βασιλιάς Όθων και η Βασίλισσα Αμαλία, πολιτικές και στρατιωτικές αρχές και πλήθος λαού, έγινε στον Ναό της Αγίας Ειρήνης. Ο Μητροπολιτικός Ναός των Αθηνών θεμελιώθηκε την 25 Δεκ. 1842 και αφιερώθηκε στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου για να τιμηθεί η 25 Μαρτίου 1821.

Το 1839, ο Αμβρόσιος Φραντζής αναφέρει ότι η 25η Μαρτίου ήταν ημέρα «ρητή και εμφυτευμένη εις τας καρδίας των Πελοποννησίων κτλ. ως ημέρα ενάρξεως της Ελληνικής επαναστάσεως»,.

Παρελάσεις

Έως το 1875 ο στρατός βρισκόταν παρατεταγμένος κατά μήκος της διαδρομής της βασιλικής πομπής από τα ανάκτορα προς την εκκλησία και αντίστροφα. Το 1875 πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά παρέλαση του στρατού μπροστά από τα ανάκτορα, πρακτική τρέχουσα από τα μέσα του αιώνα σε δημόσιες γιορτές στη Γαλλία και τα γερμανικά κράτη. Την επόμενη χρονιά, αν και δεν πραγματοποιήθηκε στρατιωτική παρέλαση εξαιτίας βροχής, δίπλα στον στρατό παρατάχθηκε και μία πανεπιστημιακή φάλαγγα. Η πρωιμότερη αναφορά για μαθητική παρέλαση εντοπίζεται το 1899. Τα σχολεία είχαν παραταχθεί και κατά τον εοαρτασμό της 25ης Μαρτίου του 1924, όταν ανακηρύχθηκε η Δημοκρατία. Τα επόμενα χρόνια την παρέλαση του στρατού πλαισίωναν και πρόσκοποι και μαθητές στρατιωτικών σχολών. Το 1932 τα σχολεία της Αθήνας παρήλασαν μπροστά από επισήμους στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη μαζί με τους προσκόπους, τη «φρουρά της πόλης» και τις «εθνικιστικές οργανώσεις». Από το 1936 η μαθητική παρέλαση, που έγινε μπροστά από τον βασιλιά Γεώργιο και τον πρωθυπουργό Μεταξά, έλαβε επίσημο χαρακτήρα. Την περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά οι παρελάσεις μαθητών και φαλαγγιτών (μελών της ΕΟΝ) προσέλαβαν μεγάλη σημασία και συνδέθηκαν με τη στρατιωτική παρέλαση. Η πρακτική των μαθητικών παρελάσεων εξακολούθησε κατά την εμφυλιοπολεμική περίοδο και έπειτα έως και μετά τη μεταπολίτευση. Σε διάφορες επαρχιακές πόλεις συμμετέχουν και τοπικές ανώτερες και ανώτατες σχολές, όπως π.χ. στην Κέρκυρα και την Πάτρα. Παλαιότερα (μέχρι δεκαετία 1980) συμμετείχαν τα πανεπιστήμια και στην παρέλαση της Αθήνας.

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι μια από τις θεομητορικές εορτές της Χριστιανοσύνης, σε ανάμνηση της χαρμόσυνης αναγγελίας από τον αρχάγγελο Γαβριήλ προς την Παρθένο Μαρία ότι πρόκειται να γεννήσει τον Υιό του Θεού. Τιμάται από την Εκκλησία στις 25 Μαρτίου, και στον ελληνικό χώρο συμπίπτει με τον εορτασμό της Εθνικής Παλιγγενεσίας. Την αυτή ημέρα γιορτάζουν όσοι και όσες φέρουν τα ονόματα Ευάγγελος και Ευαγγελία.

Σύμφωνα με τον ευαγγελιστή Λουκά (α” 26-38), ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου συνέβη έξι μήνες μετά τη θαυμαστή σύλληψη του Ιωάννη του Προδρόμου από την Ελισάβετ, τη γυναίκα του Ζαχαρία, όταν ο αρχάγγελος Γαβριήλ στάλθηκε από τον Θεό προς την Παρθένο Μαριάμ (Μαρία) για να της ανακοινώσει ότι θα φέρει στον κόσμο τον Υιό του Θεού. Εκείνη την περίοδο, η Μαρία ζούσε στη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας και ήταν μνηστευμένη με τον ξυλουργό Ιωσήφ. Ο Γαβριήλ εμφανίσθηκε ξαφνικά μπροστά στη Μαρία και της απηύθυνε τον χαιρετισμό: «Χαίρε κεχαριτωμένη, ο κύριος μετά σου». Η νεαρή γυναίκα ήταν λογικό να πανικοβληθεί, αλλά ο αρχάγγελος την καθησύχασε: «Μη φοβού Μαριάμ, εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ. Και ιδού συλλήψη εν γαστρί και τέξη υιόν και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν».

Μόλις συνήλθε από την ταραχή, η Μαρία γεμάτη απορία ρώτησε τον αρχάγγελο πώς θα συλλάβει, αφού δεν γνωρίζει τον άνδρα. Ο Γαβριήλ της αποκρίθηκε ότι το Άγιο Πνεύμα θα την καλύψει σαν σύννεφο και θα ενεργήσει αφανώς και μυστηριωδώς τη σύλληψη του Υιού του Θεού. Και για να γίνει πιο πιστευτός επικαλέστηκε τη θαυμαστή σύλληψη του Ιωάννου του Προδρόμου από την Ελισάβετ. Η Μαρία πείστηκε από τα λόγια του Γαβριήλ («Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου») και ο αρχάγγελος Γαβριήλ «απήλθε».

Η εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου καθιερώθηκε γύρω στον 4ο αιώνα και μετά τον ορισμό της εορτής των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου. Ως είναι ευνόητο, μεταξύ των δύο αυτών εορτών υπάρχει στενή σχέση και έπρεπε ο εορτασμός του Ευαγγελισμού να τοποθετηθεί 9 μήνες πριν από τη Γέννηση του Χριστού, ήτοι στις 25 Μαρτίου.

Το απολυτίκιο του Ευαγγελισμού

Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον
και του απ’ αιώνος μυστηρίου η φανέρωσις.
Ο υιός του Θεού υιός της Παρθένου γίνεται
και Γαβριήλ την χάριν ευαγγελίζεται.
Διό και ημείς συν αυτώ τη Θεοτόκω βοήσωμεν:
Χαίρε κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου.

Χριστίνα Σταφύλη / Ευθυμία Ευσταθίου / Έφη Τοπαλίδη  Γ΄3

Στη βιβλιοθήκη του σχολείου μας διαθέτουμε τα παρακάτω βιβλία του:

Αιολική γη

Η Αιολική γη θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα  έργα του Ηλία Βενέζη. Εκδόθηκε για πρώτη φορά στις 14 Δεκεμβρίου 1943, με την καλλιτεχνική εκδοτική επιμέλεια του Γιάννη Σκαζίκη, σε 3.500 κοινά αντίτυπα και 400 πολυτελείας. Η συγγραφή του όμως είχε αρχίσει μερικά χρόνια πριν και συγκεκριμένα γύρω στο 1938. Γραμμένο σε πρώτο ενικό πρόσωπο, σε αυτό του το μυθιστόρημα ο Βενέζης αναφέρεται με νοσταλγία στις παιδικές του αναμνήσεις στην Μ. Ασία. Ο συγγραφέας γεννήθηκε και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος των παιδικών του χρόνων σε αυτήν την περιοχή, έως το 1914, όταν άρχισαν οι πρώτοι διωγμοί του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Τότε ο ίδιος και η οικογένειά του έπεσαν θύματα του διωγμού. Σε αυτό το έργο ο Βενέζης μας παρουσιάζει έναν κόσμο αιθέριο, αγγελικό και αγνό στα βουνά της Μικράς Ασίας.

Αιγαίο

Το «Αιγαίο», σειρά διηγημάτων που ο Ηλίας Βενέζης έγραψε το 1941, διασχίζεται από τα στοιχεία των παραμυθιών: γλάροι, περιστέρια, ψάρια, νεαρά αγόρια και κορίτσια που προέρχονται αλλά και επιστρέφουν στη θάλασσα, είναι οι ήρωες των 14 αυτών διηγημάτων. Το «Αιγαίο» φέρει όλα τα χαρακτηριστικά του συγγραφέα της «Αιολικής Γης», και της «Γαλήνης»: Θερμή κι αθόρυβη αγάπη για τον άνθρωπο, φιλοσοφημένη διάθεση, χαμηλότονη γοητεία γραφής και, βέβαια, αυτή την έντονη νοσταλγία επιστροφής προς την πατρίδα που χαρακτηρίζει το σύνολο του έργου του.

Γαλήνη

Στη «Γαλήνη» ο Βενέζης αφηγείται την ιστορία μιας ομάδας προσφύγων από τη Μικρασία, που έρχονται να εγκατασταθούν, το 1923, στην έρημη γη της Αναβύσσου. Από την ομαδική απόγνωση ξεχωρίζουν σιγά-σιγά τα πρόσωπα, το πάθος για τη ζωή που πρέπει να συνεχιστεί, τα όνειρα που ριζώνουν για να χτυπηθούν και πάλι από τη μοίρα, η αναζήτηση της λύτρωσης και της γαλήνης. «Συνθετικό έργο επικής έμπνευσης και βιβλικού μεγαλείου», που διαπνέεται από βαθύ ανθρωπισμό, το βιβλίο αγαπήθηκε όσο λίγα στην Ελλάδα και γνώρισε αλλεπάλληλες εκδόσεις, ακόμη και μέσα στην Κατοχή.

Το νούμερο 31328

Το νούμερο 31328 (υπότιτλος Το βιβλίο της σκλαβιάς) αποτελεί το πρώτο μυθιστόρημα του λογοτέχνη Η. Βενέζη, το οποίο πρωτοδημοσιεύτηκε το 1924  (αλλά όχι ολοκληρωμένο), από τον Φεβρουάριο έως τον Ιούνιο του 1924, και αφορά την εμπειρία του συγγραφέα από την αιχμαλωσία του και την σκλαβιά στα εργατικά τάγματα της Τουρκίας, αμέσως μετά την Μικρασιατική καταστροφή. Το βιβλίο το αφιέρωσε ο συγγραφέας στη μητέρα του «και σε όλες τις τυραγνισμένες μητέρες του κόσμου». Το έργο κυκλοφόρησε σε βιβλίο το 1931, αφού ο συγγραφέας το επεξεργάστηκε ξανά, γνωρίζοντας την καταξίωση από το κοινό και τους κριτικούς.

Επιπρόσθετα, στην βιβλιοθήκη του σχολείου μας υπάρχει και το βιβλίο «Ώρα Πολέμου», του Ηλία Βενέζη.

Ευαγγελία Μαξιμιάδου  Γ΄4