Οι παροιμίες του σοφού λαού μας, που σχετίζονται με την εποχή του χειμώνα, είναι πολλές και σπουδαίες. Παρακάτω παρουσιάζονται ορισμένες, ίσως οι πιο γνωστές από αυτές που πολλές φορές ακούσαμε από τα χείλη των γερόντων, μόλις έπεφτε το πρώτο κρύο ή το χιόνι σκέπαζε τις αυλές μας.
Για τον Δεκέμβριο
~ Γύρω γύρω του Χριστού, η κορφή του χειμώνα.
~ Δεκέμβρη μου, με πάγωσες και πώς να ξεπαγώσω.
~ Δεκέμβρης, Χριστού γέννηση και καλός μας Χρόνος.
~ Μαζέψτε ξύλα κι άχυρα και σύρτε και στο μύλο, γιατί Άι Νικόλας έρχεται
στα χιόνια φορτωμένος.
~ Να ’ναι Χριστούγεννα στεγνά, τα Φώτα χιονισμένα και τα λαμπρά βρεγμένα αμπάρια γιομισμένα.
Για τον Ιανουάριο
~ Γενάρη μήνα κλάδευε, φεγγάρι μην κοιτάζεις.
~ Γενάρη πίνουν το κρασί, το Θεριστή το ξύδι.
~ Γενάρη, μήνα του Χριστού κι αρχιμηνιά του κόσμου.
~ Χιόνια του Γενάρη, χαρές του Αλωνάρη.
Για τον Φεβρουάριο
~ Άσπρος Φλεβάρης, χαρούμενος ο χωραφιάρης.
~ Γενάρη γέννα το παιδί, Φλεβάρη φλέβισέ το.
~ Γενάρη και Φλεβάρη καταβολάδα και ξινάρι.
~ Γενάρης με τα κρούσταλλα, Φλεβάρης με τα χιόνια.
~ Γεναριάτικο αρνί και Φλεβαριάτικο κατσίκι.
Δήμητρα - Ειρήνη Παπαγιάννη Α΄3
