από την μαθήτρια του Γ2, Τζογάνη Ανδριάννα
Το Πάσχα στα χωριά του Αγρινίου είναι αρκετά εντυπωσιακό. Ένα μη διαδεδομένο έθιμο αυτής της περιοχής είναι το «κάψιμο του Ιούδα». Αυτό το έθιμο πραγματοποιείται σε συγκεκριμένες πόλεις με κάποιες παραλλαγές. Για παράδειγμα, στο Αγρίνιο ξεκίνησε πριν από περίπου 35 χρόνια, ενώ στη Λεπτοκαριά και την Κεφαλλονιά λίγο αργότερα.
Το «κάψιμο του Ιούδα» εξακολουθεί να γίνεται και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Το έθιμο άρχισε με τον ξεσηκωμό των Χριστιανών λόγω του μίσους τους για τον Ιούδα, ο οποίος ήταν ένας από τους μαθητές του Ιησού. Ο Ιούδας βέβαια είναι κυρίως γνωστός για την συμμετοχή του στην προδοσία αλλά και τη σύλληψη του Ιησού.
Συγκεκριμένα, το έθιμο αυτό εκτυλίσσεται τη νύχτα της Ανάστασης ή το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα, με πρωταγωνιστή μια πάνινη μορφή ανθρώπου που είναι παρόμοια με τον Ιούδα. Η κατασκευή του αποτελείται από άχυρα, ξύλα και άλλες πρώτες ύλες όπως βαμβάκι. Εκείνη την ημέρα το έθιμο ξεκινάει με τη βοήθεια δύο αντρών που τον σέρνουνε μπροστά από τον κόσμο, ενώ δέχεται μια μεγάλη βροχή από βόλια (ντομάτες, αλεύρι, πορτοκάλια, αυγά κι άλλα). Όταν τελειώνει η διαδρομή, οι δύο άντρες κρεμάνε τον Ιούδα στην κρεμάλα στο κέντρο της αυλής της εκκλησίας και με το χτύπημα της καμπάνας και το «Χριστός Ανέστη» όλοι οι κάτοικοι των περιοχών ανάβανε από ένα σπίρτο ο καθένας και του βάζανε φωτιά, η οποία κατέληγε να σβήνει το πρωί της επόμενης μέρας.
Συνοψίζοντας, λοιπόν, το κάψιμο του Ιούδα μπορεί να παρουσιάζεται ως ένα κακό και βάρβαρο έθιμο και γι’ αυτό πολλοί το παρουσίαζαν ως άθλιο, αλλά έχει μείνει στην καρδιά πολλών ανθρώπων που έχουν μεγαλώσει με αυτό και έχει μείνει στη μνήμη τους ως ανεκτίμητη αξία. Για τον λόγο αυτό πολλές πόλεις εξακολουθούν να το συνεχίζουν, για να μην εξαφανιστεί εντελώς από την πατρίδα μας.
