Με αφόρμηση το κείμενο «Ο παππούς και το εγγονάκι» του Τολστόι μαθητές και μαθήτριες του Α3 εξέφρασαν τα συναισθήματά τους για τους αγαπημένους τους υπερήλικες!
Ερμίρ Μπεκιράι
Ο παππούς μου είναι πολύ αγαπημένο πρόσωπο για μένα. Από μικρό παιδί μου έμαθε τις αξίες της ζωής. Με παρότρυνε να αρχίσω το ποδόσφαιρο, είχε όνειρό του να με δει να παίζω στο μέλλον σε μία επαγγελματική ομάδα. Ο παππούς μου έχει τη θέση του διευθυντή σε μία εταιρεία που κάνει ανασκαφές σε ολόκληρη την Αλβανία! Τον θαυμάζω… Ο παππούς με αγαπάει και τον αγαπάω πολύ.
Στράτος Διαμαντίδης
Κάθε καλοκαίρι το περνάω με τους παππούδες μου. Κάθε πρωί πηγαίνουμε στη θάλασσα και το απόγευμα περνάμε ατελείωτες ώρες στην πλατεία του χωριού… Τι ωραία που είναι στο σπίτι τα μεσημέρια! Τρώμε όλοι μαζί και για να μην βαριόμαστε, παίζουμε χαρτιά ή επιτραπέζια παιχνίδια. Μετά το φαγητό, πηγαίνουμε βόλτα…. Πόσο νοσταλγώ τώρα που βρίσκομαι στην πόλη εκείνες τις στιγμές!
Διονύσης Λικολάρι
Πάντα θα θυμάμαι τις μέρες του καλοκαιριού, επειδή περνώ πολύ χρόνο με τον παππού μου. Πηγαίνω στην Αλβανία για να δω τον παππού και τη γιαγιά μου. Κάθε μέρα βγαίνουμε βόλτες, λέμε τα νέα μας, μαθαίνουμε καινούρια πράγματα… Τρώμε μαζί και ο παππούς μού λέει παλιές ιστορίες. Κάνουμε ποδήλατο, πηγαίνουμε στη λίμνη και εξερευνούμε καινούρια μονοπάτια. Νιώθω ενθουσιασμένος και χαρούμενος όταν βρίσκομαι μαζί του και στεναχωριέμαι, όταν φεύγω από την Αλβανία. Γνωρίζω ότι θα τον δω μετά από πολύ πολύ καιρό…
Πουρπουτίδου Μαρία
Θα μιλήσω για τον παππού μου τον Βασίλη, τον αγαπημένο μου παππού. Πριν από 4 χρόνια ο παππούς μου πέθανε, στις 4 Σεπτεμβρίου. Εκείνη τη μέρα ήμουν στην αυλή του δημοτικού και έπαιζα με τις φίλες μου. Τη στιγμή του θανάτου του, γύρω στις 9:00 ένιωσα σαν κάτι να σπάει μέσα μου… Αναρωτήθηκα «Μήπως πέθανε ο παππούς»; Όταν έμαθα την είδηση του θανάτου του ένιωσα πολύ δυνατό πόνο. Δεν ήθελα να ζω. Μου λείπει πολύ…
Μάριελ Ράπτσε
Την προηγούμενη εβδομάδα είχα πάει στο χωριό μου. Μόλις έφτασα, πήδηξα στην αγκαλιά του παππού και της γιαγιάς μου, γιατί είχα να τους δω καιρό και μου έλειψαν πολύ. Αφού τακτοποιηθήκαμε στο σπίτι και φάγαμε όλοι μαζί- ο παππούς μου πάντα ψήνει στα κάρβουνα κρέατα και μας περιποιείται με όλη την καρδιά- βγήκα έξω να παίξω με τα γατάκια που φροντίζουν ο παππούς και η γιαγιά. Αργότερα, κουρασμένος από το ταξίδι και από το πολύ παιχνίδι πήγαινα προς το δωμάτιό μου για να ξεκουραστώ. Τότε με φώναξε ο παππούς και μου έδειξε την πίσω αυλή. Εκεί είχε φτιάξει μια ξύλινη κούνια για μένα, κάτω από τον αγαπημένο μου πλάτανο… «Σε περιμένει να ξεκουραστείς» μου είπε. Από τον ενθουσιασμό μου πήδηξα και πάλι στην αγκαλιά του…
Βαρβάρα Κουκουβίτη
Τη γιαγιά μου την αγαπώ πολύ. Δυστυχώς, δεν μένει μαζί μας, αλλά σε ένα χωριό μακριά από την πόλη. Όταν πηγαίνω στο χωριό μου, περνάω υπέροχα μαζί της. Τρώμε μαζί, μερικές φορές τη βοηθάω στον μπαξέ, το σούρουπο πηγαίνουμε βόλτα στην πλατεία του χωριού και όταν είναι καλοκαίρι, τρώμε παγωτό. Επίσης, κάθε Πάσχα βάφουμε παρέα τα αυγά με χρωματιστές κλωστές, νοσταλγώ πάντα αυτή τη διαδικασία. Αλλά και όταν η γιαγιά μου έρχεται στην πόλη, περνάμε τέλεια. Πηγαίνουμε για ψώνια βόλτα στο κέντρο και χαζεύουμε τις βιτρίνες με τις ώρες… Πόσο πολύ Αγαπώ τη γιαγιά μου!
