Το μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής, από το 1924, στο χωριό της Λαγκάδας γίνεται αναπαράσταση του μαρτυρίου του Γολγοθά από τους πιστούς, οι οποίοι με σκυμμένο κεφάλι και απόλυτη σιωπή ανεβαίνουν το βουνό. Στην κορυφή του βουνού τελούνται η Ακολουθία των Μεγάλων Ωρών, η Ακολουθία της Ώρας, η Σταύρωση και η Αποκαθήλωση. Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, πλήθος κόσμου παρακολουθεί 12 αναπαραστάσεις των Παθών του Κυρίου κατά την περιφορά του Επιταφίου περιμετρικά του χωριού, Μάρπησσα. Την ώρα που ο Επιτάφιος έχει βγει για την καθιερωμένη περιφορά του στα σοκάκια, οι σύλλογοι και το τοπικό συμβούλιο του Δημοτικού Διαμερίσματος Μάρπησσας ετοιμάζουν δρώμενα που αναπαριστούν στιγμιότυπα της ζωής του Χριστού μέχρι και την Ανάσταση. Νέοι και παιδιά, ντυμένοι με ρούχα εκείνης της εποχής στέκονται σε διάφορα σημεία της διαδρομής του Επιταφίου και αναπαριστούν στιγμές από την είσοδο του Ιησού στα Ιεροσόλυμα, την Ανάσταση του Λαζάρου, την προσευχή στη Γεσθημανή, τη μετάνοια της αμαρτωλής γυναίκας, τον Μυστικό Δείπνο, την ανάβαση στον Γολγοθά, τον απαγχονισμό του Ιούδα, την άρνηση του Πέτρου, τη Σταύρωση, την Αποκαθήλωση και τον Επιτάφιο Θρήνο. Στον λόφο του Αγίου Αντωνίου απέναντι από το χωριό στήνονται τρεις φωτεινοί Σταυροί.

Στη λιτανεία της Ανάστασης την Κυριακή το πρωί, παιδιά ντυμένα αγγελάκια στέκονται γύρω από τις εκκλησίες και λένε ευχές κρατώντας τις λαμπάδες τους. Ακολουθεί το «Γεύμα της Αγάπης» σε χωριά, όπως ο Πρόδρομος. Ο μόνος που δεν συμμετέχει στο παραδοσιακό αυτό γλέντι, είναι… το ομοίωμα του Ιούδα.

Κάτι που μου έχει κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, είναι πως την Μεγάλη Παρασκευή σε όλες τις εκκλησίες της Πάρου, η εικόνα της Παναγίας είναι σκεπασμένη με ένα μαύρο, βελούδινο ύφασμα από όπου ξεχωρίζει μόνο το πρόσωπό της.

Ένα γνωστό έθιμο της Πάρου, που έχει σταματήσει πλέον να λαμβάνει χώρα, είναι αυτό της «κούνιας». Στη Μάρπησσα, ανήμερα του Πάσχα και μέχρι της Αναλήψεως, οι νέοι του χωριού έφτιαχναν αυτοσχέδιες κούνιες και τις έστηναν κυρίως σε τρία σημεία του χωριού. Τοποθετούσαν ένα γερό δοκάρι στα δώματα δύο κοντινών σπιτιών στα στενά σοκάκια της Μάρπησσας και από εκεί κρέμαγαν τα σχοινιά. Στην κούνια κάθονταν συνήθως ανύπαντρες κοπέλες και τις κουνούσαν τα αγόρια. Τις ημέρες αυτές οι νέοι είχαν τον πρώτο λόγο, αφού έβρισκαν την ευκαιρία να κάνουν τις γαμήλιες επιλογές τους και να συνομιλήσουν με ερωτικά δίστιχα.

“Σίδερο να’ναι το σχοινί κι ατσάλι το δοκάρι
κι εκείνος που την έδεσε να ζεί να δέσει κι άλλη.”

“Κουνήσετε την όμορφη, κουνήσετε την άσπρη,
κουνήσετε τη λεμονιά, που ‘ναι γεμάτη άνθη…”

   Παρ΄ ό,τι το έθιμο αυτό είναι παλιό και δεν το συναντάμε σήμερα, είναι ένα από τα πιο γνωστά της Πάρου.

    Όλα τα παραπάνω διασώζονται  και διαδραματίζονται ακόμα και σήμερα, κάνοντας το Πάσχα στο νησί ξεχωριστό!

Ζωή Κοντογιώργου

ΚΙΘΑΡΕΣ

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες

κιθάρες. Ο άνεμος, όταν περνάει,

στίχους, ήχους παράφωνους ξυπνάει

στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.

Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.

Υψώνονται σα δάχτυλα στα χάη,

στην κορυφή τους τ’ άπειρο αντηχάει,

μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.

Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,

χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.

Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.

Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.

Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις

είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

Οι Κιθάρες είναι ένα σονέτο, με χαρακτηριστικά παραδοσιακού ποιήματος και με χαλαρό ρυθμικό βάδισμα στίχου. Καθ’ όλη τη διάρκεια του ποιήματος, ο Καρυωτάκης παρομοιάζει τους καλλιτέχνες της γενιάς του με ξεχαρβαλωμένες κιθάρες. Η ομοιότητα μεταξύ αυτών των δύο ξεκάθαρα αταίριαστων υποκειμένων είναι πως δεν μπορούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά. Αυτό ισχύει για τους μεσοπολεμικούς ποιητές, διότι τους ήταν αδύνατον να παραμείνουν ανεπηρέαστοι από τα σκληρά γεγονότα που συνέβαιναν γύρω τους. Αντίστοιχα, οι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες δεν έχουν τη δυνατότητα να παράξουν αρμονικό ήχο, αφού είναι κατεστραμμένες. Στον δεύτερο στίχο δηλώνει ότι οι ποιητές είναι «απίστευτες αντένες», δηλαδή κεραίες, γιατί εκείνοι αφομοιώνουν και αποτυπώνουν από τη δική τους οπτική γωνία και τρόπο σκέψης τα συμβάντα της εποχής. Όμως, στη συνέχεια αναφέρει πως θα σπάσουν από την υπερβολική πληροφορία, όπως ο Καρυωτάκης και οι ομότεχνοί του από το έντονο συναίσθημα. Επιπλέον, στην προτελευταία στροφή αποδίδει το χάος που επικρατεί στην ψυχική κατάστασή τους, χωρίς κάποια ελπίδα να ανασυγκροτηθεί. Τα νεύρα τους επηρεάζονται, όχι μόνο από τα κοινωνικά ζητήματα, αλλά και από το κάλεσμα της φύσης για ευζωία. Στην τελευταία στροφή, ο Καρυωτάκης υποκύπτει στην συνηθισμένη τάση των ανθρώπων να ωραιοποιούν το παρελθόν τους και να μην εκτιμούν το παρόν τους. «Μας διώχνουνε τα πράγματα», εννοώντας ότι τους απωθούν τα δεδομένα εκείνων των δεκαετιών και το γράψιμο είναι η μόνη τους διαφυγή. Τέλος, διαβάζοντας το ποίημα μας αφήνει την αίσθηση του κενού και μας μεταδίδει μια μελαγχολία σε συνδυασμό με τη ματαιοδοξία του αδιεξόδου.

Σεμέλη Πισιμίση

Πολλοί το θεωρούν ένα απαιτητικό και πολλές φορές σκληρό άθλημα, κάτι που πράγματι ισχύει. Πιο συγκεκριμένα, οι προπονήσεις είναι καθημερινές και διαρκούν 4 ώρες 6 φορές την εβδομάδα, ενώ στην περίοδο των διακοπών φτάνουν μέχρι και 6 ώρες την ημέρα. Ωστόσο, οι αθλήτριες δεν τις περνάνε όλες μέσα στο νερό καθώς συνήθως κάνουν 1 ώρα γυμναστική, προκειμένου να έχουν παραπάνω αντοχή μέσα στο νερό.

Όπως αναφέρεται και πιο πάνω, η συγχρονισμένη κολύμβηση απαιτεί πολλή αντοχή. Επιβάλλεται οι αθλήτριες να έχουν πολλή δύναμη στα χέρια και στα πόδια, να κρατάνε την αναπνοή τους κάτω από το νερό και ταυτόχρονα να ολοκληρώνουν όλες τις ασκήσεις σωστά. Είναι ένα άθλημα που βασίζεται στην τεχνική, γι’ αυτό και οι κανονισμοί είναι πολύ αυστηροί. Μία μόνο λάθος άσκηση μπορεί να στοιχίσει όλη την χορογραφία.

Τα προγράμματα στα οποία συμμετέχουν οι αθλήτριες είναι τα ομαδικά, τα σόλο και τα ντουέτα. Τα ομαδικά είναι τρία (combo, acrobatic, ομαδικό). Στο ομαδικό και στο acrobatic επιτρέπεται να συμμετέχουν μέχρι 8 αθλήτριες, ενώ στο combo μέχρι 10. Κρίνονται από πολλούς κριτές που παρατηρούν την τεχνική, το ύψος, την έκφραση, την καλλιτεχνική εντύπωση κ.ά. Το κάθε πρόγραμμα διαφέρει από τα υπόλοιπα, γι’ αυτό και τα έχουν διαχωρίσει. Παράλληλα, όλες οι αθλήτριες είναι υποχρεωμένες να περάσουν τα 7 αστέρια τα οποία είναι σαν εξετάσεις. Η καθεμία δείχνει δύο φιγούρες σε κριτές και, εάν περάσει την βάση περνάει και το αστέρι.

Προσωπικά, κάνω συγχρονισμένη κολύμβηση τρία χρόνια και μου αρέσει πάρα πολύ. Είναι ένα δύσκολο άθλημα, όμως αυτό το κάνει ξεχωριστό και εντυπωσιακό. Η συγχρονισμένη κολύμβηση μου έχει μάθει ποικίλα πράγματα, όπως να προσπαθώ σκληρά, να μην τα παρατάω και να βελτιώνομαι συνεχώς. Έχω αναπτύξει πολύ καλές σχέσεις με τις προπονήτριές μου, αλλά και με τις συναθλήτριές μου οι οποίες μου συμπαραστέκονται πάντα και έχουμε δημιουργήσει αναμνήσεις που θα μου μείνουν για πάντα.

Νάγια Οικονομοπούλου

Αρχικά,  ένα από αυτά τα πλεονεκτήματα είναι ότι εξευγενίζει την ψυχή του ανθρώπου. Πιο συγκεκριμένα, στηρίζει και αγκαλιάζει την ψυχή του ανθρώπου προσφέροντας του πνευματική ευχαρίστηση, με αποτέλεσμα αυτό να ωθεί όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και τους συνανθρώπους του στην άσκηση της τέχνης, ώστε να μπορέσουν να απελευθερώσουν και να εκφράσουν την ψυχή τους χωρίς περιορισμούς. Επιπλέον, η ζωγραφική μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα φάρμακο το οποίο λυτρώνει τον άνθρωπο από τις στεναχώριες του, από τη βαρετή ρουτίνα της καθημερινότητάς του και από κάποιο άγχος ή ανησυχία που μπορεί να βιώνει. Με άλλα λόγια, η ζωγραφική εξωτερικεύει τον εσωτερικό κόσμο του ατόμου, τα συναισθήματά του, τις φοβίες του και όλα αυτά που τον απασχολούν. Επιπροσθέτως, τα σχέδια και οι ερμηνείες κάθε έργου ενός καλλιτέχνη πολλές φορές κεντρίζουν το ενδιαφέρον του κόσμου, με αποτέλεσμα να δένει και να αδελφοποιεί την κοινωνία μοιράζοντας τον θαυμασμό, την περιέργεια, την ηρεμία και την ειρήνη. Αντίστοιχα,  μπορεί να μοιράζονται όχι μόνο θετικά σχόλια αλλά και αρνητικά. Αυτό αναπτύσσει την ειλικρίνεια και την  εμπιστοσύνη μεταξύ τους.

Τέλος, κατά τη γνώμη μου, η ζωγραφική είναι ένας από τους καλύτερους και σημαντικότερους τρόπους έκφρασης. Η ζωγραφική καλύπτει ένα εύρος ιδέων. Πολλοί θα θελήσουν να εκφραστούν με έντονα χρώματα και πλήθος σχεδίων άλλοι θα προτιμήσουν να είναι πιο σεμνοί και να χρησιμοποιούν απαλά ή σκούρα χρώματα. Συμπερασματικά, η ζωγραφική είναι ένας κόσμος μαγείας, όπου ο κάθε άνθρωπος θα εκφραστεί με το δικό του τρόπο.

Κατερίνα Γρημάνη

Αρχικά, οι περισσότεροι μαθητές δεν έχουν την δυνατότητα να ξεκουραστούν όπως και να απολαύσουν μερικές από τις όμορφες και χαρούμενες στιγμές των διακοπών τους, καθώς από μακριά κοιτούν τις δύσκολες ημέρες των εξετάσεων οι οποίες όλο και πλησιάζουν!      Οι επαναλήψεις, οι ασκήσεις, τα διαγωνίσματα προσομοιώσεων, οι εργασίες και όλα τα υπόλοιπα είναι αυτά που μας αγχώνουν, όσο τίποτε άλλο το τελευταίο χρονικό διάστημα…

Ακόμη, οι συγγενείς στα χωριά και στις πόλεις που μας περιτριγυρίζουν κάνοντάς μας να αισθανόμαστε θύτες ενός ειδεχθούς εγκλήματος, είναι χειρότεροι κι από την αγωνία των σχολικών υποχρεώσεων, διότι οι ατελείωτες –αδιάκριτες- ερωτήσεις τους, μας προκαλούν  μια ελαφριά ζάλη.

-Πού πήγαν οι καλοί σου βαθμοί;

- Δεν διαβάζεις;

- Τι θα σπουδάσεις; Μήπως έχεις χαμηλούς στόχους και βλέψεις;

Όλα αυτά ηχούν στα αυτιά μας ως μουρμουρητά που κάθε χρόνο επαναλαμβάνονται δίχως τελειωμό.

Επιπλέον, η στιγμή αυτή για την οποία μετράμε αντίστροφα είναι η στιγμή της Ανάστασης, το Μεγάλο Σάββατο. Περιμένουμε υπομονετικά το ρολόι μας να φτάσει 23΄55 για να πάμε να συναντήσουμε τους υπόλοιπους φίλους και συγγενείς στην εκκλησία και να λάβουμε το Άγιον Φως, έτσι ώστε να συνεχίσουμε για λίγο ακόμη το διάβασμά μας, καθώς εξάλλου έχουμε δυνάμεις για… μισή ωρίτσα ακόμα!

Το ρεπό μας ήρθε! Ξημέρωσε Κυριακή του Πάσχα κι εκείνη την ημέρα επιλέγουμε να μην διαβάσουμε άλλο, εφόσον η δυνατή μουσική και οι έντονες μυρωδιές μας αποσπούν την προσοχή από την σπουδαία και αποτελεσματική μας μελέτη…

Οι εξετάσεις κοντεύουν, τα διαγωνίσματα ήδη έχουν φθάσει στο τέλος τους και… δεν τελείωσε κι ο κόσμος, αν αποτύχουμε μια φορά. Η ζωή θέλει ήττες πολλές μέχρι την νίκη που τελικά θα μας επιβραβεύσει!

Άλκηστις Γελαδάρη

Ο ειρηνικός τρόπος με τον οποίο επιλύονται οι συγκρούσεις που προκαλούνται στο σχολικό περιβάλλον ονομάζεται σχολική διαμεσολάβηση. Η διαμεσολάβηση αποτελεί μια διαδικασία κατά την οποία παρεμβαίνει ένα ουδέτερο τρίτο πρόσωπο με εξειδικευμένες δεξιότητες, ώστε να επιλυθεί η σύγκρουση μεταξύ δύο μελών της σχολικής κοινότητας. Η σχολική διαμεσολάβηση ασκείται είτε από μαθητές είτε από εκπαιδευτικούς, ανάλογα με την περίσταση.

Η σχολική διαμεσολάβηση έχει τέσσερις βασικούς στόχους. Πρώτος στόχος είναι το υπάρχον κλίμα να ενδυναμωθεί, προσθέτοντας έναν τρόπο αντιμετώπισης συγκρούσεων μη πειθαρχικό, αλλά συνεργατικό και ειρηνικό. Επίσης, οι διαμεσολαβητές επιθυμούν να διδάξουν στα υπόλοιπα παιδιά ότι χρειάζεται να αναλαμβάνουν τις ευθύνες των πράξεών τους. Επιπλέον, αναγκαία είναι και η καλλιέργεια της συνεργασίας και της επικοινωνίας, του σεβασμού και της ενσυναίσθησης, ώστε να μειωθεί η εμφάνιση βίας στο περιβάλλον του σχολείου.  Τελευταίος στόχος της διαμεσολαβητικής διαδικασίας είναι η απαλλαγή των διδασκόντων από τον άχαρο ρόλο του τιμωρού και των μαθητών από την τιμωρία.

Είναι αδιαμφισβήτητο πως μαθητές και εκπαιδευτικοί επωφελούνται από τη διαμεσολάβηση. Βρίσκουν νέους τρόπους να επιλύσουν τα προβλήματα με τα οποία έρχονται αντιμέτωποι καθημερινώς και γίνονται υπεύθυνοι. Μαθαίνουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους, να ακούν τον άλλον χωρίς να τον κρίνουν, να αποδέχονται και να σέβονται τη διαφορετικότητα και να διεκδικούν το δικαίωμα της ατομικότητας και της ισότητας.

Χάρη στη διαμεσολάβηση στο σχολείο επικρατεί πλέον ειρήνη, απουσιάζουν οι επιθετικές συμπεριφορές, τα πειθαρχικά προβλήματα, οι αποβολές και ο φόβος, με αποτέλεσμα τα παιδιά να αισθάνονται ασφαλή. Υπάρχει κλίμα εμπιστοσύνης και εχεμύθειας, όλοι νιώθουν αποδεκτοί, μπορούν να συνεργαστούν μεταξύ τους και να λύσουν τις διαφορές τους με διάλογο. Τέλος, η σχολική διαμεσολάβηση αποτελεί ένα εργαλείο πρόληψης της σχολικής βίας και του εκφοβισμού μέσω της καλλιέργειας ενός δημοκρατικού και ειρηνικού κλίματος στο σχολικό περιβάλλον.

Μαρίνα Ναβροζίδου

Τα κεντρικά γραφεία της βρίσκονται στο Τορίνο της Ιταλίας και το όνομά της αποτελεί ακρώνυμο της ονομασίας «Fabbrica Italiana Automobili Torino». Ιδρύθηκε από μία ομάδα επενδυτών το 1899, ένας από τους οποίους ήταν ο Τζιοβάννι Ανιίλλι , του οποίου ο εγγονός, Τζιάννι Ανιέλλι υπήρξε πρόεδρος της Fiat από το 1966 μέχρι και το θάνατό του το 1996. Το 1998, δύο χρόνια μετά την θάνατό  του, πρόεδρος έγινε ο Πάολο Φρέσκο, ο οποίος βέβαια υπήρξε πολύ άτυχος, αφού η εταιρεία έχασε πολλά χρήματα εκείνα τα χρόνια. Κατά την ίδια περίοδο διευθύνων σύμβουλος της Fiat έγινε ο Πάολο  Κανταρέλλα. Αξίζει να σημειωθεί το γεγονός ότι ο Ουμπέρτο Ανιελλι (αδελφός του Τζιανι Ανιελλι) ήταν πρόεδρος της από την χρονιά του 2002 μέχρι και το 2004. Λίγο μετά τον θάνατό του στις 28 Μαΐου του 2004 την θέση του πήρε ο Λούκα Κορντέρο ντι Μοντετζέμολο ο οποίος υπήρξε πρώην διευθυνών σύμβουλος και πρόεδρος της γνωστής Ferrari για 23 χρόνια.

Επιπλέον καλή θα ήταν και η αναφορά σε όλες τις εταιρείες που ανήκουν στη Fiat. Πιο συγκεκριμένα, την χρονική αυτή στιγμή έχει στην κατοχή της, ένα μέρος των παρακάτω αυτοκινητοβιομηχανιών:

-Abarth

-Alfa Romeo

-Chrysler

-Dodge

-Ferrari

-Fiat

-Fiat Professional

-Jeep

-Lancia

-Maserati

-Ram Trucks

-SRT

Ακόμα, η εταιρεία αυτή έχει 24 μοντέλα από τα οποία τα πιο αξιοσημείωτα και όμορφα είναι το Fiat 124 Spider, το Fiat Coupe και το Fiat Barchetta. Πιο συγκεκριμένα το μοντέλο 124 Spider φτιάχτηκε το 1966 και είναι ικανό να φτάσει ταχύτητες μέχρι και 232 χιλιόμετρα ανά ώρα.

Ακόμα το Fiat Coupe κατασκευάστηκε το 1993 και είναι λίγο πιο γρήγορο φτάνοντας τα 265 χιλιόμετρα ανά ώρα.Τέλος το Fiat Barchetta κατασκευάστηκε το 1995 και φτάνει ταχύτητες μέχρι και 200 χιλιόμετρα ανά ώρα. Από τα παραπάνω μοντέλα αξίζει ιδιαίτερης προσοχής: το Fiat coupe το οποίο κυκλοφόρησε επίσημα τον Δεκέμβριο του 1993 και σταμάτησε τον Αύγουστο του 2000. Το αμάξι αυτό οδηγείται από τους μπροστινούς τροχούς (FWD-Front-Wheel-Drive). Το όχημα σχεδιάστηκε το 1991 από το ταλαντούχο αμερικάνο Chris Bangle. Στο σύνολο τους πουλήθηκαν 72.762 τέτοια μοντέλα με τις λιγότερες πωλήσεις το 1993 και τις περισσότερες ένα χρόνο μετά το 1994. Τέλος, έως και σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν σωθεί 767 αμάξια του μοντέλου αυτού.

Επομένως η Fiat είναι μία γιγαντιαία  αυτοκινητοβιομηχανία με  ιδιαίτερη ιστορία, πολύ όμορφα αμάξια και πολύ καλή οργάνωση στον οικονομικό τομέα.

Μιχάλης Γρημάνης

Εδώ και πολλά χρόνια, θεωρείται από τα πιο όμορφα χωριά της Χίου. Έχουν δίκιο. Πριν από μερικές μέρες επισκέφτηκα αυτό το υπέροχο χωριό και μαγεύτηκα από την ομορφιά του.

Τα Μεστά  είναι παραδοσιακός οικισμός που βρίσκεται στη νοτιοδυτική Χίο. Είναι μαστιχοχώρι του Δήμου Χίου.

Κτίστηκε στα βυζαντινά χρόνια. Πιθανόν η αρχιτεκτονική του να επηρεάστηκε από αυτό. Τα δαιδαλώδη εσωτερικά δρομάκια του χωριού δίνουν την αίσθηση ότι βρισκόμαστε σε εκείνη την εποχή, σαν να πάγωσε ο χρόνος. Τα σπίτια παρομοιάζονταν ως τείχη. Γι” αυτόν το λόγο τα σπίτια δεν είχαν παράθυρα προς τα έξω. Όσοι επισκεφτούν το χωριό θα παρατηρήσουν μικρούς κυκλικούς πύργους που διασώζονται μέχρι και σήμερα. Σημαντικό να αναφέρω επίσης είναι το γεγονός ότι το χωριό είναι πλούσιο από εκκλησίες. Μια από τις βασικότερες και αυτή που ξεχωρίζει είναι η εκκλησία των Ταξιαρχών η οποία χτίστηκε το 1868 με πολλούς τουρίστες να την επισκέπτονται κάθε χρόνο.

Το πιο ιδιαίτερο και εντυπωσιακό στοιχείο του χωριού, είναι η αρχιτεκτονική του. Τα πέτρινα σπίτια, είναι χτισμένα το ένα δίπλα στο άλλο, ενώ τα εκθαμβωτικά στενά δρομάκια που περιβάλλονται από λουλούδια με έντονα χρώματα, που δεν περνούν απαραίτητα, μας ελκύουν να εξερευνήσουμε το μέρος.

Το συγκεκριμένο χωριό μού ξύπνησε έντονα συναισθήματα, όχι μόνο της φυσικής ομορφιάς  του χωριού, αλλά και λόγω της καλοσύνης και της αγαθότητας των κατοίκων. Μας καλωσόρισαν θερμά, σαν να μας ήξεραν χρόνια. Προσωπικά, ένιωσα μια ασφάλεια, όταν βρέθηκα σε εκείνο το μέρος. Το γεγονός ότι ο αριθμός των κατοίκων ανέρχεται μόλις στους 337  ( σύμφωνα με την απογραφή του 2011) το κάνει ακόμα πιο εντυπωσιακό, καθώς συνδυάζεται η ησυχία με τη φύση.

Όσοι βρεθείτε στη Χίο, σας προτείνω ανεπιφύλακτα να επισκεφτείτε τα Μεστά, το ωραιότερο χωριό της Χίου. 

Νάνσυ Πανίτσα

Νάνσυ Πανίτσα

Όπως γνωρίζουμε όλοι – κι αν όχι όλοι, οι περισσότεροι – ισότητα είναι μια κατάσταση στην οποία όλα τα άτομα σε μια κοινωνία έχουν ίσα δικαιώματα και ελευθερίες.

Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, ανεξαρτήτως φύλου, εθνικότητας, ηλικίας, σεξουαλικού προσανατολισμού, κοινωνικής τάξης, εισοδήματος, γλώσσας, θρησκείας, ιδεολογίας αλλά και κατάστασης της υγείας τους.

Είμαστε υποχρεωμένοι να σεβόμαστε τον συνάνθρωπο μας, αλλά και να τηρούμε τα δικαιώματα, έχοντας στο μυαλό μας ότι δεν θα θέλαμε οι άλλοι να παραβιάζουν τα δικαιώματα αλλά και τις ελευθερίες μας.

Το ερώτημα είναι: σεβόμαστε και τηρούμε τα δικαιώματα των συνανθρώπων μας;

Καθημερινά ακούμε για τις γυναικοκτονίες οι οποίες αυξάνονται όλο και περισσότερο με τα χρόνια.

Άνθρωποι άλλης καταγωγής ή και άλλης θρησκείας, δέχονται βία και αρκετές φορές, οδηγούνται μέχρι και στον θάνατο.

Και όχι μόνο.

Λόγω της «διαφορετικότητας» τους , οι ίδιοι δεν αντέχουν μια τέτοια ζωή και καταλήγουν να βλάπτουν τον εαυτό τους, να τον μισούν.

Γενικότερα, όσους είναι «διαφορετικοί», η κοινωνία δεν τους αποδέχεται. Δεν τους θεωρεί φυσιολογικούς. Αντίθετα,  τους εκμεταλλεύεται και τους κακοποιεί. Δίχως ντροπή. Δίχως τύψεις.

Η κοινωνία με τα χρόνια όσο πάει και χειροτερεύει, χωρίς καμία πρόοδο.

Η ισότητα πλέον είναι μια μόνο λέξη και όχι χίλιες. Μια ανούσια λέξη και όχι μια λέξη με νοήματα και αλήθειες για τη ζωή.

Νάνσυ Πανίτσα

Το είδος με το οποίο ασχολούμαι εγώ προσωπικά είναι το K-pop, που κανονικά είναι είδος μουσικής (Korean-pop) αλλά μπορεί να θεωρηθεί και είδος χορού. Όλα τα τραγούδια τις K-pop έχουν μια συγκεκριμένη χορογραφία αλλά δεν είναι ένα μόνο το είδος της. Συνδυάζει Ηip-Hop, Locking, Popping ,Tutting, Waacking, Σύγχονο, Μπαλέτο κ. ά. και τα κάνει  συνυπάρχουν  σε ένα είδος μουσικής.

Ο χορός δεν είναι μια εύκολη ασχολία. Ένας άνθρωπος, για να καταφέρει να μάθει μια χορογραφία τριών λεπτών  χρειάζεται πολλές ώρες δουλειάς, κάτι που οι θεατές δεν βλέπουν. Ακόμα πιο δύσκολη είναι η ομαδική δουλειά, καθώς ο κάθε άνθρωπος χρειάζεται τον χρόνο που του ορίζει το σώμα του για να μάθει την κάθε κίνηση, κάνοντας τον συγχρονισμό ακόμα δυσκολότερα εφικτό, κάτι που συνεπάγεται μήνες δουλειάς. Ο χορός, χρειάζεται ταλέντο,συγχρονισμό, πολλή υπομονή και αγάπη για το αντικείμενο, αλλιώς  δεν θα βγει ένα καλό αποτέλεσμα.

Για μένα ο χορός είναι η ζωή μου. Λατρεύω τα πάντα γι” αυτό και δεν θα μπορούσα να ζήσω αν κάποιος μου το απαγόρευε.

Βασιλική Κώστα