Θυμάμαι όλες τις στιγμές που φαινόταν τόσο μακριά αυτή η μέρα, που δεν περνούσε ο χρόνος και κάθε μέρα φάνταζε τεράστια. Θυμάμαι, επίσης, την ημέρα που όλα αυτά άλλαξαν. Θυμάμαι που ο χρόνος άρχισε να τρέχει τόσο γρήγορα, που δεν κατάλαβα ότι μεγάλωσα και ότι η μέρα που πάντα ανέμενα με ανυπομονησία ήταν πια λίγους μήνες μακριά μου.

Άραγε, εδώ που βρίσκομαι τώρα νιώθω ικανοποίηση που μεγάλωσα; Πιστεύω ότι θα προτιμούσα να έμενα μικρή. Δεν είναι εύκολο να μεγαλώνεις. Δεν είναι εύκολο να απογοητεύεσαι και να σου ζητείται απλά να το ξεπεράσεις. Δεν είναι τόσο εύκολη η ζωή όταν παρατηρείς τις κρυμμένες λεπτομέρειές της.

Όταν ήμουν απλώς ένα παιδί, όχι έφηβη, τα πάντα γύρω μου ήταν απλά.  Αυτό σταμάτησε όμως, όταν άρχισα να επεξεργάζομαι τον κόσμο γύρω μου, κάτι που μού δημιούργησε ανησυχίες, άγχος, δυσκολία στο να εκφράζομαι. Όταν ήμουν παιδί δεν γνώριζα την ευθύνη, την πίεση, την κριτική, την υποκρισία, την καχυποψία και ήμουν χαρούμενη, ξέγνοιαστη και σίγουρα πιο ευαίσθητη.

Σκεπτόμενη σήμερα τον εαυτό μου τότε δεν μπορώ πια να καταλάβω τον λόγο για τον οποίο ήθελα τόσο πολύ να μεγαλώσω και ανακαλώ όλες εκείνες τις φορές που ο μπαμπάς μου μού έλεγε: «Μην βιάζεσαι να μεγαλώσεις» κάτι που τώρα καταλαβαίνω. Παρ΄όλ΄αυτά παρατήρησα ότι σε όλα τα στάδια της ζωής τους οι άνθρωποι νοσταλγούν το παρελθόν. Άρα αυτό σημαίνει ότι αυτή η εφηβική περίοδος, αν και τώρα φαίνεται δύσκολη και ψυχοπλακωτική, κάποτε θα μου λείψει, όπως μου έλειψε και η παιδική μου ηλικία.

Έτσι φαίνεται πιο αισιόδοξο το μέλλον, γιατί ξέρω ότι ποτέ δεν θα μου είναι αρκετός ο χρόνος. Αφού, λοιπόν, η δική μου παλιά επιθυμία εκπληρώνεται, πρέπει κι εγώ να συνεχίζω να κάνω το καλύτερο που μπορώ, ακόμα κι αν από κοντά φαίνεται πιεστική και βιαστική.

Εγώ στο παρόν θέλω να αποκτήσω πολύτιμες αναμνήσεις από αυτή την περίοδο που θα νοσταλγώ ως ενήλικας και το πιο σημαντικό: να κατακτήσω τον μεγάλο μου στόχο, και να αποφοιτήσω για το ξεκίνημα ενός νέου κομματιού της ζωής μου. Χωρίς ποτέ, βέβαια, να ξεχάσω ποια ήμουν, ποια είμαι και ποια θέλω να γίνω.

Πολλοί σίγουρα θα έχετε ακούσει τις λέξεις  «Κουνγκ Φου», αλλά μπορεί να μην γνωρίζετε σε τι αναφέρονται. Το Κουνγκ Φου είναι μία αρχαία κινεζική πολεμική τέχνη που κυρίως δημιουργήθηκε από την ανάγκη για αυτοάμυνα, κυνήγι, και προσωπική εκπαίδευση. Στα μανδαρινικά (κινέζικη γλώσσα) το «Κουνγκ Φου» κυριολεκτικά σημαίνει : «εργασία» και «άνθρωπος». Η πολεμική αυτή τέχνη δουλεύει τόσο την ψυχική, όσο και τη σωματική ικανότητα και απαιτεί σκληρή δουλειά.

Το Κουνγκ Φου αποτελείται από διάφορες μορφές πολεμικών τεχνών των οποίων τα ποικίλα χαρακτηριστικά προέρχονται από οικογένειες, αιρέσεις και σχολές των παλαιών εποχών του τόπου της Κίνας. Κάποιες από αυτές είναι το Γουίν Τσουν, Σάο Λιν,  Αλογάκι της Παναγίας, Τσόι Λι Φατ, Τάι τσι, Γου-σου, Νύχι του Τίγρη κ.α. Κάτι πολύ ξεχωριστό που έχει το Κουνγκ Φου είναι ότι οι περισσότερες ασκήσεις και κινήσεις του προήλθαν από την μίμηση ζώων από τα οποία εμπνέονται επίσης οι κινεζικές φιλοσοφίες, θρησκείες και θρύλοι. Χρησιμοποιεί μία ποικιλία όπλων τα οποία προέρχονται κυρίως από ένα είδος του Κουνγκ Φου, το Σάο Λίν.

Εγώ η ίδια διδάσκομαι σχεδόν δύο χρόνια την τέχνη του Γουίν Τσούν (Wing Chun) που ανέφερα προηγουμένως. Το είδος αυτό απ” ό,τι μαθαίνουμε εμφανίστηκε στα μέσα του 17^ου αιώνα και, όπως λέγεται, είναι η αρχαιότερη πολεμική τέχνη που επινοήθηκε από γυναίκα. Αυτή ονομαζόταν Γιμ Γουιν Τσουν από την οποία πήρε και το όνομα του αυτό το στυλ το οποίο σημαίνει κυριολεκτικά «Ελπίδα για το μέλλον». Αυτό το είδος αφορά μάχες μόνο στενής επαφής με γρήγορες γροθιές, κινήσεις και πολύ καλό συγχρονισμό με διάφορες επιθέσεις και άμυνες συνδυάζοντας δύναμη και ελαστικότητα,  χρησιμοποιώντας το μικρότερο δυνατό χρόνο και απόσταση. Μέρος της εκμάθησής του αποτελεί επιπλέον και ο διαλογισμός. Το Γουίν Τσουν έχει αποδειχθεί το πιο αποτελεσματικό σύστημα σε μία πραγματική μάχη σώμα με σώμα.

Ενδιαφερόμουν πολύ καιρό πριν να ασχοληθώ με κάποια πολεμική τέχνη, όταν στη σκέψη μου ήρθε η πολεμική τέχνη, Γουιν Τσουν, που ασκούσε ο διάσημος Μπρους Λι την οποία είχε διδαχτεί από τον επίσης διάσημο στην οικογένειά  του Γιπ Μαν. Έτσι αποφάσισα να ξεκινήσω και εγώ. Μιλώντας από προσωπική εμπειρία μέσα από την άσκηση του Κουνγκ Φου έχει σίγουρα βελτιωθεί η φυσική μου κατάσταση και αποτελεί μία καλή άσκηση για το σώμα. Με έχει βοηθήσει αρκετά στο να συγκεντρώνομαι και να εστιάζω σε ένα πράγμα. Είναι επίσης ένας τρόπος εκτόνωσης των συναισθημάτων,  όπως όλα τα αθλήματα φυσικά και νιώθω, θα έλεγα, ότι δημιουργείται μέσα μου ένα είδος πνευματικής γαλήνης και μία σύνδεση με την τέχνη γενικότερα.

Προτείνω ανεπιφύλακτα αυτή την πολεμική τέχνη σε όποιον ενδιαφέρεται. Είναι σίγουρα αποτελεσματική όσον αφορά την αυτοάμυνα, προϋποθέτει όμως σκληρή προπόνηση και θέληση.

Ο Δημήτρης Λιπέρτης είναι ένας από τους μεγαλύτερους διαλεκτικούς ποιητές της Κύπρου ο οποίος γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1866 και πέθανε στη Λευκωσία το 1937. Υπήρξε μαθητής εξαιρετικά ικανών δασκάλων. Σπούδασε στη Κύπρο αλλά και στο εξωτερικό, όπου στη Βηρυτό διδάχτηκε επιπλέον ξένες γλώσσες. Έπειτα, εργάστηκε ως καθηγητής για κάποιο διάστημα. Τα έργα του αρχικά ήταν στη καθαρεύουσα και στη δημοτική γλώσσα με ένα κλίμα ρομαντισμού αργότερα όμως στράφηκε στην κυπριακή διαλεκτική ποίηση. Ποίηση διδαχτική, ερωτική, πατριωτική και γνωμική. Ήταν ένας τραγουδιστής χωριάτικης ζωής και ιχνογραφούσε τη ζωή της υπαίθρου αναφερόμενος στην κυπριακή πραγματικότητα.

Το έργο του, το οποίο ανέφερα παραπάνω, εντοπίζεται στον τρίτο τόμο (1934) της συλλογής ποιημάτων του «Τζυπριωτικά τραούδκια», ποιήματα γραμμένα στο τοπικό γλωσσικό ιδίωμα.

H φτώχ̌εια

         Φτώχ̌εια, που κάμνεις τόσους λας να πκιάννουσιν καλάθιν,

να καρτερούν ‘πο ‘κει ‘πο δα έναν βούκκον ψουμίν,

φτώχ̌εια, που η χαρά ποττέ κοντά σου εν εστάθην

κ̌ι όσοι σε δούσιν, κλώθουσιν κ̌αι βρίσκουν αφορμήν

να μεν σε χ̌αιρετίσουσιν, με να σου κοντοφτάσουν,

φτώχ̌εια, πον έχουσιν καρτκιάν να σου χαμογελάσουν.

Φτώχ̌εια, που νιάτια κοκκαλιείς κ̌αι που τα μαρανκιάζεις

κ̌αι πον τ’ αφήνεις να χαρούν μήτε μιαν σταλαμήν,

που φευκατίζεις κ̌αι πολλούς κ̌αι που καταρημάζεις

κ̌αι ‘που την πείναν καταλυείς τ’ άχαρόν τους κορμίν,

που τους βωβώννεις κ̌ι εν μπορούν τα θέλουσιν να πούσιν,

πον τους αφήνεις να καμμούν, μήτε να κ̌οιμηθούσιν.

Φτώχ̌εια, που ‘σαι πάντα χ̌χ̌υφτή κ̌αι παραπονημένη

κ̌αι που σε τρώ’ η μισταρκά κι η βαρετή δουλειά,

που παρπατείς με το κονκ̌ιόν κ̌αι βαρυκαρτισμένη,

γιατί εν εδοκ̌ίμασες με χάδιν, με φιλιά,

φτώχ̌εια, κ̌ι αν τρων το δίκ̌ιον σου οι λας οι παραπάνω,

ποττέ μεν απορπίζεσαι κ̌ι έχ̌ει Θεόν ‘που πάνω.

Εσούνι κάμνεις την τιμήν περίτου τιμημένην,

την αθρωπκιάν ψηλόττερα ακόμα να σταθεί,

κ̌ι αν σ’ έχουσιν ποριψιμιάν κ̌αι τσαλαπατημένην

κ̌ι εν πλάσκεται μήτε ψυχ̌η για να σε λυπηθεί,

τούτα ούλλα τα κάστια, πον το μαρτύριόν σου,

σηκώννουν σε κ̌αι βκάλλουν σε ψηλά πον ο Θεός σου.

Το τραγούδι αυτό με τίτλο «Φτώχεια» είναι ένα όμορφο και αισθαντικό τραγούδι που τιμά τη φτώχεια. Ο ποιητής προσωποποιεί τη φτώχεια και την εκθειάζει παρά τα βάσανα και την εξαθλίωση που αυτή προκαλεί στους ανθρώπους, γιατί αυτή ακολουθεί το δρόμο της αρετής. Επομένως το ποίημα αποτελεί μία παρηγοριά για τον φτωχό άνθρωπο ο οποίος καλείται να μη βαρυγκομά για τη φτώχεια του, αλλά να την υπομένει με περηφάνια κι αξιοπρέπεια.

Το συγκεκριμένο τραγούδι μου κίνησε το ενδιαφέρον και ξεκίνησα να το διαβάζω πιστεύοντας ότι γράφει για το πόσο δύσκολη είναι η φτώχεια και πόσα εμπόδια και βάσανα φέρνει στις ζωές των ανθρώπων. Όμως, καθώς διάβαζα, ξαφνιάστηκα, όταν κατάλαβα ότι ο ποιητής δεν θέλει να επικρίνει την φτώχεια, αλλά να την παρηγορήσει! Γιατί γνωρίζουμε αυτήν την κατάσταση μόνο για τις κακές της συνέπειές της. Έτσι, άρχισα να συμπάσχω κι εγώ με τη φτώχεια κατά κάποιο τρόπο και γνώρισα μια καινούρια οπτική για τη ζωή κατανοώντας, γιατί οι άνθρωποι πρέπει να κρατάνε την αξιοπρέπεια τους ακόμα και στη χειρότερη στιγμή τους.

Ο Δημήτρης Λιπέρτης πιστεύω πως σίγουρα είχε σκοπό να επηρεάσει τους αναγνώστες με αυτό το ποίημα και πολύ πιθανό με αυτό να ήθελε να ενθαρρύνει  και να   κινητοποιήσει τους ανθρώπους της Κύπρου που ζουν στη φτώχεια, γιατί, όπως και σε άλλες χώρες, έτσι και στην Κύπρο είναι ένα ζήτημα που λαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις.

Επομένως, με βάση αυτό το ποίημα φαίνεται καθαρά πως ο Δ. Λιπέρτης είναι ένας ποιητής που μπορεί να ευαισθητοποιήσει τους αναγνώστες, αλλά, και το πόσο δημιουργικά χρησιμοποιεί την πραγματική ζωή και την πραγματικότητα μέσα από τα δικά του μάτια και σκέψεις στα ποιήματα του.

Κύριο χαρακτηριστικό των κυπριακών χορών είναι ότι οι άντρες χορεύουν ξεχωριστά από τις γυναίκες και δεν υπάρχουν καθόλου μικτοί χοροί, κάτι που ξεκίνησε από τα αυστηρά ήθη που επικρατούσαν εκείνη την εποχή. Θεωρούνταν ανήθικο οι γυναίκες να κάνουν πολλά κουνήματα, καθίσματα, κτυπήματα ποδιών και πηδήματα, όπως οι άντρες.

Γι’ αυτό και οι αντρικοί χοροί είναι πιο ζωηροί και πιο εύθυμοι από τους γυναικείους που είναι πιο ντροπαλοί και συνεσταλμένοι. Αυτό είναι και αρκετά φανερό από το στήσιμο των χεριών.

Των αντρών τεντωμένα και των γυναικών λυγισμένα με χαριτωμένες ρυθμικές κινήσεις, κάτι που παρατηρείται και σε πολλούς ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς.

Πρύλις

Αρχαίος κυπριακός πολεμικός χορός, γνωστός στους Έλληνες ως Πυρρίχιος. Ένας τελετουργικός χορός που χορευόταν κατά την εκφορά και την ταφή νεκρών από ένοπλους στρατιώτες. Όπως ο Αριστοτέλης υποστηρίζει, τον έφεραν στην Κύπρο οι Αχαιοί μετά τον Τρωικό πόλεμο.

Το δρεπάνι ή παίξιμον του δρεπανιού

Είναι χορός επιδεξιότητας. Ξεκινά από το θέρος, όπου πάνω στη δουλεία τους οι δρεπανοφόροι έκαναν διάφορες γρήγορες και ρυθμικές κινήσεις με το δρεπάνι πάνω από το κεφάλι και γύρω από το κορμί κόβοντας σιγά σιγά μια δέσμη από τα άκρα του σιταριού.

Καντήλα (ο χορός των ποτηριών)

Ο αραπιές της καντήλας είναι χορός στον οποίο ο χορευτής τοποθετεί αρχικά ένα μαντήλι πάνω στο κεφάλι του και μετά αναποδογυρίζει ένα ποτήρι με νερό πάνω σε αυτό. Έτσι, χορεύει προσπαθώντας να κρατήσει το ποτήρι σε ισορροπία. Η πιο εντυπωσιακή φιγούρα του είναι, όταν ο χορευτής γονατιστός γέρνει προς τα πίσω και χωρίς να ρίξει το ποτήρι ξαναγυρνάει στην αρχική του θέση. Στις μέρες μας έχει διαφοροποιηθεί λίγο και οι χορευτές εκτελούν το χορό με πολύ περισσότερα ποτήρια από ένα.

Τατσιά ή Σίτα

Είναι δεξιοτεχνικός χορός στον οποίο ο χορευτής τοποθετεί σε μία τατσιά (είδος κόσκινου) ένα η περισσότερα ποτήρια μισογεμάτα με νερό ή κρασί και την στροβιλίζει προσπαθώντας να μη χυθεί ούτε μία σταγόνα. Στις μέρες μας, παρόλο που ο χορός παραμένει, εκτελείται περισσότερο σαν επίδειξη με ένα μεγάλο σύνολο ποτηριών και απομακρύνεται από τις παραδοσιακές του καταβολές.

Καρσιλαμάδες (αντρικοί, γυναικείοι)

Η «σουίτα» των αντρικών Καρσιλαμάδων (Αντικριστών) αποτελείται από τους τέσσερις χορούς, Συρτό (αντρικό), Ζεϊμπέκικο, Καροτσέρη, Μάντρα.

Η «σουίτα» των γυναικείων καρσιλαμάδων (Αντικριστών) αποτελείται από τέσσερις χορούς, Συρτό (γυναικείο), Καλαματιανό, Ευρωπαϊκούς χορούς.

Η στάμνα

Ερωτικός χορός αντρόγυνου με σπάσιμο της στάμνας και αντρικό ζεϊμπέκικο. Μοιάζει αρκετά με το συρτό στο πάτημα αλλά ο χορευτής μπαίνει διαφορετικά στο ρυθμό.

Στους κυπριακούς χορούς περιλαμβάνεται και ο Καλαματιανός ένας χορός που συναντάται σε κάθε ελληνικό τόπο. Οι παραπάνω χοροί  χορεύονται συνήθως σε θρησκευτικές γιορτές, εθνικές επετείους, σημαντικές πολιτικές και αθλητικές εκδηλώσεις, γιορτές, παραδοσιακούς γάμους, πανηγύρια και δημοτικές εκδηλώσεις, όπως και στους τόπους της Ελλάδας και συμβολίζουν πάντα τη λαϊκή μας παράδοση.

Μία από αυτές τις ιστορίες είναι και «Ο στύλος της Γης». Οι  παλαιότεροι έλεγαν ότι κάτω από τη Γη υπάρχει, ένας τεράστιος στύλος, ένα πελώριο δέντρο που στηρίζει ολόκληρη τη Γη. Οι καλικατζάροι όλο το χρόνο δούλευαν σκληρά από το πρωί μέχρι το βράδυ με τσεκούρια και πριονάκια χτυπώντας και πριονίζοντας το δέντρο. Ήθελαν να το κόψουν, για να δουν τη Γη να γκρεμίζεται και να γελάνε. Κάθε χρόνο όμως που έφταναν στο τελείωμα έρχονταν και τα Χριστούγεννα. Ετοιμάζονταν λοιπόν σε αυτές τις γιορτινές μέρες να ανέβουν στη Γη, να γλεντήσουν και να πειράξουν τους ανθρώπους λέγοντας πως στο γυρισμό θα τελειώσουν το κόψιμο. Εκείνοι ανέβαιναν στη Γη και, όταν γύριζαν, το δέντρο είχε πια θρέψει και έπρεπε να ξεκινήσουν από την αρχή το κουραστικό και βασανιστικό κόψιμο!

Μία τέτοια ιστορία είναι σίγουρα πιο εύθυμη ως παραμύθι των Χριστουγέννων. Μπορεί να κάνει τα μικρά παιδιά να θεωρούν ακόμα πιο σημαντικά τα χριστούγεννα νομίζοντας ότι λόγω αυτών σώζεται η Γη από τους καλικάτζαρους, ενώ στους μεγαλύτερους μέσα από την ιστορία γίνεται αντιληπτή η αταξία και η απερισκεψία των καλικάτζαρων. Αυτός ο μύθος, όπως και  πολλοί άλλοι, λοιπόν, αποτελούν μέρος των παραδόσεων μας και είναι σαν κληρονομιά από γενιά σε γενιά!

Στους άγριους χειμώνες, μέσα στα σκοτεινά δάση της Γερμανίας  στα μεσαιωνικά χρόνια οι ντόπιοι πίστευαν ότι τα έλατα που είχαν την ιδιότητα να παραμένουν καταπράσινα ακόμα και μετά την κοπή τους είχαν μαγικές ιδιότητες και ότι μέσω αυτών επικοινωνούσαν με τα πνεύματα του δάσους. Έτσι άρχισαν να τα μεταφέρουν στα σπίτια τους, όπου έδιναν και ένα φρέσκο άρωμα. Τα στόλιζαν με κεριά τοποθετώντας τα προσεκτικά και με φρούτα που συμβόλιζαν αντίστοιχα τον ήλιο και τη φύση. Για τον λόγο επίσης ότι παρέμεναν ζωντανά μετά την κοπή τους ήταν και ένα σύμβολο αθανασίας για τους Δρυίδες που βρίσκονταν τότε σε κάποιες περιοχές.

Το στόλισμα διάφορων δέντρων στην μεσαιωνική εποχή αποτελούσε κομμάτι των εθίμων προς τιμή των θεοτήτων κάθε περιοχής. Οι Ρωμαίοι για να τιμήσουν τον Κρόνο στόλιζαν τα σπίτια τους με πράσινα κλαδιά, ενώ οι Βίκινγκς για να τιμήσουν τα πνεύματα χρησιμοποιούσαν κλαδιά από αειθαλή δέντρα. Στην Αγγλία και Γαλλία οι Δρυίδες τιμούσαν τους θεούς και ζητούσαν ευφορία για τη νέα χρονιά στολίζοντας με κεριά και καρπούς τα δέντρα.

Η σύνδεση του έλατου με τα χριστούγεννα έγινε από έναν Άγγλο μοναχό τον Βονιφάτιο που κήρυττε στη Γερμανία. Όταν βρισκόταν στη Φριζία για να εκχριστιανίσει τους κατοίκους, χρησιμοποίησε το έλατο λόγω του τριγωνικού σχήματος του για να εξηγήσει στους ανθρώπους την έννοια της Αγίας Τριάδας.

Από αυτά τα γεγονότα γεννήθηκε και ένας θρύλος που έδωσε και τον θρησκευτικό συμβολισμό του. Στη περιοχή υπήρχε μια αιωνόβια βελανιδιά που θεωρούνταν ιερό δέντρο του Θώρ στον οποίο γίνονταν θυσίες. Ο Βονιφάτιος θέλοντας να ξεκινήσει μια νέα εποχή άρχισε να το πριονίζει και αυτό έπεσε από έναν δυνατό αέρα. Στην θέση του φύτρωσε ένα έλατο. Οι κάτοικοι πίστευαν ότι ήταν θαύμα και έπειτα εκχριστιανίστηκαν και θεώρησαν το δέντρο ευλογημένο.

Ωστόσο, υπάρχει μία ακόμα ιστορία που λέει ότι ο ιερέας Λούθηρος μία μέρα καθώς περπατούσε νύχτα είδε το φως των αστεριών να τρεμοπαίζει ανάμεσα  στα φύλλα των δέντρων. Ήταν τόσο όμορφο, που ήθελε να το δείξει στα παιδιά του για να χαρούν. Έτσι, έκοψε ένα έλατο το μετέφερε στο σπίτι του και τοποθέτησε προσεκτικά κεριά σε αυτό ως αναπαράσταση αυτού που είχε δει. Έπειτα, η πράξη αυτή υιοθετήθηκε και διαδόθηκε σε περισσότερο πληθυσμό.

Χρόνια αργότερα από τα γεγονότα που αναφέρθηκαν πιο πάνω, πρώτη φορά στολίστηκε στη χώρα μας έλατο, στα χρόνια του Όθωνα. Μέχρι τότε στολίζαμε ένα καραβάκι ως σύμβολο νέας πλεύσης στη ζωή μας με την αλλαγή του χρόνου.

Το έλατο αποτελεί πλέον αναπόσπαστο χριστουγεννιάτικο έθιμο που ξεκίνησε, όπως και πολλά άλλα, από θρύλους ντόπιων. Ως αφετηρία αυτού του εθίμου η Γερμανία θεωρείται η πατρίδα του χριστουγεννιάτικου δέντρου που βρίσκουμε στα περισσότερα σπίτια τέτοια περίοδο!

Το βιβλίο και η ταινία είναι η ιστορία ενός καθηγητή, του Mr.Keating, που έχει έναν μοναδικό τρόπο διδασκαλίας με τον οποίο θέλει να παρακινήσει τους μαθητές να εμπνέονται από τα πιο απλά πράγματα στη ζωή και να δημιουργούν κάτι αυθεντικό, δικό τους. Όλα αυτά μέσα από το μάθημα της λογοτεχνικής ποίησης.

Όταν πια μεταφέρεται σε ένα ιδιωτικό πρότυπο κολέγιο για αγόρια, που προετοιμάζει τους μαθητές για τα καλύτερα πανεπιστήμια, καταφέρνει και αλλάζει τις ζωές των μαθητών του μέσα από τις διάφορες μεθόδους του. Οι τακτικές του αποδοκιμάζονται πρώτα από τους μαθητές και έπειτα από τος υπόλοιπους καθηγητές. Οι μαθητές του σιγά σιγά καταλαβαίνουν τον τρόπο του και τον αποδέχονται. Το αποτέλεσμα είναι ευχάριστο, καθώς διευρύνει τον τρόπο σκέψης τους και το νόημα της ζωής για αυτούς.

Κάποιοι από αυτούς μαθαίνουν για μία παλιά λέσχη ποίησης, όπου συμμετείχε ο καθηγητής τους, και αποφασίζουν να γίνουν τα νέα μέλη της. Μέσα από δισταγμούς και νέες εμπειρίες οι μαθητές παίρνουν την πρωτοβουλία να ακολουθήσουν τα όνειρα τους και να βγάλουν προς τα έξω τον πραγματικό τους εαυτό αψηφώντας τα εμπόδια. Όμως δεν είναι πάντα αίσιο το τέλος και προβλήματα ξεδιπλώνονται με την θέληση τους για ελευθερία.

Θα πρότεινα σε όλους αυτή τη ταινία, γιατί πιστεύω αποδίδει πολύ καλά τα μηνύματα που ο δημιουργός ήθελε να περάσει, τόσο για το πάθος του καθηγητή, για το πάθος των μαθητών για τη ζωή και για μάθηση, όσο και για την αξία της ελευθερίας να επιλέγουμε τι θέλουμε εμείς, την αξία της φιλίας και την αξία των σχέσεων μεταξύ διαφορετικών ανθρώπων. Θίγει διάφορα κοινωνικά θέματα, όπως είναι η εκπαίδευση, η φιλία, η αγάπη, η απώλεια κάποιου και η θέληση για ζωή. Μας δείχνει γιατί πρέπει να παίρνουμε την ζωή στα χέρια μας και να έχουμε πάντα μια άλλη οπτική των πραγμάτων, ώστε να μην είμαστε όλοι ίδιοι. Πιστεύω, επίσης, ότι μέσα από αυτήν την ιστορία πολλοί άνθρωποι – και ειδικά οι έφηβοι -βρίσκουν το θάρρος να εκτεθούν λίγο περισσότερο στην κοινωνία και να βρούνε την δική τους ταυτότητα. Είναι μία ταινία με την οποία αρκετοί μπορούν να συνδεθούν συναισθηματικά, καθώς προβάλει διάφορους χαρακτήρες ανθρώπων μέσα από τους μαθητές της ιστορίας, με τους οποίους μπορούμε να ταυτιστούμε, αλλά και να μπούμε στη θέση τους.

Στις μέρες μας το άγχος είναι πολύ σύνηθες τόσο στην ζωή των παιδιών όσο και των ενηλίκων. Με την αποδοχή και τη σωστή αξιοποίησή του το άγχος τέθηκε ως ένα από τα βασικά στηρίγματα της εξέλιξης της ανθρωπότητας. Η επιβίωση και οι ζωτικές ανάγκες εξασφαλίζονται από την αντίδραση αυτή του άγχους.

Πολλά θέματα γύρω μας απασχολούν άμεσα τον άνθρωπο και τον φοβίζουν να περάσει μέσα από μία διαδικασία, είτε αυτή σχετίζεται με τη δουλειά είτε με την οικογένεια του. Το άγχος μπορεί να ενισχύσει τα κίνητρα μας και να μας παρακινήσει να δρούμε στην καθημερινότητα μας. Σε μια απειλητική κατάσταση για τη ζωή μας μάς ωθεί να ξεφύγουμε από τον κίνδυνο όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ανεβάζει τον πήχη της απόδοσής μας σε ό,τι κάνουμε, αφού μας δημιουργεί προσδοκίες. Οξύνει την σκέψη μας μπροστά σε δυσκολίες, προβλήματα και επιπλοκές που συναντάμε. Η εκδήλωση του με μέτρο και αυτοσυγκράτηση προσφέρει πολλά.

Η υπέρβαση του ορίου όμως φέρει αρνητικό αντίκτυπο στους ανθρώπους. Εμφανίζεται ως συναίσθημα ανασφάλειας και υπερβολικής ανησυχίας για τα πάντα. Η αίσθηση εγκλωβισμού και αποτυχίας οδηγεί σε συνεχή φόβο, έλλειψη υπομονής και αίσθημα κατωτερότητας. Όλα αυτά πολύ συχνά επιφέρουν ψυχολογικές και σωματικές ανισορροπίες.

Το άγχος, καταλαβαίνουμε, είναι αρκετά αμφιλεγόμενο απ’ ό,τι βιώνουμε κι εμείς. Μπορούμε να συμπεράνουμε, λοιπόν, σύμφωνα με όλα τα παραπάνω πως το άγχος ωφελεί αλλά και εξουθενώνει τους ανθρώπους. Δεν υπάρχει όμως αμφιβολία ότι είναι απαραίτητο σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας.