Το φάντασμα της όπερας είναι ένα μυθιστόρημα του Γκαστόν Λερού που εκδόθηκε πρώτη φορά στις 23 Σεπτεμβρίου 1909 στην ημερήσια γαλλική εφημερίδα “Le Gaulois”. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα εν μέρει βασισμένο σε κάποια γεγονότα της Όπερας του Παρισιού, καθώς επίσης και σε μια φανταστική ιστορία.

Η υπόθεση είναι αρκετά ενδιαφέρουσα,  πιστεύω. Η Κριστίν είναι μία ταλαντούχα σοπράνο που έρχεται αντιμέτωπη με μία τεράστια ευκαιρία που θα απογείωνε την μικρή της καριέρα. Καλείται να τραγουδήσει στη θέση της κορυφαίας σοπράνο της Όπερας Καρλότα, η οποία είναι άρρωστη. Όμως δεν πρόκειται για μία απλή όπερα.. Πρόκειται για μία Όπερα στοιχειωμένη από μία οντότητα, γνωστή ως το Φάντασμα της Όπερας. Αυτός ο παραμορφωμένος άντρας, που πάντα φόραγε μία μάσκα που έκρυβε το μισό του πρόσωπο, ζούσε κάτω στους υπονόμους σ ένα κρησφύγετο μόνος του εδώ και χρόνια.

Πολλές φορές όταν νευρίαζε μιλούσε στους ανθρώπους απειλώντας τους. Οι άνθρωποι πίστευαν ότι κάποιος τους  έκανε φάρσα, αλλά κατέληξαν να χάνονται δύο άνθρωποι,  διότι αγνόησαν τις προειδοποιήσεις του Φαντάσματος. Μια μέρα απήγαγε την Κριστίν και της έδειξε παρτιτούρες του, καθώς ήθελε να την βοηθήσει να πάει ψηλά. Της έδειξε ένα άλλο πρόσωπο του εαυτού του. Όμως γρήγορα κατάλαβε ότι προσπάθησε να την χειραγωγήσει βάζοντας τους δικούς του όρους για να εξασφαλίσει την επιτυχία και να κερδίσει την συμπάθεια της. Όμως ο υποκόμης Ραούλ ντε Σανί την αναγνωρίζει ως παιδική του φίλη και ανακαλεί τον έρωτα της για εκείνη. Η Κριστίν ωστόσο κολακεύεται και από τους δύο άντρες. Βρίσκεται ανάμεσα σε ένα τεράστιο δίλημμα. Ή να πάει με το Φάντασμα που είναι ένας ιδιοφυής μουσικός και τραγουδιστής φτιαγμένος όμως από σκοτάδια και θρύλους. ή να πάει με τον Ραούλ , έναν αρκετά αξιοσέβαστο και καλοσυνάτο άνθρωπο. Ποιον πιστεύετε διάλεξε ;

Θα ήθελα να διευκρινίσω ότι υπάρχουν πολλές εκδοχές του έργου αυτού. Εγώ απλώς σας ανέφερα μία από αυτές. Τα λόγια είναι περιττά, πιστεύω, για όλη την παραγωγή. Τα κουστούμια ήταν καταπληκτικά, όπως και οι ηθοποιοί. Αξίζει, πιστεύω, να αναφέρω ότι μεγάλο ρόλο έπαιξε και η εξαίσια συγχρονισμένη ορχήστρα. Αυτό όμως που μου κίνησε περισσότερο το ενδιαφέρον ήταν τα μαγευτικά σκηνικά. Ήταν πάρα πολύ προσεγμένα κάτι το οποίο εκτίμησα ιδιαίτερα.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω και την μητέρα μου καθώς δική της ιδέα ήταν το θέατρο. Μία εμπειρία που θα μου μείνει πραγματικά αξέχαστη!

Όλγα Σαμαρά

Τελειώνουμε σε λίγες μέρες και το γυμνάσιο εμείς, τα παιδιά του 2008. Τι εμπειρία και αυτή!  Είμαι σίγουρη ότι όλοι φεύγουμε από το γυμνάσιο αλλαγμένοι. Αυτό το άρθρο δεν το γράφω με συγκεκριμένο σκοπό. Απλώς θέλω να μοιραστώ λίγες από τις σκέψεις μου μαζί σας.

Το γυμνάσιο σε αλλάζει. Ήρθα σε αυτό το σχολείο με ελάχιστους φίλους και με μεγάλη περιέργεια για τα επόμενα βήματα. Το γυμνάσιο όμως σε βοηθά να ωριμάσεις, να μάθεις καλύτερα τον εαυτό σου και να δεις τον κόσμο από μια άλλη οπτική.

Μέσα σε αυτά τα 3 χρόνια απέκτησα πολλές εμπειρίες. Στην Α΄ γυμνασίου γνώρισα κάποια άτομα με τα οποία είχαμε ελάχιστο χρόνο να δεθούμε, διότι δυστυχώς γρήγορα έκλεισαν τα σχολεία λόγω του κορωνοϊού. Το webex είχε τα θετικά του αλλά και τα αρνητικά του. Ναι, ήταν πιο χαλαρό και το διασκεδάζαμε αλλά μείναμε με αρκετά μαθησιακά κενά… Αξέχαστες θα μου μείνουν οι πολύωρες κλήσεις που έκανα με τις φίλες μου.

Στην Β΄ γυμνασίου γνωριστήκαμε καλύτερα με όλα τα παιδιά. Τότε ήταν που αντιλήφθηκα ότι το Γυμνάσιο θέλει διάβασμα. Οι εκδρομές που πήγαμε ήταν ελάχιστες λόγω κορωνοϊού αλλά θα θυμάμαι για πάντα εκείνη τη μονο-ήμερη στην Αρχαία Κόρινθο-Λουτράκι. Τι μέρα και εκείνη! Εκείνη τη χρονιά ήταν η πρώτη φορά που διοργανώσαμε σχολικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Πολύ ενδιαφέρον. Από αυτή τη χρονιά αξέχαστη θα μου μείνει η δασκάλα της μουσικής και το γέλιο που ρίχναμε στις απογευματινές μας βόλτες με την τότε παρέα μου.

Στη Γ΄ γυμνασίου γύρισα στο σχολείο το Σεπτέμβριο με τελείως διαφορετικά δεδομένα. Δεν μπορώ να πω, πήγαμε  αρκετές εκδρομές. Η καλύτερη απ” όλες όμως ήταν η πολυήμερη της Μυτιλήνης. Μια εκδρομή μέσω της οποίας γνώρισα πολλά και καινούρια πρόσωπα, έμαθα αρκετές πληροφορίες για την πόλη της Μυτιλήνης και την ιστορία της και ήρθα και πιο κοντά με τους καθηγητές μου. Γελάσαμε, κουραστήκαμε αλλά στο τέλος άξιζαν όλα. Δεν θα ξεχάσω επίσης την ευκαιρία που μου δόθηκε να συμμετέχω σε αυτόν τον όμιλο αρθρογράφησης. Κάθε Τρίτη στο μάθημα κάναμε τόσο ουσιώδεις συζητήσεις, ασχέτως του ποσό κουρασμένοι ήμασταν. Ήταν ένα μέσο με το οποίο μπόρεσα να εκφράσω τις ιδέες μου και τις σκέψεις μου, καλυτερεύοντας επίσης και το γραπτό μου λόγο.

Το γυμνάσιο σου δίνει την ευκαιρία να διαμορφώσεις καλύτερα τον χαρακτήρα σου, να ωριμάσεις, να δοκιμάσεις νέα πράγματα και να βγεις από αυτό το «κουτί» της παιδικότητας. Σου δίνεται η ευκαιρία να λάβεις καινούριες ευθύνες και να αποδείξεις ότι είσαι αντάξιος προς αυτές. Σε αυτά τα 3 χρόνια ωριμάσαμε ,γελάσαμε, στεναχωρηθήκαμε,  βγήκαμε εκτός εαυτού και βιώσαμε συναισθήματα που μέχρι τότε δεν εκτιμούσαμε .Εγώ φεύγω από το γυμνάσιο κρατώντας μόνο τις καλές αναμνήσεις και γεμάτη εμπειρίες που δεν πίστευα ποτέ πως θα ζήσω.

Όλγα Σαμαρά <3

Στο κόσμο μας υπάρχουν πολλές κουζίνες, άλλες πιο περίπλοκες, άλλες πιο ελαφριές και άλλες πιο πικάντικες. Μια ξεχωριστή κουζίνα είναι αυτή της Κύπρου.

Η κυπριακή κουζίνα έχει επηρεαστεί από διάφορες άλλες κουζίνες όπως την βυζαντινή, την γαλλική, την ιταλική, την οθωμανική… Οι συνταγές της δεν είναι μόνο γευστικές αλλά και υγιεινές.

Η Κύπρος έχει ένα πολύ εύφορο έδαφος, το οποίο βοηθά στην καλλιέργεια φρούτων και λαχανικών. Πρωταγωνιστικό ρόλο στα πιάτα της Κυπριακής κουζίνας έχουν κυρίως το αρνί, το χοιρινό, τα πουλερικά και το κουνέλι. Ασχέτως που η Κύπρος είναι ένα νησί, σπάνια θα συναντήσουμε το ψάρι στις παραδοσιακές συνταγές της. Αυτό μπορεί και να οφείλεται στις τουρκικές επιθέσεις που δεχόταν το νησί στο παρελθόν, με αποτέλεσμα να αναγκάσει τους Κυπρίους να μετακινηθούν σε περιοχές απομακρυσμένες από την ακτή.

Ο μεζές για ένα Κυπριακό τραπέζι είναι πολύ σημαντικός. Μπορεί να είναι κανελόνια στο φούρνο με διάφορα είδη γέμισης ή ένα από τα πιο γνωστά κυπριακά ορεκτικά, το χαλούμι. Ως κυρίως πιάτα μπορεί να είναι οι σεφταλιές. Πρόκειται για μικρά μπιφτεκάκια φτιαγμένα από αρνίσιο ή χοιρινό κιμά. Εξίσου γνωστό ως κυρίως πιάτο μπορεί να είναι και το κολοκάσι το οποίο κατέχει υψηλή θέση στη κουζίνα της Κύπρου. Φτιάχνεται από ντομάτα, κρεμμύδι, σέλινο, αρνί ή κοτόπουλο και γίνεται στην κατσαρόλα γιαχνί. Όσο για το επιδόρπιο, υπάρχουν αρκετά πιάτα. Τα πουρεκάκια με αναρή είναι αρκετά δημοφιλή. Είναι μικρά αρτοσκευάσματα που παρασκευάζονται με αφράτο φύλλο με αρωματική γέμιση από αναρή . Επίσης διαδεδομένο επιδόρπιο είναι ο κυπριακός σουτζιούκος , ένα είδος γλυκού που παράγεται από άσπρα σταφύλια.

Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι η κυπριακή κουζίνα έχει μεγάλη ιστορία πίσω της και περιλαμβάνει πολλές εύγευστες συνταγές. Είναι αρκετά γνωστή και αξίζει πραγματικά να την δοκιμάσετε.

Όλγα Σαμαρά

 Ο Κώστας Μόντης ήταν ένας Κύπριος συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1914 στην Αμμόχωστο της Κύπρου και σπούδασε Νομική στην Αθήνα. Βοήθησε στον αγώνα της πατρίδας του συμμετέχοντας στην ελληνοκυπριακή οργάνωση: ΕΟΚΑ. Γι’ αυτό, πολλά από τα έργα του είναι εμπνευσμένα από την συγκεκριμένη οργάνωση, την Κυπριακή ιστορία και από την τουρκική εισβολή στο νησί.

Ο Κ. Μόντης έζησε τα γεγονότα σε ώριμη ηλικία. Αμέσως ενδιαφέρθηκε να βοηθήσει στον αγώνα. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι «Ο αγώνας της ΕΟΚΑ επηρέασε τόσο τη ζωή μου, όσο και την έμπνευση μου» σύμφωνα με μία συνέντευξη. Έγραψε αρκετά κείμενα (ποιητικά και πεζά) που αναφέρονταν στον αγώνα της ΕΟΚΑ.

Σε κάθε συλλογή που έχει εκδώσει συμπεριλαμβάνονται και ποιήματα που έχουν άμεση σχέση με τον αγώνα της ΕΟΚΑ. Ο Κ. Μόντης δήλωσε ότι,  όταν πιάνει να διαβάσει το έργο του «Κλειστές Πόρτες» κλαίει κάθε φορά. Πρόκειται για ένα βιβλίο που παρουσιάζει μια συγκλονιστική εικόνα του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ. Μέσα από βασανιστήρια, κρατητήρια, εκτελέσεις και απαγχονισμούς, αναδεικνύει το δυνατό ήθος αυτού του ηρωικού λαού  που καταφέρνει να αντιμετωπίσει τον αγγλικό ζυγό.

Πιστεύω ότι αξίζει να σας παραθέσω λίγες πληροφορίες για το συγκεκριμένο βιβλίο. Είναι πεζό κείμενο και αναφέρεται στην περίοδο 1955-59, οπότε επικρατούσε Αγγλοκρατία στην Κύπρο. Γράφτηκε ως απάντηση στο βιβλίο του Ντάρελ «Πικρολέμονα», στο οποίο ο Άγγλος συγγραφέας παρουσιάζει τον αγώνα του Κυπριακού Ελληνισμού από μία άλλη οπτική, όχι ιδιαίτερα αντικειμενική. Γι’ αυτό θα ήθελα να αντιπαραβάλω αυτά τα δύο βιβλία, ώστε να παρατηρήσετε πόσο διαφέρουν.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που διάβασα  ο Μόντης παρουσιάζει με λεπτομέρεια τις άσχημες συνθήκες διαβίωσης των Κύπριων και των κρατούμενων. Τους κρατούμενους τους χαρακτηρίζει ως αγωνιστές με ήθος, αρχές και ιδανικά. Τους Άγγλους αποικιοκράτες ως κατακτητές, απάνθρωπους και βασανιστές.

Αντίθετα ο Ντάρελ δικαιολογεί την αγγλική κυριαρχία. Τολμάει και χαρακτηρίζει τις συνθήκες καλές, κάτι το οποίο δεν ισχύει σε καμία περίπτωση. Τους κρατούμενους τους αποκαλεί τρομοκράτες, κακοποιούς και εκ γενετής εγκληματίες. Συνεπώς, οι Άγγλοι, καθώς υποτίθεται ήταν ανθρώπινοι και ευαίσθητοι,  έδειξαν μία «επιεική» στάση προς τους Κύπριους .

Διαφέρουν και στο ύφος τα δύο αυτά βιβλία. Στο βιβλίο του Μόντη το ύφος είναι συναισθηματικό και συγκινητικό, διότι ο ίδιος έχει ζήσει τα γεγονότα και γνωρίζει τις κακουχίες που πέρασαν οι Κύπριοι από τους Άγγλους. Το ύφος στο βιβλίο του Ντάρελ είναι αυστηρό και επίσημο, καθώς περιγράφει τα γεγονότα ως Άγγλος αποικιοκράτης.

Ανακεφαλαιώνοντας και τα δύο βιβλία αναφέρονται στην περίοδο 1955-59. Ο Κ. Μόντης είχε ως σκοπό μέσω του έργου του : «Κλειστές Πόρτες» να διαψεύσει τα λόγια του Ντάρελ και να ανασκευάσει την πλαστή εικόνα που προσπάθησε να δημιουργήσει. Όμως ο Ντάρελ παραποιεί την αλήθεια και δικαιολογεί την αγγλική κατοχή στην Κύπρο. Με το έργο του προσπάθησε να πείσει τους Άγγλους αναγνώστες ότι αυτό που συνέβαινε ήταν το σωστό για να μην αμφιβάλουν.

Ο Κώστας Μόντης ήταν πραγματικά ένας πάρα πολύ σημαντικός λογοτέχνης και αγωνιστής. Η βοήθεια του ήταν αρκετά πολύτιμη. Θα έπρεπε να τον θαυμάζουμε και να εκτιμάμε όλα όσα έκανε και πρόσφερε στην Κύπρο.

Όλγα Σαμαρά

Πρόσφατα παρακολούθησα το δεύτερο μέρος της ταινίας Enola Holmes το οποίο βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και σκέφτηκα να μοιραστώ κάποιες από τις σκέψεις μου μαζί σας. Κυκλοφόρησε αρκετά πρόσφατα, στις 4 Νοεμβρίου του 2022, και τράβηξε αρκετά το ενδιαφέρον των τηλεθεατών. Την ταινία την σκηνοθέτησε  ο Harry Bardbeer  με πρωταγωνιστές την Millie Bobby Brown, Henry Cavill και Helena Bonham Carter.

Αρχικά, η νεαρή Enola, αδερφή του γνωστού ντετέκτιβ, Σέρλοκ Χολμς, ανοίγει ένα γραφείο ντετέκτιβ. Δεν έχει αρκετά μεγάλη επιτυχία και έπειτα το κλείνει. Όμως την βραδιά που μαζεύει τα τελευταία της πράγματα από το γραφείο εμφανίζεται ένα μικρό φτωχό κοριτσάκι και της ζητάει τη βοήθεια της λέγοντας της ότι η μεγαλύτερη της αδερφή, Sarah αγνοείται… Καθώς αναζητάει πληροφορίες και στοιχεία ο δρόμος της διασταυρώνεται με την πολυπόθητη υπόθεση του αδερφού της, Σερλοκ Χολμς.

Προσπαθώντας να βρει την Sarah, αυτό που της κάνει μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι το εργοστάσιο στο οποίο δούλευε η νεαρή κοπέλα τα τελευταία δύο χρόνια έχει εισπράξει τα διπλάσια έσοδα από ό,τι έβγαζε. Πολλές όμως από τις εργάτριες παράλληλα πεθαίνουν από την θανατηφόρα επιδημία του τύφου.

Όμως η αγνοούμενη Sarah είχε ανακαλύψει κάτι πολύ σημαντικό… Μετά από κάποια πειράματα έμαθε ότι ο διευθυντής του εργοστασίου σπίρτων είχε συμφωνήσει να χρησιμοποιήσει φθηνό φώσφορο ο οποίος ήταν όμως θανατηφόρος. Στη συνέχεια προσπάθησε να κοινοποιήσει την αλήθεια πίσω από αυτή την κερδοφόρα επιτυχία στο ευρύ κοινό, αλλά μάταια. Γι’ αυτό, χωρίς στοιχεία στα χέρια της προσπάθησε με τη φωνή της να ξεσηκώσει όλες τις εργάτριες. Αυτή η εργατική δράση, είναι επίσης γνωστή και ως «The matchgirls’ strike» 1888. Οι γυναίκες και τα έφηβα κορίτσια που πήραν μέρος σε αυτό το κίνημα ονομάστηκαν «πρωτοπόροι» της ισότητας μεταξύ των δύο φύλων και της δικαιοσύνης στην εργασία που άφησαν μία διαρκή κληρονομιά στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Συνοψίζοντας, και οι δύο ταινίες προσπαθούν να μας περάσουν διάφορα μηνύματα, αλλά το κυριότερο από αυτά είναι η ισότητα μεταξύ των αντρών και των γυναικών στο χώρο εργασίας αλλά και ευρύτερα. Προσωπικά, σας την προτείνω ανεπιφύλακτα, ειδικά εάν σας αρέσουν οι ταινίες μυστηρίου. Καλές γιορτές.

Όλγα Σαμαρά

Αυτό το παραδοσιακό έθιμο ξεκίνησε στα παλαιά χρόνια, καθώς τα παιδιά την περίοδο των Χριστουγέννων κατασκεύαζαν ξύλινα καράβια εμπνευσμένα από τα μακρινά ταξίδια των συγγενών τους. Επιπλέον, τα συναντούσαμε σε πολλά ελληνικά σπίτια και στα χέρια των παιδιών που έλεγαν τα κάλαντα.

Το 1833 στολίστηκε το πρώτο Χριστουγεννιάτικο δέντρο στα ανάκτορα του Ναυπλίου από τον Όθωνα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 συζητήθηκε στη χώρα μας το θέμα της κατάργησης του Χριστουγεννιάτικου δέντρου και της αντικατάστασης του με το καράβι. Όμως, υπήρχαν πολλές διαφωνίες και αυτό δεν πραγματοποιήθηκε.

Το καράβι συμβολίζει την καινούρια κατεύθυνση του ανθρώπου μετά τη γέννηση του Χριστού. Ωστόσο, συνδυάζεται με αποχωρισμούς οικογενειών και μη ευχάριστες αναμνήσεις των ναυτών. Γι’ αυτό και δεν επικράτησε ως σύμβολο εορτών την περίοδο των Χριστουγέννων.

Παρ΄ όλα αυτά στις ημέρες μας πολλοί Δήμοι υπενθυμίζουν στους πολίτες τους τον παραδοσιακό τρόπο συμβολισμού των Χριστουγέννων γεμίζοντας τις πλατείες με φωτεινά στολισμένα καραβάκια.

Η ιστορία βασίζεται σε ένα κορίτσι, την Κλάρα, που της δωρίζεται από το νονό της την παραμονή Χριστούγεννων ένας κινούμενος στρατιώτης, ο Καρυοθραύστης. Όπως όλα τα μικρά παιδιά, η Κλάρα προσπαθεί να κοιμίσει τον Καρυοθραύστη. Το ρολόι δείχνει 12 τα μεσάνυχτα και η Κλάρα έχει αποκοιμηθεί. Μεταφέρεται όμως σε έναν κόσμο, όνειρο. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο μεγαλώνει και όλα τα παιχνίδια μαζί, βέβαια, με τον Καρυοθραύστη ζωντανεύουν. Μέσα στο δωμάτιο εισβάλλουν μεγάλα ποντίκια και ξεκινάει η μάχη.

Έαν όμως το ερευνήσετε περισσότερο, θα μάθετε ότι ο Καρυοθραύστης δεν είναι μία απλή παιδική παράσταση. Κρύβει πολλά μυστικά πίσω της….

Σε διπλωματικό πλαίσιο απέβλεπε στη δημιουργία εγγύτερων σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και Γαλλίας. Όσα και εάν είχαν κάνει αυτές οι δύο χώρες για την «επαναπροσέγγιση» των δύο εθνών δεν αρκούσαν. Η Ρώσικη βασιλική αυλή εξακολουθούσε να κάνει δεύτερες σκέψεις για το δημοκρατικό πολίτευμα της Γαλλίας. Ο διευθυντής του Βασιλικού θεάτρου της Γαλλίας προσπάθησε να αναπτύξει ένα κλίμα εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο κρατών. Ο Μαριούς Πετιπά λειτούργησε ως ‘’άτυπος’’ διπλωμάτης. Χορογράφησε το έργο περιλαμβάνοντας παιχνίδια γαλλικής προέλευσης και ένα πλήθος συμβόλων με στόχο να επηρεάσουν τον τρόπο σκέψης των θεατών για την μελλοντική προσέγγιση της Ρωσίας με τη Γαλλία. Επιπλέον, το συντηρητικό ήθος, η αίγλη και η αισθητική του μοναρχικού καθεστώτος είναι στοιχεία που ένας ανοιχτόμυαλος θεατής μπορεί εύκολα να διακρίνει.

Για παράδειγμα στην 1^η πράξη της παράστασης όπου συγκρούονται, όπως ανέφερα, οι στρατιώτες του Καρυοθραύστη με τους εξαγριωμένους ποντικούς , η μάχη συμβολίζει το καλό και το κακό. Συνοδεύεται με μία μελωδία που περιέχει στοιχεία από το έργο του Τσαϊκόφσκι «Ουβέρτα 1812» τονίζοντας την ιδεολογική και πολεμική ισχύ του μοναρχικού καθεστώτος που εκπροσωπούσε, φυσικά, το καλό.

Συνοψίζοντας, ο Καρυοθραύστης είναι ένα έργο που βλέπουν χιλιάδες άνθρωποι σε όλο τον κόσμο. Οι περισσότεροι όμως από αυτούς δεν γνωρίζουν τις πολιτικές προεκτάσεις του έργου.

Όλγα Σαμαρά

Έχετε αναρωτηθεί, γιατί το ελαιόλαδο είναι ο πρωταγωνιστής της μεσογειακής κουζίνας; Ο ίδιος ο Όμηρος το χαρακτήρισε ως «υγρός χρυσός» και ο Ιπποκράτης ως «μεγάλος θεραπεύτης». Στην αρχαιότητα η ελιά ήταν ένα μέρος όλων των τελετουργίων. Οι Έλληνες πολίτες έριχναν λάδι στο έδαφος ως σύμβολο ειρήνης κάθε φορά που έμπαιναν οι εχθροί στη χώρα μας.Ο διατροφικος αύτος θησαυρός όμως έχει και άλλα οφέλη.

Το ελαιόλαδο δρα ευεργετικά σε όλες σχεδόν τις λειτουργίες σύμφωνα με τους επιστήμονες.Προστατεύει το καρδιαγγειακό σύστημα και συμβάλλει στην πρόληψη εγκεφαλικών επεισοδίων.Μειώνει τον κίνδυνο της κατάθλιψης και βοηθά στην αποβολή του άγχους.Αξίζει να σημειωθεί ότι προστατεύει από την νόσο Αλτσχάιμερ και μειώνει τον κίνδυνο για διαβήτη.Το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο περιέχει βιταμίνη Ε, μονοακόρεστα λιπαρά οξέα τα οποία δρουν προληπτικά για κάποιες μορφές καρκίνου.

Οι ειδικοί συνιστούν να καταναλώνουμε 2-3 κουταλιές την ημέρα, καθώς είναι απαραίτητο στοιχείο για τη λειτουργία του εγκέφαλου μας.Για να είναι πάντα δραστήριος και ενεργός πρέπει να τον «λαδώνουμε» όπως λένε και οι παλιοί. Γενικεύοντας, το ποιοτικό ελαιόλαδο έχει πολυάριθμα πλεονεκτήματα και έχει αποδειχτεί ότι συντελεί στη μακροζωία και την ζωτικότητα μας.

Σαμαρά Όλγα

https://gaiaolives.com/liga-logia-gia-tin-elia/

https://www.itrofi.gr/fytika/ladi/article/640/oi-eyergetikes-idiotites-toy-parthenoy-elaioladoy

Προσωπικά πιστεύω ότι δεν είναι ο μόνος δρόμος για την επαγγελματική αποκατάσταση. Ένα μεγάλο ποσοστό των μαθητών δεν αντέχει αυτήν την πίεση και δεν μπορεί να αντεπεξέλθει ανάλογα σε αυτήν τη ρουτίνα.Το πτυχίο σου δίνει ένα «όπλο» για το επαγγελματικό σου ξεκίνημα. Ευκαιρίες όμως η ζωή έχει πολλές. Άρκει να κυνηγάς πάντα το όνειρο σου.

Σαμαρά Όλγα