Θυμάμαι όλες τις στιγμές που φαινόταν τόσο μακριά αυτή η μέρα, που δεν περνούσε ο χρόνος και κάθε μέρα φάνταζε τεράστια. Θυμάμαι, επίσης, την ημέρα που όλα αυτά άλλαξαν. Θυμάμαι που ο χρόνος άρχισε να τρέχει τόσο γρήγορα, που δεν κατάλαβα ότι μεγάλωσα και ότι η μέρα που πάντα ανέμενα με ανυπομονησία ήταν πια λίγους μήνες μακριά μου.

Άραγε, εδώ που βρίσκομαι τώρα νιώθω ικανοποίηση που μεγάλωσα; Πιστεύω ότι θα προτιμούσα να έμενα μικρή. Δεν είναι εύκολο να μεγαλώνεις. Δεν είναι εύκολο να απογοητεύεσαι και να σου ζητείται απλά να το ξεπεράσεις. Δεν είναι τόσο εύκολη η ζωή όταν παρατηρείς τις κρυμμένες λεπτομέρειές της.

Όταν ήμουν απλώς ένα παιδί, όχι έφηβη, τα πάντα γύρω μου ήταν απλά.  Αυτό σταμάτησε όμως, όταν άρχισα να επεξεργάζομαι τον κόσμο γύρω μου, κάτι που μού δημιούργησε ανησυχίες, άγχος, δυσκολία στο να εκφράζομαι. Όταν ήμουν παιδί δεν γνώριζα την ευθύνη, την πίεση, την κριτική, την υποκρισία, την καχυποψία και ήμουν χαρούμενη, ξέγνοιαστη και σίγουρα πιο ευαίσθητη.

Σκεπτόμενη σήμερα τον εαυτό μου τότε δεν μπορώ πια να καταλάβω τον λόγο για τον οποίο ήθελα τόσο πολύ να μεγαλώσω και ανακαλώ όλες εκείνες τις φορές που ο μπαμπάς μου μού έλεγε: «Μην βιάζεσαι να μεγαλώσεις» κάτι που τώρα καταλαβαίνω. Παρ΄όλ΄αυτά παρατήρησα ότι σε όλα τα στάδια της ζωής τους οι άνθρωποι νοσταλγούν το παρελθόν. Άρα αυτό σημαίνει ότι αυτή η εφηβική περίοδος, αν και τώρα φαίνεται δύσκολη και ψυχοπλακωτική, κάποτε θα μου λείψει, όπως μου έλειψε και η παιδική μου ηλικία.

Έτσι φαίνεται πιο αισιόδοξο το μέλλον, γιατί ξέρω ότι ποτέ δεν θα μου είναι αρκετός ο χρόνος. Αφού, λοιπόν, η δική μου παλιά επιθυμία εκπληρώνεται, πρέπει κι εγώ να συνεχίζω να κάνω το καλύτερο που μπορώ, ακόμα κι αν από κοντά φαίνεται πιεστική και βιαστική.

Εγώ στο παρόν θέλω να αποκτήσω πολύτιμες αναμνήσεις από αυτή την περίοδο που θα νοσταλγώ ως ενήλικας και το πιο σημαντικό: να κατακτήσω τον μεγάλο μου στόχο, και να αποφοιτήσω για το ξεκίνημα ενός νέου κομματιού της ζωής μου. Χωρίς ποτέ, βέβαια, να ξεχάσω ποια ήμουν, ποια είμαι και ποια θέλω να γίνω.

Η συγγνώμη είναι μία λέξη που άμα επαναληφθεί χάνει το νόημα της και, αν δεν ειπώνεται, δείχνει τον εγωισμό των ανθρώπων. Διαμορφώνει πρότυπα συμπεριφοράς και ιδιοσυγκρασία προς μίμηση. Επιπλέον, βοηθάει στο χτίσιμο υγιών σχέσεων μεταξύ ανθρώπων και την δημιουργία δρόμων επικοινωνίας, αλληλοκατανόησης και αλληλοσεβασμού.

Η συγγνώμη απαιτεί  ειλικρίνεια, προϋποθέτει την αναγνώριση του λάθους και του κακού που προκάλεσες στον διπλανό σου. Όταν καταφέρνουμε να πούμε συγγνώμη δείχνουμε την κατανόηση του σφάλματος μας, την απώλεια του ναρκισσισμού μας και του εγωισμού μας και την χαλιναγώγηση του  εγώ μας. Λέγοντας συγγνώμη κάνουμε ένα βήμα πίσω υποχωρώντας και αφήνουμε τον συνομιλητή  να μας μιλήσει.

Με την συγγνώμη διευκολύνουμε την σχέση μας με τους ανθρώπους  την επικοινωνία και την  διάδραση. Η συγγνώμη αφήνει χώρο και στα δυο μέρη να αναπτύξουν τα επιχειρήματα τους, δείχνει ότι εκτιμάς τον συνομιλητή σου, αυτόν με τον οποίον ήρθες σε αντιπαράθεση και έκανες λάθος , ότι τον σέβεσαι και ως  προσωπικότητα και ως  άνθρωπο. Τέλος, είναι βασικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου να θέλει να κοιτάξει ψηλά και να προσπαθεί να επανορθώσει για τα λάθη του, αφού το έχει παραδεχτεί και στον εαυτό του και στον πληγέντα προχωρώντας χωρίς να επαναλάβει κάτι  τέτοιο.

Από την πλευρά ενός ανθρώπου που του  είναι δύσκολο να πει «συγγνώμη», αυτή η λέξη είναι δύσκολο να ειπωθεί από έμενα, διότι μου είναι δύσκολο να παραδεχτώ και να αποδεχτώ εσωτερικά ότι έχω σφάλει.  Την λέξη συγγνώμη την έχω στο μυαλό μου ως μια που δεν πρέπει να χρησιμοποιώ πολύ αλλά να δείχνω με πράξεις την μετάνοιά μου. Είναι από τις λέξεις που έχω πολύ υψηλά στο μυαλό και προσπαθώ να την ανασύρω στην μνήμη μου και στην σκέψη μου αντί να την ξεχνάω. Η λέξη συγγνώμη για να  ξεστομιστεί από εμένα χρειάζεται πολύ χρόνο σκέψης και επεξεργασίας των συναισθημάτων μου, ώστε να καταλάβω ότι μπορεί να έσφαλα. Θεωρώ πως πρέπει να ζητάμε συγγνώμη αληθινή, που να την πιστεύουμε και όχι να την λέμε, ώστε να φύγει το έλεος από πάνω μας.

Η λέξη συγγνώμη έχει πολύ σπουδαία και βαριά σημασία για αυτό είναι και η ίδια στο πέρασμα των χρόνων. Σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής συναντάμε την λέξη συγγνώμη και  μπορεί να μας επηρεάσει ή  να μην της δώσουμε σημασία. Λέγοντας συγγνώμη νιώθουμε μια εσωτερική ικανοποίηση, ευχαρίστηση και ανακούφιση και τις περισσότερες φορές δίνουμε στον συνάνθρωπό μας χαρά. Συγγνώμη ζητάνε μόνο οι δυνατοί άνθρωποι, γιατί είναι ένδειξη δύναμης να παραδέχεται κανείς τα λάθη του.

Το φάντασμα της όπερας είναι ένα μυθιστόρημα του Γκαστόν Λερού που εκδόθηκε πρώτη φορά στις 23 Σεπτεμβρίου 1909 στην ημερήσια γαλλική εφημερίδα “Le Gaulois”. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα εν μέρει βασισμένο σε κάποια γεγονότα της Όπερας του Παρισιού, καθώς επίσης και σε μια φανταστική ιστορία.

Η υπόθεση είναι αρκετά ενδιαφέρουσα,  πιστεύω. Η Κριστίν είναι μία ταλαντούχα σοπράνο που έρχεται αντιμέτωπη με μία τεράστια ευκαιρία που θα απογείωνε την μικρή της καριέρα. Καλείται να τραγουδήσει στη θέση της κορυφαίας σοπράνο της Όπερας Καρλότα, η οποία είναι άρρωστη. Όμως δεν πρόκειται για μία απλή όπερα.. Πρόκειται για μία Όπερα στοιχειωμένη από μία οντότητα, γνωστή ως το Φάντασμα της Όπερας. Αυτός ο παραμορφωμένος άντρας, που πάντα φόραγε μία μάσκα που έκρυβε το μισό του πρόσωπο, ζούσε κάτω στους υπονόμους σ ένα κρησφύγετο μόνος του εδώ και χρόνια.

Πολλές φορές όταν νευρίαζε μιλούσε στους ανθρώπους απειλώντας τους. Οι άνθρωποι πίστευαν ότι κάποιος τους  έκανε φάρσα, αλλά κατέληξαν να χάνονται δύο άνθρωποι,  διότι αγνόησαν τις προειδοποιήσεις του Φαντάσματος. Μια μέρα απήγαγε την Κριστίν και της έδειξε παρτιτούρες του, καθώς ήθελε να την βοηθήσει να πάει ψηλά. Της έδειξε ένα άλλο πρόσωπο του εαυτού του. Όμως γρήγορα κατάλαβε ότι προσπάθησε να την χειραγωγήσει βάζοντας τους δικούς του όρους για να εξασφαλίσει την επιτυχία και να κερδίσει την συμπάθεια της. Όμως ο υποκόμης Ραούλ ντε Σανί την αναγνωρίζει ως παιδική του φίλη και ανακαλεί τον έρωτα της για εκείνη. Η Κριστίν ωστόσο κολακεύεται και από τους δύο άντρες. Βρίσκεται ανάμεσα σε ένα τεράστιο δίλημμα. Ή να πάει με το Φάντασμα που είναι ένας ιδιοφυής μουσικός και τραγουδιστής φτιαγμένος όμως από σκοτάδια και θρύλους. ή να πάει με τον Ραούλ , έναν αρκετά αξιοσέβαστο και καλοσυνάτο άνθρωπο. Ποιον πιστεύετε διάλεξε ;

Θα ήθελα να διευκρινίσω ότι υπάρχουν πολλές εκδοχές του έργου αυτού. Εγώ απλώς σας ανέφερα μία από αυτές. Τα λόγια είναι περιττά, πιστεύω, για όλη την παραγωγή. Τα κουστούμια ήταν καταπληκτικά, όπως και οι ηθοποιοί. Αξίζει, πιστεύω, να αναφέρω ότι μεγάλο ρόλο έπαιξε και η εξαίσια συγχρονισμένη ορχήστρα. Αυτό όμως που μου κίνησε περισσότερο το ενδιαφέρον ήταν τα μαγευτικά σκηνικά. Ήταν πάρα πολύ προσεγμένα κάτι το οποίο εκτίμησα ιδιαίτερα.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω και την μητέρα μου καθώς δική της ιδέα ήταν το θέατρο. Μία εμπειρία που θα μου μείνει πραγματικά αξέχαστη!

Όλγα Σαμαρά

Όσο όμως και να επιχειρηματολογούμε για την θέση μας, η βιολογία των εαυτών μας μπορεί να μας δώσει την ακριβέστερη λύση. Έρευνες επιστημόνων, έχουν φανερώσει πως τα πρώτα λίγα δευτερόλεπτα μιας επαφής μας, μπορεί να είναι καθοριστικά για την σχέση μας με το πρόσωπο που ομιλούμε.

Από την Νεολιθική εποχή οι άνθρωποι παρατηρούν ο ένας στον άλλον φυσικά χαρακτηριστικά που ωφελούν την γονιμοποίηση. Το όμορφο πρόσωπο, η οσμή και το σώμα είναι όλα σημάδια υγιούς αναπαραγωγικού συστήματος. Με αυτόν τον τρόπο αναπτυχθήκαμε ως είδος και μέχρι και σήμερα επιβιώνουμε.

Η πρώτη εντύπωση σίγουρα δεν είναι ο μόνος παράγοντας για την σωστή κρίση. Μπορεί η πρώτη εντύπωση να είναι ένας καλός οιωνός όμως, δεν αναδεικνύει το πρόσωπό του. Είναι έως ένα βαθμό και προσωπείο.  Όλοι μας ακόμη και πάρα τη βούληση μας, κρίνουμε κάποιον έως κάποιο μέτρο με το κάλλος του. Είμαστε όμως και υπεύθυνοι να μην παρασυρθούμε από τις βιολογικές μας διαθέσεις. Θα είναι αναγκαίο να κρίνουμε την προσωπικότητα του άλλου. Να δούμε την συμβατότητα του με εμάς αλλά και τις αξίες του. Για μια μακροπρόθεσμη σχέση αυτό είναι που υπερτερεί.

Για να κλείσουμε αυτό το άρθρο, θα κάνουμε μια σύντομη αναφορά στον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό. Η αυτοσυγκράτηση λέγαν οι αρχαίοι πως είναι μεγάλη αρετή και διαχρονική.  Με την λογική δηλαδή, η πιο συνετή απόφαση θα παρθεί. Με την αυτοσυγκράτηση αποκλίνουμε από οτιδήποτε αυτοκαταστροφικό στην ζωή μας. Το συναίσθημα βέβαια πάντα θα παίζει ρόλο στην επιλογή μας, μα και στην κοινωνική μας ζωή. Αξίζει λοιπόν να βελτιώσουμε την εξωτερική μας εικόνα. ΝΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ!

Η ταινία αυτή, κατά την γνώμη μου, ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και συγκινητική,  μιας και ανήκει στις ταινίες που αφηγούνται την προσπάθεια κάποιου να πετύχει αυτό που θέλει παρά τις δυσκολίες. Ο Μπίλι ζούσε σε μία πολύ φτωχή οικογένεια, χωρίς μητέρα, και έπρεπε ταυτόχρονα να μην αφήσει τον πατέρα του να μάθει για τα κρυφά μαθήματα μπαλέτου που έκανε. Επίσης, όταν πλέον είχε περάσει στην Βασιλική Σχολή, έπρεπε να αποχωριστεί τους δικούς του, για να πάει στο Λονδίνο. Όμως, αν και το όνειρό του δεν μπορούσε να επιτευχθεί εύκολα, εκείνος δεν τα παράτησε και κατάφερε να γίνει επαγγελματίας χορευτής.

Παρ” όλα αυτά πιστεύω ότι η ταινία δεν οφείλει τη επιτυχία της μόνο στην περίπτωση του Μπίλι, αλλά σε αυτήν της οικογένειάς του και κυρίως του πατέρα του. Ο πατέρας του Μπίλι παρουσιάζεται στην αρχή πολύ νευρικός και άγριος λόγω του ότι έπρεπε να αντισταθεί με όποιον τρόπο μπορούσε στις άθλιες συνθήκες ζωής και εργασίας του τόπου, να ζήσει την οικογένειά του και να διατηρήσει την απεργία. Όμως, όταν ο γιος του έδειξε ότι έχει πραγματικό ταλέντο στο μπαλέτο, τότε κατάλαβε ότι ο χορός δεν είναι μόνο για γυναίκες και έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του, για  να τον γράψει στην σχολή.

Επομένως, η ταινία «Billy Elliot» έχει δύο βασικά διδάγματα. Το ένα από αυτά είναι  ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να παύουν να προσπαθούν μπροστά στις δυσκολίες, όπως έκανε και ο νεαρός πρωταγωνιστής. Το δεύτερο είναι η αντίθεση ανάμεσα στο πώς είναι κάτι ή κάποιος πραγματικά και στο πώς δείχνει να είναι. Αυτό το συναντάμε, μάλιστα, δύο φορές στην ταινία. Το να κάποιος δείχνει σκληρός δεν σημαίνει ότι είναι στην πραγματικότητα, ενώ ένας άντρας δεν παύει απαραίτητα να είναι άντρας αν κάνει μπαλέτο.

Τελειώνουμε σε λίγες μέρες και το γυμνάσιο εμείς, τα παιδιά του 2008. Τι εμπειρία και αυτή!  Είμαι σίγουρη ότι όλοι φεύγουμε από το γυμνάσιο αλλαγμένοι. Αυτό το άρθρο δεν το γράφω με συγκεκριμένο σκοπό. Απλώς θέλω να μοιραστώ λίγες από τις σκέψεις μου μαζί σας.

Το γυμνάσιο σε αλλάζει. Ήρθα σε αυτό το σχολείο με ελάχιστους φίλους και με μεγάλη περιέργεια για τα επόμενα βήματα. Το γυμνάσιο όμως σε βοηθά να ωριμάσεις, να μάθεις καλύτερα τον εαυτό σου και να δεις τον κόσμο από μια άλλη οπτική.

Μέσα σε αυτά τα 3 χρόνια απέκτησα πολλές εμπειρίες. Στην Α΄ γυμνασίου γνώρισα κάποια άτομα με τα οποία είχαμε ελάχιστο χρόνο να δεθούμε, διότι δυστυχώς γρήγορα έκλεισαν τα σχολεία λόγω του κορωνοϊού. Το webex είχε τα θετικά του αλλά και τα αρνητικά του. Ναι, ήταν πιο χαλαρό και το διασκεδάζαμε αλλά μείναμε με αρκετά μαθησιακά κενά… Αξέχαστες θα μου μείνουν οι πολύωρες κλήσεις που έκανα με τις φίλες μου.

Στην Β΄ γυμνασίου γνωριστήκαμε καλύτερα με όλα τα παιδιά. Τότε ήταν που αντιλήφθηκα ότι το Γυμνάσιο θέλει διάβασμα. Οι εκδρομές που πήγαμε ήταν ελάχιστες λόγω κορωνοϊού αλλά θα θυμάμαι για πάντα εκείνη τη μονο-ήμερη στην Αρχαία Κόρινθο-Λουτράκι. Τι μέρα και εκείνη! Εκείνη τη χρονιά ήταν η πρώτη φορά που διοργανώσαμε σχολικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Πολύ ενδιαφέρον. Από αυτή τη χρονιά αξέχαστη θα μου μείνει η δασκάλα της μουσικής και το γέλιο που ρίχναμε στις απογευματινές μας βόλτες με την τότε παρέα μου.

Στη Γ΄ γυμνασίου γύρισα στο σχολείο το Σεπτέμβριο με τελείως διαφορετικά δεδομένα. Δεν μπορώ να πω, πήγαμε  αρκετές εκδρομές. Η καλύτερη απ” όλες όμως ήταν η πολυήμερη της Μυτιλήνης. Μια εκδρομή μέσω της οποίας γνώρισα πολλά και καινούρια πρόσωπα, έμαθα αρκετές πληροφορίες για την πόλη της Μυτιλήνης και την ιστορία της και ήρθα και πιο κοντά με τους καθηγητές μου. Γελάσαμε, κουραστήκαμε αλλά στο τέλος άξιζαν όλα. Δεν θα ξεχάσω επίσης την ευκαιρία που μου δόθηκε να συμμετέχω σε αυτόν τον όμιλο αρθρογράφησης. Κάθε Τρίτη στο μάθημα κάναμε τόσο ουσιώδεις συζητήσεις, ασχέτως του ποσό κουρασμένοι ήμασταν. Ήταν ένα μέσο με το οποίο μπόρεσα να εκφράσω τις ιδέες μου και τις σκέψεις μου, καλυτερεύοντας επίσης και το γραπτό μου λόγο.

Το γυμνάσιο σου δίνει την ευκαιρία να διαμορφώσεις καλύτερα τον χαρακτήρα σου, να ωριμάσεις, να δοκιμάσεις νέα πράγματα και να βγεις από αυτό το «κουτί» της παιδικότητας. Σου δίνεται η ευκαιρία να λάβεις καινούριες ευθύνες και να αποδείξεις ότι είσαι αντάξιος προς αυτές. Σε αυτά τα 3 χρόνια ωριμάσαμε ,γελάσαμε, στεναχωρηθήκαμε,  βγήκαμε εκτός εαυτού και βιώσαμε συναισθήματα που μέχρι τότε δεν εκτιμούσαμε .Εγώ φεύγω από το γυμνάσιο κρατώντας μόνο τις καλές αναμνήσεις και γεμάτη εμπειρίες που δεν πίστευα ποτέ πως θα ζήσω.

Όλγα Σαμαρά <3

Ο Θεόφιλος γεννήθηκε περίπου το 1870 στη Βαρειά Λέσβου και απεβίωσε το 1934 σε ηλικία περίπου 64 ετών. Από νεαρή ηλικία  ήθελε να ασχοληθεί με τη ζωγραφική, όπως και έκανε. Ζωγράφιζε σε σπίτια και μαγαζιά της περιοχής του. Εκτός από τη ζωγραφική, ως δραστηριότητα είχε και τη συμμετοχή σε λαικές θεατρικές παραστάσεις. Σε ηλικία 18 ετών έφυγε από τη Μυτιλήνη, όμως επέστρεψε το 1927. Πραγματοποίησε πολλές τοιχογραφίες για να βγάλει μερικά χρήματα. Στη ζωή του πέρασε δύσκολα, καθώς οι περισσότεροι άνθρωποι τον κορόιδευαν, επειδή φόραγε την παραδοσιακή φουστανέλα. Το 1897, όπως ο ίδιος είχε αναφέρει, συμμετείχε στη μάχη του Βελεστινού και του Δομοκού. Το 1929, ο Τεριάντ ανακαλύπτει τα έργα του και έρχεται στη Μυτιλήνη για να τον συναντήσει. Αξίζει να προσθέσω πως ο Τεριάντ καταγόταν και αυτός από τη Μυτιλήνη, αλλά ζούσε στο Παρίσι. Όμως το 1934 ο Θεόφιλος πέθανε φτωχός και μόνος.

Το μουσείο υπάρχει σήμερα προς τιμή του με έργα που έχει φτιάξει.  Ανεγέρθηκε το 1964 στη Βαρειά, εκεί όπου γεννήθηκε ο Θεόφιλος. Το 1965 ο Τεριάντ το έδωσε στο Δήμο της Μυτιλήνης και χάρη σε αυτόν λειτουργεί ως μουσείο λόγω των 86 πίνακων που τους έδωσε.

Μερικοί πίνακες που με εντυπωσίασαν λίγο παραπάνω από τους άλλους ήταν ο Ερωτόκριτος και η Αρετούσα, ο θάνατος του Μπότσαρη, οι λυρικοί, ο Μέγας Αλέξανδρος και το αρτοποιείο. Όμως όλοι ήταν φανταστικοί. Γι” αυτόν το λόγο, αν κάποιος επισκεφθεί τη Μυτιλήνη πρέπει να επισκεφθεί και το μουσείο του Θεόφιλου αλλά και του Τεριάντ.

ο θάνατος του Μπότσαρη            Ερωτόκριτος και Αρετούσα

Πολλοί σίγουρα θα έχετε ακούσει τις λέξεις  «Κουνγκ Φου», αλλά μπορεί να μην γνωρίζετε σε τι αναφέρονται. Το Κουνγκ Φου είναι μία αρχαία κινεζική πολεμική τέχνη που κυρίως δημιουργήθηκε από την ανάγκη για αυτοάμυνα, κυνήγι, και προσωπική εκπαίδευση. Στα μανδαρινικά (κινέζικη γλώσσα) το «Κουνγκ Φου» κυριολεκτικά σημαίνει : «εργασία» και «άνθρωπος». Η πολεμική αυτή τέχνη δουλεύει τόσο την ψυχική, όσο και τη σωματική ικανότητα και απαιτεί σκληρή δουλειά.

Το Κουνγκ Φου αποτελείται από διάφορες μορφές πολεμικών τεχνών των οποίων τα ποικίλα χαρακτηριστικά προέρχονται από οικογένειες, αιρέσεις και σχολές των παλαιών εποχών του τόπου της Κίνας. Κάποιες από αυτές είναι το Γουίν Τσουν, Σάο Λιν,  Αλογάκι της Παναγίας, Τσόι Λι Φατ, Τάι τσι, Γου-σου, Νύχι του Τίγρη κ.α. Κάτι πολύ ξεχωριστό που έχει το Κουνγκ Φου είναι ότι οι περισσότερες ασκήσεις και κινήσεις του προήλθαν από την μίμηση ζώων από τα οποία εμπνέονται επίσης οι κινεζικές φιλοσοφίες, θρησκείες και θρύλοι. Χρησιμοποιεί μία ποικιλία όπλων τα οποία προέρχονται κυρίως από ένα είδος του Κουνγκ Φου, το Σάο Λίν.

Εγώ η ίδια διδάσκομαι σχεδόν δύο χρόνια την τέχνη του Γουίν Τσούν (Wing Chun) που ανέφερα προηγουμένως. Το είδος αυτό απ” ό,τι μαθαίνουμε εμφανίστηκε στα μέσα του 17^ου αιώνα και, όπως λέγεται, είναι η αρχαιότερη πολεμική τέχνη που επινοήθηκε από γυναίκα. Αυτή ονομαζόταν Γιμ Γουιν Τσουν από την οποία πήρε και το όνομα του αυτό το στυλ το οποίο σημαίνει κυριολεκτικά «Ελπίδα για το μέλλον». Αυτό το είδος αφορά μάχες μόνο στενής επαφής με γρήγορες γροθιές, κινήσεις και πολύ καλό συγχρονισμό με διάφορες επιθέσεις και άμυνες συνδυάζοντας δύναμη και ελαστικότητα,  χρησιμοποιώντας το μικρότερο δυνατό χρόνο και απόσταση. Μέρος της εκμάθησής του αποτελεί επιπλέον και ο διαλογισμός. Το Γουίν Τσουν έχει αποδειχθεί το πιο αποτελεσματικό σύστημα σε μία πραγματική μάχη σώμα με σώμα.

Ενδιαφερόμουν πολύ καιρό πριν να ασχοληθώ με κάποια πολεμική τέχνη, όταν στη σκέψη μου ήρθε η πολεμική τέχνη, Γουιν Τσουν, που ασκούσε ο διάσημος Μπρους Λι την οποία είχε διδαχτεί από τον επίσης διάσημο στην οικογένειά  του Γιπ Μαν. Έτσι αποφάσισα να ξεκινήσω και εγώ. Μιλώντας από προσωπική εμπειρία μέσα από την άσκηση του Κουνγκ Φου έχει σίγουρα βελτιωθεί η φυσική μου κατάσταση και αποτελεί μία καλή άσκηση για το σώμα. Με έχει βοηθήσει αρκετά στο να συγκεντρώνομαι και να εστιάζω σε ένα πράγμα. Είναι επίσης ένας τρόπος εκτόνωσης των συναισθημάτων,  όπως όλα τα αθλήματα φυσικά και νιώθω, θα έλεγα, ότι δημιουργείται μέσα μου ένα είδος πνευματικής γαλήνης και μία σύνδεση με την τέχνη γενικότερα.

Προτείνω ανεπιφύλακτα αυτή την πολεμική τέχνη σε όποιον ενδιαφέρεται. Είναι σίγουρα αποτελεσματική όσον αφορά την αυτοάμυνα, προϋποθέτει όμως σκληρή προπόνηση και θέληση.

Συγκεκριμένα, η σειρά διαδραματίζεται την δεκαετία του ΄80, όταν ο ιδιοκτήτης μίας εταιρίας μεταφορών, Τσάτο (Txato), δολοφονείται από μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης, ΕΤΑ (Euskadi Ta Askatasuna = Βασκική Γη και Ελευθερία). Η οργάνωση αυτή βασάνιζε εδώ και καιρό τον ισπανικό λαό, ζητώντας την ανεξαρτητοποίηση της Χώρας των Βάσκων από την υπόλοιπη Ισπανία. Ακριβώς γι” αυτόν τον λόγο σκοτώθηκε και ο αθώος αυτός άντρας με την κατηγορία ότι ήταν ένας «καταπιεστής» που δεν επέτρεπε την ανεξαρτητοποίηση. Η πλοκή όμως εντείνεται, όταν η γυναίκα του θύματος, Μπιττόρι (Bittori), γυρνά στο χωριό στο οποίο έμεναν παλιά, μετά την διάλυση της ΕΤΑ το 2011, και ξεκινά την προσπάθειά της, για να μάθει τι ακριβώς συνέβη στον άντρα της, έχοντας στον νου της ότι στην ομάδα των δολοφόνων του Τσάτο ήταν ο Χόσε Μάρι (Joxe Mari), ο μεγάλος γιος μίας παλιάς οικογενειακής της φίλης, της Μίρεν (Miren) με την οποία χωρίστηκαν, όταν η τελευταία πήρε το μέρος της ΕΤΑ. Στην σειρά συναντάμε πολλές αναδρομές οι οποίες δείχνουν την ζωή των ηρώων κατά την κλιμάκωση της κατάστασης η οποία οδήγησε στην δολοφονία, καθώς και τα προσωπικά προβλήματα του κάθε πρωταγωνιστή.

Βλέποντας την σειρά, συνειδητοποίησα ότι η οικογένεια της Μίρεν αντιμετώπιζε περισσότερα προβλήματα από αυτήν των θυμάτων. Εκτός από το ότι η μητέρα και ο πρωτότοκος γιος είχαν γίνει φανατικοί οπαδοί της ΕΤΑ, η κόρη της οικογένειας, Αράντσα (Arantxa), έπαθε σε μεγάλη ηλικία εγκεφαλικό λόγω της υπερβολικής πίεσης στην οποία ζούσε, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να μιλήσει ούτε να περπατήσει. Ο μικρός γιος, Γκόρκα (Gorka), δέχτηκε απειλές από την ΕΤΑ, για να δώσει στην οργάνωση τα λεφτά που κέρδισε από έναν λογοτεχνικό διαγωνισμό και έτσι αναγκάστηκε να φύγει. Τέλος, ο πατέρας, Χοσιάν (Joxian) ήταν δειλός απέναντι στις εξελίξεις και υπέμενε καρτερικά όλες τις προσβολές και τα δυσάρεστα συμβάντα, όπως και την δολοφονία του φίλου του.

Αντίθετα, η οικογένεια της Μπιττόρι ήταν μία απλή οικογένεια πριν και μετά την δολοφονία. Ο γιος της, Σαβιέρ, εργαζόταν σε ένα νοσοκομείο και έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε, για να την προσέχει, μετά τον  θάνατο του πατέρα του, ενώ η κόρη της, Νερέα, προσπαθούσε μάταια να ζήσει την ζωή της αφήνοντας πίσω τα δυσάρεστα περιστατικά του παρελθόντος. Ωστόσο, η οικογένεια αυτή μας διδάσκει ότι κάποιος, από απλός άνθρωπος, μπορεί να γίνει πρωταγωνιστής μίας εθνικής τραγωδίας.

Παρ” όλα αυτά υπήρχε κάποιος ο οποίος ζούσε την δική του προσωπική τραγωδία ήδη από την αρχή, χωρίς καν να το καταλάβει. Αυτός είναι ο Χόσε Μάρι. Ο νεαρός ήρωας λόγω της επιρροής που του άσκησαν οι υποστηρικτές της ΕΤΑ πίστευε πως το σωστό θα ήταν η εξόντωση όσων θεωρούνταν ότι δεν συμφωνούσαν με την άποψή του. Επίσης, όπως δηλώνει και ο ίδιος ο ηθοποιός που έπαιζε αυτόν τον ρόλο, λόγω της επιμονής και της δυναμικότητάς του, ο Χόσε Μάρι, καταφέρνει να μπει στην ΕΤΑ και αποκτά υπερβολική αυτοπεποίθηση, αφού νομίζει ότι βοηθάει τον λαό του να κερδίσει την ανεξαρτησία του. Κατά την εξέλιξη της ιστορίας όμως  δέχεται πολλαπλά χτυπήματα που έρχονται σε αντίθεση με την γνώμη του. Ένα από αυτά ήταν η εντολή για την δολοφονία του Τσάτο με τον οποίο ήταν δεμένος από μικρός. Ένα άλλο ήταν μία επίσκεψη του αδερφού του στην φυλακή, αλλά και τα γράμματα της παράλυτης αδερφής του. Από αυτά έμαθε ότι τα αγαπημένα του πρόσωπα, για τα οποία πίστευε ότι είχε κάνει όλον αυτόν τον «αγώνα», όχι μόνο απογοητεύτηκαν από αυτόν, αλλά και πληγώθηκαν βαθύτατα. Τέλος, αυτό που τον κλόνισε περισσότερο ήταν το γράμμα με το οποίο η Μπιττόρι τον παρακαλούσε να μάθει λεπτομέρειες για τις τελευταίες στιγμές του άντρα της. Έτσι έρχεται αντιμέτωπος με όλα του τα πιστεύω και με τον ίδιο του τον εαυτό. Στο τέλος, όμως, καταφέρνει να καταλάβει το κακό που προκάλεσε, να απαντήσει στην Μπιττόρι και κυρίως να της ζητήσει συγγνώμη. Για μένα, εκτός από την συγγνώμη, πολύ σημαντική ήταν και μία αποκάλυψη που έκανε στην ηρωίδα. Αν και συμμετείχε στην δολοφονική ενέργεια, δεν ήταν ο ίδιος αυτός που πυροβόλησε τον Τσάτο. Έτσι, έστω για μία στιγμή, φαίνεται ότι επικράτησε η ανθρώπινη πλευρά του, καθώς, όπως φαίνεται, δεν είχε την δύναμη να σκοτώσει ο ίδιος έναν άνθρωπο με τον οποίο είχαν σχέση από παλιά, όσο επηρεασμένος και να ήταν από την ΕΤΑ.

Συνεπώς, στην σειρά αυτή προβάλλεται η πραγματικότητα πίσω από την τρομοκρατία. Εκτός από τα ολέθρια αποτελέσματα που μπορούν να έχουν οι δράσεις αυτές στα θύματα, μπορούν να ζήσουν το δικό τους δράμα ακόμη και οι ίδιοι οι τρομοκράτες και οι οικογένειές τους. Άλλωστε, οι τρομοκράτες δεν μπορούν να ζήσουν ποτέ σε ηρεμία, μιας και ζουν συνεχώς μέσα στον φόβο και το άγχος. Ακόμη και εκείνοι που δεν έχουν σχέση με την τρομοκρατία μπορούν να υποφέρουν άδικα, αλλά  παρ” όλα αυτά  μπορούν να βρουν την γαλήνη τους, αφού ξέρουν ότι δεν κάνουν κάτι κακό. Δυστυχώς, όμως, αυτή είναι μία σκληρή πραγματικότητα, μία πραγματικότητα που πρέπει να σταματήσει.

Ο Σβάρτσιλντ είναι περισσότερο γνωστός για το έργο του για τις μαύρες τρύπες, το οποίο δημοσίευσε το 1916. Ήταν ο πρώτος που έλυσε τις εξισώσεις πεδίου του Αϊνστάιν της γενικής σχετικότητας για μια σφαιρική, μη περιστρεφόμενη μάζα, και ανακάλυψε αυτό που σήμερα είναι γνωστό ως «ακτίνα Σβάρτσιλντ».  Είναι μια φυσική παράμετρος στη λύση Σβάρτσιλντ στις εξισώσεις πεδίου του Einstein που αντιστοιχεί στην ακτίνα που ορίζει τον ορίζοντα γεγονότων μιας μαύρης τρύπας Σβάρτσιλντ*. Είναι μια χαρακτηριστική ακτίνα που σχετίζεται με οποιαδήποτε ποσότητα μάζας.

Το έργο του Σβάρτσιλντ για τις μαύρες τρύπες ήταν πρωτοποριακό και είχε σημαντικό αντίκτυπο στον τομέα της αστρονομίας. Βοήθησε να καθιερωθεί η ιδέα των μαύρων οπών ως θεωρητική δυνατότητα και έθεσε τα θεμέλια για περαιτέρω έρευνα σε αυτόν τον τομέα. Το έργο του είχε επίσης σημαντικές επιπτώσεις στην κατανόηση μας για το σύμπαν, συμπεριλαμβανομένης της φύσης της βαρύτητας και της δομής του χωροχρόνου.

Εκτός από το έργο του για τις μαύρες τρύπες, ο Σβάρτσιλντ συνέβαλε πολλαπλά στην αστρονομία. Ήταν ο πρώτος που υπολόγισε την απόσταση από ένα αστέρι χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της φασματοσκοπικής παράλλαξης, η οποία χρησιμοποιεί το φάσμα του άστρου για να προσδιορίσει την απόσταση του από τη Γη. Είχε, επίσης, σημαντική συμβολή στην κατανόηση της δομής των άστρων και του διαστρικού μέσου.

Το έργο του Σβάρτσιλντ διακόπηκε από τον πρόωρο θάνατο του το 1916 σε ηλικία 42 ετών. Είχε προσβληθεί από αυτοάνοσο νόσημα, ενώ υπηρετούσε στον γερμανικό στρατό κατά τον Α” Παγκόσμιο Πόλεμο και πέθανε λίγο μετά την επιστροφή του στην πατρίδα του. Παρά τη σχετικά σύντομη καριέρα του, ωστόσο, η συνεισφορά του στην αστρονομία ήταν σημαντική και είχε διαρκές αντίκτυπο στον τομέα.

Tελειώνοντας, ο Kaρλ Σβάρτσιλντ ήταν ένας πρωτοπόρος αστρονόμος του οποίου η εργασία για τις μαύρες τρύπες και άλλα θέματα είχε βαθύ αντίκτυπο στον τομέα της αστροφυσικής. Η συνεισφορά του στην κατανόηση μας για το σύμπαν συνεχίζει να εμπνέει και να ενημερώνει τους ερευνητές σήμερα, και η κληρονομιά του παραμένει ζωντανή ως απόδειξη της δύναμης της επιστημονικής έρευνας και ανακάλυψης.

*Η μαύρη τρύπα Σβάρτσιλντ χαρακτηρίζεται από ένα περιβάλλον σφαιρικό όριο, που ονομάζεται ορίζοντας γεγονότων, το οποίο βρίσκεται στην ακτίνα Σβάρτσιλντ, που συχνά ονομάζεται ακτίνα μαύρης τρύπας.