Είχαμε την τιμή και τη μεγάλη χαρά να συνομιλήσουμε και να πάρουμε συνέντευξη από έναν από τους πρωταγωνιστές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, από τον κύριο Δ. Παπαχρήστο, τον φοιτητή – εκφωνητή των γεγονότων του Πολυτεχνείου, ο οποίος με τη φωνή του σηματοδότησε το τέλος της Χούντας και την αρχή της μεταπολίτευσης.
Ο κ. Παπαχρήστος ανέφερε ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτέλεσε τη στροφή του πολιτεύματος στην Ελλάδα από τη βασιλεία – δικτατορία στη Δημοκρατία. Τόνισε, μάλιστα, ότι από την εξέγερση αυτή δεν δικαιώθηκε το «Ψωμί Παιδεία Ελευθερία», αφού ακόμα και σήμερα τα παιδιά φωνάζουν στους δρόμους «Ψωμί, Παιδεία Ελευθερία».
Κάνοντας μια αναδρομή στα χρόνια εκείνα, ο κ. Παπαχρήστος δήλωσε ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου ξεκίνησε αυθόρμητα και απέδειξε τι μπορούν να κάνουν οι νέοι σε μία κοινωνία μέσα σε τρεις ημέρες, όταν γίνονται ενεργοί πολίτες. Συγκεκριμένα ανέφερε: «Όταν μπήκαμε στο Πολυτεχνείο, καταλάβαμε ότι δεν αρκούν μόνο τα συνθήματα και πρέπει να αυτοοργανωθούμε. Εκεί υπήρξε η πρώτη Δημοκρατία. Τρομοκρατήσαμε τους τρομοκράτες».
Πρόσθεσε ακόμα ότι ο αγώνας αυτός που έγινε το 74’ ήταν ισάξιος με τον αγώνα του Μάη του 68’ στη Γαλλία και ότι ο ραδιοφωνικός σταθμός έπαιξε καθοριστικό ρόλο, έγινε η φωνή όλων των εξεγερμένων και ξεσήκωσε όλο τον κόσμο, για τον απλούστατο λόγο ότι ακούστηκε πανελλαδικά.
Ανέφερε χαρακτηριστικά πως όταν είπε στον ραδιοφωνικό σταθμό ότι «Ο αγώνας συνεχίζεται με τα όπλα που διαθέτει ο καθένας …» ένιωσε τη δύναμη ότι έπρεπε και μπορούσε να συνεχίσει και πως ο φόβος του έφυγε μόλις είπε τον εθνικό μας ύμνο. Δεν θα ξεχάσει ποτέ τη στιγμή που έφυγε από τον ραδιοφωνικό σταθμό, για να δει τι συνέβαινε στον ευρύτερο χώρο του Πολυτεχνείου, και είδε τους συμφοιτητές του, άλλους κρεμασμένους στα κάγκελα και άλλους πίσω από αυτά, να προτάσσουν τα στήθη τους στους αστυνομικούς. Και ήταν τότε που είδε πίσω από τους αστυνομικούς και τους στρατιώτες, στους οποίους απευθύνθηκε με το περίφημο: «Αδέρφια μας στρατιώτες…».
Ανάμεσα σε άλλα μας ανέφερε και την περίπτωση δύο φίλων του, τον Σταμούλη Κυριάκο και τον Λαζώτη Κώστα, που πήδηξαν τα κάγκελα, προκειμένου να διαπραγματευτούν με τους επικεφαλής των στρατιωτών, για να εισπράξουν την απάντηση: «Ο στρατός δεν διαπραγματεύεται». Δεν έκρυψε ότι υπήρχε φόβος στην καρδιά τους, αλλά αυτόν τον φόβο τον ενώσανε και τον κάνανε όπλο απέναντι στη δικτατορία.
Κλείνοντας, τόνισε ότι η Ελευθερία είναι ένα από τα πολυτιμότερα αγαθά του ανθρώπου και έχει μεγάλη σημασία ο τρόπος με τον οποίο την υπερασπίζεται κάποιος. Θεωρεί ακράδαντα πως οι νέοι έχουν τη δύναμη να αλλάξουν την κοινωνία, το έχουν αποδείξει εξάλλου πολλές φορές στο παρελθόν, και πως είναι η ελπίδα για το μέλλον του ανθρώπινου γένους. Αυτό που πρέπει να κάνουν είναι να σταματήσουν να έχουν την πεποίθηση πως: «Και να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε την κοινωνία δεν θα γίνει κάτι». Ποτέ δεν έγινε κάτι αμέσως, χωρίς κόπο και θυσίες.
Όσον αφορά τον ίδιο ανέφερε ότι σήμερα ασχολείται με τη συγγραφή ποιημάτων και θεατρικών κειμένων, θεωρώντας πως το γράψιμο είναι μία μορφή αντίστασης και πως έχει γίνει η ασπίδα προστασίας του.
Ευχαριστούμε από καρδιάς τον κ. Δ. Παπαχρήστου, που δέχθηκε να μας παραχωρήσει τη συνέντευξη. Υπήρξε μοναδική εμπειρία για εμάς, καθώς καταλάβαμε πως η φωνή του φοιτητή – εκφωνητή του Πολυτεχνείου δεν είναι μια φωνή που ανήκει μόνο στο παρελθόν. Το «Εδώ Πολυτεχνείο» δεν είναι ένα απλό σύνθημα, αλλά μια ζωντανή πρόκληση για κάθε γενιά να διεκδικήσει τα όνειρά της.
Επιμέλεια: Μαριάνα Βυζούκη, Φερενίκη Κοντογιάννη
