Λίγες ημέρες απέμειναν για την λήξη της φετινής σχολικής χρονιάς! Τι να πρωτοθυμηθώ! Στην αρχή το αναμενόμενο άγχος προς το άγνωστο και στην πορεία ένας ενθουσιασμός και μια χαρά! Όμορφα συναισθήματα! Ενδιαφέροντα μαθήματα!  Αρκετή γνώση και αρκετό διάβασμα! Η ηλεκτρονική εφημερίδα, οι μαθητικοί διαγωνισμοί καθώς και το πρόγραμμα e-twinning αποτέλεσαν για μένα σημαντικά σημεία δράσης καθώς μπόρεσα να προσεγγίσω θέματα που υπό άλλες συνθήκες δεν θα μου δινόταν η ευκαιρία να ασχοληθώ με αυτά! Τελειώνοντας, μόνο θετικές σκέψεις μου έρχονται στο μυαλό και εύχομαι η επόμενη χρονιά να είναι το ίδιο όμορφη και εποικοδομητική όπως η φετινή!!

Καλό καλοκαίρι!!!

   Φέτος αυτό που μου άρεσε περισσότερο στο σχολείο μου ήταν οι εκδρομές που πήγαμε. Με τις εκδρομές και τους περιπάτους δέθηκα πιο πολύ με τους φίλους μου και πέρασα φανταστικά μαζί τους. Πιστέυω πως οι εκδρομές και οι περίπατοι που κάναμε με το σχολείο ήταν ένα διάλειμμα από τα μαθήματα και τα κουραστικά εφτάωρα της καθημερινότητάς μας.

Επίσης αυτή ήταν η δεύτερη χρονιά που είμαι σε αυτό το σχολείο και η αλήθεια είναι πως φέτος γνώρισα καλύτερα το γυμνάσιο απο πολλές απόψεις. Κατανόησα περσσότερο τους κανόνες του, διεύρυνα τη σχέση μου με τους συμμαθητές και τους καθηγητές μου.

Τέλος ανεβαίνοντας στο τελευταίο σκαλί της διαδρομής μου στο γυμνάσιο νιώθω απέραντη χαρά για τα εφόδια που έχω αποκομίσει.

Οι περισσότεροι άνθρωποι επιθυμούν κάθε καλοκαίρι να ταξιδεύουν σε διαφορετικούς προορισμούς. Υπάρχουν πολλοί προορισμοί που μπορείς να πας, αλλά ο καλύτερος είναι η Σκιάθος.

Η Σκιάθος είναι νησί της Ελλάδας που βρίσκεται στο Αιγαίο πέλαγος, ανήκει στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Σποράδων και χωρίζεται δυτικά από την ηπειρωτική Ελλάδα με τον ομώνυμο δίαυλο και ανατολικά με τον δίαυλο Σκοπέλου. Είναι όμορφο, καταπράσινο, γραφικό και μεγάλο. Όταν κάποιος πάει Σκιάθο μπορεί να κάνει πολλά πράγματα και να ζήσει αξέχαστες εμπειρίες. Μπορείς να εντοπίσεις ξενοδοχεία κοντά σε θάλασσα είτε στο κέντρο της πόλης ανάλογα με τις προτιμήσεις σου.

Στη Σκιάθο υπάρχουν πολλά μαγαζάκια στα οποία μπορείς να αγοράσεις διαφορά αναμνηστικά δώρα για φίλους είτε για συγγενείς. Ακόμα μπορείς να κάνεις δραστηριότητες θάλασσας, αλλά και παιχνίδια για μικρούς και μεγάλους. Το μεσημέρι μπορείς να απολαύσεις το καλύτερο φαγητό της Σκιάθου, καθώς και όλα τα παραδοσιακά πιάτα με θέα τη θάλασσα ή το λιμάνι σε κάθε ταβέρνα που αντικρίζεις όταν πρωτοπερνάς. Ακόμα πρέπει να πας για κρουαζιέρα δυο ή περισσοτέρων ωρών στον περίγυρο της Σκιάθου. Τέλος, το βράδυ μπορείς να ετοιμαστείς για νυχτερινό μαγαζί με ζωντανή μουσική και χορό έτοιμη/ος να περάσεις αξέχαστα.

Κυρίως όμως η  Σκιάθος είναι ένα νησί στο οποίο μπορείς να ταξιδέψεις  με τους φίλους σου είτε  με τους συγγενείς σου ανεξαρτήτως εποχής καθώς πάντα θα περνάς υπέροχα σε εκείνο το μέρος.

Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια εκτός από αρνητικά έχουν και πολλές θετικές πλευρές που ωφελούν τα παιδιά. Αρχικά, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια συμβάλλουν στην κοινωνικοποίηση του παιδιού. Το παιδί που παίζει τέτοια παιχνίδια  δεν έχει τόσα πολλά προβλήματα με τις φιλίες και με τα αρνητικά συναισθήματα του γιατί  βρίσκει μια διέξοδο. Επιπλέον, το ψυχαγωγούν, του προσφέρουν νέες  γνώσεις ενώ παράλληλα μπορεί να επικοινωνεί με άτομα από όλο τον κόσμο.

Μέσα από τα ηλεκτρονικά παιχνίδια δημιουργείται ένας νέος, μαγικός, ευχάριστος κόσμος που ταξιδεύει το παιδί και το βοηθάει να ξεφύγει από τα προβλήματα που το απασχολούν. Έχουν πολύ όμορφα γραφικά, χρώματα και μουσική που ο παίκτης του παιχνιδιού νομίζει ότι βρίσκεται μέσα σε αυτό και ταξιδεύει σε μέρη που δεν έχει πάει ποτέ.

Κάποια παιχνίδια είναι γραμμένα σε άλλες γλώσσες,  οπότε έτσι το παιδί μπορεί να εξασκείται σε αυτή την γλώσσα και να μαθαίνει καινούργιες λέξεις. Υπάρχουν και πολλά παιδαγωγικά παιχνίδια που μορφώνουν το παιδί και μπορεί να αποκτήσει επιπλέον γνώσεις ανάλογα με το είδος του παιχνιδιού όπως για παράδειγμα παιχνίδια λέξεων,  παιχνίδια σχετικά με την αρχαιότητα και τις  επιστήμες  γενικότερα.

Ακόμα μέσα από κάποια παιχνίδια μπορείς να μιλάς και να παίζεις  με τους φίλους σου που βρίσκονται μακριά  η ακόμα και να κάνεις νέες φίλιες.  Τέλος, τα παιχνίδια βοηθούν πολύ στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού γιατί του μαθαίνουν να συνεργάζεται, να έχει ομαδικό πνεύμα και ταυτόχρονα να είναι πιο δυναμικό και ανεξάρτητο και να αγωνίζεται με επιμονή και υπομονή χωρίς να χάνει την ψυχραιμία του και να παρεκτρέπεται.

Κάθε μέρα το ίδιο όνειρο. Ο ίδιος σκοτεινός εφιάλτης παίζει σαν μια ανατριχιαστική ταινία τρόμου στο μυαλό μου. Εγώ και οι γονείς μου βρισκόμαστε στο αυτοκίνητο και ξαφνικά καταλήγουμε σε έναν γκρεμό. Ουρλιάζουμε από φόβο και στην συνέχεια δεν υπάρχει κανένα ουρλιαχτό, καμία φωνή. Μόνο απόλυτη ησυχία… Κοιτάζω τριγύρω μου πανικοβλημένη! Το αυτοκίνητο ήταν σε άθλια κατάσταση. Το βλέμμα μου πηγαίνει στα πόδια μου. Όμως, δεν μπορούσα να τα δω γιατί μια κατάμαυρη σκιά τα κάλυπτε… Κοιτάζω την μητέρα μου γεμάτη αίματα να χαροπαλεύει. Δεν μπορούσα να κλάψω, δεν μπορούσα! Ούτε λαλιά έβγαινε από το στόμα μου, ούτε δάκρυ από τα μάτια μου. Ένιωθα πως κάποιος είχε κλέψει τα συναισθήματά μου. Δεν ξέρω, δεν έμαθα ποτέ. Η μητέρα μου θα ζήσει, θα πεθάνει; Τρομάζω, φοβάμαι… ξυπνάω και την βλέπω δίπλα μου να μου χαμογελά. Τότε, όλες οι ανησυχίες μου εξαφανίζονται και της χαμογελάω.

Στα τέλη του Ιουνίου, θα πηγαίναμε στην Χαλκιδική για λίγες στιγμές καλοκαιρινής ξεγνοιασιάς. Όταν οι μέρες πλησίαζαν, ετοιμάζαμε τις βαλίτσες μας ενθουσιασμένοι. Σε αυτές, χώρεσαν αμέτρητα αντικείμενα και εκατοντάδες συναισθήματα… Περιμέναμε με ανυπομονησία να έρθει το Σάββατο.

Μια νύχτα πριν το ταξίδι, ο Μορφέας δεν κατάφερε να με ταξιδέψει στον μαγικό κόσμο των ονείρων. Σκέψεις τριγυρνούσαν στο μυαλό μου. Ένιωθα σαν ένα στιβαρό χέρι να έσφιγγε το στομάχι μου, ενώ η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Ένιωθα πως Σειρήνες πετούσαν γύρω από το μυαλό μου και ένα μαύρο σύννεφο στεκόταν πάνω από το κεφάλι μου. Μόλις κατάλαβα πως ένιωσε ο Οδυσσέας δεμένος στο κατάρτι, ακούγοντας το φοβερό τους τραγούδι. Αγχωμένος και ταυτόχρονα μαγεμένος! Είναι μαγικό πως οι σκέψεις αυτές μπορούν να σε στεναχωρήσουν, δίχως λογική, μονάχα με το ένστικτο.

Ησύχασα… Έκανα τον σταυρό μου με ευλάβεια και προσευχήθηκα στον Θεό να μας χαρίσει ένα χαρούμενο και ευλογημένο ταξίδι. Ακριβώς όπως έκανε και ο Οδυσσέας παρακαλώντας τους ουράνιους θεούς να τον βοηθήσουν να φτάσει στην Ιθάκη του.

Ύστερα από μερικά λεπτά κοιμήθηκα. Είδα ξανά το ίδιο όνειρο, το ίδιο ανατριχιαστικό όνειρο… Μα τώρα ήταν πιο έντονο, πιο ζωντανό. Αυτή την φορά, ξύπνησα και άρχισα να κλαίω… Δεν έχω φοβηθεί έτσι, ποτέ άλλοτε! Ακόμα και το πρώτο βράδυ που το είδα δεν ένιωσα ότι απειλούμαι. Μόνο τώρα! Είχα φοβηθεί τόσο που ξεκίνησα να περιφέρομαι στα δωμάτια του σπιτιού για να ελέγξω αν είναι όλοι ασφαλείς.

Άρχισα να παρατηρώ την μαμά μου. Την έβλεπα ανήσυχη. Τα μάτια της ήταν κατακόκκινα. Φαινόταν σαν να έκλαιγε προηγουμένως. Κουνούσε το πόδι της νευρικά. Κοίταζε τον πατέρα μου με ένα χαμένο βλέμμα. Τους καλημέρισα. Δεν πήρα καμία απάντηση. Ήταν αφηρημένοι. Ετοίμασα το τσάι μου και κάθισα έξω. Δεν μιλούσα, δεν μιλούσαν. Ήμασταν όλοι χαμένοι στον δικό μας κόσμο, ο καθένας με διαφορετικές σκέψεις.

Τότε, ξύπνησε ο αδερφός μου και αρχίσαμε να ετοιμαζόμαστε. Σε λίγο ξεκινήσαμε για την Χαλκιδική. Ο αδερφός μου οδηγούσε. Το ραδιόφωνο έπαιζε ξένη μουσική. Ο πατέρας μου καθόταν δίπλα του και διάβαζε μια εφημερίδα. Εγώ καθόμουν στα πίσω καθίσματα μαζί με την μητέρα μου. Κοιτούσα έξω από το παράθυρο τη θέα, χαμένη στις χθεσινοβραδινές μου σκέψεις. Κοίταξα τριγύρω μου. Ένιωθα πως έχω ξαναδεί το συγκεκριμένο τοπίο και πως η οικογένειά μου είχε καθίσει σε αυτές τις θέσεις…

Αγχώθηκα, γιατί ακριβώς έτσι καθόμασταν και στον εφιάλτη. Μετά από αρκετή ώρα φτάσαμε στην κοιλάδα των Τεμπών. Στο δρόμο υπήρχαν αρκετές στροφές. Ζαλιζόμουν αρκετά κι έτσι πρότεινα στον αδερφό μου να σταματήσει για να φάμε κάτι. Ο αδερφός μου πατούσε το φρένο, αλλά το αυτοκίνητο δεν σταματούσε. Συνέχισε να το πατά με μανία… Ξαφνικά, γκρεμός. Κατευθυνόμαστε προς τα εκεί χωρίς φρένα.

Όταν πλησιάζαμε στο γκρεμό, κοιταχτήκαμε γεμάτοι από πανικό. Κρατήσαμε ο ένας το χέρι του άλλου, ενώ κλαίγαμε από φόβο. Η μητέρα μου χαμογέλασε και με συμβούλεψε: «Μην σταματήσεις ποτέ να χαμογελάς. Για χάρη μας! Μην χωριστείτε ποτέ με τον αδερφό σου! Και να θυμάσαι πως εγώ και ο πατέρας σου θα είμαστε πάντα δίπλα σας κι ας μην μας βλέπετε». Η μαμά μου μιλούσε λες και ήξερε ότι θα πεθάνει… Κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον για τελευταία φορά και κλείσαμε τα μάτια μας για να μην αντικρίσουμε αυτό που θα συνέβαινε. Δεν σταματήσαμε να κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου ακόμα κι όταν πέφταμε.

Αργότερα, άνοιξα τα μάτια μου και ξεκίνησα να βήχω από την σκόνη που είχε σηκωθεί. Άρχισα να πιάνω το πρόσωπο και το σώμα μου για να ελέγξω αν είμαι εντάξει. Όταν όμως έπιασα τα πόδια μου, δεν ένιωθα τίποτα. Στην αρχή, δεν έδωσα σημασία… Μετά κοίταξα τριγύρω. Είδα την μητέρα μου και τον πατέρα μου γεμάτους αίματα. Έλεγξα τους σφυγμούς τους, αλλά ήταν νεκροί! Ουρλιάζω! Κλαίω! Ο αδερφός μου κατάφερε να επιζήσει. Γεμάτος γρατζουνιές με κοίταξε με απελπισία και μου είπε: «Είναι νεκροί!».

Προσπάθησα να βγω από το αυτοκίνητο, αλλά μάταια. Τα πόδια μου ήταν άχρηστα πλέον. Τότε, ο αδερφός μου με τράβηξε έξω και με πήρε στους ώμους του. Το μόνο που μπορούσα να διακρίνω από τα συντρίμμια του αυτοκινήτου ήταν το χέρι της μητέρας μου. Επέστρεψα ξανά στο αυτοκίνητο σέρνοντας το σώμα μου ως εκεί και άρχισα να το φιλάω μέχρι που λιποθύμησα.

Όταν ξύπνησα, είχαν περάσει πια μήνες. Μόλις άνοιξα τα μάτια μου, ο αδερφός μου στεκόταν στο προσκεφάλι μου και μου είπε: «Τώρα ξεκινά η δική σου Οδύσσεια, μικρή μου, αλλά θα το παλέψουμε μαζί». Οι γιατροί μου ανακοίνωσαν πως δεν θα μπορούσα να περπατήσω ποτέ ξανά.

Σοκ. Άρνηση. «Πώς θα κινούμαι; Πώς θα δουλεύω; Πώς θα βγαίνω έξω; Θα έχω φίλους; Κι αν δεν με κάνει κανείς παρέα; Πώς θα συνεχίσω τη ζωή μου από εδώ και πέρα;» Όλα αυτά μου φαινόντουσαν βουνό. Ένιωθα σαν τον Οδυσσέα που πάλευε με την αγριεμένη θάλασσα του Ποσειδώνα και τα κατάφερε. Αυτή η σκέψη ήταν όμως που με βοήθησε να κρατηθώ στη ζωή και να μην τα παρατήσω.

Σήμερα εργάζομαι ως κοινωνική λειτουργός σε μια δομή για παιδιά και ενήλικες με κινητικά προβλήματα. Παρ’ όλες τις δυσκολίες, δεν άφησα τη ζωή να με προσπεράσει και τίποτα δεν με σταμάτησε από το να φτάσω στο τέλος στη δική μου Ιθάκη.

Με τον όρο Bullying εννοούμε τον λεκτικό, σωματικό ή διαδικτυακό εκφοβισμό που δέχεται συστηματικά και επανειλημμένα ένα παιδί από ένα ή περισσότερα άτομα. Ο λόγος που ένα παιδί ή ένας έφηβος δέχεται το bullying και παρ΄όλα αυτά δεν αντιδρά είναι γιατί φοβάται να μιλήσει. Φοβάται, γιατί δεν θέλει να του κάνουν κακό ή να τον εξευτελίσουν ξανά μπροστά σε κόσμο. Για αυτό το λόγο, δεν ζητά βοήθεια από κανέναν άνθρωπο που ενδεχομένως να μπορούσε να τον βοηθήσει με αποτέλεσμα οι άσχημες πράξεις που γίνονται σε αυτόν να επαναλαμβάνονται  και οι «θύτες» να μην σταματάνε να τον ευτελίζουν και να τον ταπεινώνουν με κάθε ευκαιρία.

Με τον όρο bullying εννοούμε τον εκφοβισμό σε όλες τις μορφές του που μπορεί να είναι σωματικός, λεκτικός, ψυχολογικός, συναισθηματικός, ηλεκτρονικός.

Ο σχολικός εκφοβισμός – bullying είναι ένα διεθνές φαινόμενο με το οποίο ένα παιδί ή ένας έφηβος θέλει να βλάψει κάποιον γνωστό του εντός  και εκτός του σχολικού χώρου. Τι οδηγεί όμως ένα παιδί σε αυτήν τη συμπεριφορά; Οι λόγοι είναι πάρα πολλοί. Το παιδί «θύτης» συνήθως έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλές σε σχέση με τα αλλά παιδιά. Αισθάνεται δυνατό όταν κάνει τα άλλα παιδιά να νιώσουν αδύναμα. Τα  χτυπάει για να χαλάσει την ωραία τους εικόνα, τα κακοποιεί λεκτικά για να τους ρίξει την ψυχολογία. Νιώθει καλά με τον πόνο των άλλων παιδιών, αλλά πίσω από όλα βρίσκεται η ανάγκη του για αποδοχή. Κάνει τα πάντα για να έχει οπαδούς που το αναγνωρίζουν και το σέβονται.  Αυτοί που ασκούν αυτού του είδους τη βία είναι πρώτα οι ίδιοι θύματα αφού συχνά  μεγαλώνουν σε οικογένειες που τους κτυπούν και τους παραμελούν και κάνουν το ίδιο και στους άλλους,  γιατί  αυτό θεωρούν ότι είναι αποδεκτό. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση δημιουργείται σε άτομα που μεγαλώνουν σε περιβάλλον που απαιτεί, ελέγχει και χρησιμοποιεί αυταρχικές μεθόδους αγωγής με αποτέλεσμα το παιδί να  θέλει  να νιώσει ένα αίσθημα επιβεβαίωσης της δύναμής του και να ευχαριστιέται όταν τους κακομεταχειρίζεται. Για κάποιον που έχει μεγαλώσει σε μια οικογένεια όπου υπάρχουν μόνο  αδύναμοι και δυνατοί είναι σίγουρο ότι δεν  υπάρχει κάτι ενδιάμεσο, δεν υπάρχει ισότητα. Πιστεύει πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή: ή θα είναι με τους νικητές ή με τους χαμένους. Βέβαια, υπάρχουν και οι «θύτες» που προέρχονται από πολύ ανεκτικές οικογένειες δηλαδή από γονείς που δεν δέχονται και  δικαιολογούν την παραβατική συμπεριφορά του παιδιού τους.

Για αυτό λοιπόν θα πρέπει να δούμε τι οδηγεί ένα παιδί σε αυτή τη συμπεριφορά. Αν του φερθούμε με σκληρότητα και έχει στο σχολείο και στις παρέες παρόμοια αντιμετώπιση με εκείνη που έχει και στο σπίτι, τότε σιγουρά δεν το βοηθάμε. Για να αλλάξει η συμπεριφορά του  παιδιού απέναντι στους άλλους μάλλον χρειάζεται να του δείξουμε έναν άλλον κόσμο. Χωρίς καλούς και κακούς, νικητές και χαμένους, ισχυρούς και αδύναμους. Είμαστε όλοι ίσοι και βοηθάμε ο ένας τον άλλον.

Όταν γίνεσαι μάρτυρας σε ένα περιστατικό εκφοβισμού πρέπει να ακολουθήσεις την συνείδησή σου και να κάνεις το σωστό. Ποιο είναι όμως το σωστό; Ο ρόλος του θεατή μια τέτοιας κατάστασης είναι σημαντικός και οφείλει να δράσει γρήγορα προτού γίνει το κακό.

Αρχικά, αν είσαι παρών ή παρούσα σε ένα τέτοιο γεγονός, δεν πρέπει να γελάσεις καθώς μια τέτοια στάση πιθανόν να ενθαρρύνει τον θύτη. Ακόμη, πρέπει να επικοινωνήσεις με κάποιον ενήλικα ή καθηγητή ο οποίος μπορεί να δράσει έγκαιρα  και με τον κατάλληλο τρόπο. Επιπλέον, έχεις τη δυνατότητα – εφόσον το επιθυμείς και δεν φοβάσαι ή δεν είσαι σε κίνδυνο- να πάρεις το μέρος του θύματος και να σταματήσεις επιτόπου τον εκφοβισμό.  Τέλος,  μπορείς να προτείνεις στα θύματα διάφορα κέντρα αντιμετώπισης όπως η Γραμμή SOS 1056 η οποία είναι διαθέσιμη πανελλαδικά, 24ώρες το 24ωρο, 365 ημέρες το χρόνο που μπορείς να επικοινωνήσεις με κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους.

Συνοψίζοντας, το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού είναι ανεπίτρεπτο στις μέρες μας και όλοι πρέπει να αναλάβουμε ενεργό δράση για την εξάλειψή του.

Ο Μετίν και η οικογένεια του μόλις μετακόμισαν από την Τουρκία στην Ελλάδα και οι γονείς του πήγαν να τον γράψουν στο νέο του σχολείο στη Αθήνα. Ήταν πολύ ενθουσιασμένος με το καινούργιο του σχολείο μέχρι που το επισκέφτηκε για πρώτη φορά.

Ήταν ολομόναχος και  κανένας δεν τον έκανε παρέα. Γύρισε σπίτι του πολύ στεναχωρημένος και δεν ήθελε να ξαναπάει στο σχολείο του. Η μητέρα του όμως με πολλά παρακάλια κατάφερε να τον πείσει και όντως την επόμενη μέρα μια παρέα παιδιών τον πλησίασε. Ήταν μια μεγάλη παρέα αγοριών της Δευτέρας τάξης που ήθελαν να τον πλησιάσουν για να τον γνωρίσουν καλύτερα. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ο μικρός Μετίν ήταν πολύ χαρούμενος με την καινούργια του παρέα και περνούσαν ευχάριστα τα διαλείμματά τους.

Το καλοκαίρι πέρασε και η παρέα χωρίστηκε ώστε ο καθένας να περάσει ένα ευχάριστο διάστημα με την οικογένειά του. Το φθινόπωρο έφτασε και τα σχολεία άνοιξαν. Όλη η παρέα των αγοριών ήταν χαρούμενη που θα ξαναβρίσκονταν όλοι μαζί. Πιο χαρούμενος όμως ήταν ο μικρός Μετίν , ο οποίος δεν μπορούσε να φανταστεί αυτό που θα συνέβαινε…

Όταν ξαναβρέθηκε η παρέα κάτι είχε αλλάξει. Τα αγόρια είχαν γίνει πολύ ψυχρά και επιθετικά προς τον Μετίν. Του μιλούσαν συνεχώς άσχημα και τον μείωναν. Στην αρχή ο Μετίν νόμιζε πως τον κορόιδευαν για πλάκα και δεν τον πείραζε,  αλλά μέρα με την μέρα αυτό αυξανόταν και πήγαινε σπίτι του στεναχωρημένος. Η μητέρα του έβλεπε τον γιο της στεναχωρημένο και προσπαθούσε να καταλάβει τι γινόταν στο σχολείο… Αφού έβλεπε ότι η κατάσταση του γιου της χειροτέρευε, μια μέρα αποφάσισε να πάει η ίδια στο σχολείο του παιδιού της να μάθει τι συμβαίνει.. Τότε αντίκρισε τους «φίλους» του να τον ενοχλούν, που όπως ήταν φυσικό,  την εξαγρίωσε και έφυγε με προορισμό το σπίτι της για να περιμένει τον Μετίν θέλοντας να του μιλήσει…

Όταν τελείωσε το σχολείο και ο μικρός πήγε στο σπίτι του βρήκε την μητέρα του να τον περιμένει  με σοβαρό ύφος.

-Γεια σου αγάπη μου πως πήγε το σχολείο;;

-Καλά, μαμά.

-Γιατί μου λες ψέματα; Ξέρω πως οι φίλοι σου σε κοροϊδεύουν και το διαπίστωσα σήμερα που ήρθα κρυφά στο σχολείο σου..

-Μα δεν με κοροϊδεύουν! Είναι φίλοι μου και δεν θα το έκαναν ποτέ αυτό.

-Αγάπη μου αυτοί δεν είναι φίλοι σου ..  αυτός που σε ζηλεύει και προσπαθεί να σε μειώσει για να νιώσει αυτός καλύτερα δεν είναι φίλος, φίλος είναι αυτός που σε αγαπάει και σε εκτιμάει για αυτό που είσαι και όχι για αυτό που θα ήθελε να είσαι. Για αυτό καλύτερα να απομακρυνθείς από αυτά τα παιδιά και να βρεις κάποιον άλλον να κάνεις παρέα!! Σίγουρα θα βρεις κάποιον που θα σε αγαπάει και θα σε εκτιμάει για αυτό που είσαι. Υπάρχει ο ιδανικός φίλος για σένα απλά μέχρι στιγμής δε σας δόθηκε η ευκαιρία να γνωριστείτε.

Ο Μετίν κατάλαβε τα λόγια της μητέρας του και απομακρύνθηκε από την παρέα που τον έκανε να νιώθει άσχημα. Ακούγοντας τις συμβουλές της μητέρας του βρήκε ένα άλλο παιδί από την τρίτη τάξη που τον αγαπούσε πραγματικά, τον σεβόταν και μαζί δημιούργησαν αξέχαστες αναμνήσεις.

Αυτή η ιστορία έκανε τον Μετίν να καταλάβει πως φίλος, δεν μπορεί να γίνει ο οποιοσδήποτε που θα γνωρίσει και ότι την προσοχή του την αξίζουν μόνο άτομα που τον σέβονται. Ύστερα από αυτό το περιστατικό – που αποτέλεσε μάθημα για τον Μετίν- ο Μετίν ζει χαρούμενος χωρίς να πιστεύει πως φίλος του θα είναι κάποιος δημοφιλής που θα τον εκμεταλλεύεται και θα τον κάνει παρέα με σκοπό να τον κοροϊδεύει και να γελάει εις βάρος του.