Λίγες ημέρες απέμειναν για την λήξη της φετινής σχολικής χρονιάς! Τι να πρωτοθυμηθώ! Στην αρχή το αναμενόμενο άγχος προς το άγνωστο και στην πορεία ένας ενθουσιασμός και μια χαρά! Όμορφα συναισθήματα! Ενδιαφέροντα μαθήματα!  Αρκετή γνώση και αρκετό διάβασμα! Η ηλεκτρονική εφημερίδα, οι μαθητικοί διαγωνισμοί καθώς και το πρόγραμμα e-twinning αποτέλεσαν για μένα σημαντικά σημεία δράσης καθώς μπόρεσα να προσεγγίσω θέματα που υπό άλλες συνθήκες δεν θα μου δινόταν η ευκαιρία να ασχοληθώ με αυτά! Τελειώνοντας, μόνο θετικές σκέψεις μου έρχονται στο μυαλό και εύχομαι η επόμενη χρονιά να είναι το ίδιο όμορφη και εποικοδομητική όπως η φετινή!!

Καλό καλοκαίρι!!!

   Φέτος αυτό που μου άρεσε περισσότερο στο σχολείο μου ήταν οι εκδρομές που πήγαμε. Με τις εκδρομές και τους περιπάτους δέθηκα πιο πολύ με τους φίλους μου και πέρασα φανταστικά μαζί τους. Πιστέυω πως οι εκδρομές και οι περίπατοι που κάναμε με το σχολείο ήταν ένα διάλειμμα από τα μαθήματα και τα κουραστικά εφτάωρα της καθημερινότητάς μας.

Επίσης αυτή ήταν η δεύτερη χρονιά που είμαι σε αυτό το σχολείο και η αλήθεια είναι πως φέτος γνώρισα καλύτερα το γυμνάσιο απο πολλές απόψεις. Κατανόησα περσσότερο τους κανόνες του, διεύρυνα τη σχέση μου με τους συμμαθητές και τους καθηγητές μου.

Τέλος ανεβαίνοντας στο τελευταίο σκαλί της διαδρομής μου στο γυμνάσιο νιώθω απέραντη χαρά για τα εφόδια που έχω αποκομίσει.

Στο σχολείο μας υπάρχουν πολλά εξωσχολικά προγράμματα, αλλά αυτό που ξεχωρίζει, κατά τη γνώμη μου, είναι το σχολικό πρόγραμμα που ονομάζεται “Γνώση Εις Τον Κύβο”. Στο πρόγραμμα αυτό, οι ίδιοι οι μαθητές ετοιμάζουν ένα παιχνίδι, έτσι ώστε να κινήσουν το ενδιαφέρον των ενηλίκων και των μαθητών, στις θετικές επιστήμες, δηλαδή τα Μαθηματικά, την Βιολογία, την Χημεία, την Γεωγραφία και την Φυσική.

Για να τραβήξουν, ακόμα περισσότερο, το ενδιαφέρον των παιδιών του προγράμματος αυτού, οι υπεύθυνοι καθηγητές σχεδίασαν ένα εκπληκτικό ταξίδι στην χώρα που φημίζεται για τις πεντανόστιμες σοκολάτες και για τις τραγανές τηγανητές πατάτες: το Βέλγιο! Τα παιδιά, λοιπόν μαζί με τους καθηγητές, συνοδευόμενοι από μία έμπειρη ξεναγό έζησαν μια αξέχαστη εμπειρία σε τρεις μαγευτικές πόλεις του Βελγίου: την παραμυθένια Bruges, την επιβλητική Γάνδη και τις πασίγνωστες Βρυξέλλες. Δεν περιοριστήκαμε μόνο σε αυτές τις πόλεις του Βελγίου. Επισκεφθήκαμε και την πρωτεύουσα της Ολλανδίας: το μαγευτικό Άμστερνταμ.

Αρχικά, την πρώτη μέρα φτάσαμε στο αεροδρόμιο “Ελ. Βενιζέλος”. Τότε, τα συναισθήματα άρχισαν να μπλέκονται μεταξύ τους! Αυτά που υπερίσχυαν όμως ήταν η χαρά και ο ενθουσιασμός. Αποχαιρετήσαμε τους γονείς μας σε ένα κλίμα απερίγραπτης συγκίνησης και αφήσαμε τις βαλίτσες μας για το τσεκ ιν. Πέρασαν περίπου δύο ώρες, και η μεγάλη στιγμή έφτασε! Μπήκαμε στο αεροπλάνο και καθίσαμε στις θέσεις που έδειχνε το εισιτήριό μας. Είκοσι λεπτά μετά το αεροπλάνο απογειώθηκε. Μετά από περίπου τρεις ώρες προσγειώθηκαμε στο Αεροδρόμιο των Βρυξελλών όπου μας περίμενε το πούλμαν για να μας μεταφέρει στην Bruges. Η εκδρομή μας ξεκίνησε στο Begijnhof. Ένας περίβολος, που αποτελούσε σχεδόν μια πόλη από μόνη της, όπου χήρες ή γυναίκες που δεν είχαν πλέον τη δυνατότητα να παντρευτούν, στεγάζονταν εκεί και αφοσίωναν την ψυχή τους στον Θεό. Καθώς αυτά τα αρχοντικά ήταν αυτόνομα και πολλαπλασιάζονταν στην πόλη, η Εκκλησία αποφάσισε να τα κλείσει, κατηγορώντας αυτές τις κοινότητες για αίρεση. Ο περίβολος σχηματίζει μια μεγάλη κεντρική αυλή με πάρκο και κήπους όπου υπάρχει η Εκκλησία της Αγίας Ελισάβετ της Ουγγαρίας. Κοντά στην Εκκλησία της Αγίας Ελισάβετ, υπάρχει η Εκκλησία της Παναγίας. Ο πύργος του ναού, ύψους 115, 6 μέτρων παραμένει η ψηλότερη κατασκευή της πόλης και έχει χαρακτηριστεί ως ο ψηλότερος τούβλινος πύργος στον κόσμο.  Ύστερα, φάγαμε σε μια πιτσαρία στην Grote Markt. Το βράδυ επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο και μετά, κάναμε μια νυχτερινή βόλτα στην Grand-Place των Βρυξελλών.

Την δεύτερη μέρα πήραμε το πρωινό μας και έπειτα κατεβήκαμε στη ρεσεψιόν για μία σύντομη ενημέρωση για το πρόγραμμα μας από την ξεναγό, την κυρία Βιολέτα. Έπειτα φύγαμε από το ξενοδοχείο και πήγαμε στο Atomium. Το Atomium, είναι

ένα μουσείο, που αναπαριστά την κυψελίδα ενός κρυστάλλου σιδήρου, μεγεθυμένη κατά 165 δισεκατομμύρια φορές. Κατασκευάστηκε για την Παγκόσμια Έκθεση των Βρυξελλών, το 1958 από τα αδέρφια André και Jean Polak. Για να μπορέσει να μεταφερθεί κανείς από τη μία μπάλα χάλυβα στην άλλη υπάρχουν κυλιόμενες σκάλες που προσφέρουν ένα show από φωτορυθμικά, που σε ταξιδεύουν σε μία ταινία επιστημονικής φαντασίας, όμοια με το “Star Wars”. Αφιερωμένο στους νεαρούς επισκέπτες του αξιοθεατου είναι το ανατριχιαστικό: “Έχω Δει Το Μέλλον”. Για να μεταφερθεί κανείς στο Πανόραμα του Atomium, θα πρέπει να πάρει το ασανσέρ. Από την θέα που κόβει την ανάσα, μπορεί κανείς να διακρίνει, ένα συνεδριακό κέντρο, το πάρκο “Mini Europe”, στο οποίο υπάρχουν μνημεία ευρωπαϊκών χωρών σε μινιατούρες. Μόλις ολοκληρώσαμε την περιήγηση στο Atomium κατευθυνθήκαμε στη Γάνδη. Η Γάνδη είναι μία από τις αρχαιότερες πόλεις του Βελγίου. Είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας της Ανατολικής Φλάνδρας, ενώ είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στη χώρα, μετά τις Βρυξέλλες και την Αμβέρσα. Επιπλέον, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη Φλάνδρα μετά την Αμβέρσα. Εμείς είδαμε πολλά και ενδιαφέροντα κτίρια της πόλης όπως το Βασιλικό Ολλανδικό Θέατρο της Γάνδης, το Δημαρχείο της πόλης, τον Καθεδρικό Ναό της Γάνδης και έναν χώρο συναυλιών που οι Βέλγοι αποκαλούν “Stadshal”. Ακόμη, περάσαμε από το Παλιό Ταχυδρομείο, που μπορεί να συγκριθεί με ένα κάστρο του Μεσαίωνα και το σημείο που μπορεί κανείς να περάσει στην παλιά ψαραγορά. Το Κωδωνοστάσιο της Γάνδης ύψους 91 μέτρων είναι το ψηλότερο καμπαναριό του Βελγίου. Καθώς περπατάει κανείς στους παραμυθένιους, πέτρινους δρόμους της Γάνδης, ξεπροβάλλει η Εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ και η γέφυρα που οδηγεί στην εκκλησία αυτή. Συνεχίζοντας τον δρόμο αυτό, εμφανίζεται, σαν από μηχανής θεός, το Κάστρο της Γάνδης που χτίστηκε το 1180. Κάποτε, υπήρξε έδρα του διοικητή της Φλαμανδίας, ενώ αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως δικαστήριο και φυλακή. Μετά από αυτή την περιήγηση στη Γάνδη, επιστρέψαμε στις Βρυξέλλες, όπου κάναμε μία σύντομη περιήγηση στην πόλη με τις αγαπημένες μας καθηγήτριες. Κουρασμένοι επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο, για να κοιμηθούμε καθώς η επόμενη μέρα θα ήταν γεμάτη.

Την τρίτη μέρα, πήγαμε στο Άμστερνταμ περπατήσαμε στα όμορφα σοκάκια της πόλης και μετά πήραμε το ηλεκτρικό τραμ για να πάμε στο Μουσείο Van Gogh όπου εκεί είδαμε ξεχωριστούς πίνακες του Vincent Van Gogh.  Η απόφαση να πάρουμε τα μέσα για τη μετακίνησή μας, ήταν και η κύρια αφορμή, για να γνωρίσουμε καλύτερα την πρωτεύουσα της Ολλανδίας. Το βράδυ επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο και έχοντας αρκετή όρεξη βγήκαμε ξανά για να ανακαλύψουμε νέες πτυχές της Grand-Place. Τότε είδαμε και το μοναδικό συντριβάνι Manneken Pis, που αναπαριστά ένα αγοράκι που ουρεί. Πραγματικά, άξιζε, γιατί κοντά στο συντριβάνι, υπήρχε και το γύρισμα μιας ταινίας! Εξουθενωμένοι από την περιήγησή μας πήγαμε στο ξενοδοχείο και κοιμηθήκαμε σαν πουλάκια.

Την τέταρτη μέρα πήγαμε στο ευρωκοινοβούλιο των Βρυξελλών. Εκεί, μια ευγενέστατη κυρία μας μίλησε για την Ιστορία της Ευρώπης και την δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε μία αίθουσα που βρισκόταν στο τέταρτο όροφο. Καταλαβαίνετε πώς κουραστήκαμε πολύ, επειδή οι σκάλες ήταν ατελείωτες! Στον δρόμο για το Ευρωκοινοβούλιο, αλλά και στο δρόμο για το αεροδρόμιο, η κυρία Βιολέτα περιέγραφε τα κτίρια που περνούσαμε λέγοντας λίγα πράγματα για αυτά. Το απόγευμα πήγαμε στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών και το βράδυ φτάσαμε στην αθήνα. Στην Αθήνα αποχαιρετιστήκαμε με τη λατρεμένη μας ξεναγό και το σχολείο που μας συνόδευε.

Αυτή ήταν η αρχή για άλλα όμορφα ταξίδια στο εξωτερικό. Όπως καταλαβαίνετε, οι καθηγητές μας κα κατ’ επέκταση οι γονείς μας μας έδωσαν μια μοναδική ευκαιρία, να ταξιδέψουμε στο εξωτερικό από την εφηβεία! Πραγματικά, τους ευχαριστούμε πολύ μέσα από την καρδιά μας. Αυτή ήταν μια εκδρομή που δεν θα ξεχάσει ποτέ, κανείς μας!

Σας ευχαριστούμε κα Γώγου, κα Καραφώτη και κα Σώρρα! ☺️

Οι περισσότεροι άνθρωποι επιθυμούν κάθε καλοκαίρι να ταξιδεύουν σε διαφορετικούς προορισμούς. Υπάρχουν πολλοί προορισμοί που μπορείς να πας, αλλά ο καλύτερος είναι η Σκιάθος.

Η Σκιάθος είναι νησί της Ελλάδας που βρίσκεται στο Αιγαίο πέλαγος, ανήκει στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Σποράδων και χωρίζεται δυτικά από την ηπειρωτική Ελλάδα με τον ομώνυμο δίαυλο και ανατολικά με τον δίαυλο Σκοπέλου. Είναι όμορφο, καταπράσινο, γραφικό και μεγάλο. Όταν κάποιος πάει Σκιάθο μπορεί να κάνει πολλά πράγματα και να ζήσει αξέχαστες εμπειρίες. Μπορείς να εντοπίσεις ξενοδοχεία κοντά σε θάλασσα είτε στο κέντρο της πόλης ανάλογα με τις προτιμήσεις σου.

Στη Σκιάθο υπάρχουν πολλά μαγαζάκια στα οποία μπορείς να αγοράσεις διαφορά αναμνηστικά δώρα για φίλους είτε για συγγενείς. Ακόμα μπορείς να κάνεις δραστηριότητες θάλασσας, αλλά και παιχνίδια για μικρούς και μεγάλους. Το μεσημέρι μπορείς να απολαύσεις το καλύτερο φαγητό της Σκιάθου, καθώς και όλα τα παραδοσιακά πιάτα με θέα τη θάλασσα ή το λιμάνι σε κάθε ταβέρνα που αντικρίζεις όταν πρωτοπερνάς. Ακόμα πρέπει να πας για κρουαζιέρα δυο ή περισσοτέρων ωρών στον περίγυρο της Σκιάθου. Τέλος, το βράδυ μπορείς να ετοιμαστείς για νυχτερινό μαγαζί με ζωντανή μουσική και χορό έτοιμη/ος να περάσεις αξέχαστα.

Κυρίως όμως η  Σκιάθος είναι ένα νησί στο οποίο μπορείς να ταξιδέψεις  με τους φίλους σου είτε  με τους συγγενείς σου ανεξαρτήτως εποχής καθώς πάντα θα περνάς υπέροχα σε εκείνο το μέρος.

Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια εκτός από αρνητικά έχουν και πολλές θετικές πλευρές που ωφελούν τα παιδιά. Αρχικά, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια συμβάλλουν στην κοινωνικοποίηση του παιδιού. Το παιδί που παίζει τέτοια παιχνίδια  δεν έχει τόσα πολλά προβλήματα με τις φιλίες και με τα αρνητικά συναισθήματα του γιατί  βρίσκει μια διέξοδο. Επιπλέον, το ψυχαγωγούν, του προσφέρουν νέες  γνώσεις ενώ παράλληλα μπορεί να επικοινωνεί με άτομα από όλο τον κόσμο.

Μέσα από τα ηλεκτρονικά παιχνίδια δημιουργείται ένας νέος, μαγικός, ευχάριστος κόσμος που ταξιδεύει το παιδί και το βοηθάει να ξεφύγει από τα προβλήματα που το απασχολούν. Έχουν πολύ όμορφα γραφικά, χρώματα και μουσική που ο παίκτης του παιχνιδιού νομίζει ότι βρίσκεται μέσα σε αυτό και ταξιδεύει σε μέρη που δεν έχει πάει ποτέ.

Κάποια παιχνίδια είναι γραμμένα σε άλλες γλώσσες,  οπότε έτσι το παιδί μπορεί να εξασκείται σε αυτή την γλώσσα και να μαθαίνει καινούργιες λέξεις. Υπάρχουν και πολλά παιδαγωγικά παιχνίδια που μορφώνουν το παιδί και μπορεί να αποκτήσει επιπλέον γνώσεις ανάλογα με το είδος του παιχνιδιού όπως για παράδειγμα παιχνίδια λέξεων,  παιχνίδια σχετικά με την αρχαιότητα και τις  επιστήμες  γενικότερα.

Ακόμα μέσα από κάποια παιχνίδια μπορείς να μιλάς και να παίζεις  με τους φίλους σου που βρίσκονται μακριά  η ακόμα και να κάνεις νέες φίλιες.  Τέλος, τα παιχνίδια βοηθούν πολύ στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού γιατί του μαθαίνουν να συνεργάζεται, να έχει ομαδικό πνεύμα και ταυτόχρονα να είναι πιο δυναμικό και ανεξάρτητο και να αγωνίζεται με επιμονή και υπομονή χωρίς να χάνει την ψυχραιμία του και να παρεκτρέπεται.

Κάθε μέρα το ίδιο όνειρο. Ο ίδιος σκοτεινός εφιάλτης παίζει σαν μια ανατριχιαστική ταινία τρόμου στο μυαλό μου. Εγώ και οι γονείς μου βρισκόμαστε στο αυτοκίνητο και ξαφνικά καταλήγουμε σε έναν γκρεμό. Ουρλιάζουμε από φόβο και στην συνέχεια δεν υπάρχει κανένα ουρλιαχτό, καμία φωνή. Μόνο απόλυτη ησυχία… Κοιτάζω τριγύρω μου πανικοβλημένη! Το αυτοκίνητο ήταν σε άθλια κατάσταση. Το βλέμμα μου πηγαίνει στα πόδια μου. Όμως, δεν μπορούσα να τα δω γιατί μια κατάμαυρη σκιά τα κάλυπτε… Κοιτάζω την μητέρα μου γεμάτη αίματα να χαροπαλεύει. Δεν μπορούσα να κλάψω, δεν μπορούσα! Ούτε λαλιά έβγαινε από το στόμα μου, ούτε δάκρυ από τα μάτια μου. Ένιωθα πως κάποιος είχε κλέψει τα συναισθήματά μου. Δεν ξέρω, δεν έμαθα ποτέ. Η μητέρα μου θα ζήσει, θα πεθάνει; Τρομάζω, φοβάμαι… ξυπνάω και την βλέπω δίπλα μου να μου χαμογελά. Τότε, όλες οι ανησυχίες μου εξαφανίζονται και της χαμογελάω.

Στα τέλη του Ιουνίου, θα πηγαίναμε στην Χαλκιδική για λίγες στιγμές καλοκαιρινής ξεγνοιασιάς. Όταν οι μέρες πλησίαζαν, ετοιμάζαμε τις βαλίτσες μας ενθουσιασμένοι. Σε αυτές, χώρεσαν αμέτρητα αντικείμενα και εκατοντάδες συναισθήματα… Περιμέναμε με ανυπομονησία να έρθει το Σάββατο.

Μια νύχτα πριν το ταξίδι, ο Μορφέας δεν κατάφερε να με ταξιδέψει στον μαγικό κόσμο των ονείρων. Σκέψεις τριγυρνούσαν στο μυαλό μου. Ένιωθα σαν ένα στιβαρό χέρι να έσφιγγε το στομάχι μου, ενώ η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Ένιωθα πως Σειρήνες πετούσαν γύρω από το μυαλό μου και ένα μαύρο σύννεφο στεκόταν πάνω από το κεφάλι μου. Μόλις κατάλαβα πως ένιωσε ο Οδυσσέας δεμένος στο κατάρτι, ακούγοντας το φοβερό τους τραγούδι. Αγχωμένος και ταυτόχρονα μαγεμένος! Είναι μαγικό πως οι σκέψεις αυτές μπορούν να σε στεναχωρήσουν, δίχως λογική, μονάχα με το ένστικτο.

Ησύχασα… Έκανα τον σταυρό μου με ευλάβεια και προσευχήθηκα στον Θεό να μας χαρίσει ένα χαρούμενο και ευλογημένο ταξίδι. Ακριβώς όπως έκανε και ο Οδυσσέας παρακαλώντας τους ουράνιους θεούς να τον βοηθήσουν να φτάσει στην Ιθάκη του.

Ύστερα από μερικά λεπτά κοιμήθηκα. Είδα ξανά το ίδιο όνειρο, το ίδιο ανατριχιαστικό όνειρο… Μα τώρα ήταν πιο έντονο, πιο ζωντανό. Αυτή την φορά, ξύπνησα και άρχισα να κλαίω… Δεν έχω φοβηθεί έτσι, ποτέ άλλοτε! Ακόμα και το πρώτο βράδυ που το είδα δεν ένιωσα ότι απειλούμαι. Μόνο τώρα! Είχα φοβηθεί τόσο που ξεκίνησα να περιφέρομαι στα δωμάτια του σπιτιού για να ελέγξω αν είναι όλοι ασφαλείς.

Άρχισα να παρατηρώ την μαμά μου. Την έβλεπα ανήσυχη. Τα μάτια της ήταν κατακόκκινα. Φαινόταν σαν να έκλαιγε προηγουμένως. Κουνούσε το πόδι της νευρικά. Κοίταζε τον πατέρα μου με ένα χαμένο βλέμμα. Τους καλημέρισα. Δεν πήρα καμία απάντηση. Ήταν αφηρημένοι. Ετοίμασα το τσάι μου και κάθισα έξω. Δεν μιλούσα, δεν μιλούσαν. Ήμασταν όλοι χαμένοι στον δικό μας κόσμο, ο καθένας με διαφορετικές σκέψεις.

Τότε, ξύπνησε ο αδερφός μου και αρχίσαμε να ετοιμαζόμαστε. Σε λίγο ξεκινήσαμε για την Χαλκιδική. Ο αδερφός μου οδηγούσε. Το ραδιόφωνο έπαιζε ξένη μουσική. Ο πατέρας μου καθόταν δίπλα του και διάβαζε μια εφημερίδα. Εγώ καθόμουν στα πίσω καθίσματα μαζί με την μητέρα μου. Κοιτούσα έξω από το παράθυρο τη θέα, χαμένη στις χθεσινοβραδινές μου σκέψεις. Κοίταξα τριγύρω μου. Ένιωθα πως έχω ξαναδεί το συγκεκριμένο τοπίο και πως η οικογένειά μου είχε καθίσει σε αυτές τις θέσεις…

Αγχώθηκα, γιατί ακριβώς έτσι καθόμασταν και στον εφιάλτη. Μετά από αρκετή ώρα φτάσαμε στην κοιλάδα των Τεμπών. Στο δρόμο υπήρχαν αρκετές στροφές. Ζαλιζόμουν αρκετά κι έτσι πρότεινα στον αδερφό μου να σταματήσει για να φάμε κάτι. Ο αδερφός μου πατούσε το φρένο, αλλά το αυτοκίνητο δεν σταματούσε. Συνέχισε να το πατά με μανία… Ξαφνικά, γκρεμός. Κατευθυνόμαστε προς τα εκεί χωρίς φρένα.

Όταν πλησιάζαμε στο γκρεμό, κοιταχτήκαμε γεμάτοι από πανικό. Κρατήσαμε ο ένας το χέρι του άλλου, ενώ κλαίγαμε από φόβο. Η μητέρα μου χαμογέλασε και με συμβούλεψε: «Μην σταματήσεις ποτέ να χαμογελάς. Για χάρη μας! Μην χωριστείτε ποτέ με τον αδερφό σου! Και να θυμάσαι πως εγώ και ο πατέρας σου θα είμαστε πάντα δίπλα σας κι ας μην μας βλέπετε». Η μαμά μου μιλούσε λες και ήξερε ότι θα πεθάνει… Κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον για τελευταία φορά και κλείσαμε τα μάτια μας για να μην αντικρίσουμε αυτό που θα συνέβαινε. Δεν σταματήσαμε να κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου ακόμα κι όταν πέφταμε.

Αργότερα, άνοιξα τα μάτια μου και ξεκίνησα να βήχω από την σκόνη που είχε σηκωθεί. Άρχισα να πιάνω το πρόσωπο και το σώμα μου για να ελέγξω αν είμαι εντάξει. Όταν όμως έπιασα τα πόδια μου, δεν ένιωθα τίποτα. Στην αρχή, δεν έδωσα σημασία… Μετά κοίταξα τριγύρω. Είδα την μητέρα μου και τον πατέρα μου γεμάτους αίματα. Έλεγξα τους σφυγμούς τους, αλλά ήταν νεκροί! Ουρλιάζω! Κλαίω! Ο αδερφός μου κατάφερε να επιζήσει. Γεμάτος γρατζουνιές με κοίταξε με απελπισία και μου είπε: «Είναι νεκροί!».

Προσπάθησα να βγω από το αυτοκίνητο, αλλά μάταια. Τα πόδια μου ήταν άχρηστα πλέον. Τότε, ο αδερφός μου με τράβηξε έξω και με πήρε στους ώμους του. Το μόνο που μπορούσα να διακρίνω από τα συντρίμμια του αυτοκινήτου ήταν το χέρι της μητέρας μου. Επέστρεψα ξανά στο αυτοκίνητο σέρνοντας το σώμα μου ως εκεί και άρχισα να το φιλάω μέχρι που λιποθύμησα.

Όταν ξύπνησα, είχαν περάσει πια μήνες. Μόλις άνοιξα τα μάτια μου, ο αδερφός μου στεκόταν στο προσκεφάλι μου και μου είπε: «Τώρα ξεκινά η δική σου Οδύσσεια, μικρή μου, αλλά θα το παλέψουμε μαζί». Οι γιατροί μου ανακοίνωσαν πως δεν θα μπορούσα να περπατήσω ποτέ ξανά.

Σοκ. Άρνηση. «Πώς θα κινούμαι; Πώς θα δουλεύω; Πώς θα βγαίνω έξω; Θα έχω φίλους; Κι αν δεν με κάνει κανείς παρέα; Πώς θα συνεχίσω τη ζωή μου από εδώ και πέρα;» Όλα αυτά μου φαινόντουσαν βουνό. Ένιωθα σαν τον Οδυσσέα που πάλευε με την αγριεμένη θάλασσα του Ποσειδώνα και τα κατάφερε. Αυτή η σκέψη ήταν όμως που με βοήθησε να κρατηθώ στη ζωή και να μην τα παρατήσω.

Σήμερα εργάζομαι ως κοινωνική λειτουργός σε μια δομή για παιδιά και ενήλικες με κινητικά προβλήματα. Παρ’ όλες τις δυσκολίες, δεν άφησα τη ζωή να με προσπεράσει και τίποτα δεν με σταμάτησε από το να φτάσω στο τέλος στη δική μου Ιθάκη.

Κάθε σύγκρουση μεταξύ ενός ή περισσότερων μαθητών/τριών είναι bullying, όπως συνηθίζεται να λέγεται ο σχολικός εκφοβισμός; Ή μήπως είναι χλευασμός ή αποδοκιμασία; Ή μήπως είναι απλά πλάκα;

Ας ξεκαθαρίσουμε τις διαφορές μεταξύ των 3 όρων.

Πλάκα ή αστείο

Συνήθως, η πλάκα γίνεται μεταξύ φίλων με σκοπό το γέλιο. Υπάρχει εναλλαγή ρόλων. Πειράζουν ο ένας τον άλλον, κάνουν πλάκα μεταξύ τους, γελούν όλα τα άτομα της παρέας και κανείς δεν έχει πρόθεση να βλάψει κανέναν. Γι’ αυτό, σε περίπτωση που έχει αρνητικά αποτελέσματα, όταν δε γελάνε όλοι και είναι ενοχλημένοι από μία συμπεριφορά, η πλάκα σταματάει αμέσως.

Αποδοκιμασία ή χλευασμός

Η αποδοκιμασία έχει να κάνει με προσβλητικά και ταπεινωτικά σχόλια, με σκοπό να γελάσουν κάποιοι σε βάρος κάποιου άλλου. Λένε ότι κάνουν πλάκα, αλλά ο σκοπός τους δεν είναι να γελάσουν όλοι, αλλά να βλάψουν τον άλλον. Δε γελούν όλοι, δεν υπάρχει εναλλαγή ρόλων. Συνήθως, η «πλάκα» συνεχίζεται, ακόμη κι όταν το παιδί που δέχεται τα σχόλια τους ζητήσει να σταματήσουν, γιατί ενοχλείται.

Εκφοβισμός ή bullying

Στον εκφοβισμό ή bullying, ένα παιδί ή μια ομάδα παιδιών επιτίθενται είτε εκφραστικά είτε σωματικά προς ένα πιο αδύναμο παιδί. Τα παιδιά δεν είναι φίλοι μεταξύ τους, οι ρόλοι δεν αλλάζουν και υπάρχει ξεκάθαρη ανισορροπία δυνάμεων. Συνήθως, θύματα του εκφοβισμού είναι παιδιά τα οποία είναι πιο αδύναμα, μοναχικά, ευαίσθητα, ακόμα και παιδιά με ειδικές ανάγκες. Η βία μπορεί να είναι σωματική, λεκτική, συναισθηματική ή ηλεκτρονική και μοναδικός της σκοπός είναι να πληγωθεί το άλλο άτομο. Δε γελούν όλοι. Γελάει μόνο ο θύτης και η παρέα του, ενώ το θύμα βιώνει δυσάρεστες καταστάσεις. Δεν εκδηλώνεται μόνο μία φορά. Υπάρχει ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ του περιστατικού με τους ίδιους θύτες και τα ίδια θύματα και ο εκφοβισμός είναι προγραμματισμένος. Συνεχίζει, ακόμη και όταν το θύμα έχει εκφράσει την δυσαρέσκεια του.

Πολλοί θα αναρωτηθούν: «Τι είναι ο σχολικός εκφοβισμός?»

Ο σχολικός εκφοβισμός ή bullying όπως αλλιώς συνηθίζουμε να αποκαλούμε το φαινόμενο κατά το οποίο ένας μαθητής ή  μία μαθήτρια δέχεται βία από ένα, δύο ή περισσότερους μαθητές εντός σχολικού περιβάλλοντος. Συνήθως ο σχολικός εκφοβισμός μπορεί να αρχίσει ως κάποιου είδους πείραγμα,  ως χλευασμός ή ένα καψόνι. Αυτό το είδος βίας μπορεί να πάρει πολλές μορφές όπως:

• Σωματική: Σπρωξίματα, χτυπήματα και άλλες σωματικές επιθέσεις.
• Λεκτική: Απειλές, υβριστικά λόγια και προσβολές.
• Κοινωνική: Αγνόηση, απομόνωση και διάδοση ψεύτικων πληροφοριών.
• Ρατσιστική: Αρνητικά σχόλια λόγω διαφορετικότητας (διαφορετική καταγωγή, διαφορετική φυλή, διαφορετικό χρώμα δέρματος, διαφορετικό φύλο κ.α.)
• Σεξουαλική: Σεξουαλικά σχόλια και επιθέσεις.
• Εκβιασμός: Απόσπαση χρημάτων ή άλλων προσωπικών αντικειμένων με απειλές.

Με τον όρο Bullying εννοούμε τον λεκτικό, σωματικό ή διαδικτυακό εκφοβισμό που δέχεται συστηματικά και επανειλημμένα ένα παιδί από ένα ή περισσότερα άτομα. Ο λόγος που ένα παιδί ή ένας έφηβος δέχεται το bullying και παρ΄όλα αυτά δεν αντιδρά είναι γιατί φοβάται να μιλήσει. Φοβάται, γιατί δεν θέλει να του κάνουν κακό ή να τον εξευτελίσουν ξανά μπροστά σε κόσμο. Για αυτό το λόγο, δεν ζητά βοήθεια από κανέναν άνθρωπο που ενδεχομένως να μπορούσε να τον βοηθήσει με αποτέλεσμα οι άσχημες πράξεις που γίνονται σε αυτόν να επαναλαμβάνονται  και οι «θύτες» να μην σταματάνε να τον ευτελίζουν και να τον ταπεινώνουν με κάθε ευκαιρία.

Με τον όρο bullying εννοούμε τον εκφοβισμό σε όλες τις μορφές του που μπορεί να είναι σωματικός, λεκτικός, ψυχολογικός, συναισθηματικός, ηλεκτρονικός.

Ο σχολικός εκφοβισμός – bullying είναι ένα διεθνές φαινόμενο με το οποίο ένα παιδί ή ένας έφηβος θέλει να βλάψει κάποιον γνωστό του εντός  και εκτός του σχολικού χώρου. Τι οδηγεί όμως ένα παιδί σε αυτήν τη συμπεριφορά; Οι λόγοι είναι πάρα πολλοί. Το παιδί «θύτης» συνήθως έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλές σε σχέση με τα αλλά παιδιά. Αισθάνεται δυνατό όταν κάνει τα άλλα παιδιά να νιώσουν αδύναμα. Τα  χτυπάει για να χαλάσει την ωραία τους εικόνα, τα κακοποιεί λεκτικά για να τους ρίξει την ψυχολογία. Νιώθει καλά με τον πόνο των άλλων παιδιών, αλλά πίσω από όλα βρίσκεται η ανάγκη του για αποδοχή. Κάνει τα πάντα για να έχει οπαδούς που το αναγνωρίζουν και το σέβονται.  Αυτοί που ασκούν αυτού του είδους τη βία είναι πρώτα οι ίδιοι θύματα αφού συχνά  μεγαλώνουν σε οικογένειες που τους κτυπούν και τους παραμελούν και κάνουν το ίδιο και στους άλλους,  γιατί  αυτό θεωρούν ότι είναι αποδεκτό. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση δημιουργείται σε άτομα που μεγαλώνουν σε περιβάλλον που απαιτεί, ελέγχει και χρησιμοποιεί αυταρχικές μεθόδους αγωγής με αποτέλεσμα το παιδί να  θέλει  να νιώσει ένα αίσθημα επιβεβαίωσης της δύναμής του και να ευχαριστιέται όταν τους κακομεταχειρίζεται. Για κάποιον που έχει μεγαλώσει σε μια οικογένεια όπου υπάρχουν μόνο  αδύναμοι και δυνατοί είναι σίγουρο ότι δεν  υπάρχει κάτι ενδιάμεσο, δεν υπάρχει ισότητα. Πιστεύει πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή: ή θα είναι με τους νικητές ή με τους χαμένους. Βέβαια, υπάρχουν και οι «θύτες» που προέρχονται από πολύ ανεκτικές οικογένειες δηλαδή από γονείς που δεν δέχονται και  δικαιολογούν την παραβατική συμπεριφορά του παιδιού τους.

Για αυτό λοιπόν θα πρέπει να δούμε τι οδηγεί ένα παιδί σε αυτή τη συμπεριφορά. Αν του φερθούμε με σκληρότητα και έχει στο σχολείο και στις παρέες παρόμοια αντιμετώπιση με εκείνη που έχει και στο σπίτι, τότε σιγουρά δεν το βοηθάμε. Για να αλλάξει η συμπεριφορά του  παιδιού απέναντι στους άλλους μάλλον χρειάζεται να του δείξουμε έναν άλλον κόσμο. Χωρίς καλούς και κακούς, νικητές και χαμένους, ισχυρούς και αδύναμους. Είμαστε όλοι ίσοι και βοηθάμε ο ένας τον άλλον.