Είμαι χαρούμενος που βρίσκομαι μαζί σας σήμερα, σε κάτι που τι θα μείνει στην ιστορία, ως η μεγαλύτερη διαδήλωση για την ελευθερία στην ιστορία του έθνους μας.

Πριν από εκατό χρόνια, ένας μεγάλος Αμερικανός, στη σκιά του οποίου στεκόμαστε σήμερα, (σμ.: ο Αβραάμ Λίνκολν υπέγραψε τη Διακήρυξη Χειραφέτησης το 1863), υπέγραψε τη Διακήρυξη Χειραφέτησης. Αυτή η μνημειώδης απόφαση ήρθε ως ένας μεγάλος φάρος ελπίδας για εκατομμύρια Νέγρους σκλάβους, που είχαν καεί στις φλόγες της αδικίας. Ήρθε σαν ένα χαρμόσυνο ξημέρωμα για να τερματίσει τη μακρά νύχτα της αιχμαλωσίας τους.

Εκατό χρόνια μετά όμως, ο Νέγρος δεν είναι ελεύθερος. Εκατό χρόνια μετά, η ζωή του Νέγρου είναι ακόμη θλιβερά τσακισμένη από τις χειροπέδες του διαχωρισμού και τις αλυσίδες των διακρίσεων. Εκατό χρόνια μετά, ο Νέγρος ζει σ’ ένα μοναχικό νησί φτώχειας, στο μέσο ενός απέραντου ωκεανού υλικής ευημερίας. Εκατό χρόνια μετά, ο Νέγρος μαραζώνει ακόμη στο περιθώριο της αμερικανικής κοινωνίας και βρίσκει τον εαυτό του εξόριστο στην ίδια του τη γη.

Έτσι, έχουμε έρθει εδώ σήμερα για να αναδείξουμε μια επαίσχυντη κατάσταση. Υπό μια έννοια έχουμε έρθει στην πρωτεύουσα του έθνους μας για να εξαργυρώσουμε μια επιταγή. Όταν οι αρχιτέκτονες της Δημοκρατίας μας έγραψαν τις θαυμάσιες λέξεις του Συντάγματος και της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, υπέγραφαν μία επιταγή, της οποίας κάθε Αμερικανός είναι κληρονόμος. Αυτή η επιταγή ήταν μια υπόσχεση πως τόσο οι μαύροι όσο και οι λευκοί, θα είναι εξασφαλισμένοι με «τα αναφαίρετα δικαιώματα, της Ζωής, της Ελευθερίας και της επιδίωξη της Ευτυχίας».

Είναι φανερό σήμερα ότι η Αμερική έχει αθετήσει αυτή την υπόσχεση, έτσι ώστε οι έγχρωμοι πολίτες της ανησυχούν. Αντί να τιμά αυτήν την ιερή υποχρέωση, η Αμερική έχει δώσει  στους Νέγρους μια ακάλυπτη επιταγή, μια επιταγή με την ένδειξη «ανεπαρκή κεφάλαια».

Αλλά αρνούμαστε να πιστέψουμε ότι η τράπεζα της δικαιοσύνης έχει χρεοκοπήσει. Αρνούμαστε να πιστέψουμε ότι δεν υπάρχουν διαθέσιμοι πόροι στο μεγάλο θησαυροφυλάκιο ευκαιριών αυτού του έθνους. Γι’ αυτό, έχουμε έρθει να εξαργυρώσουμε αυτή την επιταγή, μια επιταγή που θα μας δώσει κατόπιν αιτήματος το θησαυρό της ελευθερίας και την ασφάλεια της δικαιοσύνης.

Έχουμε έρθει επίσης σε αυτό τον αγιασμένο σημείο, για να υπενθυμίσουμε στην Αμερική την επιτακτική ανάγκη του τώρα. Δεν υπάρχει χρόνος να επαναπαυθούμε ή να δεχθούμε καθυστερήσεις εκ νέου.

Τώρα είναι η ώρα να κάνουμε πραγματικές τις υποσχέσεις της δημοκρατίας. Τώρα είναι η ώρα να υψωθούμε από τη σκοτεινή και έρημη κοιλάδα του διαχωρισμού, στο ηλιόλουστο μονοπάτι της φυλετικής δικαιοσύνης. Τώρα είναι η ώρα να βγάλουμε το έθνος μας από την κινούμενη άμμο της φυλετικής αδικίας προς το σταθερό βράχο της αδελφοσύνης. Τώρα είναι η ώρα να κάνουμε τη δικαιοσύνη πραγματικότητα για όλα τα παιδιά του Θεού.

Θα ήταν μοιραίο για το έθνος να αγνοήσει το επείγον της στιγμής. Αυτό το πνιγηρό καλοκαίρι της δικαιολογημένης δυσαρέσκειας του Νέγρου δεν θα περάσει, μέχρι να έρθει το αναζωογονητικό φθινόπωρο ελευθερίας και ισότητας. Το 1963 δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή. Και εκείνοι που ελπίζουν ότι ο Νέγρος που χρειάζονταν απλώς να εκτονωθεί  και τώρα είναι ικανοποιημένος, θα ξυπνήσουν απότομα, αν το έθνος επιστρέψει στα συνηθισμένα  Και δεν θα υπάρξει ούτε ηρεμία ούτε γαλήνη στην Αμερική, μέχρι ο Νέγρος να αποκτήσει τα δικαιώματα του πολίτη. Ο ανεμοστρόβιλος της εξέγερσης θα συνεχίσει να ταρακουνούν τα θεμέλια του έθνους μας, μέχρι να ξημερώσει η λαμπρή μέρα της δικαιοσύνης.

Όμως υπάρχει και κάτι που πρέπει να πω στο λαό μου, που στέκεται στο ζεστό κατώφλι που οδηγεί στο παλάτι της δικαιοσύνης: Στον αγώνα μας για την απόκτησης τη νόμιμης θέση μας, δεν πρέπει να υπάρξουμε ένοχοι για αξιόποινες ή άδικες πράξεις.  Δεν πρέπει να  ικανοποιήσουμε τη δίψα μας για ελευθερία, πίνοντας από το ποτήρι της πίκρας και του μίσους. Πρέπει να κάνουμε τον αγώνα μας με υψηλό επίπεδο αξιοπρέπειας και πειθαρχίας. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε η δημιουργική μας διαμαρτυρία να εκφυλιστεί σε σωματική βία. Ξανά και ξανά, πρέπει να ανυψωνόμαστε στα μεγαλοπρεπή ύψη όπου η φυσική δύναμη συναντάται με τη δύναμη της ψυχής.

Η θαυμάσια νέα μαχητικότητα που διακατέχει την κοινότητα Νέγρων δεν πρέπει να μας οδηγήσει σε δυσπιστία για όλους τους λευκούς, γιατί πολλοί λευκοί αδερφοί μας, όπως αποδεικνύεται από την παρουσία τους σήμερα εδώ, έχουν ήδη συνειδητοποιήσει  πως η μοίρα τους είναι δεμένη με τη δική μας μοίρα. Έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν ότι η ελευθερία τους είναι αλληλένδετη με τη δική μας ελευθερία μας.

Δεν μπορούμε να πορευθούμε μόνοι μας. Και καθώς προχωράμε, πρέπει να δώσουμε την υπόσχεση ότι θα οδεύουμε πάντοτε μπροστά. Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω.

Υπάρχουν αυτοί που ρωτούν τους υποστηρικτές των δικαιωμάτων των πολιτών, «Πότε θα μείνετε ικανοποιημένοι;»

Δεν μπορούμε να είμαστε ποτέ ικανοποιημένοι, όσο ο Νέγρος είναι το θύμα μιας  ανείπωτης φρίκης της αστυνομικής βαρβαρότητας.

Δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε ικανοποιημένοι,  όσο τα κορμιά μας, βαριά από την κούραση του ταξιδιού, δεν μπορούν να βρουν κατάλυμα στα μοτέλ των αυτοκινητοδρόμων και στα ξενοδοχεία των πόλεων.

Δεν μπορούμε να είμαστε ποτέ ικανοποιημένοι, όσο η βασική κίνηση του Νέγρου είναι από ένα μικρότερο γκέτο, σε ένα μεγαλύτερο.

Δεν μπορούμε να είμαστε ποτέ ικανοποιημένοι, όσο τα παιδιά μας χάνουν την ατομικότητα και την αξιοπρέπειά  τους από επιγραφές που γράφουν: «Μόνο για Λευκούς»

Δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι όσο ο νέγρος στο Μισισιπή δεν έχει δικαίωμα ψήφου και ο Νέγρος στην Νέα Υόρκη νιώθει πως δεν έχει τίποτα να ψηφίσει.

Όχι, όχι, δεν είμαστε ικανοποιημένοι, και δεν θα ικανοποιηθούμε μέχρι να η δικαιοσύνη να τρέχει σαν νερό και το δίκιο σαν δυνατός χείμαρρος.

Δεν παραβλέπω πως μερικοί έχετε έρθει εδώ, από μεγάλες δοκιμασίες και βάσανα. Κάποιοι από εσάς έχετε μόλις βγει από τα στενά κελιά της φυλακής. Και κάποιοι από εσάς έχετε έρθει από περιοχές, όπου για την αναζήτηση της ελευθερίας σας βιώσατε την καταδίωξη και τη θύελλα της αστυνομικής βαρβαρότητας. Έχετε γίνει βετεράνοι πολλών βασάνων. Συνεχίστε να δουλεύετε με την πίστη ότι αυτά τα άδικα βάσανα είναι λυτρωτικά. Επιστρέψτε στο Μισισιπή, γυρίστε πίσω στην Αλαμπάμα, γυρίστε πίσω στη Νότια Καρολίνα, γυρίστε πίσω στη Τζόρτζια, γυρίστε πίσω στη Λουιζιάνα, επιστρέψτε στις φτωχογειτονιές και τα γκέτο των βόρειων πόλεων μας, γνωρίζοντας ότι αυτή η κατάσταση μπορεί και θα αλλάξει.

Ας μην βυθιζόμαστε στην κοιλάδα της απελπισίας.

Σας λέω σήμερα, φίλοι μου, πως ακόμα κι αν αντιμετωπίζουμε καθημερινά δυσκολίες, έχω ακόμη ένα όνειρο. Είναι ένα όνειρο συνυφασμένο με το αμερικανικό όνειρο.

Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα αυτό το έθνος θα ξεσηκωθεί και θα ζήσει την αληθινό νόημα της πεποίθησής του: «Πιστεύουμε ως αυταπόδεικτη αλήθεια, ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι»

Έχω ένα όνειρο πως μια μέρα στους κόκκινους λόφους της Τζόρτζια, οι γιοι των πρώην σκλάβων και οι γιοι των πρώην αφεντάδων θα μπορούν να καθίσουν μαζί στο τραπέζι της αδελφοσύνης.

Έχω ένα όνειρο πως μια ημέρα ακόμη και η πολιτεία του Μισισιπή, μια πολιτεία πνιγμένη στην αδικία και την καταπίεση,  θα μεταμορφωθεί σε μια όαση ελευθερίας και δικαιοσύνης.

Έχω ένα όνειρο ότι τα τέσσερα μικρά παιδιά μου θα ζήσουν μια μέρα σε ένα έθνος όπου δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους.

Έχω ένα όνειρο σήμερα!

Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα, πέρα στην Αλαμπάμα με τους φαύλους ρατσιστές της -με τον κυβερνήτη της που μιλά συνεχώς για  όπως «παρεμβολή» και «εξουδετέρωση»- Μία ημέρα εκεί ακριβώς, στην Αλαμπάμα, μικρά μαύρα αγόρια και μαύρα κορίτσια θα ενώνουν τα χέρια με λευκά αγόρια και λευκά κορίτσια σαν αδέρφια.

Έχω ένα όνειρο σήμερα!

Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα θα εξυψωθεί κάθε κοιλάδα, και κάθε λόφος και βουνό θα χαμηλώσουν, τα τραχιά μέρη θα εξομαλυνθούν και τα κυρτά μέρη θα ισιώσουν. «Και η δόξα του Κυρίου θα αποκαλυφθεί σε κάθε σάρκα και θα το δούμε όλοι μαζί».

Αυτή είναι η ελπίδα μας, και με αυτή θα επιστρέψω στο Νότο.

Με αυτήν την πίστη, θα καταφέρουμε να βγούμε από τα βουνά της απογοήτευσης  με μια πέτρα ελπίδας. Με αυτήν την πίστη, θα καταφέρουμε να μετατρέψουμε τις κακόηχες έριδες  του έθνους μας σε μια όμορφη μελωδία αδελφοσύνης.

Με αυτήν την πίστη, θα μπορούμε να δουλεύουμε μαζί,  να προσευχόμαστε μαζί, να παλεύουμε μαζί, να πάμε φυλακή μαζί, να αγωνιστούμε για την ελευθερία μας μαζί, γνωρίζοντας πως κάποια μέρα όλοι θα είμαστε ελεύθεροι.

Και αυτή θα είναι η μέρα – αυτή θα είναι η μέρα, που όλα τα παιδιά του Θεού θα μπορούν να τραγουδούν με νέο νόημα τους στίχους: «Χώρα μου, γλυκιά γη της ελευθερίας, για σένα τραγουδώ. Γη των προγόνων μου που πέθαναν, γη των προσκυνητών, από κάθε σου βουνοπλαγιά, ας ηχήσει η ελευθερία!»

Κι αν η Αμερική είναι ένα σπουδαίο έθνος, αυτό πρέπει να γίνει πραγματικότητα.
Γι ‘αυτό ας ηχήσει η ελευθερία από τις κορυφές των τεράστιων  λόφων του Νιου Χάμσαϊρ.

Ας ηχήσει η ελευθερία από τα επιβλητικά βουνά της Νέας Υόρκης.

Ας ηχήσει η ελευθερία από τα υψώματα Alleghenies της Πενσυλβάνια.

Ας ηχήσει η ελευθερία από τα χιονισμένα Βραχώδη Όρη του Κολοράντο.

Ας ηχήσει η ελευθερία από τις πλαγιές της Καλιφόρνιας.

Αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό.

Ας ηχήσει η ελευθερία από τα Βραχώδη Όρη της Τζόρτζια.

Ας ηχήσει η ελευθερία από τα όρη Λουκάουτ του Τενεσί.

Ας ηχήσει η ελευθερία από κάθε λόφο του Μισισιπή.

Από κάθε βουνοπλαγιά, ας ηχήσει η ελευθερία.

Και όταν συμβεί αυτό, όταν επιτρέψουμε να ηχήσει η ελευθερία , όταν την αφήσουμε να αντηχήσει από κάθε χωριό και κάθε κωμόπολη, από κάθε πολιτεία και κάθε πόλη, τότε θα μπορέσουμε να επιταχύνουμε εκείνη την ημέρα προς τα μπρος, όπου όλα τα παιδιά του Θεού, Μαύροι και Λευκοί,  εβραίοι και εθνικοί, προτεστάντες και καθολικοί, θα ενώσουν τα χέρια και θα τραγουδήσουν τα λόγια του παλιού Νέγρικου ύμνου: «Επιτέλους ελεύθεροι! Επιτέλους ελεύθεροι!
Ευχαριστούμε τον Παντοδύναμο Θεό, είμαστε επιτέλους ελεύθεροι!»

Discover the secrets of the universe                                                  Dive into the waters of the world

Σε αυτά τα δύο βιβλία, ο αναγνώστης γίνεται θεατής μιας φιλίας, που με το πέρασμα των χρόνων, ανθίζει, ομορφαίνει, ωριμάζει, εξελίσσεται, αλλάζει. Από τα παιδικά χρόνια κιόλας, οι πρωταγωνιστές, Αριστοτέλης και Δάντης, βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό, καθώς δεν μπορούν να ενταχθούν ούτε στους Μεξικάνους, ούτε στους Αμερικάνους, ενώ πολλές φορές αναρωτιούνται για τον λόγο που ποτέ δεν θα είναι αρκετοί για καμία από τις δύο εθνικότητες. Στη συνέχεια, τα προβλήματά τους μεγαλώνουν, γιατί η κοινωνία δεν θα τους δέχεται για ακόμα έναν λόγο: για το ότι αγαπούν ο ένας τον άλλον.

Και στα δύο βιβλία η αφήγηση δίνεται από την οπτική πλευρά του Αριστοτέλη και το μεγάλο ενδιαφέρον είναι ότι ουσιαστικά ο αναγνώστης μεγαλώνει μαζί του. Παρακολουθεί το πώς από ένα εσωστρεφές παιδί που δεν μπορεί να διαχειριστεί και να εκφράσει τα συναισθήματα και τις σκέψεις του – ενώ παράλληλα η σχέση του με την οικογένειά του περνάει δυσκολίες – ο Αριστοτέλης μετατρέπεται σε έναν άνδρα που διακρίνεται από ωριμότητα, που αναγνωρίζει τη σημαντικότητα των φίλων και της οικογένειας όσον αφορά την προσωπική εξέλιξη, αλλά και την υποστήριξη που του παρέχουν σε έναν κόσμο που είναι στραμμένος εναντίον του. Στήριγμά του σε όλη τη διάρκεια της ζωής του είναι ο Δάντης, και αν και η σχέση τους έχει κάποιες φορές εμπόδια, πάντα βρίσκουν τον δρόμο τους ο ένας δίπλα στον άλλον. Παράλληλα, έρχεται αντιμέτωπος και με μία απώλεια και χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του.

Προσωπικά, προτίμησα το δεύτερο βιβλίο από το πρώτο, ακριβώς επειδή ο Αριστοτέλης έχει πια περάσει την παιδική του ηλικία και έρχεται αντιμέτωπος με τα προβλήματα του κόσμου των «μεγάλων». Και τα δύο βιβλία είχαν αρκετά αποφθέγματα που συνόψιζαν απλές αλήθειες, που όμως πολλές φορές ίσως ξεχνιούνται. Είναι βιβλίο που διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα.

“Sometimes you’ll feel the loneliness of exile. And sometimes you’ll feel the happiness of belonging.”

“Sometimes I think that I’m nothing but a lot of emotions all tangled up in my body and I don’t know how to untangle them”

“To live and never understand the strange and beautiful mysteries of the human heart is to make a tragedy of our lives.”

“There are moments in your life that you will always remember.”

“So much of me died. It took me a long time to feel alive again. Life, Ari, can be an ugly thing. But life can be so incredibly beautiful. It’s both. And we have to learn to hold the contradictions inside us without despairing, without losing our hope.”

“Too young? Tell that to my fucking heart.”

“When you are standing all alone,” she whispered, “the people who notice—those are the people who stand by your side. Those are the people who love you.”

“Try to hang on to that innocence for as long as you can. As we age, we get cynical. The world wears us down. We stop fighting.”

“You’re every street I’ve ever walked. You’re the tree outside my window, you’re a sparrow as he flies. You’re the book that I am reading. You’re every poem I’ve ever loved.”

πως ο κόσμος σύντομα τελειώνει

Συχνά μου αρέσει να φαντάζομαι ουτοπίες

πως ξεχνώ και ζω ξαφνικά από την αρχή

Ανοίγω τα μάτια μου και το πρώτο πράγμα που μου κάνει εντύπωση είναι ότι δεν ακούγεται απολύτως τίποτα και τα πάντα γύρω μου είναι λευκά. Το μόνο αντικείμενο που διακρίνω είναι ένα βιβλίο ακριβώς δίπλα μου και μία οθόνη στα δύο μέτρα. Το βιβλίο έχει για τίτλο ένα όνομα που δεν αναγνωρίζω. Το ανοίγω και στην πρώτη σελίδα υπάρχουν δύο μόνο προτάσεις:

«Αυτό είναι το όνομά σου. Και αυτή είναι η ζωή σου».

Δεν ξέρω πόσος χρόνος περνά, αλλά φτάνει η στιγμή που τελειώνω το βιβλίο και η παρουσίαση στην οθόνη πάει στην τελευταία διαφάνεια. Καθεμιά από αυτές είχε εικόνες από άτομα που δεν έχω ιδέα ποια είναι, όμως το βιβλίο υποδεικνύει κάτι διαφορετικό. Υποτίθεται ότι αυτοί είναι οικογένεια, φίλοι, γνωστοί και τα βίντεο που είδα – που έμοιαζαν με περιλήψεις – υποτίθεται ότι είναι αναμνήσεις. Οι δικές μου αναμνήσεις…

Την επόμενη φορά που ανοίγω τα μάτια μου, είμαι σε ένα σπίτι. Μου έρχεται σαν φλασιά στο μυαλό το βιβλίο και η παρουσίαση. Εγώ μένω εδώ.

Οι πρώτες δύο ώρες είναι δύσκολες∙ ξεχνάω συνεχώς ονόματα και μέρη που έπρεπε να ξέρω. Έχω την εντύπωση πως με κοιτούσαν περίεργα. Ίσως να ήταν και η ιδέα μου. Μετά δεν είχα θέμα, αν και πολλές φορές έπρεπε να συμφωνώ με συναισθήματα που δεν είχα νιώσει. Έπρεπε πολλές φορές να γνέψω με κατανόηση ή να διαφωνήσω με σθένος και στην πραγματικότητα εγώ δεν είχα όντως ζήσει αυτά τα οποία έπρεπε να υπερασπιστώ ή να κατακρίνω.

Την επόμενη φορά που ανοίγω τα μάτια μου, θυμάμαι. Τα θυμάμαι όλα. Και τα έχω ζήσει όλα. Δεν παίρνω καμία απάντηση, τουλάχιστον όχι καμία που να βοηθά, οπότε μένω να υποθέτω. Δεν επιμένω, γιατί και πάλι έρχομαι αντιμέτωπη με περίεργα βλέμματα.

Δεν μπορώ όμως παρά να σκεφτώ: ας διαρκούσε λίγο ακόμα μόνο.

Για αρχή, απαραίτητη κρίνω τη διασαφήνιση ορισμένων εννοιών. Ανδρισμός ή αρρενωπότητα ορίζεται ως το σύνολο των χαρακτηριστικών που συνθέτουν την τυπική εμφάνιση και προσωπικότητα του άνδρα, ως η γενναία, υπερήφανη, υπεύθυνη στάση. Altera pars, ως θηλυπρέπεια ορίζεται η συμπεριφορά που αρμόζει στο γυναικείο φύλο, το άτομο που χαρακτηρίζεται από μαλθακότητα, τρυφηλότητα, δειλία ή ατολμία. Η θηλυπρέπεια χρησιμοποιείται ακόμα και ως όρος μειωτικός για το ανδρικό φύλο, με την έννοια της υιοθέτησης γυναικείων τρόπων και συμπεριφοράς. Καίριας σημασίας είναι η παράθεση ενός επιπλέον όρου: ιδεολογία της αρρενωπότητας. Με απλά λόγια, η ιδεολογία της αρρενωπότητας απαρτίζεται από τα εξής χαρακτηριστικά: μη αδυναμία, μη θηλυκότητα, επιθετικότητα, επίτευξη. Προσωπικά, οι όροι αυτοί με κατέπληξαν. Εκτός από το ότι μου φαίνεται αδύνατο να έχει συνδεθεί η θηλυπρέπεια – εμμέσως πλην σαφώς – με την αδυναμία και ο ανδρισμός με την τόλμη και το θάρρος, με αιφνιδίασε το ότι ουσιαστικά είναι ταμπού ο άνδρας να εμφανίζει οποιοδήποτε «τυπικά» θηλυκό στοιχείο. Η επιτομή αυτού του – κατ’ εμέ αναίσχυντου – διαχωρισμού είναι οι εκφράσεις τις καθημερινότητας: «κλαίει σαν γυναίκα», «φέρεται σαν άνδρας», φράσεις που επιβάλλουν κανόνες και νόρμες στη συμπεριφορά των ανδρών. Ανάμεσα σε αυτές κυριαρχεί φυσικά η υπόρρητη απαγόρευση εκδήλωσης συναισθημάτων.

Θα προχωρήσω τον συλλογισμό μου ένα βήμα παραπέρα, με βάση τους προηγούμενους ορισμούς και πιο συγκεκριμένα τον ορισμό του ανδρισμού και της ιδεολογίας του ανδρισμού. Λόγω αυτών ακριβώς των ορισμών και των εκφράσεων που δεσπόζουν στην καθημερινή συζήτηση, έγινε σε εμένα σαφές, ότι ολόκληρη η ύπαρξη ενός άνδρα έχει μπει σε «κουτάκια». Πιο συγκεκριμένα θα ήθελα να αναφερθώ στο αντρικό ντύσιμο, με έρεισμα δύο συζητήσεις στις οποίες συμμετείχα: η πρώτη, μια προσπάθεια προσδιορισμού αγνώστου σε εμένα χρώματος: «είναι το γκέι το μπλε» και η δεύτερη, μια απάντηση σε προηγούμενη ερώτησή μου που απευθυνόταν σε αγόρι, σχετικά με το αν θα φόραγε ροζ: «Τι είμαι να φοράω ροζ; Γκέι;», η οποία απάντηση πρόκειται ξεκάθαρα για ad populum επιχείρημα. Έτσι, εύλογα κατέληξα στο ότι το γυναικείο φύλο δεν αντιμετωπίζει, ως επί το πλείστον τουλάχιστον, περιορισμούς όσον αφορά το ντύσιμο. Παντελόνια, φούστες, φορέματα, μαύρα, χρωματιστά, τα πάντα είναι «αποδεκτά». Στο ανδρικό φύλο, όμως, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Συγκριμένα χρώματα (λ.χ. το ροζ, το ανοιχτό μπλε) αποτελούν για πολλούς έφηβους σήμα κατατεθέν των ομοφυλόφιλων (δεν κάνω καν λόγο για άνδρες με τυπικά γυναικεία ρούχα), και έτσι δεν συνιστούν καν πιθανές επιλογές ντυσίματος• αποφεύγονται δια ροπάλου. Στο ερώτημα που προκύπτει, δηλαδή αν η αποφυγή αυτή γίνεται από φόβο κατάκρισης από τον κοινωνικό περίγυρο, η απάντηση είναι μάλλον θετική.

Προσωπικά, μου φαίνεται ειλικρινά αδιανόητο να συνδέεται το χρώμα του ντυσίματος ενός ανθρώπου αρσενικού φύλου με τον σεξουαλικό προσανατολισμό του. Σε μία κοινωνία που έχει κάνει αξιόλογα άλματα όσον αφορά γενικά στα κοινωνικά θέματα, θεωρώ ασύλληπτο το ότι επικρατεί τέτοια στηλίτευση και απόρριψη στη διαφοροποίηση του ανδρικού ντυσίματος. Τέλος, ερώτηση που απευθύνω στους υποστηρικτές των απαντήσεων από τις προηγούμενες συζητήσεις: Είναι σήμερα τόσο εύθραυστος ο ανδρισμός που απειλείται από το χρώμα των ρούχων;

Πηγές:

psychologynow.gr/arthra-psyxologias/prosopikotita/fylo/11342-i-toksiki-arrenopotita-kai-pos-oi-antres-simera-epilegoun.html

https://www.verywellmind.com/what-is-toxic-masculinity-5075107

http://5dim-tavrou.att.sch.gr/lexiko_bambinioti.pdf

Την πρώτη φορά που ο Πάτροκλος συναντά τον Αχιλλέα σε αγώνες, εκπλήσσεται από τις ικανότητές του. Λίγα χρόνια μετά, εξόριστος πια από την οικογένειά του και την πατρίδα του, λόγω των μάλλον ατυχών πράξεών του, οδηγείται στη Φθία, όπου ξανασυναντά τον Αχιλλέα. Από την αρχή, φαίνεται πως έχουν μεταξύ τους κάτι ξεχωριστό. Εκπαιδεύονται μαζί, αλλά η Μοίρα -ή μάλλον η Θέτιδα- τους απομακρύνει, ενώ πάνω τους πέφτουν βαριές οι σκιές του επερχόμενου Τρωικού Πολέμου και μια προφητεία που προμηνύει δυσβάσταχτο μέλλον. Ο Αχιλλέας, αν και αρχικά διστάζει να πάρει μέρος στον πόλεμο, είναι ο Άριστος των Αχαιών. Μπορεί να απαρνηθεί τη συμμετοχή του; Υπάρχει περίπτωση ο Πάτροκλος να τον αφήσει μόνο αντιμέτωπο με τα σκοτεινά μελλούμενα;

Η κλασική ιστορία του Τρωικού Πολέμου με μικρές παραλλαγές, και τη μεγαλύτερη από αυτές να είναι ότι ο Πάτροκλος και ο Αχιλλέας δεν είναι ξαδέρφια• είναι ο ένας το άλλο μισό του άλλου, σε μια εποχή που δεν μπορούν να είναι ελεύθεροι.

«He was a marvel, shaft after shaft flying from him, spears that he wrenched easily from broken bodies on the ground to toss at new targets. Again and again I saw his wrist twist, exposing its pale underside, those flute-like bones thrusting elegantly forward. My spear sagged forgotten to the ground as I watched. I could not even see the ugliness if the deaths any more, the shattered bones that later I would wash from my skin and hair. All I saw was his beauty, his singing limbs, the quick flickering of his feet»

«When I am dead, I charge you to mingle our ashes and bury us together.»

Ήξερα το τέλος, να που χρησίμευσε η «Ιλιάδα» που έκανα στο Γυμνάσιο. Αυτό όμως δεν με προστάτευσε ούτε στο ελάχιστο από την ασυγκράτητη θλίψη που με πλημμύρισε όταν τελείωσα το βιβλίο. Φράσεις που με στιγμάτισαν, αισθήματα τόσο αγνά, χωρίς τον σημερινό ωφελιμισμό, χωρίς μυστικά, απόλυτα. Πραγματικά, ένιωσα κάθε τι που αποτυπώθηκε• την απελπισία, την αγωνία, τον πόνο, την οδύνη, την αγάπη. Θυμάμαι με είχε γοητεύσει η «Ιλιάδα». Το «Τραγούδι του Αχιλλέα» μου έκοψε την ανάσα. Μία λέξη μπορεί να το περιγράψει με ακρίβεια: πανέμορφο.

Κι άλλες φωτογραφίες στο Pinterest: https://pin.it/67UmFD7

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Η εφαρμογή αυτή δημιουργήθηκε από τον Allen Lau μαζί με τον Ivan Yuen, χάρη στο όνειρο που είχε ο πρώτος να κάνει το διάβασμα διαθέσιμο σε κινητά τηλέφωνα. Σήμερα το wattpad έχει πάνω από 70 εκατομμύρια χρήστες. Το σλόγκαν του είναι «Where stories live». Έχουν δημοσιευθεί πάνω 375 εκατομμύρια ιστορίες! Αν και το 77% του περιεχομένου είναι δημοσιευμένο στα αγγλικά, η εφαρμογή είναι διαθέσιμη σε πάνω από 50 γλώσσες. Οι πιο δημοφιλείς κατηγορίες είναι romance, fanfiction και young adult/teen fiction.

To wattpad δίνει μια πραγματικά μοναδική ευκαιρία για επικοινωνία με άλλους χρήστες, καθώς στις ιστορίες υπάρχει η δυνατότητα σχολιασμού. Βασίζεται σε ένα σίγουρο κριτήριο, όσον αφορά τη δικτύωση: τα κοινά ενδιαφέροντα. Θα μιλήσω από προσωπική εμπειρία. Μέσω του wattpad γνώρισα άτομα κυριολεκτικά από όλον τον κόσμο, με τα οποία μοιράζομαι τις ίδιες ιδέες, τα οποία με καταλαβαίνουν περισσότερο. Το ενδιαφέρον, όμως, είναι το ότι, εκτός από την όποια ιστορία που με έφερε σε επαφή με άλλα άτομα, είχα τη δυνατότητα -πρωτόγνωρη για εμένα- να δω από πρώτο χέρι πώς λειτουργούν μαθητές από άλλες χώρες και πώς είναι η κατάσταση σε αυτές, με επίκαιρο παράδειγμα την πανδημία του κορωνοϊου. Ιδιαίτερα εντυπωσιάστηκα μαθαίνοντας χαρακτηριστικά γνωρίσματα ξένων εκπαιδευτικών συστημάτων και να διακρίνοντας τις διαφορές τους σε σχέση με το δικό μας. Λόγου χάρη, ξέρατε πως στη Σκοτία υπάρχει μάθημα μελέτης ταινιών; Ούτε εγώ.

Αναμφίβολα, το wattpad βοηθά όλους όσοι θέλουν να ασχοληθούν με τη δημιουργική γραφή. Θα μιλήσω πάλι μέσα από τη δική μου εμπειρία. Αυτή η εφαρμογή με παρακίνησε να ξεκινήσω να γράφω μια ιστορία, ένα fanfiction*. Πριν αρχίσω, μου φαινόταν ακατόρθωτο, σχεδόν αδύνατο. Κι όμως, ένα κεφάλαιο τη φορά, με ενθάρρυνε να συνεχίσω. Το καλύτερο; Τα άτομα που έχω γνωρίσει με στηρίζουν. Γι΄ αυτό πιστεύω πως αυτή η εφαρμογή έχει μια σημαντική συμβολή: σου δίνει κίνητρο! Στην πραγματικότητα, ένα best seller ονόματι After, το οποίο έχει γίνει και ταινία, ξεκίνησε από το wattpad!

Το wattpad είναι μια κοινότητα. Μια κοινότητα που μοιράζεται τη μοναδική απόλαυση της έκφρασης, με την ελευθερία που εξασφαλίζει η μάσκα της απροσωπίας. Αφήνει ανοιχτούς ορίζοντες. Το wattpad είναι ασυγκράτητο!

https://siggrafikitrela.wordpress.com/2016/02/09/wattpad-social-media-gia-syggrafeis/

https://en.wikipedia.org/wiki/Wattpad

https://thechronicalist.wordpress.com/2020/05/23/top-ten-popular-wattpad-genres-most-people-read-in-2020/

*FanFiction είναι μια μορφή συγγραφικής δραστηριότητας, στην οποία ένας ή περισσότεροι άνθρωποι παίρνουν μία βασική ιδέα (την πλοκή, τον κόσμο ή τους χαρακτήρες μιας άλλης ιστορίας την οποία και έχουν σε κάποιο βαθμό παρακολουθήσει) και τη μεταπλάθουν για διάφορους λόγους. Αυτοί μπορεί να είναι συμπληρώματα λεπτομερειών που δεν αναφέρονται, εξελίξεις που αναφέρονται εν συντομία, αλλαγές με σκοπό την καλυτέρευση της πλοκής, κ.ά.

τι ταξίδια με άγνωστους προορισμούς

τι φτερά που ανοίγουν

και κόντρα στον άνεμο πετούν

Μα ποια πατρίδα ποια ζωή

που μόνο χειροπέδες περνά ισόβιες

και σαν του Ικάρου τα κέρινα φτερά τα λιώνει

και πάει το όνειρο, πάει η ελπίδα

Σε μονοπάτια περπατημένα

ίσα με χίλιες φορές ως τώρα

μια ομίχλη, μια μπόρα

που σ’εμποδίζει μπροστά να δεις

και σαν τις Σειρήνες σε πλανεύουν

και σε κάνουν να ξεχνάς

και την Ιθάκη να βρεις δεν μπορείς

Και μετά περνάνε τα χρόνια

και σε έχουν εκπαιδεύσει να πιστεύεις

ότι χάθηκε η Ιθάκη, ότι είναι πια μακρινή

μα την ψυχή σου ποτέ να την χάσεις δεν μπορείς

κι ας σου κλείνουν τα μάτια

κι ας σου δένουν τα φτερά

κι ας σου κόβουνε τα πόδια

κι ας σε δένουν στη φενάκη ευτυχίας στην οποία ζεις

Γιατί η Ιθάκη είναι μέσα σου

και να στην πάρουν δεν μπορούν

κανείς δεν είπε ότι θα ήταν εύκολο

αλλά μη τους αφήσεις να στην πάρουν

επειδή εκείνοι κόλλησαν

επειδή εκείνοι έχασαν την δική τους

Η Sarah J. Maas γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1986 στη Νέα Υόρκη. Αποφοίτησε από το Hamilton College με διάκριση magna cum laude (περίπου 80% μέσο όρο). Το 2012 δημοσίευσε τη σειρά Throne of Glass, το 2015 τη σειρά A Court of thorns and roses και το 2020 το πρώτο βιβλίο της σειράς The Crescent City. Ξεκίνησε τη συγγραφή του πρώτου της βιβλίου στην ηλικία των 16 ετών! Δημοσίευσε την ιστορία της σε μία ιστοσελίδα αρχικά, και στη συνέχεια το εξέδωσε σε μορφή βιβλίου. Όπως έχει δηλώσει κι η ίδια, η μουσική την εμπνέει για να γράψει. Σήμερα ζει στην Πενσιλβάνια με την οικογένειά της.

(Πηγή: https://en.wikipedia.org/wiki/Sarah_J._Maas )

A Court of thorns and roses

Πλοκή: Η Φέιρα, μετά τον θάνατο της μητέρας της και τον οικονομικό ξεπεσμό της οικογένειάς της, αναγκάζεται να συντηρήσει η ίδια την οικογένειά της κυνηγώντας στα σύνορα της περιοχής των ανθρώπων και της Πρίθιαν, της περιοχής που κατοικούν τα ξωτικά. Όταν σκοτώνει ένα από αυτά, τα ξωτικά τής επιβάλλουν να εγκαταλείψει την οικογένειά της και να ζήσει στην Πρίθιαν, ως αντίτιμο της ζωής που πήρε. Εκεί, ζει μ’ έναν από τους άρχοντες των 7 βασιλείων και ανακαλύπτει την κατάρα που τον κρατά δέσμιο…

Προσωπικά, όταν ξεκίνησα την ανάγνωση αυτού του βιβλίου, δεν είχα εντυπωσιαστεί από την πλοκή και τους χαρακτήρες. Όταν όμως το συνέχισα, με γοήτευσε. Τα βιβλία αυτά διακρίνονται από συνεχείς ανατροπές και εκπλήξεις, οι χαρακτήρες σκιαγραφούνται με τον καλύτερο τρόπο και ξεδιπλώνονται σταδιακά, και στο τέλος οι αναγνώστες καταλήγουν να τους αγαπούν!

Απόσπασμα:

{…} Κοιτούσα επίμονα τη μύτη που είχα δει να ματώνει μόλις λίγες ώρες νωρίτερα, τα βιολετιά μάτια που κατακλύζονταν από τόσο πόνο. «Γιατί;» ρώτησα. Ήξερε τι εννοούσα κι απλά σήκωσε τους ώμους του. «Επειδή, όταν θα γραφτούν οι θρύλοι, δεν ήθελα να με θυμούνται ως κάποιον που έστεκε παραδίπλα άπραγος. Θέλω οι απόγονοί μου να ξέρουν πως ήμουν εκεί και πως στο τέλος πολέμησα εναντίον της, έστω κι αν δεν κατάφερα κάτι ιδιαίτερο». Ανοιγόκλεισα τα μάτια, αυτή τη φορά όχι επειδή με τύφλωνε ο ήλιος. «Επειδή», συνέχισε κοιτάζοντάς με κατάματα, «δεν ήθελα να πολεμήσεις μόνη. Ή να πεθάνεις μόνη» …

“Pity those who don’t feel anything at all.”

Sarah J Maas, A court of thorns and roses.

]]> https://schoolpress.sch.gr/calle8/archives/184/feed 1 https://schoolpress.sch.gr/calle8/archives/178 https://schoolpress.sch.gr/calle8/archives/178#comments Sun, 25 Apr 2021 20:50:32 +0000 ΚΑΡΒΕΛΑ-ΚΑΡΑΦΙΛΗ ΚΩΝ/ΝΑ http://schoolpress.sch.gr/calle8/?p=178 [...]]]> Διακόσια δεκαέξι χρόνια πριν, στις 2 Απριλίου 1805, γεννήθηκε ο παγκοσμίου φήμης Δανός παραμυθάς, Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Προερχόταν από οικογενειακό περιβάλλον που δεν μπορούσε να τον υποστηρίζει. Μεγάλωσε σε οικονομικά αδύναμη οικογένεια. Έχασε τον πατέρα του όταν ήταν 11 χρόνων και γι’ αυτό αναγκάστηκε ο ίδιος να φροντίσει την οικογένειά του. Ενδιαφερόταν για το θέατρο, τη μουσική και τη λογοτεχνία, όμως, λόγω δυσκολιών που συνάντησε, ανέπτυξε μόνο το τελευταίο. Επαφή με το θέατρο απέκτησε και μέσω του πατέρα του, κάτι που τον ώθησε αργότερα να κυνηγήσει καριέρα σκηνοθέτη, να φύγει από την Κοπεγχάγη και να μεταβεί στο Οντέσε, που -εκτός από πρωτεύουσα- ήταν η μόνη περιοχή με θέατρο! Κατά τη διάρκεια της ζωής του ταξίδεψε στην Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική. Αναγνώριση έλαβε αρχικά το 1830, όταν έγιναν γνωστά τα έργα του στη Γερμανία. Το πρώτο μάλιστα βιβλίο του δεν τράβηξε την προσοχή των αναγνωστών. Πέθανε στις 4 Αυγούστου 1875, από καρκίνο του ήπατος.

Σήμερα, το σπίτι που έμενε η οικογένεια Άντερσεν είναι ανοιχτό στο κοινό:

https://hcandersensodense.dk/h-c-andersens-foedehjem/

Προς τιμήν του εν λόγω συγγραφέα, απονέμονται τα Λογοτεχνικά Βραβεία Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (ή αλλιώς, το Βραβείο Νόμπελ για την παιδική λογοτεχνία) για τον συγγραφέα από το 1956, ενώ για τον εικονογράφο από το 1966.

Όταν ήταν ακόμα σε μικρή ηλικία, έφτιαχνε μαριονέτες, με τις οποίες αναπαριστούσε στο κουκλοθέατρο διάφορα έργα, κυρίως του Shakespeare. Εντυπωσιασμένος ο βασιλιάς της Δανίας Φρειδερίκος ο 6^ος, ανέλαβε τη χρηματοδότηση της εκπαίδευσή του. Στη συνέχεια, αν και γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, δεν ολοκλήρωσε την φοίτησή του.

Σήμερα, ο παραμυθάς παραμένει «ζωντανός» στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Κρήτης, όπου γίνονται εκδηλώσεις αφήγησης και δραματοποίησης των παραμυθιών του. Τα έργα του, άλλωστε, συνεχίζουν να αποτελούν πηγή έμπνευσης, όπως φανερώνει και το παρακάτω παράδειγμα: « Η μικρή γοργόνα», αυτή η ιστορία αγνής και ανιδιοτελούς αγάπης, ήταν το κίνητρο δημιουργίας του παρακάτω ξύλινου γλυπτού από τον Γιώργη Κουτάντο, στο μουσείο-εργαστήριο ξυλογλυπτικής που διατηρεί στην Αξό Μυλοποτάμου, στο Ρέθυμνο Κρήτης.

Μέχρι σήμερα έχει διασωθεί ένα ημερολόγιό του με σχέδια από ένα ταξίδι του στην Γερμανία, το οποίο έχει δημοσιευθεί.

Συνολικά, ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν έγραψε 168 ιστορίες. Οι πιο γνωστές είναι: α) Τα κόκκινα παπούτσια, β) Το μικρό έλατο, γ) Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι, δ) Η μικρή γοργόνα, ε) Η βασίλισσα του χιονιού, στ) Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα, ζ) Το ασχημόπαπο, η) Το κορίτσι με τα σπίρτα και θ) Το μολυβένιο στρατιωτάκι.

Παρακολουθήστε επίσης: " target="_blank"> ή https://archive.ert.gr/25218/

Πηγές:

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A7%CE%B1%CE%BD%CF%82_%CE%9A%CF%81%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD_%CE%86%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%81%CF%83%CE%B5%CE%BD → Βικιπαίδεια

https://andersen.sdu.dk/liv/biografi/ → Κέντρο HC Andersen

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%B5%CE%AF%CE%BF_%CE%A7%CE%B1%CE%BD%CF%82_%CE%9A%CF%81%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD_%CE%86%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%81%CF%83%CE%B5%CE%BD → Βικιπαίδεια

https://www.sansimera.gr/biographies/107 → Σαν σήμερα

https://www.neakriti.gr/article/politismos/1540292/o-hans-kristian-adersen-zodaneuei-sto-mouseio-fusikis-istorias/ → Νέα Κρήτη

https://woodenmuseum.gr/portfolio-item/%ce%b7-%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%81%ce%ae-%ce%b3%ce%bf%cf%81%ce%b3%cf%8c%ce%bd%ce%b1/ → Wooden museum

http://www5.kb.dk/da/nb/tema/litteratur/hca/index.html → DET KGL. BIBLIOTEK

https://www.slideshare.net/hellaka/ss-18326913?next_slideshow=1 → Slideshare

 Η βασίλισσα του χιονιού

Ένα από τα πιο γνωστά παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν είναι «Η Βασίλισσα Του Χιονιού». Στην αρχή του παραμυθιού, ένα πνεύμα φτιάχνει έναν καθρέφτη για να τον πάει στους Αγγέλους στον Ουρανό. Αυτός ο καθρέφτης είχε την ιδιότητα να κάνει όποιον τον κοίταζε πιο άσχημο. Όμως, όταν πήγε να παραδώσει τον καθρέφτη, τον έριξε, και ο καθρέφτης έσπασε. Ό, τι άγγιζαν τα κομμάτια του καθρέφτη το μετέτρεπαν σε κάτι κακό. Αυτό συνέβη και με τον Κάι. Ένα κομμάτι τού καθρέφτη καρφώθηκε στην καρδιά του, και ένα στο μάτι του. Έτσι, άρχισε να μιλάει και να συμπεριφέρεται άσχημα στην Γκέρντα, μια παιδική του φίλη. Κάποια στιγμή, η Βασίλισσα του χιονιού -την οποία είχε συναντήσει και πιο παλιά ο Κάι- τον πήγε στο βασίλειό της και τον έκανε να ξεχάσει τα πάντα. Η Γκέρντα, όμως, επειδή τον αγαπούσε, δεν σταμάτησε να τον αναζητά, μέχρι που τον βρήκε…

Επιτρέψτε μου να παραθέσω κάποιες σκέψεις  που μου προκλήθηκαν μετά την ανάγνωση αυτού του παραμυθιού, εν είδει ερωτημάτων που μέσα μου εγείρονται, ψάχνοντας ίσως και μια απάντηση που δεν υπάρχει κάπου γραμμένη, αλλά ίσως σεργιανά αδέσποτη στον αέρα…

Γιατί κάποιος να θέλει να σκορπάει κακία και ασχήμια στον κόσμο και σε ανθρώπους που ήδη παλεύουν να αντιμετωπίσουν τα τέρατα μέσα τους; Τι συμβολίζει αυτό το πνεύμα; Μήπως όλους εκείνους τους έξω από εμάς παράγοντες που θέλουν να μας επιβαρύνουν και να μας φθείρουν; Η Γκέρντα αγαπάει τον Κάι, όπως και εκείνος άλλωστε, αλλά εκείνος, αφού καρφώθηκε με τον καθρέφτη, μετατράπηκε σε κάτι τοξικό για εκείνη και το μόνο που έκανε ήταν να την πληγώνει. Μετά την εξαφάνισή του, η Γκέρντα επιμένει σθεναρά να αναζητά τον Κάι. Στο τέλος του ταξιδιού της τον βρήκε. Το αποτέλεσμα ήταν αντάξιο όλων των κόπων που κατέβαλε; Η μήπως έτσι είναι η αγάπη; Χωρίς δεύτερες σκέψεις και δισταγμούς, κάπως τυφλή και άσβεστη; Μήπως η Γκέρντα αγαπούσε τόσο ανιδιοτελώς τον Κάι που στην πραγματικότητα δεν τέθηκε ποτέ σαν ερώτημα το αν θα τον ψάξει ή όχι, το αν θα μείνει δίπλα του παρά την συμπεριφορά του ή όχι; Αυτό κάνουμε όλοι; Ξέρουμε ότι κάτι μας βλάπτει, αλλά ακριβώς επειδή το έχουμε συνηθίσει στη ζωή μας, το δεχόμαστε; Έχει να κάνει με τη δική μας αυτοπεποίθηση και το πώς εκτιμάμε εμείς τον εαυτό μας; Έτσι όμως, δεν υποτιμάμε τον εαυτό μας και συμβιβαζόμαστε με κάτι που δεν μας αξίζει; Ή είναι αφέλεια; Δεν το συνειδητοποιούμε καν ότι αυτά με τα οποία επιβαρυνόμαστε δεν μας αναλογούν; Άξιζε τελικά; Έτσι είναι η αγάπη για όλους; Ένα τόσο φωτεινό συναίσθημα, γιατί να προκαλεί πόνο; Ή μήπως δεν είναι πραγματική αγάπη σε μια αντίστοιχη περίπτωση, αλλά απλά μια συνήθεια; Μήπως η Γκέρντα είχε απλά συνηθίσει στο να έχει τον Κάι στην ζωή της και σταμάτησε να βλέπει καθαρά;

Αξίζει;

Δεν πιστεύω στο μονίμως αίσιο τέλος των παραμυθιών. Μου φαίνεται αφελές, άσκοπο και μη ρεαλιστικό. Γιατί στην πραγματικότητα, δεν νομίζω ότι μπορείς με γνώμονα την αγάπη να καταφέρεις τα πάντα…

https://schoolpress.sch.gr/calle8/files/2021/04/Η-βασίλισσα-του-χιονιού.pdf

]]> https://schoolpress.sch.gr/calle8/archives/178/feed 1