Ο Γιάννης-Ούγκο Αντετοκούμπο, παιδί μεταναστών από το Λάγος της Νιγηρίας που ήρθαν στην Ελλάδα ελπίζοντας σ΄ ένα καλύτερο μέλλον, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1994, την ημέρα του Αγίου Νικολάου. Μεγάλωσε στα Σεπόλια με πολλές στερήσεις και δυσκολίες, καθώς οι γονείς του δυσκολεύονταν να βρουν εργασία. Ο ίδιος με τον αδερφό του Θανάση πουλούσαν γυαλιά ηλίου, τσάντες και ρολόγια στον δρόμο παράλληλα με το σχολείο, για να βοηθήσουν την οικογένειά τους. Τα πρώτα του καλάθια τα έβαλε στα γηπεδάκια των Σεπολίων, πριν ξεκινήσει το μπάσκετ επαγγελματικά στον «Φιλαθλητικό». Προικισμένος με ύψος 2,06μ. κι ενώ λάτρευε το ποδόσφαιρο, μιας και ο πατέρας του (όπως κι ο μεγάλος του αδερφός) ήταν ποδοσφαιριστής στη Νιγηρία, αποφάσισε να ασχοληθεί με το άθλημα που έμελλε να τον οδηγήσει στην κορυφή, προκειμένου αρχικά να συνδράμει οικονομικά την οικογένεια! Το παιδί που δεν είχε ακόμη ελληνική -αλλά ούτε και νιγηριανή- υπηκοότητα, παρά το ταλέντο και τα αθλητικά του προσόντα που δεν μπορούσε κανείς να παραγνωρίσει, ήταν φανερά υποσιτισμένο και το μέλλον του δεν διαγραφόταν ευοίωνο, αν έμενε στην Ελλάδα, εφόσον ούτε τους οικονομικούς πόρους διέθετε ούτε την απαιτούμενη για υψηλούς στόχους στήριξη από κάποιον φορέα, ιδιωτικό ή κρατικό. Αλλά τη στιγμή που όλα είναι μαύρα και σκοτεινά, όπως και στα παραμύθια, αρχίζει να πέφτει το φως της ελπίδας στη ζωή του Γιάννη με την πρόταση που του γίνεται να δοκιμάσει την τύχη του στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου, στο ΝΒΑ… Αποκτά την ελληνική ιθαγένεια κι αναχωρεί, για να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα. Επιλέγεται από την ομάδα του Milwaukee κι αρχίζει την ανοδική του πορεία στον σκληρό αλλά και λαμπερό κόσμου του ΝΒΑ.

Το γήπεδο στα Σεπόλια, που πλέον έχει το αποτύπωμα του Γιάννη, του πάλαι ποτέ μικρού τσολιά στο Δημοτικό Σχολείο…

    Από εκεί και πέρα τα πράγματα γίνονται πάλι δύσκολα για τον Γιάννη, καθώς προσπαθεί -μακριά από την πολυαγαπημένη του οικογένεια και πατρίδα- να γίνει καλός κι ανταγωνιστικός παίκτης στο ΝΒΑ. Ιδρώτας στο γυμναστήριο, άπειρες ώρες σκληρής προπόνησης και μοναξιά χαρακτηρίζουν τα πρώτα του βήματα. Κατορθώνει σύντομα,  ωστόσο,  να κερδίσει τις ευκαιρίες στο παρκέ αλλά και να φέρει στην Αμερική όλη την οικογένειά του! Στα «rookie years» όλα τα βλέμματα πέφτουν πάνω του, μόλις παρατηρούν τη μεταμόρφωση του μικρού κι αδύνατου παιδιού σε έναν νέο και γυμνασμένο άντρα (το 2013 είχε ύψος 2,06μ και ζύγιζε 89 κιλά, ενώ τώρα είναι 2,11μ έχοντας προσθέσει και 23 κιλά μυϊκής μάζας!) με απίστευτη ενέργεια και μπασκετικές ικανότητες που για ψηλό παίχτη ήταν αδιανόητες, ακόμη και στον μαγικό κόσμο του ΝΒΑ. Μπορεί πλέον να ντριπλάρει, να διεισδύει με «πλαστικές» κινήσεις, μαθαίνει να σουτάρει, αμύνεται υποδειγματικά και τα εντυπωσιακά του καρφώματα κάνουν τον κόσμο να παραληρεί! Μετά από 4 χρόνια ενεργούς παρουσίας στο παρκέ κατακτά επάξια τον τίτλο που πιο βελτιωμένου παίκτη (2017) κι έπειτα κερδίζει δίκαια για δύο συνεχόμενες χρονιές (2018-2019, 2019-2020) τον τίτλο του MVP και του καλύτερου αμυντικού της χρονιάς (2019-2020) ενώ επιλέγεται και στο ΝΒΑ All Star Game (από το 2017 συμμετέχει ανελλιπώς)! Αποκτά στον μπασκετικό κόσμο το παρατσούκλι «The Greek Freak» για τις απίστευτες ενέργειές του που κάνουν εκφωνητές κι οπαδούς όλων των ομάδων να μη πιστεύουν στα μάτια τους! (Στην πρώτη εικόνα του άρθρου βλέπετε τον Γιάννη να καρφώνει ιπτάμενος πάνω από τον Tim Hardaway! Θαυμάστε τον πατώντας εδώ: 

    Και ερχόμαστε στη φετινή χρονιά που γράφτηκε η πιο χρυσή σελίδα τής μέχρι τώρα ιστορίας του Γιάννη και της ομάδας του. Μετά από μια δύσκολη χρονιά με κλειστά για το κοινό γήπεδα λόγω covid, οι Bucks προκρίθηκαν στα play-offs του ΝBA (πρόκριση που είχαν λάβει και τις δύο προηγούμενες χρονιές, αλλά δεν κατάφεραν να φτάσουν στους τελικούς) κι αφού απέκλεισαν ομάδες όπως οι Miami Heats, οι Brooklyn Nets (το αδιαφιλονίκητο φαβορί για την κατάκτηση του πρωταθλήματος) και τα Γεράκια της Ατλάντα (Atlanta Hawks) έφτασαν στον τελικό κόντρα στην εκπληκτική ομάδα των Devin Booker και Chris Paul, τους Phoenix Suns, με μειονέκτημα έδρας. Αφού έχασαν τα 2 πρώτα ματς στην Αριζόνα, επέστρεψαν στο Μιλγουόκι και ισοφάρισαν τη σειρά. Ο Γιάννης -που σημειωτέον έχασε δύο αγώνες λόγω τραυματισμού στο γόνατο από υπερέκταση στα παιχνίδια με την Ατλάντα, γεγονός που καθιστούσε αμφίβολη ακόμα και τη συμμετοχή του στη συνέχεια των τελικών, αν οι Bucks προκρίνονταν- έπαιξε εκπληκτικά σημειώνοντας 40άρες μετά το πρώτο παιχνίδι και χαρίζοντας highlights που θα μείνουν χαραγμένα ανεξίτηλα στη μνήμη μας. Χρειαζόταν, βέβαια, μια νίκη on the road (εκτός έδρας) προκειμένου να «σπάσει» το πλεονέκτημα έδρας των Suns κι αυτή επετεύχθη στο 5ο παιχνίδι στην Αριζόνα, γράφοντας το 2-3 στη σειρά των τελικών. Πλέον, το πρωτάθλημα θα «παιζόταν» στο Μιλγουόκι κι ο Γιάννης θα είχε με την ομάδα του την ευκαιρία που πάντα περίμενε και ονειρευόταν από τότε που ήρθε στην πόλη αυτή: να σηκώσει το τρόπαιο -μετά από 50 χρόνια μάλιστα- για τους Bucks! Και το έκανε με τον πιο εμφατικό τρόπο, πετυχαίνοντας 50 (!) πόντους -με 17/19 ελεύθερες βολές, το μόνο τρωτό σημείο του έως τότε λόγω της αστοχίας του- παίρνοντας 14 ριμπάουντ, κάνοντας 5 τάπες και μοιράζοντας 2 ασιστ-πάσες! Ουσιαστικά, ήταν μια ομάδα μόνος του και «κουβάλησε» τους Bucks στην πλάτη του, οι οποίοι εντέλει επικράτησαν 105-98! Με το σφύριγμα της λήξης πήγε πρώτα να αγκαλιάσει την «ηρωίδα» του, όπως συνηθίζει να αποκαλεί τη μητέρα του, κατόπιν τη γυναίκα και το παιδί του, έπειτα γονάτισε στο παρκέ ξεσπώντας σε κλάματα, κι αφού πήρε μια ανάσα στον πάγκο μόνος του, σηκώθηκε κι άρχισε να πανηγυρίζει σαν μικρό παιδί με τους συμπαίκτες και τον προπονητή του – τη δεύτερή του οικογένεια κατά τα λεγόμενά του.

Ο επίλογος του παραμυθιού γράφτηκε με την ανακήρυξή του ως MVP του τελικού και με την εικόνα του Γιάννη τρισευτυχισμένου, αγκαλιά με 2 χρυσά τρόπαια στην τελευταία συνέντευξη τύπου! Γιαννάρα, σου ευχόμαστε τα καλύτερα τόσο στην προσωπική σου ζωή όσο και στην μπασκετική σου καριέρα, ελπίζοντας κάποια στιγμή να μας κάνεις ακόμα πιο υπερήφανους με μια μεγάλη διάκριση φορώντας τα γαλανόλευκα της Εθνικής μπάσκετ, που ξέρουμε πόσο αγαπάς και στηρίζεις συμμετέχοντας σε αυτήν, ακόμα κι όταν θα έπρεπε να ξεκουράζεσαι στον ελάχιστο κενό χρόνο που δεν έχεις αθλητικές υποχρεώσεις με τον σύλλογό σου! Είμαι σίγουρος ότι κι ο πατέρας σου  θα σε καμαρώνει από ψηλά…

    Και κάτι τελευταίο: Συνέχισε με το προσωπικό σου παράδειγμα και με τα λόγια σου να μιλάς για τη ζωή και να «διδάσκεις» για την ηθική στάση που πρέπει να έχει κάποιος άνθρωπος, ανεξαρτήτως φύλου, επαγγέλματος, καταγωγής, οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης, γιατί όσα λες εμπνέουν παιδιά κι ενήλικες απ΄ όλο τον κόσμο και τους μαθαίνουν αρχές κι αξίες που δίχως αυτές δεν θα μπορούσε κάποιος να συνεχίζει να αγωνίζεται και να ονειρεύεται. Η ταπεινότητά σου, ο αλτρουισμός, η αδιάκοπη προσπάθεια για να νικήσουμε τους φόβους και τους ιδιαίτερους «ίσκιους» μας, η αλληλεγγύη, ο σεβασμός προς όλους, η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (δεν ξεχνιέται ο ρόλος σου στο κίνημα «Black Lives Matter»!) η ανάδειξη του θεσμού της οικογένειας ως θεμελιώδους παράγοντα προσωπικής ευτυχίας, είναι μόνο μερικά απ΄ όσα σπουδαία έχω ακούσει να πρεσβεύεις, και με την ιδιότητα του εκπαιδευτικού θέλω κι εγώ να μεταλαμπαδεύσω στη νέα γενιά.

Σε ευχαριστούμε για τη χαρά που μας δίνεις και την τιμή που μας κάνεις ως Έλληνες. Ακόμη κι η μειοψηφία των ρατσιστών που δυστυχώς σκέφτονται τόσο στρεβλά, γίνεται ακόμη πιο μικρή κι ακόμη πιο βουβή με το παράδειγμά σου. Η Ελλάδα σε ευγνωμονεί. Και θα σε υποδεχτούμε στο αεροδρόμιο, όταν με το καλό έρθεις, γιατί -ως γνωστόν- σαν το ελληνικό καλοκαίρι δεν έχει!

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Προτείνω να δείτε και το παρακάτω mini αφιέρωμα στην παραμυθένια πορεία του Γιάννη:

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Κι επειδή ο Γιάννης συνηθίζει να μιλάει για το παρόν και τη σημασία τού να ζεις την κάθε στιγμή στο σήμερα, δεν μπορούσα να σκεφτώ κάποιο άλλο τραγούδι που να συνοδεύει πιο ταιριαστά αυτό το άρθρο:

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Άγγελος Τζαλαλής, 8^ο ΓΕΛ Περιστερίου

Πριν από εξακόσια χρόνια περίπου, ένας αρχαίος πολιτισμός ήκμασε στο Περού, ο πολιτισμός των  Ίνκας. Παρά την έλλειψη γραπτής γλώσσας, οι Ίνκας ήταν ευφυέστατοι στην οργάνωση μιας κοινωνίας. Ήταν επιδέξιοι αρχιτέκτονες κι έτσι δημιούργησαν μεγαλειώδη παλάτια, ένα οδικό δίκτυο  24.140χλμ., αναχώματα στο απότομο έδαφος κι αρδευτικά κανάλια. Ανέπτυξαν μια εξελιγμένη οικονομία δίνοντας βάση στην καλλιέργεια καλαμποκιού και πατάτας. Ο λαός των Ίνκας είχε σχεδόν  ανύπαρκτη εγκληματικότητα! Το 1530, όμως, ο πολιτισμός τους λεηλατήθηκε και καταστράφηκε  από τους Ισπανούς. Τα παλάτια τους στολίζονταν από ράβδους χρυσού, οι οποίες κλάπηκαν από τους κατακτητές. Υπολογίζεται πως οι Ισπανοί έκλεψαν από τους Ίνκας 24 τόνους σε χρυσό και  ασήμι!

Η θρησκεία των Ίνκας βασιζόταν στη λατρεία του Ήλιου και στη διαδρομή του προς τον Ουρανό. Για τους ίδιους, οι πολύτιμοι λίθοι δεν ήταν εμπορεύσιμοι αλλά λατρευτικά μέταλλα. Ο χρυσός για τους Ίνκας ήταν τα δάκρυα του Ήλιου, και το καλαμπόκι ήταν ο χρυσός καρπός του Ήλιου. Σήμερα, πολλοί από τους  Ινδιάνους του Περού βασίζουν τη ζωή τους στα προγονικά λατρευτικά θεμέλια των Ίνκας. Μιλούν τη  δική τους γλώσσα -την κέτσουα- που μιλούσαν και στο βουνό Μάτσου Πίτσου.

Μάτσου Πίτσου στη γλώσσα κέτσουα σημαίνει «Αρχαίο Βουνό». Είναι ένα οροπέδιο σε έκταση δύο τετραγωνικών μιλίων, στο Νότιο Περού. Απέχει 112,5χλμ. βορειοανατολικά της πόλης Κούσκο,  της αρχαίας πρωτεύουσας των Ίνκας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 2700 μέτρων, στις ανατολικές  πλαγιές της οροσειράς Cordillera de Vilcabamba που συνορεύει με τους ποταμούς Apurimac και Urabamba. Η περιοχή έχει πυκνή βλάστηση, με τυπική τροπική χλωρίδα, ενώ η όλη περιοχή μεταξύ της Vilcabamba και του πυκνού δάσους ονομάζεται Ceja de Selva, δηλαδή «Φρύδι του Δάσους». Η  πόλη είναι χτισμένη επάνω σε μια πολύ στενή κύρτωση του ορεινού όγκου της Vilcabamba και  συνδέει την πόλη με τη κορυφή Χουαϊάνα Πίτσου, που σημαίνει «Νεαρή Κορυφή». Παρότι οι  ακραίες καιρικές και κλιματολογικές συνθήκες δεν είναι χαρακτηριστικό της περιοχής, σε σύγκριση  πάντα με το γενικό σύνολο των κορυφογραμμών των Άνδεων, η ανθρώπινη κατοίκηση για μεγάλο χρονικό διάστημα στην πόλη Μάτσου Πίτσου δεν είναι εφικτή. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που οι αρχαιολόγοι δεν δέχτηκαν ότι αυτή η πόλη αποτέλεσε το τελευταίο καταφύγιο των Ίνκας στη διάρκεια της Ισπανικής κατάκτησης.

Το Μάτσου Πίτσου είναι ένα τέλειο ταίριασμα αρχιτεκτονικής και φυσικού περιβάλλοντος. Ψηλά στα βουνά, 7.000 πόδια από την επιφάνεια της θάλασσας, φαντάζει μία πόλη χαμένη στα σύννεφα… Πάνω σε  ατόφιες γρανιτένιες πλαγιές, χτισμένη από τεράστιες πέτρες, έχει 200 κτήρια, κατοικίες, πλατείες κι αμφιθέατρα. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη πως οι Ίνκας κατείχαν τον τροχό ή είχαν σωματώδη ζώα, ούτε καν εργαλεία δυνατά, για να μεταφέρουν αυτούς τους βράχους. Πιθανότατα θα μετέφεραν τις πέτρες  από τα λατομεία περπατώντας αμέτρητα μίλια!

Η πόλη ανακαλύφθηκε το 1911, στις 24 Ιουλίου, από τον Αμερικανό ιστορικό και αρχαιολόγο Hiram Bingham. Ο Bingham ήταν γιος ενός προτεστάντη ιερέα κι είχε σπουδάσει Ιστορία και Πολιτικές  Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Harvard. Το ενδιαφέρον του στρεφόταν γύρω από την ιστορία των λαών της Λατινικής Αμερικής, και γι΄ αυτό, το 1906–1907, ακολούθησε την ίδια διαδρομή που είχε  κάνει και ο Simón Bolívar από τη ζούγκλα της Βενεζουέλας προς την Κολομβία, ενώ το 1908–1909 ταξίδεψε από το Μπουένος Άιρες ως τη Λίμα και το Κούσκο, μέσω της εμπορικής οδού που είχαν χαράξει οι Ισπανοί κονκισταδόρες. Τον Ιούλιο του 1911 ξεκίνησε από το Κούσκο η Περουβιανή αποστολή του Yale (Yale Peruvian expedition) την οποία οργάνωσε και χρηματοδότησε ο Bingham και κάποιοι παλιοί συμφοιτητές του. Την αποστολή στελέχωναν ένας ιατρός, ένας τοπογράφος, ένας γεωλόγος, ένας μηχανικός, ένας ντόπιος οδηγός, ο ίδιος ο Bingham κι ένας συμφοιτητής του. Σκοπός και στόχος της  αποστολής ήταν η ανακάλυψη των χαμένων πόλεων των Ίνκας που ανέφεραν στα κείμενα τους ο Antonio de la Calancha και ο Adolf Batalie. Οι ντόπιοι Ινδιάνοι τον οδήγησαν σε μία απομακρυσμένη  βουνοκορυφή, η οποία αρχικά φαινόταν απίστευτα αφιλόξενη. Οι Ινδιάνοι την αποκαλούσαν «Μάτσου Πίτσου». Ο ίδιος ο Bingham θα περιγράψει αργότερα τη διαδρομή με τα εξής λόγια: «Με τα  τέσσερα ανεβαίναμε από γλιστερά χορτάρια. Ο ποταμός Urubamba μούγκριζε αγριεμένα.  Ανεβήκαμε σε ένα λόφο και ξαφνικά αντικρίσαμε τη γη κομμένη και χωρισμένη σε τμήματα. Η  τροφή που καλλιεργήθηκε εδώ θα συντηρούσε μια ολόκληρη πόλη!»

Η δυσπρόσιτη θέση του Μάτσου Πίτσου έκανε πολλούς να πιστέψουν ότι ήταν το τελευταίο καταφύγιο των Ίνκας στον αγώνα τους εναντίον των Ισπανών. Μ΄άλλα λόγια, πολλοί θεώρησαν ότι ήταν η θρυλική Vilcabamba la vieja που ίδρυσε ο βασιλιάς των Ίνκας, Μάνκο Ίνκα. Η πραγματικότητα είναι  ότι το Μάτσου Πίτσου χτίστηκε το 1460 και χρησίμευε ως αστρονομικό παρατηρητήριο με αρχείο χρονολόγησης και λατρευτικό κέντρο, αλλά και ως θερινά ανάκτορα των βασιλέων. Η πόλη φαίνεται ότι  εγκαταλείφθηκε, όταν ο ηγεμόνας Μάνκο Ίνκα (γνωστός και σαν Μάνκο Κάπακ ο Β΄) ξεκίνησε τον αγώνα ανεξαρτησίας των Ίνκας από τους Ισπανούς κατακτητές, γιατί -όπως φάνηκε από τα ευρήματα- εκείνη την εποχή στην πόλη ενέσκηψε μια μεταδοτική ασθένεια. Έκτοτε, κανένας δεν αναφέρθηκε σ΄ αυτή την πόλη, η οποία ταυτίζεται με τη γενέτειρα των Ίνκας στη μυθολογία τους (Τάμπου-Τόκο) και κανένας δεν ξαναπάτησε εκεί μέχρι το 1911 που ανακαλύφθηκε. Η πραγματική  Vilcabamba la vieja ανακαλύφθηκε από τον Gene Savoy, το 1965, στην περιοχή Espiritu Pampa.

Σήμερα, αποτελεί έναν πρωταρχικό τουριστικό προορισμό για χιλιάδες τουρίστες παγκοσμίως. Η  πρωτεύουσα της επαρχίας είναι το Aguas Calientes (Θερμά Νερά) μια μικρή πόλη που προσφέρει καταλύματα στους τουρίστες και χρησιμεύει ως ψυχαγωγικό κέντρο για όλους τους ταξιδιώτες στο Μάτσου Πίτσου. Διαθέτει θερμές πηγές, όπως δηλοί και το όνομά της, γεγονός που προσφέρει μεγάλη απόλαυση για στους επισκέπτες. Το κλίμα είναι ήπιο όλο το χρόνο, αρκετά βροχερό από τον Νοέμβριο έως τον Μάρτιο, ξηρό και ζεστό από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο. Ο τρόπος για να φτάσει κάποιος στο Μάτσου Πίτσου είναι είτε με τρένο είτε μέσω των παλιών δρόμων που είχαν φτιάξει οι Ίνκας. Άλλη μια ατραξιόν του Μάτσου Πίτσου αποτελούν και τα πολλά λάμα που υπάρχουν στην περιοχή.

Το 1983, το Μάτσου Πίτσου ανακηρύχθηκε μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Unesco και το 2007 ψηφίστηκε ως ένα από επτά νεότερα θαύματα του κόσμου σε παγκόσμια ψηφοφορία στο διαδίκτυο. Αξίζει, λοιπόν, να το επισκεφθεί κανείς, για να ταξιδέψει τόσο στον χώρο όσο και στον χρόνο που κατά τα φαινόμενα αναπτύχθηκε ένας σπουδαίος αρχαίος πολιτισμός της αμερικανικής ηπείρου!

Μια σύντομη περιήγηση στο Μάτσου Πίτσου:

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Claude Monet, Παπαρούνες στο Αρζαντέιγ, 1873, Παρίσι

Οι διάσημες «Παπαρούνες» απεικονίζουν έναν αγρό με παπαρούνες και, σε πρώτο πλάνο κάτω  δεξιά, τη γυναίκα του Μονέ, Καμίλ. Πλάι της, ο γιος της Ζαν, μοιάζει με αγριολούλουδο που  ξεφύτρωσε για μια στιγμή μέσα στις παπαρούνες… Για να τονίσει την αίσθηση της κίνησης, ο  ζωγράφος έχει επαναλάβει τις δύο φιγούρες στο επάνω αριστερό μέρος του έργου. Εικονίζει έτσι  με μαεστρία το διαγώνιο πέρασμά τους μέσα από τον ανθισμένο αγρό, κι είναι σαν να είσαι παρών  και να τις βλέπεις στον περίπατό τους: Εκεί πάνω, μακριά, όταν πρωτοεμφανίζονται στο οπτικό μας  πεδίο… Κι έπειτα μεγαλύτερες, πιο κοντά, κάτω δεξιά…

Barbara Cole, Courthouse Ladies, 1994

Αυτές οι εικόνες αποτυπώνουν απαλή, θηλυκή ομορφιά και χάρη, με τρόπο που μιμείται τη  διαχρονική φύση των έργων ζωγραφικής. Μία από τις πιο εκπληκτικές αποκαλύψεις της σειράς  φωτογραφιών «Painted Ladies» της Barbara Cole είναι πως γυρίστηκε χρησιμοποιώντας εξ  ολοκλήρου ταινία Polaroid.

Lorenzo Quinn, The Force of Nature, Σαγκάη, Κίνα

Η «Δύναμη της Φύσης» είναι μια σειρά γλυπτών του καλλιτέχνη-γλύπτη Lorenzo Quinn που  απεικονίζουν μια γυναίκα – τη Μητέρα Φύση – που περιστρέφει τον πλανήτη Γη γύρω από αυτήν  με τέτοιο τρόπο, ώστε φαίνεται να αψηφά την βαρύτητα. Έχοντας παρουσιάσει ελαφρώς  διαφοροποιημένες εκδοχές του γλυπτού σε όλο τον κόσμο, από την Αγγλία και τις Ηνωμένες  Πολιτείες έως το Μονακό και τη Σιγκαπούρη, κάθε ένα παρέχει τη δική του αίσθηση περιστροφικής  κίνησης, χωρίς την παραμικρή σωματική κίνηση. Τα γλυπτά αν και στατικά, είναι γεμάτα ενέργεια  και ζωή. Οι κυματισμοί στο ρούχο της γυναικείας φιγούρας και το στέλεχος του υφάσματος που  τυλίγεται σε όλη την υδρόγειο, δίνει μια έντονη αίσθηση κίνησης που κατακλύζει τα γλυπτά.

Fariborz Sahba, Ο ναός του λωτού, 1986, Νέο Δελχί

Αφού εμπνεύστηκε από το σχήμα του λωτού, ο αρχιτέκτονας Fariborz Sahba  τοποθέτησε 27 μαρμάρινα «πέταλα» χωρισμένα σε ομάδες των τριών, ώστε να σχηματιστούν εννέα  πλευρές. Το μάρμαρο προέρχεται από το Πεντελικό όρος της χώρα μας, το ίδιο που είχε  χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή του Παρθενώνα. Οι εννέα πόρτες του ναού άνοιξαν επίσημα για  το κοινό το 1986 και η κεντρική αίθουσα μπορεί να φιλοξενήσει έως και 2.500 προσκυνητές.

2. Η τέχνη ως αποκάλυψη μιας βαθύτερης πραγματικότητας 

Janet McKenzie, Jesus of the People, 1999.

Στόχος της ήταν να δημιουργήσει ένα έργο τέχνης σύμφωνα με τις πεποιθήσεις της ως πρόσωπο και  καλλιτέχνης, και να περιλαμβάνει ομάδες που προηγουμένως παραλείπονταν από εικόνα Του,  ειδικά Αφροαμερικάνους και γυναίκες. Ήλπιζε με αυτό το κομμάτι να δείξει ότι «ο Ιησούς είναι  μέσα σε όλους μας, ασχέτως της εξωτερικής μας εμφάνισης». Η παγκόσμια αποδοχή αυτής της  ερμηνείας του Ιησού και η ευγνωμοσύνη που της εκφράστηκε, καθώς και η επίθεση από αρνητικές  απαντήσεις, επιβεβαιώνουν την πεποίθησή της ότι αυτό το έργο, αυτό το συγκεκριμένο όραμα του  Ιησού, έπρεπε να υπάρχει τώρα.

Michelangelo, Pieta, 1497-98, Βασιλική του Αγίου Πέτρου, Βατικανό

Το πρόσωπο του Χριστού δεν αποκαλύπτει κανένα σημάδι από το Θείο Πάθος. Ο Michelangelo δεν  επιθυμούσε το άγαλμά του να εκπροσωπεί τον θάνατο αλλά προτιμούσε να δείξει το «θρησκευτικό  όραμα της εγκατάλειψης και ένα γαλήνιο πρόσωπο του Υιού». Επομένως, ήθελε να δείξει τη σύνδεση  ανάμεσα στον άνθρωπο και τον Θεό μέσω της αγιοποίησης του Ιησού.

Caravaggio, Η Κοίμηση της Θεοτόκου, 1605-06, Ρώμη

Το έργο είναι έντονα ρεαλιστικό, αφού αποδίδει το ουσιαστικό περιεχόμενο της σκηνής με ρωμαλέο  τρόπο. Η καθημερινότητα καταφρονημένων ανθρώπων είναι έκδηλη στις φιγούρες που  περιστοιχίζουν την Παναγία. Το σκανδαλώδες, για τη ρωμαϊκή εκκλησία που δεν το έκανε δεκτό,  ήταν η εικόνα της νεκρής. Η επίσημη θρησκευτική εξουσία αρνήθηκε, ακριβώς, τον ρεαλισμό του  Caravaggio σαν εκδήλωση του βέβηλου και του ανίερου. Η Παναγία παρουσιάζεται με γυμνές  πρησμένες κνήμες, σαν απλή λαϊκή γυναίκα. Λέγεται ότι ο ζωγράφος είχε χρησιμοποιήσει ως  μοντέλο το πνιγμένο πτώμα μιας πόρνης…

Το Άγαλμα του Χριστού Λυτρωτή, 1922-31, Ρίο ντε Τζανέιρο

Το άγαλμα του Χριστού Λυτρωτή έχει γίνει συμβολικός προστάτης των ανθρώπων. Όπως ο Ιησούς  Χριστός, το άγαλμα προστατεύει το αστικό περιβάλλον, σαν στέγη πάνω από το κεφάλι μας. Ένα  σύμβολο του χριστιανισμού σε όλο τον κόσμο, το άγαλμα έχει επίσης γίνει πολιτιστική εικόνα τόσο  του Ρίο ντε Τζανέιρο όσο και της Βραζιλίας, και αναφέρεται ως ένα από τα νέα επτά θαύματα του  κόσμου.

3. Η τέχνη ως έκφραση των συναισθημάτων του δημιουργού

Paige Bradley, Διεύρυνση, Νέα Υόρκη

Η καλλιτέχνης θέλησε να αποτυπώσει τη λαμπρότητα που έχουμε μέσα μας θαμμένη και  περιορισμένη από τα πρέπει, τις προσδοκίες των άλλων και της παρεξηγήσεις. Η ίδια, όπως  δηλώνει στη σελίδα της, κουρασμένη από τις «μεγάλες προσδοκίες» για τους άλλους και τις  απογοητεύσεις, έπιασε ένα άγαλμα μιας γυναίκας σε στάση διαλογισμού και το έσπασε στο  πάτωμα. Τότε ακριβώς, το άγαλμα βρήκε την ουσία της δημιουργίας του. Ένωσε τα κομμάτια, τους  έδωσε ένα εσωτερικό φως και, όπως λέει η ίδια, το ώθησε προς την ελευθερία!

Claude Monet, Water Lilies, 1915-26

Τα νούφαρα του Μονέ απεικονίζουν αιώνια ομορφιά και ηρεμία. Όμως, όσο όμορφα και αν είναι, η  προσπάθεια που αντιπροσωπεύει αυτός ο πίνακας μπορεί να αποτελέσει έμπνευση. Στα χρόνια  που ακολούθησαν, ο Μονέ ανέπτυξε καταρράκτη που παρεμπόδισε την ικανότητά του να βλέπει αποχρώσεις του μπλε και του πράσινου. Υποβλήθηκε σε μία επιτυχημένη χειρουργική επέμβαση  και όταν δημιούργησε αυτόν και άλλους πίνακες του, η έγχρωμη όρασή του είχε αποκατασταθεί.  Για έναν άνθρωπο ηλικίας 80 ετών που έπρεπε να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση  καταρράκτη, μια τεχνική που περιλάμβανε σημαντικά μεγαλύτερο κίνδυνο και δυσφορία σε σχέση  με σήμερα, απαιτούσε αξιοσημείωτα υψηλά επίπεδα κινήτρων.

Pablo Picasso, Melancholy Woman, 1902

Αυτό το γυναικείο πορτραίτο ανήκει στην περίφημη «Μπλε Περίοδο» του Picasso που, όπως  πιστεύουν ορισμένοι κριτικοί, ξεκίνησε μετά από την αυτοκτονία ενός από τους πιο στενούς του  φίλους. Αυτή η περίοδος χαρακτηρίζεται από μονοχρωματικές εικόνες ζωγραφισμένες μόνο με  μπλε αποχρώσεις. Η χρήση αυτού του χρώματος προκαλεί τη θλίψη και την απελπισία,  μετατρέποντας τους απεικονισμένους χαρακτήρες αυτής της περιόδου σε μελαγχολικές μορφές.

Salvador Dali, Uranium and Atomica Melancholica Idyll, 1945

Οι βομβιστικές επιθέσεις στο Ναγκασάκι και στην Χιροσίμα προκάλεσαν μεγάλη επίδραση στον  σουρεαλιστή ζωγράφο. Αυτός ο πίνακας με αμέτρητα σύμβολα και μοτίβα είναι μια επίκριση στον  πόλεμο. Αντιπροσωπεύει την ανθρώπινη παρακμή, τον θάνατο, την κατάθλιψη και την καταστροφή. Ωστόσο, εξακολουθεί να υποδηλώνει στιγμές ελπίδας και τη δυνατότητα σωτηρίας.

4. Η τέχνη ως ελεύθερο παιχνίδι της φαντασίας

MARVEL και DC

Αν και ανταγωνιστές, οι σειρές κόμικς και ταινιών και από τις δύο εταιρείες έχουν αποκτήσει μεγάλη  δημοσιότητα, ακόμα και από την εποχή που ιδρυθήκαν, την δεκαετία του ΄30. Η DC Comics παράγει  υλικό που διαθέτει ένα μεγάλο αριθμό γνωστών χαρακτήρων, συμπεριλαμβανομένων των  Superman, Batman, Wonder Woman, Aquaman, Flash και Green Lantern, παράλληλα με ομάδες  υπερηρώων όπως η Justice League και Teen Titans. Οι χαρακτήρες της MARVEL είναι επίσης  πασίγνωστοι, με κυριότερους τον Spider-Man, τον Iron Man, τον Captain America, τον Hulk, τον Thor, την  Black Widow και τον Wolverine. Επίσης, υπάρχουν διάφορες υπερηρωικές ομάδες όπως οι Avengers, οι  X-Men και οι Fantastic Four.

Star Wars

Το Star Wars είναι διαστημική όπερα. Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως επιστημονική φαντασία, καθώς επικεντρώνεται περισσότερο σε ρομαντικά στοιχεία και δραματικές επικές μάχες. Επιπλέον, υπάρχει αρκετά το μυστικιστικό στοιχείο με τη Δύναμη που «μαγικά» επενεργεί στους Τζεντάι.

Ο Τζόρτζ Λούκας (δημιουργός) έχει συνδυάσει φουτουριστικά στοιχεία επιστημονικής φαντασίας  και παλιά τεχνολογία (ρετροφουτουρισμός). Σε κάθε ταινία αναγράφεται η πρόταση «A long time  ago, in a Galaxy far, far away…» (ελληνικά: «Πολύ παλιά, σε ένα Γαλαξία πολύ, πολύ μακριά»).

Darin Lazarov, Ζεύγος Ερωτευμένων Δράκων, Βάρνα, Βουλγαρία

Ο δημιουργός και γλύπτης Darin Lazarov, δήλωσε πως δημιούργησε αυτή την παραμυθένια  σύνθεση για να ευχαριστήσει τα τοπικά παιδιά. Υπάρχει μια πισίνα σε κοντινή απόσταση όπου  κάνουν προπόνηση.

5. Η μοντέρνα τέχνη ως αναφορά της τέχνης στον ίδιο της τον εαυτό – Στοχασμός πάνω στο νόημα της καλλιτεχνικής δραστηριότητας

Ιπποπόταμοι, Ταϊπέι, Ταϊβάν

Το γλυπτό στον ζωολογικό κήπο της Ταϊπέι είναι μια δημιουργική υπενθύμιση του πόσο σημαντική  είναι η προστασία της άγριας ζωής.

 Tamara Kvesitadze, Ali and Nino (ή Man and Woman), 2010, Γεωργία

Ένα κινούμενο (με κάθε έννοια της λέξης) άγαλμα που φέρνει αργά δύο εραστές μαζί για μια  σύντομη αγκαλιά, μόνο για να χωρίσουν σχεδόν αμέσως. Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από τη νουβέλα του 1937, Ali and Nino, δύο ανθρώπων, δύο εραστών που δεν μπόρεσαν να είναι μαζί λόγω  των διαφορετικών τους θρησκευτικών πεποιθήσεων και του πολέμου που ξέσπασε. Κάτι σαν  Ρωμαίος και Ιουλιέτα σε θρησκευτικό υπόβαθρο. Ο Ali, ένας μουσουλμάνος από το Αζερμπαϊτζάν, ερωτεύτηκε την Γεωργιανή  χριστιανή πριγκίπισσα, Nino. Ο Ali σκοτώνεται και η Nino μένει πίσω δυστυχισμένη.

Mark Rothko, Light Red over Black, 1958

Τα έργα του Rothko είναι ιδιαίτερα στοχαστικά, προσκαλώντας τον θεατή να κοιτάξει τις αιθέριες  τους επιφάνειες. Το πέτυχε αυτό εφαρμόζοντας λεπτές πλύσεις σημείου σε πολλά στρώματα, έτσι  ώστε το φως να εκπέμπεται από το κέντρο τους. Αυτό δημιούργησε μια ένταση μεταξύ της  αίσθησης της συνολικής επιπεδότητας – δεν χρησιμοποίησε καμία εικονογραφική σχεδίαση για να  προτείνει προοπτική – και του άπειρου βάθους. Οι απλές, ορθογώνιες μορφές του Rothko είναι  επίσης θολές στις άκρες για να ενισχύσουν αυτήν την αίσθηση έλλειψης βαρύτητας.

Alexander Milov, Love, 2015, Burning Man Festival, Nevada

Όπως δήλωσε ο καλλιτέχνης στη σελίδα του, εμπνεύστηκε από την καθημερινότητα των σχέσεων.  Ένας άντρας και μια γυναίκα η φύση των οποίων προσπαθεί να εκφραστεί μέσα από τις  προσωπικές τους φυλακές. Όσο σκοτεινιάζει οι παιδικές φιγούρες αρχίζουν να λάμπουν. Το φώς  αυτό, όπως αναφέρει, είναι σύμβολο της αγνότητας, της ειλικρίνειας, αυτό που φέρνει τους  ανθρώπους κοντά και αυτό που τελικά τους δίνει μία ευκαιρία μέσα στο σκοτάδι.

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος Ποίηση: Νίκος Καββαδίας

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Magic De Spell-Σωκράτης Μάλαμας – Εμένα οι φίλοι μου

Ποίηση: Κατερίνα Γώγου 

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Γιάννης Αγγελάκας  – Έχει καλώς

Ποίηση: Μπέρλορτ Μπρεχτ 

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Διάφανες αυλαίες

Ποίηση: Ανδρέας Εμπειρίκος

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Μπλε – Θα σημάνουν οι καμπάνες

Ποίηση: Γιάννης Ρίτσος

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

ΕλευθερίαΑρβανιτάκη - Ερωτικό

Ποίηση: Ναπολέων Λαπαθιώτης

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας - Ποιός τη ζωή μου

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης Ποίηση: Μάνος Ελευθερίου

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Γρηγόρης Μπιθικώτσης – Βρέχει στη φτωχογειτονιά

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης Ποίηση: Τάσος Λειβαδίτης 

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Βίκυ Μοσχολιού - Το δίχτυ

Ποίηση: Νίκος Γκάτσος

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Υπόγεια Ρεύματα – Ανδρείκελα

Ποίηση: Κώστας Καρυωτάκης

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

στα μακρινά των ουρανών, ανώφελα πεσμένων.

Είν΄ ο καιρός των αηδονιών, στα σκοτεινά των περβολιών,

των τρυφερών κελαηδισμών, και των απελπισμένων…

Είν΄ ο καιρός που καθετί, με πόθον άνελπο ζητεί

μιαν ηδονή, που το δονεί, και που το φως του δίνει,

μα είναι του τόσος ο καημός, που τρέμοντας ο λογισμός,

τώρα κι αυτή την ηδονή, τη νιώθει σαν οδύνη…

Είν΄ ο καιρός των γυρισμών, μες στα βαθιά των λογισμών

άλλων καιρών κι άλλων ΄μερών, παντοτινά χαμένων,

που σαν μεθώντας με κρασί, και σαν μιαν έκσταση χρυσή,

λες κι ο ρυθμός έχει σταθεί, κι αυτών των Πεπρωμένων!

Ώρα των πόθων των βουβών, των άρρητων συναρπασμών

των μαγικών συντονισμών, με τη φωνή της φύσης,

που σαν τραγούδια, λες, βιολιών, μέσα στα βράδια των ψυχών,

μας κυβερνούν, και μας δονούν, οι πρώτες οι αναμνήσεις…

Ώρα τερπνή, που καθετί φαντάζει πλάνο και πλατύ,

και νοσταλγεί κι αποζητεί μιαν άφραστην ειρήνη,

κι όλος ο κόσμος, φωτεινός, είν΄ ένας ύμνος αλγεινός,

-σαν ένας κήπος αυγινός, που θα πονούσαν κρίνοι…

Είν΄ η στιγμή που σαν κραυγή, για μιαν αλάλητη αυγή,

κάποια παλιά λευκά φτερά ξυπνάνε και χτυπάνε,

κι όπως βαθιά, και σαν τρελές μοσκοβολούν κι οι λεμονιές

θυμίζουν θάνατο, γλυκά, σ΄ όσους περνούν και πάνε…

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

όλα λάθος φαίνονται.

Μακριά σου

σαν αποτυχημένη παράσταση με ατάλαντους ηθοποιούς

σαν παιδί που του στέρησαν το αγαπημένο του παιχνίδι.

Διονυσία Κούτουλα Α΄2

Μέσα στα μάτια σου βλέπω

την αγάπη – την τρυφερή -

Απ΄ τ΄ άγγιγμά σου νιώθω

την προστασία – την κρυφή -

 Ελπίδα Μπουλούκου Α΄2

Η μέρα ξημερώνει όμορφα κοντά σου 

Θάλασσα και αμμουδιά μυρίζει η αγκαλιά σου

Ηρεμώ και γαληνεύω όταν βρίσκομαι κοντά σου.

Κι όταν φεύγεις -να θυμάσαι- τρικυμία μακριά σου.

 Αναστασία Νικολοπούλου Α΄2

Μακριά σου μένω

κι αλήσμονα προσμένω

Αχ… ν΄ αρπάξω ένα τρένο

ταξίδι ν΄ αρχίσω

κοντά σου να τα ζήσω 

όλα αλλιώς…

Γιάννης Μπουζούκης Α΄2

Μπορεί να φαίνεται πως κρύφτηκε ο ήλιος

και πως συννέφιασε άδοξος ο ουρανός,

μα τα λουλούδια συνεχίζουνε να ανθίζουν.

Κοίτα να δεις· δεν σε χρειάζονται.

Μπορεί να φαίνεται πως έσβησε η ελπίδα

και πως πήρες όταν έφυγες το χρώμα.

Μα κοίτα να δεις που ξέρω να ζωγραφίζω

Με χρώμα – αυτό που έχω μέσα μου.

Κοίτα να δεις· δεν σε χρειάζομαι.

Κωνσταντίνα Καρβελά-Καραφίλη Α΄1

Μακριά σου δεν μπορώ

Νιώθω ένα απερίγραπτο κενό

Νιώθω σαν να είμαι μόνη στον ωκεανό

παλεύοντας με τη φουρτούνα

Και οι ενοχές με πλημμυρίζουν

αλλά ξέρω πως δεν θα επιστρέψεις

Τα συναισθήματα πολλά που με συνθλίβουν

Αντίο όμως…

Νεφέλη Κοσμίδη Α΄1

Μακριά σου το φως απουσιάζει

και μικρή η ζωή μου μοιάζει

Μακριά σου όλα σκοτεινά είναι

πιο σκοτεινά και από το σκοτάδι.

 Βαλεντίνα Θόρια Α΄1

Μακριά σου οι μέρες δύσκολα περνάνε,

μακριά σου δεν αντέχω .

Μα κάθε φορά που σε θυμάμαι

μπορώ πια… να το ελέγχω.

 Εβελίνα Ζαΐμη Α΄1

Έξω έχει λιακάδα

Και όμως στο μυαλό μου βρέχει,

δεν νιώθω «καθώς πρέπει».

Όσο είσαι μακριά

στέκομαι ΄δω με μάτια λυπημένα,

μα που να ξέρω τώρα εγώ,

εσύ για ποιον χαμογελάς…

 Γιώργος Κεχαγιάς Α΄1

Μακριά σου δεν μπορώ να ζήσω

μακριά σου είναι σα να με παίρνει το κύμα

και να πνίγομαι στο βυθό της θάλασσας.

Στροβιλίζομαι

Χάνομαι …

Μακριά σου η λύπη κυριεύει τη ζωή μου

στην ψυχή μου μοναξιά.

Μακριά σου ο κόσμος μια σταλιά

όλα μικρά, ασήμαντα, μηδενικά.

Μόνο μια ελπίδα κρυφή στα μονοπάτια του μυαλού

Να γυρίσεις πίσω…

Σπύρος Κομπορόζος Α΄1

Στίβεν Κρέιν «Μαύροι Καβαλάρηδες»

Στην έρημο
Είδα ένα πλάσμα, γυμνό, κτηνώδες,
Καθόταν καταγής,
Κράταγε στα χέρια του την καρδιά του
Και την έτρωγε.
Είπα, «Είναι καλή, φίλε;»
«Είναι πικρή — πικρή», μου απάντησε∙
«Αλλά μ’ αρέσει
Γιατί είναι πικρή
Και γιατί ‘ναι η καρδιά μου».

Τίτος Πατρίκιος «Εμπόδια»

Εκεί που πας να με βρεις ρίχνω ένα καινούργιο φράγμα.
Δεν είναι που δεν θέλω να με βρεις
δεν είναι που θέλω να σε διώξω.
Μόνο που πια πρέπει να δούμε καθαρά
πόσα εμπόδια αντέχουμε να ξεπεράσουμε
για να βρεθούμε.

Κική Δημουλά «Πληθυντικός αριθμός»

Ὁ φόβος,
ὄνομα οὐσιαστικόν,
στήν ἀρχή ἑνικός ἀριθμός
καί μετά πληθυντικός:
οἱ φόβοι.
Οἱ φόβοι
γιά ὅλα ἀπό δῶ καί πέρα.

Οδυσσέας Ελύτης «Μαρία Νεφέλη» 

Κι από την ανάποδη φοριέται η φαντασία και σ’ όλα τα μεγέθη της. 

Τάσος Λειβαδίτης «Ερωτήματα»

Ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει…

Οδυσσέας Ελύτης «Μονόγραμμα»

Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεγμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά
Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά
που μεγαλώνει
Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Επειδή σ’ αγαπώ και σ’ αγαπώ

Μανόλης Αναγνωστάκης «Ἀφιέρωση»

Για τούς ἐρωτευμένους που παντρεύτηκαν
Για το σπίτι που χτίστηκε
Για τα παιδάκια που μεγάλωσαν
Για τα πλοῖα που ἄραξαν
Για τη μάχη που κερδήθηκε
Για τον ἄσωτο που ἐπέστρεψε
Για ὅλα ὅσα τέλειωσαν χωρίς ἐλπίδα πια.

Τάσος Λειβαδίτης «Σε περιμένω παντού»

Κι ἂν ἔρθει κάποτε ἡ στιγμή να χωριστοῦμε, ἀγάπη μου,
μη χάσεις το θάρρος σου.
Ἡ πιο μεγάλη ἀρετή τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι να ᾿χει καρδιά.
Μα ἡ πιο μεγάλη ἀκόμα, εἶναι ὅταν χρειάζεται
να παραμερίσει την καρδιά του.

Ζαχαρίας Παπαντωνίου «Λυπημένα δειλινά» 

Στης γειτονιάς της φτωχικής
γυρίζει ο νους μου τα στενά,
τα λυπημένα δειλινά
στοχάζομαι της Κυριακής.

Οδυσσέας Ελύτης «Μικρός Ναυτίλος»

Είπα θα φύγω. Τώρα. Μ” ό,τι να “ναι: τον σάκο μου

τον ταξιδιωτικό στον ώμο” στην τσέπη μου έναν Οδηγό’

τη φωτογραφική μου μηχανή στο χέρι. Βαθιά στο χώμα

και βαθιά στο σώμα μου θα πάω να βρω ποιος είμαι.

Τι δίνω, τι μου δίνουν και περισσεύει το άδικο

Χρυσέ ζωής αέρα…

Νίκος Εγγονόπουλος «Ενοικιάζεται»

έζησα κι’ εγώ — ο γράφων — μέσ’ σε τούτο το δωμάτιο
χρόνια πολλά — φτωχά — κι’ ως πάντα
κι’ εδώ γιομάτος πάθος ασχολήθηκα
με τη ζωγραφική την ποίηση
τη γλυπτική
αλλά και τη φιλοσοφία και τον έρωτα
κι’ έμεινα ώρες καθισμένος
—  να καπνίζω  —
σε κει δα το παράθυρο
κυττάζοντας
άλλοτε τον ουρανό
κι’ άλλοτε το δρόμο

και τώρα πρέπει — φευ — κι’ εγώ να φεύγω
—  δεν αποκλείεται άλλωστε να μου μέλλονται καλύτερα —

πάλι το ενοικιάζουν το δωμάτιο

Ρενέ Στυλιαρά «Διακριτικά»

Ξέρεις ελευθερία δεν είναι πάντα να φεύγεις. Ελευθερία είναι, να επιλέγεις πότε θέλεις να μείνεις.

Ανδρέας Τσαγδούρης, Μαργετίνα Μπουντούρη, Γιάννης Ψαρρός, Γεωργία Σκούμπα (Β2)

 [There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]