Είμαι ο Ροδόλφος και, από την παιδική μου ηλικία, το σχολείο αντιπροσώπευε για μένα το όνειρο και τη δίψα για γνώση. Όχι ότι ήμουν το πιο φρόνιμο παιδί ή ο καλύτερος μαθητής – κάθε άλλο. Ήμουν όμως γεμάτος περιέργεια και ανησυχία, και η τάξη ήταν ο κόσμος μου. Ήθελα να ρουφήξω τη γνώση, αλλά οι συνθήκες της ζωής με έσπρωξαν νωρίς στη δουλειά, στον αγώνα για το μεροκάματο. Τα όνειρά μου έγιναν υποχρεώσεις και τα θρανία έμειναν πίσω, σαν μια μακρινή ανάμνηση.
Τώρα, στα 55 μου χρόνια, νιώθω πως βρίσκομαι σ’ένα σταυροδρόμι. Η ζωή, με τις δυσκολίες της, με οδήγησε σε ένα σημείο όπου όλα φαίνονται σταματημένα. Κοιτάζοντας πίσω, βλέπω έναν μακρύ δρόμο, γεμάτο κόπο, χωρίς τα χρώματα που ήλπιζα κάποτε να έχει. Κοιτάζοντας μπροστά, βλέπω μόνο αβεβαιότητα. Μα στην καρδιά μου έχει ανθίσει μια σκέψη, μια ελπίδα: τι θα γινόταν αν γύριζα πίσω στο σχολείο; Αν έδινα μια νέα ευκαιρία στον εαυτό μου να ξεκινήσει απ’ την αρχή;
Η ιδέα με τυλίγει σαν ένα ζεστό φως, μια αίσθηση που με παρακινεί να προσπαθήσω ξανά. Δεν είναι μια εύκολη απόφαση – η ηλικία μου, η κόπωση, οι ευθύνες, όλα με κρατούν πίσω. Όμως, σκέφτομαι, τίποτα δεν θα γίνει αν δεν το δοκιμάσω. Το μυαλό μου γεμίζει με σκέψεις, ανησυχίες, ερωτήματα. Θα τα καταφέρω; Θα έχω την αντοχή, τη δύναμη, την πειθαρχία; Μπορώ να τα βγάλω πέρα με τις σύγχρονες μεθόδους και τα νέα παιδιά δίπλα μου;
Αυτή η απόφαση με γεμίζει δέος και χαρά ταυτόχρονα. Κάθε βράδυ, σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να ξανακαθίσω σ’ εκείνο το παλιό ξύλινο θρανίο, να ανοίξω τα βιβλία, να πιάσω το μολύβι στα χέρια μου και να αρχίσω ξανά να γράφω. Θυμάμαι τον εαυτό μου να διαβάζει με λαχτάρα ιστορίες από αρχαίους Έλληνες και να θαυμάζει τον Σωκράτη, να ρωτάει γιατί και πώς, να ψάχνει για νόημα. Τώρα, όμως, ξέρω πως δεν είμαι πια εκείνο το παιδί. Είμαι ο Ροδόλφος των 55 ετών, γεμάτος εμπειρίες, γεμάτος πληγές αλλά και δίψα για μια νέα αρχή.
Σκέφτομαι πως δεν θέλω να περάσουν κι άλλα χρόνια χωρίς να κάνω κάτι για μένα. Όλη μου τη ζωή την έζησα σε ένα περιβάλλον όπου η ανάγκη για επιβίωση έμπαινε πάνω από τις επιθυμίες μου. Τώρα πλέον, θέλω εγώ να επιλέξω για τον εαυτό μου. Αυτή είναι η έμπνευσή μου – ο εαυτός μου, τα όνειρά μου που δεν θέλω να αφήσω θαμμένα. Περιμένω αυτή τη μέρα να έρθει. Θα νιώθω σαν να ξεκινώ ένα νέο κεφάλαιο, να βάζω θεμέλια σε ένα όνειρο που έχω αφήσει ανεκπλήρωτο. Η αίσθηση της καθαρής σελίδας, της καινούργιας αρχής, είναι σαν άρωμα φρέσκου χαρτιού – αυτή η μυρωδιά που σε γεμίζει ελπίδα και δέος. Και σκέφτομαι, τι έχω να χάσω;
Σκέφτομαι πως θα γράψω για τα συναισθήματα που νιώθω. Αυτή η απρόσμενη ευτυχία, αυτή η αναζωογόνηση που έρχεται μέσα μου με την ιδέα του σχολείου, με κάνει να θέλω να ξεπεράσω όλες τις δυσκολίες. Ό,τι κι αν μου λέει η κοινωνία, ό,τι κι αν λένε οι άλλοι γύρω μου, εγώ θέλω να πάω, να καθίσω πάλι σε μια τάξη, να μάθω καινούρια πράγματα, να νιώσω αυτή τη γλυκιά αγωνία του μαθητή. Ίσως νιώθω και μια άρνηση να αποδεχτώ τα όρια της ηλικίας, ίσως με τρομάζει ο χρόνος που φεύγει, αλλά όσο κι αν με αγχώνει αυτό, ο φόβος δε θα με κρατήσει πίσω.
Το μόνο που χρειάζομαι είναι ο εαυτός μου, ο προσωπικός μου αγώνας και ο στόχος που έχω θέσει. Αυτή η απόφαση είναι η γέφυρα που χτίζω για να περάσω από το σημείο που βρίσκομαι σήμερα σ’ένα μέλλον όπου θα είμαι ο άνθρωπος που πάντα ήθελα να είμαι. Νιώθω πως αυτή η εμπειρία θα είναι ένα δώρο για μένα. Θα με γεμίσει με γνώση, με νέες φιλίες, με γέλια, αλλά και με στιγμές έντασης. Η ζωή δεν είναι ποτέ εύκολη, το ξέρω καλά, όμως τώρα έχω τη δύναμη να την πιάσω από την αρχή. Στο σχολείο, δεν ψάχνω μόνο τη γνώση των βιβλίων, αλλά μια γνώση πολύ βαθύτερη: την αναγνώριση του εαυτού μου, του τι είμαι και του τι μπορώ ακόμα να γίνω.
Το πιο βαθύ μου συναίσθημα είναι η ευγνωμοσύνη, η πίστη πως ακόμα μπορώ να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα. Αυτή η απόφαση δεν είναι μια απλή κίνηση, αλλά μια δέσμευση προς τον εαυτό μου. Ίσως δε θα καταφέρω τα πάντα, ίσως η ζωή θα φέρει ξανά δυσκολίες, αλλά αυτό το ταξίδι προς την προσωπική μου αναγέννηση είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχω κάνει ποτέ. Με αυτές τις σκέψεις, προχωρώ. Και κάθε μέρα που ξυπνάω, με όλη μου τη δύναμη, ονειρεύομαι ξανά το σχολείο. Δεν έχω άλλες πηγές, άλλες αναφορές. Μόνο την καρδιά μου και το όνειρό μου. Και αυτό είναι το πιο δυνατό εργαλείο που έχω στα χέρια μου.
Ροδόλφος Λαλέογλου
