Γιάννης Πουσκούλογλου

 —————————–

Το πατρικό του πατέρα μου στεκόταν για σχεδόν 50 χρόνια ανέγγιχτο και ατάραχο στη γαλήνη του χωριού. Η απόφασή του να το ανακαινίσει μου προκάλεσε έκπληξη, αλλά και μια γλυκιά νοσταλγία. Ήταν λοιπόν φυσικό να κάθομαι τώρα στην παλιά σοφίτα του σπιτιού και να ανατρέχω στις αναμνήσεις μέσω των άλμπουμ — και ξαφνικά, ενός θησαυρού: το ημερολόγιο της προγιαγιάς μου.

Μου προξένησε ενδιαφέρον η αψεγάδιαστη εικόνα του, που με ενθάρρυνε να το διαβάσω. Ανοίγοντάς το, διαπίστωσα ότι ήταν πράγματι το ημερολόγιο της προγιαγιάς μου. Ξεφυλλίζοντάς το, στεκόμουν σε διαφορετικά χρονικά σημεία που χρωμάτιζαν το παρελθόν με θλίψη. Το ημερολόγιο ξεκινούσε το καλοκαίρι του 1915, όταν η προγιαγιά μου ήταν περίπου 16 χρονών.

15/06/1915

Σήμερα ήταν η τελευταία μέρα της σχολικής χρονιάς και αποφάσισα να γράψω σε σένα, αγαπητό μου ημερολόγιο, για να κρατήσεις τις αναμνήσεις μου — καλές και κακές. Ξεκίνησε ως μία εκπληκτική μέρα. Με τα απολυτήρια στα χέρια, αντί να γυρίσουμε σπίτι, η Άννα μάς προκάλεσε να παραβγούμε μέχρι την προβλήτα, όπου έφτασα πρώτη με κομμένη την ανάσα. Η Μαρία ακολούθησε και, χωρίς να πει λέξη, έβγαλε τα ρούχα της, έμεινε με το κομπινεζόν και βούτηξε στη θάλασσα.

«Φρόσω, πέσε! Μην είσαι κότα!» μου φώναξε η Μαρία.

Ακολούθησε η Άννα, συνοψίζοντας τις ενέργειες της Μαρίας, πέφτοντας κι αυτή στη θάλασσα. Τα κορίτσια φώναζαν σαν τρελά να πέσω κι εγώ, αλλά σκεφτόμουν την αντίδραση του πατέρα μου αν με έβλεπε.

Με τον ήλιο να μου καίει το δέρμα και τα κορίτσια να φωνάζουν ένα σωρό ασυναρτησίες, πήρα την απόφαση να μπω. Το αίσθημα ήταν υπέροχο — για λίγο ξέχασα τις φωνές του πατέρα μου, την ανησυχία και τους προβληματισμούς της μητέρας μου και τις συνεχείς συμβουλές των αδελφών μου. Η ανεμελιά μου, όμως, έληξε όταν μία παρέα αγοριών άφησαν τα πράγματά τους και βούτηξαν στη θάλασσα. Μας πλησίασαν με μία μπάλα και μας πρότειναν να παίξουμε.

 «Εμπρός, ας τους δείξουμε τι πάει να πει βόλεϊ!» αναφώνησε η Μαρία.

«Εγώ πρέπει να φύγω», είπα διστακτικά, φοβούμενη την αντίδραση των γονιών μου.

Εκείνη την ώρα με πλησίασε ο Πέτρος — όπως έμαθα αργότερα ότι τον λένε — και με ρώτησε γιατί έφευγα. Δεν δίστασα να του πω την αλήθεια, αλλά με έπεισε να μείνω. Αγαπητό ημερολόγιο, δεν πιστεύω στους έρωτες, αλλά νιώθω το στομάχι μου να έχει πεταλούδες και τα γόνατά μου να κόβονται. Βέβαια, όταν επέστρεψα στο σπίτι δεν ήταν αυτό το συναίσθημα που επικρατούσε. Το σφοδρό χαστούκι του πατέρα μου (δεν ήταν η πρώτη φορά) και οι φωνές του πάγωσαν για λίγο το όνειρο.

28/07/1915

Ο Πέτρος ήρθε ξανά σήμερα στην παραλία. Δεν το περίμενα. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά πιο δυνατά, όταν τον είδα να πλησιάζει. Καθίσαμε στο ίδιο βράχο και μιλήσαμε για ώρες. Δεν ένιωσα ποτέ τόσο ελεύθερη με κάποιον. Μου μίλησε για τα όνειρά του, να ανοίξει ένα μαγαζί με βιβλία και να διαβάζει κάθε βράδυ στην ταράτσα. Ήταν σαν να ζούσαμε σε έναν άλλο κόσμο, μακριά από τη Σμύρνη, μακριά από τις φωνές του πατέρα μου.

02/09/1915

Οι μέρες με τον Πέτρο έγιναν η κρυφή μου ευτυχία. Τα βράδια συναντιόμασταν στα κρυφά. Δεν έπρεπε να μάθει κανείς. Όταν ο πατέρας μου έμαθε ότι βλέπομαι με κάποιο αγόρι, έγινε έξαλλος. Με αποκάλεσε ντροπή της οικογένειας. Μου είπε:

«Δεν έχει λεφτά ο Πέτρος. Με τι θα σε ταΐσει; Με τα παραμύθια του;»

Η μητέρα μου με κοίταξε χωρίς να πει τίποτα. Ίσως καταλάβαινε. Ίσως ήξερε τι θα πει να αγαπάς και να μην μπορείς.

01/09/1922

Η Σμύρνη πια δεν είναι η ίδια. Οι δρόμοι που γελούσαμε έγιναν δρόμοι τρόμου. Οι φλόγες καίνε την πόλη, οι κραυγές των ανθρώπων με τρυπούν σαν μαχαίρι. Πολλοί φεύγουν, άλλοι δεν προλαβαίνουν. Ο Πέτρος έφυγε για να βοηθήσει. Μου είπε πως θα γύριζε γρήγορα. Μα δεν γύρισε ποτέ. Τον είδαν, λέει, να πέφτει χτυπημένος κοντά στο λιμάνι. Δεν μπορώ να το πιστέψω. Δεν θέλω. Δεν πρόλαβα καν να του πω πόσο τον αγάπησα. Κλείνω τα μάτια και όλα έρχονται μπροστά μου: το πρώτο βλέμμα, τα κρυφά μας ραντεβού, τα όνειρα που κάναμε ψιθυριστά κάτω απ’ τα αστέρια. Τώρα σιγή.

Μονάχα ο θόρυβος του πολέμου.

13/09/1922

Η φωτιά πλησιάζει. Δεν έχουμε επιλογή. Φεύγουμε. Η μητέρα, ο πατέρας, τα αδέλφια μου κι εγώ. Στη βάρκα, στριμωγμένοι, χωρίς τίποτα δικό μας πια. Ο πατέρας κρατάει σφιχτά μια εικόνα της Παναγίας. Η μάνα δεν σταματά να τρέμει. Εγώ δεν έχω δάκρυα, μόνο σιωπή. Ο Πέτρος… ο Πέτρος δεν είναι μαζί μας. Η θάλασσα ήταν μαύρη εκείνο το βράδυ. Σαν να ένιωθε κι αυτή το βάρος της απώλειας. Πείνα, φόβος, αρρώστιες — κι όμως, κρατηθήκαμε. Κάπου μέσα μου ήξερα ότι δεν επιτρεπόταν να χαθώ. Όχι ακόμα.

27/10/1922

Φτάσαμε στην Αθήνα πριν λίγες μέρες. Όμως δεν μοιάζει με σωτηρία. Οι δρόμοι δεν μας χωράνε. Οι άνθρωποι μας κοιτάζουν με λύπηση ή περιφρόνηση. Είμαστε οι «πρόσφυγες». Οι ξένοι στην ίδια μας την πατρίδα. Ζούμε όλοι σε ένα χαμηλό σπιτάκι στα Πατήσια, που μας το παραχώρησε μια μακρινή θεία. Επτά ψυχές σε δύο δωμάτια.

Δεν παραπονιέμαι, γιατί έχουμε στέγη, μα δεν έχω πια φωνή. Ο πατέρας μου δεν βρίσκει δουλειά και η μητέρα σκουπίζει σπίτια για ένα κομμάτι ψωμί. Εγώ… εγώ ψάχνω. Μα κανείς δεν θέλει γυναίκες. Ή αν θέλει, τις θέλει υπηρέτριες και φτηνά κορμιά για τις δουλειές τους.

14/03/1923

Βρήκα δουλειά σε ένα φουρνάρικο, κοντά στον Άγιο Νικόλαο. Ξυπνώ πριν ξημερώσει και δουλεύω ως το απόγευμα. Με βρίζουν, με κοιτούν από πάνω ως κάτω και δεν με πληρώνουν όπως τους είπαν. Μα δεν μπορώ να φύγω. Χρειαζόμαστε κάθε δραχμή. Κάθε ψίχουλο.

———————————–

photo: in.gr

Η φιλία είναι ένα από τα πιο πολύτιμα συναισθήματα στη ζωή του ανθρώπου. Δεν εξαρτάται από την ηλικία, την εποχή ή τις κοινωνικές συνθήκες. Είναι δεσμός ψυχής, στηρίζεται στην ειλικρίνεια, την εμπιστοσύνη, την κατανόηση και την αλληλοστήριξη. Αν και οι τρόποι επικοινωνίας και η καθημερινότητα έχουν αλλάξει με τα χρόνια, ο άνθρωπος συνεχίζει να έχει ανάγκη από αληθινούς φίλους που να στέκονται δίπλα του στις χαρές και τις δυσκολίες. Στην εποχή του Ξενόπουλου, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, οι φιλίες ήταν πιο σταθερές και πιο «χειροπιαστές». Βασίζονταν σε καθημερινή επαφή, στη φυσική παρουσία και σε βαθιά ηθικά θεμέλια. Ο Ξενόπουλος, μέσα από τα λογοτεχνικά του έργα, απεικόνιζε φιλίες δυνατές, που άντεχαν σε κοινωνικές πιέσεις και δυσκολίες. Αντίθετα, στη σημερινή εποχή, όπου η τεχνολογία κυριαρχεί και οι σχέσεις πολλές φορές παραμένουν επιφανειακές, η φιλία δοκιμάζεται. Οι άνθρωποι επικοινωνούν πιο εύκολα, αλλά όχι πάντα ουσιαστικά. Ωστόσο, είτε στην παλιά εποχή είτε στη σύγχρονη, η φιλία που είναι αληθινή δεν χάνεται, δεν ξεθωριάζει. Παραμένει σταθερή, όπως αποδεικνύει και το παρακάτω διήγημα:

Διήγημα: Το παγκάκι του πάρκου

Ήταν εκεί, στη σκιά μιας γέρικης λεύκας, ένα ξύλινο παγκάκι που έμοιαζε να ανήκει σε άλλη εποχή. Τα σανίδια του σκασμένα από τον καιρό, οι βίδες του σκουριασμένες, κι όμως στεκόταν εκεί, σταθερό, όπως κι η μνήμη. Εκεί καθόντουσαν κάθε απόγευμα ο Σπύρος κι ο Θανάσης. Φίλοι από παιδιά, μεγαλωμένοι στην ίδια γειτονιά, στις ίδιες αλάνες που κάποτε ηχούσαν από γέλια, φωνές και κυνηγητά. Τότε που η φιλία δεν χρειαζόταν εξηγήσεις, δεν απαιτούσε λόγια – ένα βλέμμα αρκούσε για να φανερώσει εμπιστοσύνη. Τα χρόνια πέρασαν. Ο κόσμος άλλαξε. Η ζωή τους πήρε διαφορετικές κατευθύνσεις. Ο Θανάσης ταξίδεψε, έψαχνε έμπνευση σε ξένες πόλεις και παλιά βιβλιοπωλεία. Ο Σπύρος, πιο προσγειωμένος, βυθίστηκε σε αριθμούς, deadlines και την ψυχρότητα της τεχνολογίας.

Χάθηκαν!

Ώσπου ένα απόγευμα του φθινοπώρου –όταν τα φύλλα έπεφταν σαν παλιές αναμνήσεις – ο Σπύρος πέρασε από το παλιό πάρκο, δίχως σκοπό.

Και τον είδε!

Ο Θανάσης, καθισμένος στο ίδιο παγκάκι, κρατούσε ένα βιβλίο στο χέρι και χαμογελούσε όπως τότε. Δεν αντάλλαξαν πολλές κουβέντες στην αρχή. Δεν χρειάστηκε. Η φιλία τους δεν είχε φθαρεί από τον χρόνο, απλώς είχε μείνει για λίγο σιωπηλή. Από τότε, κάθε απόγευμα, ξαναβρίσκονταν εκεί. Ο Θανάσης διάβαζε δυνατά αποσπάσματα από αγαπημένα του βιβλία, ενώ ο Σπύρος άκουγε προσεκτικά, ξεχνώντας τον θόρυβο του κόσμου.«Τι νόημα έχει όλη αυτή η τεχνολογία, αν δεν έχεις κάποιον να μοιραστείς τη σιωπή σου;» αναρωτήθηκε ένα απόγευμα ο Σπύρος.«Η φιλία είναι το μόνο “δίκτυο” που δεν πέφτει ποτέ», απάντησε ο Θανάσης, με το γνωστό του χαμόγελο. Και το παγκάκι – που για τους περαστικούς ήταν απλώς ένα παλιό έπιπλο– έγινε το σύμβολο μιας σχέσης που άντεξε στον χρόνο, στους δρόμους που χώρισαν, και στις σκιές της καθημερινότητας.

————————————

Η φιλία είναι αναντικατάστατη. Είναι η ήρεμη δύναμη που στηρίζει τον άνθρωπο στις πιο δύσκολες στιγμές του. Από τις αγνές σχέσεις της εποχής του Ξενόπουλου μέχρι τις πιο σύνθετες επαφές του σήμερα, η φιλία παραμένει σταθερή, όταν είναι αληθινή. Δεν εξαρτάται από το αν μιλάμε πρόσωπο με πρόσωπο ή μέσα από οθόνες. Αυτό που μετράει είναι η ειλικρίνεια, η στήριξη και η αποδοχή. Στη ζωή, οι φίλοι δεν είναι μόνο για τις γιορτές και τις επιτυχίες. Είναι εκεί, στα ήσυχα απογεύματα, στα παγκάκια του πάρκου, στις πιο αληθινές σιωπές.

Όλοι οι άνθρωποι, ανεξάρτητα από το ποιοι είναι, πού ζουν, τι πιστεύουν ή πώς μοιάζουν, έχουν κάποια βασικά δικαιώματα. Αυτά τα δικαιώματα λέγονται ανθρώπινα δικαιώματα και είναι απαραίτητα για να ζούμε με αξιοπρέπεια, σεβασμό και ασφάλεια. Δεν μας τα «χαρίζει» κανείς – τα έχουμε από τη στιγμή που γεννιόμαστε.

Τι είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Ανθρώπινα δικαιώματα είναι οι κανόνες που εξασφαλίζουν ότι όλοι οι άνθρωποι θα ζουν με σεβασμό, ελευθερία και ισότητα. Είναι όπως οι κανόνες ενός παιχνιδιού που προστατεύουν όλους τους παίκτες. Μερικά παραδείγματα ανθρώπινων δικαιωμάτων είναι:

• Το δικαίωμα στη ζωή
• Το δικαίωμα στην ελευθερία της γνώμης
• Το δικαίωμα στην εκπαίδευση
• Το δικαίωμα να έχεις τροφή και στέγη
• Το δικαίωμα να μην σε κακοποιούν ή σε εκμεταλλεύονται

Αυτά τα δικαιώματα έχουν καταγραφεί σε ένα σημαντικό έγγραφο που λέγεται Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και ισχύει σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου.

Ποιοι έχουν δικαιώματα;

Όλοι. Μικροί, μεγάλοι, άντρες, γυναίκες, παιδιά, πρόσφυγες, άτομα με αναπηρία, ανεξάρτητα από το φύλο, το χρώμα, τη γλώσσα ή τη θρησκεία. Δεν έχει σημασία αν κάποιος είναι πλούσιος ή φτωχός – όλοι έχουν ίσα δικαιώματα.

Τα δικαιώματα των παιδιών

Τα παιδιά έχουν και ειδικά δικαιώματα, γιατί είναι πιο ευάλωτα. Αυτά περιλαμβάνονται στη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Μερικά από τα βασικά δικαιώματα των παιδιών είναι:

• Να μεγαλώνουν με αγάπη και προστασία
• Να πηγαίνουν σχολείο
• Να έχουν υγεία και φροντίδα
• Να μην δουλεύουν σε μικρή ηλικία ή να κακοποιούνται
• Να λένε τη γνώμη τους και να τους ακούν οι μεγάλοι

Γιατί είναι σημαντικά;

Χωρίς αυτά, ο κόσμος θα ήταν άδικος και επικίνδυνος. Τα δικαιώματα μάς βοηθούν να ζούμε σε κοινωνίες όπου κυριαρχεί η δικαιοσύνη, η ισότητα και η ασφάλεια. Μας προστατεύουν από διακρίσεις, ρατσισμό, βία και φτώχεια.

Μαζί με τα δικαιώματα έρχονται και ευθύνες. Για παράδειγμα:

• Έχεις δικαίωμα να εκφράζεις τη γνώμη σου, αλλά πρέπει να σέβεσαι και τη γνώμη των άλλων.
• Έχεις δικαίωμα στην εκπαίδευση, αλλά πρέπει να σέβεσαι τους δασκάλους σου και να προσπαθείς.
• Έχεις δικαίωμα να ζεις ελεύθερα, αλλά δεν έχεις το δικαίωμα να ενοχλείς ή να πληγώνεις άλλους.

Τι μπορούμε να κάνουμε;

• Να γνωρίζουμε τα δικαιώματά μας
• Να μιλάμε όταν βλέπουμε αδικίες ή παραβιάσεις
• Να σεβόμαστε και να βοηθάμε τους άλλους
• Να ενημερωνόμαστε και να εκπαιδευόμαστε, γιατί η γνώση είναι δύναμη

Τα Δικαιώματα των Γυναικών

Τα δικαιώματα των γυναικών είναι ανθρώπινα δικαιώματα. Όμως, για πολλά χρόνια στην ιστορία, οι γυναίκες δεν είχαν ίσα δικαιώματα με τους άντρες. Δεν τους επιτρεπόταν να σπουδάζουν, να ψηφίζουν, να εργάζονται ή να αποφασίζουν για τη ζωή τους. Ακόμα και σήμερα, σε πολλές χώρες, οι γυναίκες παλεύουν για ισότητα και δικαιοσύνη.

Μερικά βασικά δικαιώματα των γυναικών είναι:

• Το δικαίωμα στην εκπαίδευση
• Το δικαίωμα στην εργασία και σε ίσους μισθούς με τους άντρες
• Το δικαίωμα να αποφασίζουν για το σώμα και τη ζωή τους
• Το δικαίωμα να προστατεύονται από τη βία και την κακοποίηση
• Το δικαίωμα στην πολιτική συμμετοχή και ψήφο

Ο αγώνας για τα δικαιώματα των γυναικών είναι παγκόσμιος και συνεχίζεται. Σημαντικά κινήματα και οργανώσεις βοηθούν ώστε να ακούγεται η φωνή των γυναικών και να χτίζεται ένας κόσμος πιο δίκαιος, χωρίς διακρίσεις. Όλοι – άντρες και γυναίκες – πρέπει να συνεργαζόμαστε για ισότητα, σεβασμό και δικαιοσύνη για όλους.

Για άλλη μια χρονιά πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η  ετήσια Έκθεση μαθητικών έργων που διοργάνωσε το 1ο Εργαστηριακό Κέντρο Ζακύνθου  σε συνεργασία με το ΕΠΑΛ Ζακύνθου στις 3 και 4 Απριλίου 2025 στο Πνευματικό Κέντρο Ζακύνθου.

Μαθητές από όλες τις ειδικότητες  του ΕΠΑΛ Ζακύνθου παρουσίασαν τα έργα τους  με την στήριξη των καθηγητών τους. Την έκθεση επισκέφθηκαν μαθητές από άλλα σχολεία του τόπου μας με κύριο στόχο την ενημέρωση τους για την επαγγελματική εκπαίδευση. Η  έκθεση ήταν ελεύθερη για το κοινό που μας τίμησε με την παρουσία του.

Αφιέρωμα στην Έκθεση από την εφημερίδα “Ημέρα Ζακύνθου”

Δημοσίευση για την Έκθεση στον Ιστότοπο του ΕΚ Ζακύνθου

]]> https://schoolpress.sch.gr/epalzakpress/archives/207/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/epalzakpress/archives/201 https://schoolpress.sch.gr/epalzakpress/archives/201#comments Fri, 23 May 2025 14:31:09 +0000 ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ http://schoolpress.sch.gr/epalzakpress/?p=201 ....]]> Εκείνες τις μέρες θυμούμαι συναντήθηκα στο δρόμο με τον σοφό καθηγητή κ. Ν. Γ. Πολίτη. Κι ο σεβαστός μου φίλος είχε την καλοσύνη να μου πει πως διάβαζε το διήγημά μου και πως του φαινόταν περίεργο κι αποκαλυπτικό.

- Γιατί αποκαλυπτικό; απόρησα.
- Γιατί στη Ζάκυνθο δεν ξέραμε πως υπάρχει αυτή η αριστοκρατία μου εξήγησε.
- Υπήρχε δηλαδή…
-Έστω. Το διήγημά σας βέβαια διαδραματίζεται την πιο παλιά εποχή. Υπήρχε όμως πάντα αυτή η κοινωνική διαίρεσις όπως την παρουσιάζετε;
- Υπήρχε. Κι εγώ ακόμα επρόφτασα τα τελευταία της ίχνη. Ο «Αντάρτης» μπορώ να σας πω, πως είναι μια ιστορία που διαδραματίστηκε μπροστά στα μάτια μου!

Γρ. Ξενόπουλος

———————————————-

Αγγελίνα Κολυβά, Γεωργία Βούρτση

Σε μια εκδρομή του σχολείου μας, στη βιβλιοθήκη του Γρηγορίου Ξενόπουλου, είχαμε την ευκαιρία να δανειστούμε ένα από τα μυθιστορήματα του, συγκεκριμένα “ Ο Ποπολάρος”. Στο έργο του αυτό, ο Ξενόπουλος εξιστορεί μία ιστορία αγάπης με εμπόδια ανάμεσα στους πρωταγωνιστές, τον Ζέππο Πεμπονάρη και την Έλδα Ντιμάρα.

Η Έλδα ήταν αρχοντοπούλα με την οικογένεια της να είναι από τις μεγαλύτερες στην τότε Ζάκυνθο, ενώ σε αντίθεση ο Ζέππος ήταν ένας ποπολάρος, ένας άνδρας κατώτερης κοινωνικής τάξης μα όχι φτωχής. Η ιστορία τους ξεκίνησε όταν ο Ζέππος άρχισε να επισκέπτεται τους θείους του που έμεναν στην Μπόχαλη όπως και η Έλδα με την οικογένεια της εκείνο το καλοκαίρι. Η Έλδα άρχισε να τον πλησιάζει ερωτικά θέλοντας να τον έχει ως το παιχνίδι για εκείνο – και μόνο – το καλοκαίρι. Εκείνος όμως την ερωτεύτηκε. Οι μέρες περνούσαν  μέχρι που έπρεπε η Έλδα να επιστρέψει στο σπίτι, στο Καταστάρι. Του υποσχέθηκε ότι θα γυρίσει, ότι θα τον αγαπάει για πάντα. Οι μήνες πέρασαν και εκείνη ακόμα να φανεί. Όταν γύρισε στην Μπόχαλη η οικογένεια Ντιμάρα, η Έλδα έκανε ότι δεν τον ήξερε. Ο Ζέππος προσπαθούσε να της μιλήσει και όταν κατάφερε να φτάσει στα χέρια της ένα γράμμα του, η απάντηση της ήταν να μην την ξαναενοχλήσει ποτέ. Εκείνος νευρίασε μαζί της, ήθελε να πάρει εκδίκηση ακόμα και αν όλοι οι αγαπημένοι του τού έλεγαν να ηρεμήσει. Άρχισε να την ενοχλεί όποτε την έβλεπε, πετώντας διάφορες προσβολές μέχρι που έφυγε στην Αθήνα να συνεχίσει τις σπουδές του. Μέχρι να γυρίσει όμως, έμαθε ότι εκείνη αρραβωνιάζεται. Γύρισε πίσω  προσπαθώντας να διαλύσει τον γάμο αυτό χωρίς να καταφέρει κάτι μέχρι που στο τέλος αυτοκτόνησε.

Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος ως βασική θεματική στα μυθιστορήματα του είχε την κοινωνική  ανισότητα και τις ταξικές διαφορές ανάμεσα στην αστική και στη λαϊκή τάξη. Παραδείγματος χάριν είναι το μυθιστόρημα αυτό. Οι πιθανότητες για να καταλήξει αυτή η σχέση σε γάμο ήταν λιγοστές από την στιγμή που η κοινωνία δεν δεχόταν σχέσεις σαν αυτές γενικότερα στα παλιά χρόνια. Παλαιότερα, ο γάμος γινόταν μέσα από προξενιά, είτε για οικονομικό όφελος, είτε για να είναι απλώς οι κόρες τους με έναν άνθρωπο της δικής του τάξης για να μην υποβαθμιστούν στα μάτια της κοινωνίας. Ωστόσο, δεν σημαίνει ότι οι γυναίκες τότε ήταν χαρούμενες με την απόφαση αυτή μιας και παντρευόντουσαν με κάποιον που δεν γνώριζαν.

Το βιβλίο αυτό μας άφησε μια γλυκόπικρη εντύπωση, διότι μας έκανε να καταλάβουμε πως ο έρωτας υπάρχει ακόμα και σε διαφορετικές προσωπικότητες, αρκεί να είσαι διατεθειμένος να προσπαθήσεις για ένα ευτυχισμένο μέλλον ξεπερνώντας και τα πιο δύσκολα εμπόδια.

———————————————–

Νικολέτα Ματαράγκα

Περίληψη του Έργου

Το μυθιστόρημα  «Ο Ποπολάρος» διαδραματίζεται στη Ζάκυνθο στα τέλη του 19ου αιώνα και επικεντρώνεται στην κοινωνική ανισότητα και την αγάπη που συγκρούεται με τα κοινωνικά πρότυπα της εποχής. Ο Κεντρικός ήρωας είναι ένας νέος από τη λαϊκή τάξη (ποπολάρος), ο οποίος ερωτεύεται μια κοπέλα από αριστοκρατική οικογένεια.

Η αγάπη τους είναι δυνατή, αλλά γεμάτη εμπόδια, καθώς η διαφορά κοινωνικής τάξης γίνεται αιτία αντιδράσεων από την πλευρά της οικογένειας της κοπέλας και της ζακυνθινής κοινωνίας. Παρά τον αγώνα του ποπολάρου για κοινωνική και προσωπική δικαίωση, οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα της εποχής οδηγούν την ιστορία σε τραγική κατάληξη. Το έργο αναδεικνύει τη σύγκρουση ανάμεσα στο λαϊκό και το αριστοκρατικό στοιχείο, καθώς και την αδικία που βιώνουν οι άνθρωποι των κατώτερων τάξεων.

Η άποψη μου για το μυθιστόρημα ‘’Ο Ποπολάρος’’

Το μυθιστόρημα ‘’Ο Ποπολάρος’’ του Γρηγόριου Ξενόπουλου μου άρεσε πολύ, γιατί είχε έντονα συναισθήματα και έδειχνε πώς ένας άνθρωπος προσπαθεί να πετύχει στη ζωή του, παρόλο που δεν έχει πλούτη ή υψηλή κοινωνική θέση. Ο βασικός ήρωας, ένας νέος από τα λαϊκά στρώματα που αγαπάει μια κοπέλα από αριστοκρατική και πλούσια οικογένεια. Αυτό από μόνο του δημιουργεί εμπόδια και πολλές δυσκολίες, γιατί τότε οι άνθρωποι έδιναν μεγάλη σημασία στην κοινωνική τάξη.

Μου έκανε εντύπωση το πόσο δυνατός χαρακτήρας είναι ο ποπολάρος. Δεν τα παρατάει εύκολα και παλεύει για την αγάπη του, αλλά και για τη θέση του στην κοινωνία. Μέσα από το βιβλίο φαίνεται πόσο άδικη μπορεί να είναι η κοινωνία και πόσο δύσκολο είναι να ξεφύγει κάποιος από τη συμπεριφορά των πλουσίων, που πολλές φορές φέρονται με υπεροψία και προκατάληψη.

Η γλώσσα του Ξενόπουλου είναι κατανοητή και όμορφη, και σε βάζει μέσα στην εποχή και στις καταστάσεις που περιγράφει. Δεν βαρέθηκα καθόλου όσο το διάβαζα, γιατί είχε συνεχώς γεγονότα, εντάσεις και συγκινήσεις. Επίσης, μου άρεσε το γεγονός ότι ο συγγραφέας ήθελε να περάσει μηνύματα για την ισότητα, τη δικαιοσύνη και τη δύναμη της αγάπης. Γενικά, ‘’Ο Ποπολάρος’’ είναι ένα μυθιστόρημα που άγγιξε. Με έκανε να σκεφτώ πόσο σημαντικό είναι να πιστεύουμε στον εαυτό μας και να αγωνιζόμαστε για ότι αξίζει, ακόμα κι αν όλα μοιάζουν δύσκολα.

———————————————–

Δήμητρα Παπαδάτου

Ο Ποπολάρος είναι ένα θεατρικό έργο του Γρηγόριου Ξενόπουλου που βασίζεται στη δική του νουβέλα «Ο Αντάρτης». Το έργο ανέβηκε πρώτη φορά στο Εθνικό θέατρο στις 14 Μαΐου του 1933. Το θεατρικό ακολουθεί το γνωστό σχήμα των τριών πράξεων. Μέσα στις τρεις πράξεις παρουσιάζεται ο Ζέππος, ένας φτωχός, αλλά μορφωμένος και ηθικός νέος λαϊκής καταγωγής, που ερωτεύεται την Έλδα, μια αρχοντοπούλα από αριστοκρατική οικογένεια της Ζακύνθου. Παρά το αγνό και ειλικρινές τους αίσθημα, η σχέση τους συναντά ισχυρές αντιδράσεις από την κοινωνία και κυρίως από την οικογένεια της Έλδας, που θεωρεί τον Ζέππο κοινωνικά κατώτερο. Ο αδελφός της προσπαθεί να ταπεινώσει τον Ζέππο, αλλά εκείνος παραμένει αξιοπρεπής και υπερήφανος. Καθώς οι κοινωνικές προκαταλήψεις εντείνονται, η πίεση προς την Έλδα μεγαλώνει. Παρά την αγάπη τους όμως τελικά υποχωρεί στις απαιτήσεις της τάξης της και απομακρύνεται από τον Ζέππο, σηματοδοτώντας τη νίκη της κοινωνικής αδικίας απέναντι στην αληθινή αγάπη.

Ο Ποπολάρος είναι ένα έργο που αναδεικνύει με ευαισθησία τη σύγκρουση ανάμεσα στην αληθινή αγάπη και στις κοινωνικές προκαταλήψεις. Μέσα από τον αγώνα του Ζέππου να υπερασπιστεί την τιμή και την αξιοπρέπειά του απέναντι στην άδικη κοινωνία της εποχής του, το έργο στέλνει διαχρονικά μηνύματα για την αξία της προσωπικής αξίας έναντι της ταξικής καταγωγής. Ο Ξενόπουλος με το λογοτεχνικό του ταλέντο, υποστηρίζει την ανάγκη για ένα κόσμο πιο δίκαιο, όπου οι άνθρωποι θα κρίνονται για την ηθική και τις πράξεις τους και όχι για την κοινωνική τους θέση.

]]> https://schoolpress.sch.gr/epalzakpress/archives/201/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/epalzakpress/archives/196 https://schoolpress.sch.gr/epalzakpress/archives/196#comments Fri, 23 May 2025 14:06:40 +0000 ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ http://schoolpress.sch.gr/epalzakpress/?p=196 ....]]> Μαρία Χαϊκάλη

Η μόδα αποτελεί πάντα καθρέφτη της κοινωνίας κάθε εποχή. Η Ελληνική κοινωνία βρισκόταν σε μια περίοδο μετάβασης και εκσυγχρονισμού, κάτι που αποτυπώθηκε ξεκάθαρα και στην ενδυμασία των ανθρώπων. Στις μεγάλες πόλεις ,όπως η Αθήνα, η μόδα ήταν έντονα επηρεασμένη από τη Δυτική Ευρώπη , κυρίως από την Γαλλία και την Αγγλία.

Οι γυναίκες των αστικών οικογενειών φορούσαν μακριά φορέματα με στενή μέση, φουσκωτά μανίκια και κομψά καπελά διακοσμημένα με φτερά και κορδέλες. Ο κορσές ήταν βασικό στοιχειό της γυναίκειας ένδυσης, καθώς θεωρούσαν απαραίτητο να τονίζεται η γυναίκεια σιλουέτα. Αντίστοιχα, οι άνδρες φορούσαν κοστούμια με γιλέκο, γραβάτα ή παπιγιόν και καπέλο, συχνά κρατώντας μπαστούνι ή ρολόι τσέπης.

Η εμφάνιση ήταν ένδειξη ευγενίας και κοινωνικής θέσης. Στην επαρχία οι κάτοικοι συνέχιζαν να φορούν παραδοσιακές ενδυμασίες, αν και σταδιακά υιοθετούσαν στοιχεία της αστικής μόδας. Ειδικά σε κοινωνικές εκδηλώσεις, όπως χορούς και δεξιώσεις , όλοι φρόντιζαν να είναι καλοντυμένοι σύμφωνα με τους τύπους της εποχής.

Η μόδα δεν είναι απλώς ένας τρόπος ντυσίματος, αλλά και ένας καθρέφτης της κοινωνίας της κουλτούρας και των αντιλήψεων κάθε εποχής στην εποχή που έζησε ο Γρηγόριος Ξενόπουλος από τα τέλη 19^ου έως τα μέσα του 20^ου αιώνα η Ελλάδα βρισκόταν σε μια φάση μετάβασης από την παράδοση στον εκσυγχρονισμό. Αυτό αντικατοπτρίστηκε έντονα και στην ενδυμασία των ανθρώπων, η όποια συνδύαζε παραδοσιακά στοιχεία με τις νέες τάσεις της Ευρώπης. Η μόδα της εποχής δεν ήταν απλώς αισθητική αλλά συνδεόταν με την κοινωνική τάξη ,την ηθική και τον ρόλο του φύλου.

Κατά την εποχή του Ξενόπουλου , οι πόλεις και κυρίως η Αθήνα επηρεάζονταν από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Η αστική τάξη ήθελε να δείχνει μοντέρνα και πολιτισμένη. Οι γυναίκες των ανώτερων τάξεων φορούσαν μακριά ,πλούσια φορέματα με στενή μέση, συχνά χρησιμοποιώντας κορσέ για να διαμορφώσουν τη σιλουέτα τους . Τα φορέματα ήταν διακοσμημένα με δαντέλα, φραμπαλάδες και κομψά υφάσματα όπως μετάξι ή σατέν .Τα μαλλιά τους ήταν πιασμένα σε ψηλούς κότσους και φορούσαν εντυπωσιακά καπελά γάντια και βεντάλιες.  Ήταν σημαντικό να δείχνουν σεμνές, καλλωπισμένες και ευγενικές. Οι άνδρες από την άλλη φορούσαν κοστούμια τριών τεμαχίων [σακάκι, γιλέκο και παντελόνι] με λευκό πουκάμισο και γραβάτα ή παπιγιόν, καπέλο όπως ρεπούμπλικα ή ψηλό καπέλο ήταν απαραίτητο, όπως και τα γάντια σε πιο επίσημες περιστάσεις. Ένα ρολόι τσέπης με αλυσίδα θεωρούνται στοιχείο κύρους και κομψότητας.  Οι άνδρες διατηρούσαν περιποιημένα μαλλιά και συχνά είχαν μουστάκι ή μικρή γενειάδα.

Στις κοινωνικές εκδηλώσεις, όπως χοροί, γιορτές ή παραστάσεις η ενδυμασία ήταν ακόμα πιο επίσημη. Οι κυρίες φορούσαν τουαλέτες με γυαλιστερά υφάσματα και κοσμήματα, ενώ οι άνδρες φορούσαν φράκο ή πιο σκούρα κοστούμια. Αυτές οι περιστάσεις ήταν ευκαιρία για κοινωνικές γνωριμίες κυρίως για τις νεαρές γυναίκες που έκανα έτσι, την «εμφάνισή» τους στην κοινωνία. Στην επαρχία η εικόνα ήταν διαφορετική . Οι άνθρωποι συνέχιζαν να φορούν πιο απλά ή παραδοσιακά ρούχα . Οι γυναίκες φορούσαν μακριές φούστες, ποδιές και μαντήλες ενώ οι άνδρες πουκάμισο, γιλέκο, φουστανέλες ή βράκες αναλόγως της περιοχής. Όμως και εκεί η επιρροή της πόλης σιγά-σίγα γινόταν αισθητή, ειδικά στις γιορτές και τους γάμους.

Τα συμπεράσματα μου είναι τα εξής: Η μόδα στην εποχή του Ξενόπουλου αντανακλούσε τις κοινωνικές αλλαγές στην επιθυμία για εξευρωπαϊσμό αλλά και την προσκόλληση στην παράδοση. Η ενδυμασία δεν ήταν μόνο θέμα προσωπικής επιλογής, αλλά καθοριζόταν από την κοινωνική τάξη, το φύλο, την ηλικία και τις περιστάσεις . Ο Ξενόπουλος μέσα από τα έργα του μας δίνει πολλές εικόνες αυτής της εποχής και μας βοηθά να καταλάβουμε πως η εξωτερική εμφάνιση συνδεόταν με τον χαρακτήρα, τον ρολό και την θέση του ατόμου στην κοινωνία . Η μελέτη της μόδας εκείνης της περιόδου δεν μας δείχνει μόνο τι φορούσαν οι άνθρωποι αλλά και το πώς σκέφτονταν ,τι άξιες είχαν και πως αντιλαμβάνονταν τη θέση τους στον κόσμο. Είναι επομένως ένα παράθυρο στο παρελθόν, ένα πολύτιμο εργαλείο για να κατανοήσουμε την εποχή του Ξενόπουλου και μέσα από αυτήν την εξέλιξη της νεοελληνικής κοινωνίας.

ΓΥΝΑΚΕΙΑ ΜΟΔΑ

-         ΑΝΩΤΕΡΕΣ ΤΑΞΕΙΣ [ΑΣΤΙΚΕΣ/ΚΟΣΜΙΚΕΣ ΚΥΡΙΕΣ]

• Κορσέδες για να σμιλεύεται η μέση ,συχνά τόσο στενοί που δυσκόλευαν την αναπνοή .
• Φούστες μακριά και πλούσιες , με πολλές στρώσεις υφάσματα, δαντέλες, πιέτες ή φραμπαλάδες.
• Μανίκια φουσκωτά ή πιο στενά ανάλογα με την εποχή.
• Καπελά Διακοσμημένα με φτερά ,τούλι η τεχνητά λουλούδια.
• Γάντια ,μπαστουνάκια η βεντάλιες ως σύμβολα καλής ανατροφής.
• Παπούτσια χαμηλά , συνήθως με κουμπιά στο πλάι.
• Πιο πρακτικά φορέματα ,αλλά και πάλι μακριά.
• Πολλές φορούσαν ακόμα παραδοσιακές ενδυμασίες ανάλογα με την περιοχή, ειδικά εκτός Αθήνας.

-          ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ [ΛΑΪΚΕΣ ΤΑΞΕΙΣ]

• Πιο πρακτικά φορέματα ,αλλά και πάλι μακριά.

————————————————————————————-

]]> https://schoolpress.sch.gr/epalzakpress/archives/196/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/epalzakpress/archives/193 https://schoolpress.sch.gr/epalzakpress/archives/193#comments Thu, 22 May 2025 17:02:19 +0000 ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ http://schoolpress.sch.gr/epalzakpress/?p=193 ....]]> Φωτεινή Ποταμίτη

Τι είναι οι αξίες;

Οι αξίες είναι ηθικές ή δεοντολογικές αρχές τις οποίες θεωρούμε σημαντικές και μας βοηθούν να κρίνουμε ποια πράγματα είναι σωστά και αξιόλογα. Μερικές ανεκτίμητες αξίες είναι η αγάπη , ο σεβασμός για την ζωή και τον συνάνθρωπο, η εντιμότητα, η ελευθερία , η συγχωρητικότητα, η πραότητα, η εγκράτεια και άλλες πολλές. Συνεπώς οι αξίες μας επηρεάζουν τη συμπεριφορά μας, τις προτεραιότητές μας και κυρίως την ηθική καθοδηγία που δίνουμε στα παιδιά μας.

Οι άνθρωποι με αξίες μπορούν να διακρίνουν καθαρά τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο. Ο ηθικός τους κώδικας δεν εξαρτάται από την διάθεση της στιγμής. Αντίθετα βασίζεται σε ένα σταθερό σύνολο αρχών οι οποίες καθοδηγούν τη διαγωγή τους ακόμα και όταν δεν τους βλέπει κανείς.

Πώς μπορούμε όμως να διδάξουμε αξίες στα παιδιά μας;

Φροντίζουμε ώστε οι αξίες να είναι κώδικας επικοινωνίας πρώτα μέσα στην οικογένειά μας.

Όταν διδάσκουμε τα παιδιά μας «Δεν είναι σωστό να λέμε ψέματα», ήδη αυτό πρέπει να το βλέπουν να εφαρμόζεται από εμάς. Ή όταν τους λέμε «στο σπίτι μας, δεν φωνάζουμε, δεν προσβάλλουμε, δεν βρίζουμε, αλλά επικοινωνούμε ανοιχτά» πρέπει πρώτα να το παρατηρούν σε εμάς.

Έτσι τα παιδιά μας θα βλέπουν ότι οι αξίες δεν είναι απλώς κανόνες, τους οποίους πρέπει να ακολουθούν, αλλά το σήμα κατατεθέν της οικογένειας μας. Μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα λεξιλόγιο ηθικής και να τονίζουμε αντιθέσεις αναφερόμενοι σε καθημερινά γεγονότα, όπως:

• Αυτό είναι έντιμο, ενώ εκείνο ανέντιμο.
• Αφοσίωση είναι αυτό ενώ εκείνο είναι προδοσία.
• Αυτή η συμπεριφορά είναι ευγενική, η αντίθετη είναι αγένεια.

Και έτσι το παιδί μαθαίνει να συνδέει αξίες με πράξεις. Ένας επίσης αποτελεσματικός τρόπος είναι να κάνουμε στα παιδιά μας ερωτήσεις.

• Γιατί πιστεύεις ότι η εντιμότητα είναι καλύτερη τακτική;
• Πως νομίζεις θα βλάψει το ψέμα τις φιλίες σου;
• Είναι κακό να κλέβουμε; Γιατί το πιστεύεις αυτό;

Κάνοντας τέτοιου είδους ερωτήσεις βοηθάμε τα παιδιά μας να καταλάβουν πως σχετίζεται η λογική με την συνείδηση που αρχίζει σιγά σιγά να διαμορφώνεται.

Εξίσου σημαντικό είναι να τονίσουμε τα οφέλη από την τήρηση αρχών στη ζωή μας. Παραδείγματος χάριν, μπορούμε να πούμε: «Αν είμαστε έντιμοι, οι άνθρωποι θα μας εμπιστεύονται» ή «Αν είμαστε ευγενικοί και καλοσυνάτοι, οι άλλοι θα θέλουν να κάνουν παρέα μαζί μας». Και δεν πρέπει να ξεχνάμε να επαινούμε κάθε καλή συμπεριφορά που επιδεικνύουν τα παιδιά μας. Να τα επαινούμε και να εξηγούμε το γιατί. Μπορούμε να πούμε: «Είμαι περήφανη που είσαι ειλικρινής», ακόμα και αν το παιδί μας ομολόγησε ότι έκανε κάτι κακό. Προτού υπάρξει διαπαιδαγώγηση ανάλογα με την ηλικία του, καλό είναι να προηγείται έπαινος. Με αυτό τον τρόπο βοηθάμε τα παιδιά μας να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους, αλλά και να κρατάμε ανοιχτές γραμμές επικοινωνίας, καθώς τα παιδιά θα διακρίνουν ότι μπορούν να μας μιλήσουν για τα πάντα.

Επίσης θα τους είναι ευδιάκριτο ότι έκαναν λάθος αλλά και τι σωστό και έτσι δεν θα αποθαρρύνονται. Με έναν τέτοιο κώδικα αξιών που εφαρμόζεται από τους γονείς, πρωτίστως θα βοηθήσουμε τα παιδιά μας να αναπτύξουν και ευαίσθητη συνείδηση. Στο ορθό και στο εσφαλμένο, αλλά και ηθικές αξίες ανεκτίμητες και σπάνιες στον κόσμο που ζούμε σήμερα.

Φώτο: offlinepost.gr, filologika-mathimata-online.blogspot.com

Δικαίωμα συμμετοχής έχουν οι μαθητές και μαθήτριες που φοιτούν στην Ε’ και ΣΤ’ Δημοτικού και σε όλες τις τάξεις του Γυμνασίου και του Λυκείου. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να στείλουν το κείμενό τους, με ψευδώνυμο, στο email του συλλόγου filoixenopouliou@gmail.com μέχρι τις 10/05/2025.

Τα κείμενα θα αξιολογηθούν από Επιτροπή η οποία θα λάβει υπόψη της τρεις βασικούς άξονες:
– Κανόνες συγγραφής
– Πρωτοτυπία Ιδέας
– Φιλολογική Αποτίμηση

Τα τρία καλύτερα κείμενα θα βραβευθούν σε ειδική εκδήλωση ενώ όλοι οι συμμετέχοντες θα λάβουν βεβαίωση συμμετοχής.

Πηγή: https://shorturl.at/Rfdrb

Το καρναβάλι της Ζακύνθου είναι ένα από τα πιο γνωστά και διάσημα καρναβάλια στην Ελλάδα. Έχει μια μακρά ιστορία και αποτελεί ένα ζωντανό μέρος του πολιτισμού του νησιού. Οι εορταστικές εκδηλώσεις του καρναβαλιού στη Ζάκυνθο ξεκινούν συνήθως με τη Τσικνοπέμπτη και φτάνουν στο κορύφωμά τους την Καθαρά Δευτέρα. Οι δρόμοι γεμίζουν με ανθρώπους που φορούν κοστούμια, με την παρουσία πολλών επισκεπτών από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Ένα από τα χαρακτηριστικά του καρναβαλιού της Ζακύνθου είναι οι «Μασκαράτες», που είναι άνθρωποι που καλύπτουν το πρόσωπό τους με μάσκες και περιφέρονται στους δρόμους χορεύοντας και διασκεδάζοντας. Το καρναβάλι της Ζακύνθου είναι γνωστό και για τους χορούς και τα τραγούδια του, καθώς και για τους παραδοσιακούς αγώνες που διοργανώνονται κατά τη διάρκεια της εβδομάδας του καρναβαλιού.

Ο παραδοσιακός ντελάλης θα γυρίσει το νησί και θα διαλαλήσει το πρόγραμμα του καρναβαλιού. Σε όλη τη διάρκεια των Απόκρεων διοργανώνονται χοροί, παρελάσεις, μασκαράτες. Θεατρικές ομάδες παίζουν στις πλατείες και στους δρόμους «τις ομιλίες», αυτοσχέδια κωμικά έργα με κοινωνικές προεκτάσεις, που παίζονται από μεταμφιεσμένους άνδρες.

Τις Κυριακές της Αποκριάς και της Τυρινής γίνεται η περιφορά του Καρνάβαλου με τη συνοδεία αρμάτων από όλες τις περιοχές του νησιού. Οι εκδηλώσεις κλείνουν με την πολύ διασκεδαστική «Κηδεία της Μάσκας». Μία αναπαράσταση-παρωδία κηδείας με πολύ γέλιο, όπου τη θέση του νεκρού παίρνει ο Καρνάβαλος, ενώ ακολουθούν οι θλιμμένοι συγγενείς, με απερίγραπτη εξέλιξη.

“Η “Κόκκινη νύχτα” είναι ένα δρώμενο που έχει καθιερωθεί πλέον. Το έχει αγαπήσει ο κόσμος πάρα πολύ. Κάθε χρονιά είναι και καλύτερο. Το έχουν αγαπήσει και οι χορηγοί οι οποίοι χρόνο με τον χρόνο γίνονται και περισσότεροι.

Το Ζακυνθινό Καρναβάλι χρόνο με το χρόνο πλησιάζει τη μεγαλοπρέπεια των περίφημων καρναβαλιών των περασμένων καιρών. Παραδοσιακός ντελάλης θα γυρίσει το νησί και θα διαλαλήσει το πρόγραμμα του καρναβαλιού. Σε όλη τη διάρκεια των αποκρεών διοργανώνονται χοροί, παρελάσεις, μασκαράτες. Θεατρικές ομάδες παίζουν στις πλατείες και στους δρόμους «τις ομιλίες», αυτοσχέδια κωμικά έργα με κοινωνικές προεκτάσεις, που παίζονται από μεταμφιεσμένους άνδρες.

Επισκεφτείτε το Καρναβάλι τση Ζάκυνθος. Θα περάσετε πολύ καλά!

Φώτο: aftodioikisi.gr