σκέψεις πάνω στο απόσπασμα από τον Αλχημιστή του Π.Κοέλιου

“Και που λες Ευτυχία, ευτυχία δεν βρήκαμε, λίγα μόνο στοιχεία ευτυχίας χαρήκαμε”.

Πόση αλήθεια κρύβεται σε αυτούς τους δυο στίχους; Ποιος βρήκε πραγματικά την ευτυχία και τι είναι τελικά η ευτυχία;

Πιστεύω πως ο καθένας μας ερμηνεύει αυτή την έννοια διαφορετικά. Θεωρούμε πως η ευτυχία βρίσκεται στα πολλά χρήματα, στην μεγάλη κοινωνική και επαγγελματική καταξίωση, στο τέλειο σπίτι, στο τέλειο αυτοκίνητο και σε ο,τι άλλο μας κάνει να νιώθουμε υπεροχή και ανωτερότητα απέναντι σε άλλους. Είναι όμως έτσι; Αν ναι, τότε γιατί μόλις φτάσουμε τον στόχο μας μετά από λίγο ψάχνουμε κάτι άλλο; Γιατί στο τόσο βάζουμε άλλο τόσο; Πολύ απλά γιατί “νομίζουμε” πως αν πετύχουμε τον στόχο μας θα είμαστε κι ευτυχισμένοι. Όμως όχι. Δεν μετριέται η ευτυχία με υλικά αγαθά και ικανοποίηση του εγωισμού μας. Τρέχουμε να φτάσουμε στον προορισμό όμως χάνουμε την διαδρομή. Είναι σαν να ταξιδεύουμε με ένα τρένο που έχει τραβηγμένες κουρτίνες.

Θυμάστε όταν είμαστε ερωτευμένοι; Ξεχνάμε τα πάντα. Το μόνο που μας νοιάζει είναι να βρεθούμε στην αγκαλιά του αγαπημένου μας. Και όταν γίνει αυτό μας πλημμυρίζει μια εσωτερική γαλήνη και το μυαλό σταματά για δευτερόλεπτα. Αυτό είναι ευτυχία. Όταν τρέχουμε στην αγκαλιά της μάνας και κουρνιάζουμε ξέροντας ότι εκεί έστω και για λίγο δεν μπορεί να μας πειράξει κανείς, αυτό είναι ευτυχία. Ή όταν η μάνα πάρει στα χέρια της το νεογέννητο βρέφος και εκείνη την στιγμή δύο ψυχές γίνονται μια, ε ναι αυτό είναι ευτυχία. Όταν αναπολούμε στιγμές που περάσαμε και στην θύμιση τους χαμογελάμε, είναι ευτυχία.

Ευτυχία είναι στην κάθε αναποδιά να βλέπουμε το καλό, να γαληνεύουμε την ψυχή μας και το μυαλό, με ό,τι μας προσφέρει αυτό και να ζούμε την κάθε στιγμή στο έπακρο.

Δεν βρίσκουμε την ευτυχία. Τη νιώθουμε.

Ευτυχία είναι τα θέλω της ψυχής, όχι τα θέλω του μυαλού.

Ευτυχία είναι συναίσθημα. Ευτυχία είναι στιγμές.

Δεν τις προσπερνάμε. Τις ζούμε.

Χωρίς παρελθόν. Χωρίς μέλλον.

Καραφεύγα Ευανθία

Ο Αύγουστος της ψυχής μου

έμπνευση από το ποίημα του Ελύτη “Ο Αύγουστος”

Ο Αύγουστος ελούζονταν μες στην αστροφεγγιά

Κι από τα γένια του έσταζαν άστρα και γιασεμιά

Αύγουστε μήνα και Θεέ σε σέναν ορκιζόμαστε

Πάλι του χρόνου να μας βρεις στον βράχο να φιλιόμαστε

Απ’ την Παρθένο στον Σκορπιό χρυσή κλωστή να ράψουμε

Κι έναν θαλασσινό σταυρό στη χάρη σου ν’ ανάψουμε

Ο Αύγουστος ελούζονταν μες στην αστροφεγγιά

Κι από τα γένια του έσταζαν άστρα και γιασεμιά

Τα Ρω του Έρωτα, Οδυσσέας Ελύτης

“Τον Αύγουστο που μου χρωστάς τον ξέχασες” ακούγεται από το cd και η μελωδία πλημμυρίζει το δωμάτιο. Μια κούπα ζεστός καφές και το τζάκι αναμμένο μες την καρδιά του χειμώνα. Μαζί με τους στίχους του τραγουδιού οι σκέψεις μου ξεδιπλώνονται.

Πόσα τραγούδια δεν γράφτηκαν για τον Αύγουστο, τον πιο χιλιοτραγουδισμένο μήνα του χρόνου; Πόσοι άνθρωποι στο άκουσμα τους δεν ταξίδεψαν πίσω στην ομίχλη του χρόνου; Πότε με χαρά ή λύπη, πότε με γλύκα ή πίκρα…Είναι μάλλον ο μόνος μήνας του χρόνου που έχουμε όλοι μας κάτι κοινό να αφηγηθούμε. Τις πιο αγαπημένες διακοπές στις γεμάτες με κόσμο ακρογιαλιές μας. Τις βραδιές, τις αλησμόνητες σε μια παραλία, μπροστά σε μια φωτιά και παρέα τους ήχους μιας κιθάρας, θαυμάζοντας το ωραιότερο φεγγάρι του χρόνου,πλαισιωμένοαπό τόσα λαμπερά αστέρια που νομίζεις πως μεγάλωσε ο ουρανός για να τα χωρέσει. Επιστροφή στην πατρίδα από την ξενιτιά και σμίξιμο με τα αγαπημένα πρόσωπα. Αγωνία και χτυποκάρδια για τις πανελλήνιες μαζί με όνειρα για το μέλλον. Τα πανηγύρια σε κάθε χωριό, σε κάθε νησί, που προσελκύουν κόσμο από παντού και γλεντάνε όλοι μαζί μέχρι νωρίς το πρωί.

Και οι έρωτες….αχ αυτοί οι έρωτες. Έρωτες που ξεκίνησαν και τελείωσαν πριν ακόμη ριζώσουν, έρωτες ανεκπλήρωτοι, έρωτες παντοτινοί. Βόλτες στην ακροθαλασσιά, πιασμένοι χέρι-χέρι και υποσχέσεις για μια ζωή. Πόσα να χωρέσουν μέσα σε τριάντα μέρες; Θαρρείς κι αυτός ο μήνας είναι το καλοκαίρι που γεννιέται μέσα απ’ το καλοκαίρι. Τελικά όλοι μας έχουμε μια ξεχωριστή στιγμή.

Και το κουβάρι των αναμνήσεων συνεχίζει να ξετυλίγεται…

“Ο Αύγουστος είναι ταϊστής και απολαμβάνουμε τις χάρες του όλο τον χρόνο”. Έτσι έλεγε ο παππούς. Πόσο δίκιο είχε! Θυμάμαι το κτήμα του, που κάθε Αύγουστο τον περνούσαμε εκεί, από νωρίς το πρωί μέχρι το σούρουπο. Μαζεύαμε τα αυγουστιάτικα σταφύλια, άλλα για κρασί, άλλα για πετιμέζι και σταφίδες. Ύστερα είχαμε τις συκιές, τεράστιες καταμεσής στο κτήμα. Μαζεύαμε τα σύκα και τα λιάζαμε για να έχουμε τον χειμώνα το γλυκάκι μας. Μαζεύαμε τις κόκκινες πια πιπεριές για να τις περάσουμε από κλωστή, όπως και τα σύκα, να λιαστούν κι αυτές για να τσιμπάει λίγο το φαγητό τις κρύες μέρες. Μαζί μας και η γιαγιά ετοίμαζε τους τραχανάδες, τις χυλοπίτες και πάστωνε τους παχουλούς κολιούς του Αυγούστου για να ‘χει παρέα το τσιπουράκι. Όλα για τον χειμώνα. Και ο Αύγουστος να μας προσφέρει τα περισσότερα. Λες κι ο Θεός ευλόγησε διπλά αυτόν τον μήνα.

Για μένα ο Αύγουστος τελικά είναι ο ωραιότερος μήνας. Ο ωραιότερος μήνας της ζωής μου. Και το πιο όμορφο απ’ όλα, σαν παιδί ξενιτεμένων κι εγώ, ήταν όταν έβαζα το καλό μου φόρεμα και περίμενα. Περίμενα στην άκρη του δρόμου να ακούσω την κόρνα και αμέσως μετά να ξεπροβάλει το αυτοκίνητο απ’ την στροφή. Πηδούσα σαν αγριοκάτσικο απ’ την χαρά μου, γέλια, κλάματα, φωνές.

“Ήρθαν, ήρθαν”. Με άκουγε όλο το χωριό. Τι ευτυχία. Δώρα, γλέντια, μπάνια στην θάλασσα, εκδρομές, αγκαλιές, κανάκεμα. Παρακαλούσα τότε θυμάμαι τον κυρ Αύγουστο να μην τελειώσει ποτέ. Δυστυχώς όμως ερχόταν η ώρα του αποχωρισμού και θύμωνα μαζί του πολύ. Πάρα πολύ. Κι αυτό συνεχιζόταν για σαράντα ολόκληρα καλοκαίρια. Σαράντα Αύγουστοι με τόσες αναμνήσεις.

Εδώ και λίγο καιρό σταματώ και πάλι στην ίδια στροφή, του δρόμου εκείνου και η καρδιά μου χτυπά δυνατά. Όπως τότε. Η ψυχή μου πλημμυρίζει από θλίψη. Αγναντεύω. Μάταια. Ξέρω πως το τελευταίο ταξίδι δεν έχει επιστροφή. Κι όμως…

Και τι δεν θα δινα για έναν ακόμη Αύγουστο!!!

Καραφεύγα Ευανθία

μνήμες με αφορμή το ποίημα “Ο εφιάλτης της Περσεφόνης” του Ν. Γκάτσου

Ήμουν μικρό παιδί θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα στο σπίτι της γιαγιάς στα Γιάννενα. Ένα σπίτι πάνω σε λόφο, πετρόχτιστο, που για να φτάσεις έπρεπε να ανέβεις 42 πέτρινα σκαλοπάτια. Μου φάνηκε τεράστιο σαν ένας γίγαντας πάνω στον καταπράσινο λόφο που με περίμενε να με καλωσορίσει.

Πόσες αναμνήσεις.

Συνήθως πηγαίναμε άνοιξη για την γιορτή του Πάσχα. Φτάνοντας κάθε φορά δεν γινόταν να μην μαγευτώ απ’ τον πολύχρωμο τάπητα με λογής αγριολούλουδα κίτρινα, πορτοκαλί, μοβ, κόκκινα, που ευωδίαζαν τον τόπο, και όσο ανέβαινα, μια μπερδεμένη μυρωδιά από ρίγανη και τσάι. Δέντρα εδώ κι εκεί σαν στρατιώτες ακούραστοι, άλλα με καρπούς, άλλα με άνθη. Μια οικογένεια λαγών, δυο, τρία προβατάκια που βόσκουν στην γειτονιά, κοτούλες και πουλιά διάφορα συμπλήρωναν αυτή την κινηματογραφική εικόνα με ήχους που δεν θα μπορούσα να τους ακούσω ούτε στην καλύτερη συμφωνική ορχήστρα. Κι αν ο σκηνοθέτης άλλαζε πλάνο, το επόμενο θα ήταν η λίμνη με το πανέμορφο νησάκι της κυρα-Φροσύνης και πιο δίπλα το χιονισμένο ακόμα Μιτσικέλι. Θε μου πόση ομορφιά.

Μεγάλωσα. Δεν ξέρω πως, όταν αποφάσισα να πάω ξανά στο σπίτι της γιαγιάς είχαν περάσει είκοσι χρόνια. Περίμενα με ανυπομονησία να φτάσω και να ξαναδώ όλα εκείνα που θα ξαλάφρωναν πάλι την ψυχή μου. Όμως τι απογοήτευση. Όταν σταμάτησε το ταξί νόμιζα πως έκανε λάθος. Παντού τσιμέντο. Διώροφες πολυκατοικίες, βίλες τετραγωνισμένες, καταστήματα για εξυπηρέτηση. Σε κάποιες γωνιές ξεπρόβαλαν φοβισμένα και αγκομαχώντας κάποια αγριολούλουδα.

Η ρίγανη και το τσάι αντικαταστάθηκαν από πλάκες πεζοδρομίου, φασαρία, κόρνες, φωνές. Πουλιά πουθενά. Τα ζωάκια του αγρού άφαντα. Ανάκατες μυρωδιές παντού σαν αυτές της πόλης. Μάζεψα τα συναισθήματα μου και ανέβηκα ψηλότερα. Εκεί θα ναι καλύτερα σκέφτηκα. Όμως όχι. Εκεί που παλιά έβλεπα τον ήλιο να ανατέλλει, δίνοντας το σήμα της εκκίνησης παντού, έβλεπα τον τοίχο από το σπίτι ενός μεγαλογιατρού. Εκεί που παλιά έβλεπα το φεγγάρι να καθρεφτίζεται στη λίμνη τώρα ο τοίχος από το σπίτι ενός μεγαλοδικηγόρου. Μπόρεσα να δω λίγο απ’το νησάκι ανάμεσα στις δύο οικοδομές. Το μόνο που θύμιζε κάτι απ’τα παλιά ήταν τα τενεκεδάκια της Δωδώνης με τα χρωματιστά γεράνια της γιαγιάς. Η ψυχή μου γέμισε θλίψη.

Έκτοτε όποτε χρειαστεί να πάω είναι μόνο για κάποια υποχρέωση. Τελικά εμείς οι ίδιοι πρώτα, στον βωμό του χρήματος θυσιάζουμε τα πάντα, και ακολουθούν οι υπόλοιποι.

Καραφεύγα Ευανθία

σκέψεις πάνω στο ποίημα του Καβάφη “Όσο μπορείς”

Ο Καβάφης στο ποιημά του “όσο μπορείς“ αναφέρεται στην αξία που έχει η διατήρηση της αξιοπρέπειας του ανθρωπου.

Σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Συγκεκριμένα στους πρώτους τρείς στίχους “κι αν δέν μπορείς…..μην την εξεφτελίζεις” δηλώνει ρητά και κατηγορηματικά πως σε περίπτωση που ο ανθρωπος δεν μπορεί να καταφέρει εύκολα όσα θέλει, στην προσπάθεια του να το κάνει να μην υποβιβάζει τον εαυτό του και να μην εξευτελίζει τη ζωή του.

Σε όποια συνθήκη κι αν βρεθεί στη ζωή του και με όσο κόσμο κι αν συναναστραφεί να μην θυσιάσει τον εαυτό του και τα πιστεύω του στο βωμό της ευχαρίστησης “μες στην πολλή συνάφεια….κι ομιλίες” επιπλέον στην επόμενη στροφή τονίζει ακόμη πιο έντονα, την επίπτωση που έχουν οι συναναστροφές του ανθρώπου στη ζωή του και η καθημερινή φθορά που επέρχεται απο αυτές όταν δεν είναι οι επιθυμητές.

Τέλος στον τελευταίο στίχο “ώσπου να γίνει μια ξένη μια φορτική“ φαίνεται ολοκάθαρα το αποτέλεσμα του εξευτελισμού της ζωής μας, όταν δηλαδή πια χωρίς όρια και φραγμούς την ξοδεύουμε αλόγιστα σε σήμεια και ανθρώπους που δεν αξίζουν ώσπου στο τέλος καταλήγουμε να ζούμε μια άλλη ζωή, ανυπόφορη και μακριά από τα θέλω μας.

Το ποίημα του Καβάφη με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη αφού και σήμερα ο ατιμασμός της αξιοπρέπειας και η υποβίβαση της ζωής μας είναι το μεγαλύτερο δεινό που μπορεί να προκαλέσει κανείς. Είναι εύλογο στην προσπάθεια για την πραγματοποίηση των ονείρων μας να διατηρούμε άφθαρτη και καθαρή την ψυχή μας.

Κουτσάκη Κονδυλένια

ΕΣΠ. ΕΠΑΛ Ν. ΜΟΥΔΑΝΙΩΝ

Β’ ΛΥΚΕΙΟΥ

Μια Αρχή….

Η δική μου ιστορία διαδραματίζεται στα Ν. Μουδανιά, στο σχολικό έτος ‘88-89. Ήμουν στην γ΄γυμνασίου όταν γνώρισα τον τωρινό άντρα μου και παράτησα το σχολείο χωρίς δεύτερη σκέψη με την ορμή και την αθωότητα της νιότης. Αφού πέρασε ο καιρός και είχαν μπει όλα σε μια σειρά, αποφάσισα ότι ήθελα να εργαστώ. Μέχρι τότε δεν είχα αντιληφθεί πόσο λάθος ήταν ότι δεν τελείωσα το γυμνάσιο. Ψάχνοντας για δουλειά συνειδητοποίησα ότι στους τομείς που ήθελα να εργαστώ ζητούσαν τουλάχιστον απολυτήριο γυμνασίου. Ήρθε η απογοήτευση και ο συμβιβασμός απέναντι στις προσδοκίες μου. Τελικά κατάφερα να βρω δουλειά σε ένα μεγάλο κατάστημα υποδημάτων και γυναικείων αξεσουάρ στην Ερμού. Η δουλειά πολύ κουραστική, 12 ώρες την ημέρα. Πέρασαν πολλά χρόνια και το αφεντικό μου πρότεινε να γίνω πλέον υπεύθυνη επειδή είχα πολύ ταλέντο στις πωλήσεις και ήμουν πολύ αγαπητή από το υπόλοιπο προσωπικό. Όλο αυτό το βάρος και η πολύ μεγάλη απόσταση όμως με κούρασε και αποφάσισα να βρω κάτι πιο κοντά στο σπίτι μου. Επέλεξα πάλι στον ίδιο τομέα αφού τον είχα μάθει καλά. Έπιασα δουλειά σε κατάστημα με γυναικεία παπούτσια. Περνούσε ο καιρός μέχρι που είπα ότι ίσως να δοκίμαζα κάτι άλλο ως ανήσυχο πνεύμα. Πήγα σε μια βιοτεχνία δερματίνων ειδών. Ιδέα δεν είχα από την δουλειά αλλά σημαντικό, δεν μου ζήτησαν απολυτήριο γυμνασίου. Έκατσα αρκετά χρόνια κι εκεί. Η επόμενη δουλειά ήταν πάλι ως πωλήτρια στην Πατησίων.

Μέχρι τώρα πιστεύω να προσέξατε πως γράφω μόνο όσον αφορά την επαγγελματική μου ζωή και όχι την κοινωνική. Δεν μου δημιούργησε ιδιαίτερο πρόβλημα έως την ώρα που έρχονταν διάφορες συζητήσεις περί σπουδών και εγώ δυστυχώς κατέβαζα το κεφάλι γιατί σε κανέναν δεν έλεγα ότι ήμουν στην ουσία απόφοιτος δημοτικού, αλλά φυσικά και κανείς δεν το καταλάβαινε. Εμένα όλο αυτό με στεναχωρούσε κι έτσι αποφάσισα να πάω σε εσπερινό γυμνάσιο. Καθώς άρχισα να ψάχνω το πιο κοντινό ήταν στο κέντρο της Αθήνας. Όταν όμως το επισκέφτηκα κατάλαβα ότι δεν ήταν ο χώρος για μένα, χωρίς να θέλω να θίξω κανέναν και τίποτα. Το άφησα στην άκρη και συνέχισα την ζωή μου.

Άνοιξα δική μου επιχείρηση και ξεκίνησα κάτι καινούργιο, φωτογραφήσεις και βιντεοσκοπήσεις γάμων, βαφτίσεων και εκδηλώσεων. Πήγαινα πάρα πολύ καλά αλλά, λόγω σοβαρής ασθένειας του πατέρα μου, μετά από πολλή σκέψη αποφάσισα με τον σύζυγο μου πως η θέση μου ήταν κοντά στους γονείς μου που με χρειάζονταν. Να λοιπόν που μετά από τόσα χρόνια στην πρωτεύουσα γύρισα στο χωριό. Η προσαρμογή στην αρχή δύσκολη αλλά σιγά σιγά ήρθε και εδώ η ηρεμία. Μετά από πολύ καιρό άνοιξα το δικό μου κατάστημα γυναικείων ρούχων και αξεσουάρ. Το κράτησα έξι χρόνια και λίγο πριν την μεγάλη κρίση το έκλεισα. Πέρασαν κάποια χρόνια και ήρθε πάλι στο προσκήνιο το γνωστό θέμα που είχε κρυφτεί καλά. Άρχισα να ψάχνω που και πως θα μπορούσα να πάρω το απολυτήριο του γυμνασίου. Είδα ότι υπήρχε στον Πολύγυρο εσπερινό αλλά πάλι εμπόδια απόσταση, ώρες, το άφησα ξανά. Ίσως δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή ακόμα.

Πέρασαν πάλι τα χρόνια αλλά πάντα ήταν στο μυαλό μου. Ώσπου έρχεται η δεύτερη ευκαιρία ξαφνικά και την αρπάζω λέγοντας στον εαυτό μου “τώρα ήρθε η στιγμή που λαχταρούσες τόσα χρόνια”, τα μαθητικά τα χρόνια ήρθαν ξανά στην ζωή μου και με γέμισαν γνώσεις, εμπειρίες και, φυσικά γνωριμίες. Όταν λοιπόν άρχισα στο ΣΔΕ είπα θα πάρω το πολυπόθητο απολυτήριο και θα είμαι ευχαριστημένη. Στην μέση της δεύτερης χρονιάς έμαθα πως λειτουργούσε και εσπερινό ΕΠΑΛ. Στην αρχή ήμουν αρνητική γιατί το όνειρο μου το είχα πραγματοποιήσει. Όμως οι άνθρωποι δεν πρέπει να σταματούν να κάνουν όνειρα και να βάζουν στόχους. Όπως καταλάβατε το απολυτήριο του ΕΠΑΛ είναι ο επόμενος στόχος. Αλλά τώρα πια για μένα μόνο, και όχι για επαγγελματική αποκατάσταση.

Το δικαίωμα στην μόρφωση δεν μπορεί να απευθύνεται μόνο στα ανήλικα μέλη ενός κοινωνικού συνόλου. Η μόρφωση πρέπει να απευθύνεται σε όλες τις κοινωνικές ομάδες, ανεξάρτητα από τις οικονομικές δυνατότητες, αλλά και σε όλες τις ηλικίες.

Τώρα πια δεν μένω σιωπηλή όταν γίνονται συζητήσεις για σπουδές αλλά με υπερηφάνεια λέω πως είμαι απόφοιτη του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας και μαθήτρια του Εσπερινού ΕΠΑΛ!!!

Γιαμούρογλου Βασιλική

Αγαπητοί συμμαθητές,

με τους περισσότερους από σας ξεκινήσαμε μαζί πριν από τρία χρόνια αυτή την διαδρομή, σε ένα μονοπάτι που όλοι, λίγο πολύ, είχαμε ξαναπερπατήσει και για διάφορους λόγους δεν τελειώσαμε ποτέ.

Φτάνοντας στο τέλος αυτής της διαδρομής μου γεννάται το ερώτημα: έμαθα κάτι; έγινα καλύτερος; έγινα πιο προσεκτικός; τυπικός; μου γεννήθηκαν εσωτερικά κίνητρα;…Μάλλον όχι, θα μου πείτε. Κατά βάθος ό,τι θα μείνει θα είναι το απολυτήριο, το χαρτί…κι εγώ όταν το σκέφτομαι επιφανειακά, εκεί καταλήγω. Ευτυχώς δεν είναι έτσι. Έμαθα να πειθαρχώ στην τήρηση του χρόνου μου με βάση το σχολείο. Έμαθα να μελετώ. Δεν έγινα καλύτερος άνθρωπος αλλά έμαθα ότι εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. Τρία χρόνια μάθησης δεν συγκρίνονται με ένα απολυτήριο. Είναι πολύ παραπάνω. Το λέω αυτό έχοντας την πεποίθηση ότι θα το κατανοήσω στο πέρασμα του χρόνου. Σαν μικρά κομματάκια στο παζλ της καθημερινότητας μας, βοηθώντας μας εκεί που πρέπει, οι γνώσεις του σχολείου.

Βέβαια στο τέλος του μονοπατιού αρχίζει άλλος δρόμος, διαφορετικός…ακόμα πιο ενδιαφέρων και ωφέλιμος, πιο βατός πλέον…αλλά γι’ αυτόν, θα πούμε άλλη φορά!

Εμείς, αγαπητοί συμμαθητές, είχαμε την τύχη τα τρία αυτά χρόνια, παράλληλα της βασικής μας εκπαίδευσης, να διδαχτούμε και την Γεωπονία, μια επιστήμη που έχει τις ρίζες της στον δημιουργό και όχι στον άνθρωπο. Οι πρακτικές και θεωρητικές γνώσεις που είχαμε μπολιάστηκαν με τις νέες αποκαλύψεις και την επιστημονική πρόοδο των τελευταίων χρόνων. Μάθαμε μυστικά που δεν ξέραμε για την λειτουργία και την ισορροπία της φύσης. Τώρα πλέον τα φυτά στο μπαλκονάκι σας ξέρουν ότι ξέρετε και σας εμπιστεύονται περισσότερο..

Ο Θεός αγάπησε τα πουλιά και έκανε τα δέντρα…

Ο άνθρωπος αγάπησε τα πουλιά και έφτιαξε κλουβιά…

Ένας γεωπόνος θα άνοιγε την πόρτα….

Μάντσιος Παύλος

Σχολικά Βιώματα

Με αφορμή το κείμενο του Καζαντζάκη για την Νέα Παιδαγωγική και τα βιώματα των παιδιών εκείνη την εποχή, θυμήθηκα δικά μου βιώματα από την σχολική μου ηλικία.

Ξύπνησαν αναμνήσεις, βιώματα θετικά, αρνητικά τι να πρωτοθυμηθώ;

Παιδί γεμάτο όνειρα και σχέδια, ανέμελο, χαρούμενο, δραστήριο, ξεκίνησα τα πρώτα μου βήματα στο σχολείο, έναν χώρο που αγαπούσα και ήταν το καταφύγιο μου.

Γεννήθηκα σε ένα χωριό από μια οικογένεια βιοπαλαιστών, αγροτική με αυστηρούς κανόνες και ιδέες.

Τρία παιδιά στην οικογένεια, δύο κορίτσια και ένα αγόρι και η γιαγιά έμενε μαζί μας. Εγώ ήμουν το δεύτερο παιδί στην οικογένεια, η αδελφή μου ένα χρόνο μεγαλύτερη και ο αδελφός μου τρία χρόνια μικρότερος, εγώ το πιο ζωηρό από τα τρία.

Περίμενα πως και πως να χτυπήσει το πρώτο κουδούνι και να πάω σχολείο, ήθελα να ξεφύγω από τις δουλειές του σπιτιού και όλες τις αγροτικές που έπρεπε να πάμε να βοηθήσουμε όλη η οικογένεια.

Ένα σχολείο με μεγάλο αριθμό παιδιών, θυμάμαι η τάξη μου είχε 32 παιδιά, αγόρια και κορίτσια μαζί. Δύσκολα χρόνια, οι δάσκαλοι αυστηροί, απαιτητικοί, αυταρχικοί, δεν συγχωρούσαν λάθος, μόνο ξύλο, αυτός ήταν ο τρόπος παιδαγώγησης.

Εγώ προσπαθούσα να είμαι καλή μαθήτρια γιατί τα αγαπούσα τα γράμματα και ήθελα να τραβήξω την προσοχή των γονιών μου, εμένα με λέγανε ότι είμαι καλή μαθήτρια και δεν είχα ανάγκη για να με βοηθήσουνε στο διάβασμα, η προσοχή όλη ήταν στα αδέλφια μου γιατί δεν τα θέλανε και εννοείται στο αγόρι, γιατί το αγόρι έπρεπε να προχωρήσει. Παρόλα αυτά εγώ πάντα διαβασμένη, με διαγωγή κοσμιοτάτη, όσο μεγάλωνα μόνη μου έψαχνα βοήθεια για να καταλάβω κάποια μαθήματα, πήγαινα στον ξάδελφο μου, που ήταν άριστος, μεγαλύτερος από εμένα. Τα χρόνια πέρασαν με τα εύκολα και δύσκολα εκείνης της εποχής και έφτασα Γυμνάσιο και εκείνο γιατί είχε γίνει στο χωριό και πήγα απευθείας.

Φτάνοντας τρίτη Γυμνασίου κάναμε το μάθημα Σ.Ε.Π. (Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός) ακόμα το θυμάμαι, αν και πέρασαν περίπου 40 χρόνια, μας ρωτούσε η καθηγήτρια ποιοι θα προχωρήσουμε και τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε, ήμουν η πρώτη που είπα ότι θέλω να πάω λύκειο και να σπουδάσω, δεν με ένοιαζε τι, μόνο να σπουδάσω. Όταν πήγα σπίτι και το είπα με λένε “αυτό ξέχασε το, φτάνει, πήγες γυμνάσιο, ήταν στο χωριό, μια χαρά, δεν σε χρειάζεται να πας πουθενά”. Εγώ να τους παρακαλάω αλλά με τίποτε δεν άλλαζαν γνώμη “εσένα δεν σε χρειάζεται”, με λέγανε, “θα βρεις ένα καλό παιδί μέσα από το χωριό και θα παντρευτείς, και άσε τα γράμματα και τα σχολεία”, τα λόγια τους ήταν αυτά (η λύση ο γάμος για το κορίτσι) “να πάει ο αδελφός σου, ναι είναι αγόρι”, θυμάμαι που ο πατέρας μου έλεγε “θα στείλω το αρνί μέσα στους λύκους”, κάθε μέρα άκουγα αυτά τα λόγια, μάταια προσπαθούσα να τους μεταπείσω.

Είχα όνειρα, είχα σχέδια πολλά αλλά η ζωή είχε άλλα σχέδια και οι γονείς μου.

Σήμερα τα παιδιά βιώνουν το καθένα το δικό του “μπουλινγκ”, εγώ τότε το βίωσα από την οικογένεια μου.

Εννοείται ότι τότε δεν μπορούσε κανένα παιδί να φέρει αντίρρηση στην οικογένεια του, σταμάτησα το σχολείο και μέσα σε δύο χρόνια παντρεύτηκα για να φύγω και να νιώσω ελεύθερη.

Τα χρόνια πέρασαν, έκανα μια όμορφη οικογένεια με δυο υπέροχα κορίτσια, τα οποία τα έδωσα τα προσόντα και τα εφόδια να σπουδάσουν, όπως και το πέτυχα, και εγώ με ένα όνειρο ζωής, κάποτε να τελειώσω το λύκειο. Και έφτασε το πλήρωμα του χρόνου στα 54 μου χρόνια να κάνω την αρχή και να ξεκινήσω το λύκειο με μεγάλη χαρά και αγάπη.

Όταν κάτι το θέλεις και το αγαπάς πάρα πολύ, ποτέ δεν είναι αργά να το πραγματοποιήσεις. Λόγια και σκέψεις μιας γυναίκας, συζύγου, μητέρας, γιαγιάς 54 ετών, μαθήτριας α΄ λυκείου.

Χατζηευθυμίου Δέσποινα