Αλήθεια πόσο εύκολο είναι να γράφεις ιστορίες συνδυάζοντας άσχετες μεταξύ τους λέξεις; Ή πόσο δύσκολο είναι να βρίσκεις τίτλο για τις ιστορίες σου; Μπορεί να γραφτεί ολοκληρωμένο κείμενο από πολλές και διαφορετικές συγγραφικές πένες;

         Στα παραπάνω »φιλοσοφικά» ερωτήματα δόθηκαν απαντήσεις σε μια από τις καθιερωμένες συναντήσεις της Περιβαλλοντικής μας Ομάδας που αφορούσε την »Δημιουργική Γραφή». Συγκεκριμένα, μια μέρα που οι συνθήκες δεν επέτρεπαν κάποια εξωτερική δραστηριότητα, σκεφθήκαμε πως θα ήταν χρήσιμο να ασχοληθούμε με θέματα που αφορούν την συγγραφή κειμένων καθώς ένας από τους τελικούς στόχους της Περιβαλλοντικής ήταν η δημιουργία ενός περιοδικού! Χρειαζόμασταν όμως εξάσκηση!                                                                                                                  Έτσι, χωριστήκαμε σε μικρότερες ομάδες και μέσα από το παιχνίδι και συγκεκριμένες -κάπως παράδοξες η αλήθεια είναι- τεχνικές ,προσπαθήσαμε να γράψουμε ιστορίες και κείμενα. Η διαδικασία είχε ως εξής: Σε πρώτη φάση εκπρόσωπος της  κάθε ομάδας έλεγε από μία λέξη -την πρώτη λέξη που θα ερχόταν στο μυαλό-.Οι λέξεις αυτές θα συγκεντρώνονταν και θα καταγράφονταν από όλες τις ομάδες. Στη συνέχεια ( και αφού έγινε εκ νέου χωρισμός των ομάδων) η κάθε ομάδα έπρεπε μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο να γράψει μια μικρή ιστορία χρησιμοποιώντας τις σκόρπιες και ασύνδετες μεταξύ τους λέξεις που είχαν καταγραφεί! Υπήρχε ωστόσο μια προυπόθεση :Η α” ομάδα θα ξεκινούσε με την φράση: »Μια φορά κι έναν καιρό…», η β” ομάδα με την φράση: »Και ύστερα…» και η γ” ομάδα με την φράση: »Και στο τέλος…»Εννοείται πως καμιά από τις ομάδες δεν γνώριζε τι γράφουν οι υπόλοιπες! Η τελευταία δε φάση της διαδικασίας προέβλεπε την ανάγνωση και  ένωση των ιστοριών που θα προέκυπταν  και την εύρεση ευφάνταστων τίτλων για την »ενοποιημένη» πλέον από την συρραφή των κειμένων ιστορία. Ο κάθε τίτλος θα μπορούσε να είναι μεγάλος ή μικρός, αστείος ή σοβαρός, επεξηγηματικός ή αινιγματικός, αρκεί να προκαλούσε το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

            Η όλη διαδικασία ήταν ιδιαιτέρως διασκεδαστική και κατά κοινή ομολογία δεν καταλάβαμε πως πέρασε η ώρα! Το πιο αστείο και αναπάντεχο ήταν πως συμπωματικά οι ιστορίες -αν και λίγο τρελούτσικες- μας φάνηκαν πως όντως αλληλοσυμπληρώνονταν!

            Παρακάτω σας παραθέτουμε τα αποτελέσματα της προσπάθειάς μας και ελπίζουμε να διασκεδάσετε διαβάζοντάς τα όσο κι εμείς όταν τα γράφαμε!

            Λέξεις: καλοκαίρι, ζωγραφική, ουσιαστικό, πατάτες, Όλυμπος, κουδούνι.

            α” κείμενο: Μια φορά κι έναν καιρό είχαμε πάει διακοπές στον Όλυμπο. Ήταν καλοκαίρι, ο ήλιος ήταν πολύ λαμπερός, η φύση ήταν πανέμορφη κι έτσι αποφάσισα να ασχοληθώ με την ζωγραφική. Αφού ολοκλήρωσα την ζωγραφιά μου εμφανίστηκαν κάποια ζωάκια. Ένα από αυτά είχε κρεμασμένο στο λαιμό του ένα κουδούνι και ένα ταμπελάκι με το όνομά του! Τι περίεργο! το όνομά του ήταν »Ουσιαστικό»! Κάποια στιγμή πείνασα και αποφάσισα να επιστρέψω στο σπίτι για να πάω να φτιάξω και να φάω τηγανητές πατάτες!

            β” κείμενο: Ύστερα χτύπησε το κουδούνι και ήταν ο ντελιβεράς με τις πατάτες από το φαστφουντάδικο »Όλυμπος». Το κακό ήταν ότι έπρεπε να διακόψω τη ζωγραφική μου για να του ανοίξω, ενώ έκλεινα το ουσιαστικό » το καλοκαίρι».

            γ” κείμενο: Στο τέλος πήγαμε στο σπίτι ενός φίλου μας. Χτυπήσαμε το κουδούνι και μας άφησε να περάσουμε μέσα. Μπήκαμε στο δωμάτιό του και μας έφερε να φάμε πατάτες τηγανητές ενώ ταυτόχρονα βλέπαμε βίντεο για το καλοκαίρι και τη ζωγραφική. Όμως είχαμε ξεχάσει πως είχαμε ασκήσεις  και λύσαμε ένα ουσιαστικό στα αρχαία ελληνικά. Ενώ τις λύναμε μας έλεγε πόσο τέλειος είναι ο Όλυμπος!

            Προτεινόμενοι τίτλοι: »Τα γεώμηλα φαγωθήκανε», »Οι τέλειες διακοπές», »Όχι άλλες πατάτες!», »Οι διακοπές στο φαστφουντάδικο και η επίσκεψη…», »Πατάτες Ολύμπου», »Ο σπαστικός ντελιβεράς που έφερε από τον Όλυμπο πατάτες στο σπίτι του φίλου μου», »Πατάτες για όλους».

            Δεν ξέρουμε για σας, εμείς πάντως γελάσαμε πολύ με την όλη διαδικασία και το συνιστούμε ανεπιφύλακτα για μια στιγμή που η παρέα βαριέται και θέλει να κάνει κάτι δημιουργικό!

  (Σημ:Η τεχνική που ακολουθήθηκε είναι εμπνευσμένη από εργαστήριο Σεμιναρίου Δημιουργικής Γραφής της ΔΔΕ Κυκλάδων όπου συντονίστρια ήταν η συγγραφέας παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας κ.Ε.Σβωρόνου.)

     Στις μέρες μας το ίντερνετ αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας καθώς το χρησιμοποιούν οι περισσότεροι άνθρωποι και για πάρα πολλές δουλειές. Μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις η χρήση του διαδικτύου αποδεικνύεται εθιστική και βλαβερή για την υγεία και την ψυχολογία των ανθρώπων.

     Παρόλα αυτά ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι χρησιμοποιούν κάποιες από τις »εφαρμογές» που προσφέρει το ίντερνετ, ιδιαιτέρως εκείνες που δίνουν την δυνατότητα της επικοινωνίας ακόμη και σε ανθρώπους που μένουν σε μέρη μακρινά.

      Από τις πιο δημοφιλείς εφαρμογές είναι το instagram. Μέσω αυτού μπορούμε να παρακολουθούμε και ταυτόχρονα να μοιραζόμαστε στιγμές της καθημερινότητάς μας με άλλους. Όπως όλα τα πράγματα έτσι και το instagram έχει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Π.χ. μια διάσημη προσωπικότητα μπορεί να προβάλλει το έργο της και να επηρεάσει τον κόσμο εμπνέοντάς τον για κάτι καλύτερο. Επιπλέον η πληθώρα των καταστημάτων που διαφημίζουν προιόντα δίνουν την ευκαιρία της επιλογής και της εύκολης και γρήγορης πρόσβασης σε αυτά μέσω της ηλεκτρονικής αγοράς.

     Από την άλλη μεριά όμως τα ίδια αυτά πλεονεκτήματα μπορούν κάλλιστα να μετατραπούν σε μειονεκτήματα. Π.χ. μπορεί να έχουμε εύκολη και γρήγορη πρόσβαση σε οποιαδήποτε αγορά αλλά δεν ξέρουμε πόσο ασφαλής είναι ο ιστότοπος ή η συναλλαγή αυτή, δεν γνωρίζουμε εάν γίνεται κατάχρηση των προσωπικών μας δεδομένων κτλ. Επιπλέον -πέρα από τις επισφαλείς συναλλαγές- η χρήση του instagram γίνεται συχνά από παιδιά ηλικίας κάτω των δεκαπέντε ετών που δεν έχουν ακριβή επίγνωση της επικινδυνότητας τέτοιων εφαρμογών. Βλέπουμε λοιπόν να εθίζονται στην χρήση του και χωρίς να το συνειδητοποιούν να επηρεάζεται η ψυχολογική τους κατάσταση από μια εικονική πραγματικότητα που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματική ζωή.

     Σκεφθήκαμε πως θα είχε ενδιαφέρον να πραγματοποιήσουμε μια έρευνα σχετικά με το θέμα κι έτσι φτιάξαμε ένα ερωτηματολόγιο το οποίο μοιράστηκε σε διάφορους μαθητές του σχολείου μας και απαντήθηκε ανώνυμα. Οι ερωτήσεις ήταν οι εξής:

     1.Έχεις εφαρμογή instagram;      -Ναι          -Όχι

     2.Πόσες ώρες την χρησιμοποιείς καθημερινά;   (1-2 ώρες)      (2-4 ώρες)        ( 5 ώρες και βάλε…)

     3.Σε απασχολούν τα σχόλια των άλλων ;     (ναι)     (όχι)

     4.Σε επηρεάζουν οι ινφλουένσερς και οι διάσημοι και αν ναι πόσο;  (ναι)    (όχι)

     5.Αν καταργούσαν την εφαρμογή instagram πως θα ένιωθες;

          -(όχι τόσο άσχημα)     -(αρκετά άσχημα)     -(πάρα πολύ άσχημα)     (δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτό)

    Σύμφωνα με τις απαντήσεις των παιδιών έχουμε τα εξής δεδομένα:

-To 80% των μαθητών που ρωτήθηκαν έχει την εφαρμογή.

-To 50% των μαθητών την χρησιμοποιούν καθημερινά.

-Το 5-10% δηλώνει πως δεν μπορεί να ζήσει χωρίς το instagram.

      Ολοκληρώνοντας την ενασχόλησή μας με το θέμα δεν μπορέσαμε τελικά να καταλήξουμε σε ένα μόνο συμπέρασμα για το εάν το instagram είναι καλό ή κακό καθώς αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από την σωστή ή λανθασμένη χρήση του.

              Σε μια από τις δράσεις της Περιβαλλοντικής μας Ομάδας είχαμε την χαρά και την τιμή να γνωρίσουμε από κοντά έναν ξεχωριστό καλλιτέχνη του τόπου μας, έναν -κατά κάποιον τρόπο- αυτοδίδακτο ζωγράφο, στα έργα του οποίου εξυμνείται η φύση και ο άνθρωπος. Ο ίδιος προτιμά να αυτοπροσδιορίζεται ως λιμενικός περισσότερο παρά ως ζωγράφος. Τα έργα του όμως που αποτυπώνουν με τρόπο καθαρό και λαϊκό την καθημερινότητα των ανθρώπων της διπλανής πόρτας και την άγρια ομορφιά του κυκλαδίτικου τοπίου, φανερώνουν καλλιτεχνική ευαισθησία, αυθεντικότητα, πρωτοτυπία και ιδιαίτερο προσωπικό ύφος που γοητεύει τον θεατή και του περνάνε πολλαπλά μηνύματα μέσα από μια αισθητική που είναι συνυφασμένη με τον καθημερινό μόχθο των ανθρώπων και ταυτόχρονα την εμπειρία της λαϊκής σοφίας.

             Πρόκειται για τον κ. Λευτέρη Κορωνιό, έναν άνθρωπο της βιοπάλης και του μόχθου (στα πόδια του έβαλε »παπούτσι κανονικό» -όπως χαρακτηριστικά μας είπε- μετά τον σεισμό, σε ηλικία επτά ετών) με χέρια δουλεμένα και λόγια σταράτα, που με χαρά μας άνοιξε την πόρτα του εργαστηρίου του, μας ξενάγησε στον χώρο του και μας παραχώρησε μια συνέντευξη για το σχολικό περιοδικό μας! Οι ερωτήσεις τέθηκαν εντελώς αυθόρμητα από τα παιδιά, χωρίς να υπάρξει κάποια ιδιαίτερη προετοιμασία και εμπνεύστηκαν από την θέα των ζωγραφικών έργων και από την παρουσία του ίδιου του ζωγράφου.

κ.Μπαμπλούδη:-Ευχαριστούμε πολύ που μας δεχτήκατε στον φιλόξενο χώρο σας και μας επιτρέπετε να δούμε από κοντά όλους αυτούς τους πολύ όμορφους πίνακες! Ξέρετε, με κάποια αφορμή ,μιλήσαμε στην Περιβαλλοντική μας Ομάδα για τα έργο σας και τα παιδιά έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και θέλησαν να σας γνωρίσουν από κοντά και να σας πάρουν μια συνέντευξη!

κ.Κορωνιός :-Μάλιστα!

κ.Μπαμπλούδη :-Εάν είστε έτοιμος λοιπόν, τα παιδιά έχουν κάποιες ερωτήσεις!

κ.Κορωνιός: -Ευχαρίστως, σας ακούω!

Νίκη:- Εγώ θα ήθελα να σας ρωτήσω γενικώς για την καριέρα σας ως ζωγράφος και θα ήθελα να μου πείτε για τα συναισθήματα που μπορεί να είχατε νιώσει σε σημαντικές στιγμές της ζωής σας σε σχέση με την ζωγραφική.

κ.Κορωνιός:-Μάλιστα! Καταρχάς να σας ευχαριστήσω που ήρθατε στο σπιτικό μου -να ξεκινήσουμε από εκεί- και προτιμήσατε να σας πω δυο πραγματάκια που θα σας ωφελήσουν. Εμένα με βοήθησε πάρα πολύ η φύση. Με βοήθησε καθώς το μοναδικό μου οπτικό πεδίο ήταν το γαλάζιο και οι άνθρωποι, από εκεί ξεκίνησα. Π ήρα μερικά μαθήματα στη »Διπλάρειο Σχολή», ελεύθερο σχέδιο, προοπτική, μακέτα και ξυλογλυπτική. Στη συνέχεια κατατάχτηκα στο Λιμενικό Σώμα και από εκεί βοηθήθηκα καθώς ήρθα σε επαφή με τον άνθρωπο. Από εκεί ξεκίνησα να δημιουργώ, με βοήθησε πολύ ο ίδιος ο άνθρωπος, η φύση και στη συνέχεια άνοιξα τις φτερούγες μου και πήγαινε το πινέλο »με κλειστά μάτια». Ξεκίνησα και έκανα εκθέσεις στην Άνδρο, στην Τζια και στον Πειραιά, επίσης αρκετές στην Σαντορίνη και »μπήκε το νερό στο αυλάκι»! Δεν έφυγα όμως από τον άνθρωπο, δηλαδή έβλεπα ότι δυο χέρια και δυο πόδια μόνο δεν κάνουν τον άνθρωπο! Υπάρχει η ψυχή, είναι η ψυχική κατάσταση του ανθρώπου (ενν. που τον κάνει ξεχωριστό) και τότε άρχισα να ζωγραφίζω. Κάθε πίνακας είναι μια ιστορία ανθρώπου!

Νίκη:- Λέτε δηλαδή πως η φύση, ο άνθρωπος και η ψυχική του κατάσταση σας ενέπνευσε να αρχίσετε την ζωγραφική σε επαγγελματικό επίπεδο;

κ.Κορωνιός:- Ναι. Επίσης ήταν πως ένιωθα εγώ όταν ζωγράφιζα, ήτανε η ψυχική μου ηρεμία, ήμουνα πάντα ήρεμος ψυχικά. Επιπλέον αυτό που με βοήθησε είναι ότι δεν ξενύχταγα χωρίς λόγο! ξενύχταγα στην δουλειά μου, στις βάρδιες, αλλά δεν ξενύχταγα άδικα. Ό,τι χρόνος έμενε έπαιρνα ρεπό και ηρεμούσα, δεν το τράβαγα, δεν το τσίτωνα για να ικανοποιήσω την εξέλιξη της σύγχρονης εποχής! παρέμεινα αγρότης, παρέμεινα »ήλιο με ήλιο», δηλαδή εννοώ πως όταν έφευγε ο ήλιος μετά από λίγο πήγαινα στο σπίτι και έτσι παρέμεινα ήρεμος μέχρι και σήμερα.

κ.Μπαμπλούδη:- Ωραία! Βλέπουμε εδώ στους πίνακές σας διάφορα πρόσωπα και καθώς είπατε πηγή της έμπνευσής σας ήταν ο άνθρωπος! Να  υποθέσουμε ωστόσο όχι ο οποιοσδήποτε άνθρωπος; Προφανώς είχαν κάτι ιδιαίτερο τα συγκεκριμένα πρόσωπα που τράβηξαν την προσοχή σας, έτσι δεν είναι;

κ.Κορωνιός:- Εγώ -ως προς τις προσωπογραφίες- παρέμεινα πιστός στον αιγαιοπελαγίτη! Προσέξτε , είμαστε στον 24ο Παράλληλο, αφού γεννήθηκα σε αυτό το νησί…Στον 24ο Παράλληλο ,μετά από μια ηλικία, τα πρόσωπα των ανθρώπων είναι περίπου ίδια, σχισμένα από αέρα και ήλιο. Εγώ εδώ παρέμεινα, δηλαδή δεν έφτιαξα πρόσωπα που είναι βόρεια (με βόρεια χαρακτηριστικά) ,έφτιαξα Νότιο Αιγαίο!

Πέτρος:- Να ρωτήσω κάτι κι εγώ;

κ.Κορωνιός:-Παρακαλώ!

Πέτρος:- Κάποιες από τις ζωγραφιές σας έχουν πάνω μια σημαία με φεγγάρι…Είναι συμβολικό αυτό;

κ.Κορωνιός:- Ναι, ναι! θα σου απαντήσω αμέσως! Το φεγγάρι είναι αυτό που δημιουργεί τον άσχημο καιρό ή τον καλό. Όταν το φεγγάρι είναι ανάσκελα έρχεται κακοσύνη, όταν το φεγγάρι είναι όρθιο έχουμε μπονάτσες! Εάν προσέξεις σε μερικά έργα υπάρχει και όρθιο και πανσέληνος. Είναι δεκάδες τα έργα μου τα οποία έχουν το φεγγάρι απάνω, είναι έμπνευση για εμένα! Η πιστοποίηση η δικιά μου ότι θα έχω καλοσύνη ή φουρτούνα είναι το φεγγάρι. Τώρα, στην σύγχρονη εποχή, έχουμε την μετεωρολογία, παλιά δεν υπήρχαν αυτά και οι άνθρωποι που ασχολούνταν με την θάλασσα το βράδυ κοιτούσαν το φεγγάρι για να ξεκινήσουν την επομένη τις εργασίες τους…

Νίκη:- Θα ήθελα κι εγώ να ρωτήσω κάτι για τις ζωγραφιές σας!

κ.Κορωνιός:- Μάλιστα!

      Πρωτομαγιά του ’23 (σημείωνε με κόκκινα γράμματα το ημερολόγιο) και -αναμφίβολα- ανάμικτα συναισθήματα ευτυχίας και ανυπομονησίας νότιζαν τις ψυχές όλων μας καθώς την επομένη ημέρα θα ξεκινούσε η πολυπόθητη εκδρομή της Γ” Γυμνασίου Θήρας. Η προσμονή ήταν πράγματι διάχυτη σε μαθητές και καθηγητές! Βλέπετε η Κρήτη μας…περίμενε!

       Όταν -μετά από ένα σχετικά σύντομο και ευχάριστο ταξίδι με πλοίο- φτάσαμε στην προβλήτα του Ηρακλείου δύο λεωφορεία ανέλαβαν την έγκαιρη μεταφορά μας προς την ιδιαίτερη και γραφική πόλη των Χανίων, στα προάστια της οποίας βρισκόταν το -αναντίρρητα- πολυτελές ξενοδοχείο όπου και θα διαμέναμε για τα επόμενα τρία βράδια. Έχοντας ωστόσο ως άρρητο σύμμαχό μας τον καλό καιρό ,οι περιηγήσεις μας στον επίγειο εκείνο παράδεισο δεν μας επέτρεψαν μια πολύωρη και ανούσια παραμονή στο ξενοδοχείο. Το περίφημο Μουσείο Τυπογραφίας ,το ιστορικό Γερμανικό Κοιμητήριο του Μάλεπε αλλά και τα γραφικά σοκάκια της παλιάς πόλης των Χανίων ,αποτελούσαν τους ιδανικούς προορισμούς για να εντρυφήσουμε στην γνώση της ιστορίας του τόπου.

        Η εκπαιδευτική μας εκδρομή όμως -πέραν αυτών- συμπεριλάμβανε και μουσική βραδιά με μουσικές και τραγούδια της λεβεντογέννας Κρήτης για να εντρυφήσουμε καλύτερα στην πολιτιστική κληρονομιά του νησιού. Ωστόσο ,αυτό που έκανε την εκδρομή μας πραγματικά ενδιαφέρουσα, ήταν η συνύπαρξη με τόσα διαφορετικά άτομα του σχολείου μας που στο παρελθόν ενδέχεται και να αγνοούσαμε. Πιο συγκεκριμένα, κατά την διάρκεια της εκδρομής και χωρίς την πίεση των μαθημάτων και του ωρολογίου προγράμματος του σχολείου, είχαμε την ευκαιρία να γνωριστούμε καλύτερα οι μαθητές μεταξύ μας, δημιουργώντας όμορφα βιώματα και δυνατές αναμνήσεις.

        Αξιομνημόνευτη εξάλλου στιγμή της εκδρομής μας αποτελεί και η επίσκεψή μας στον τάφο και την οικία του Ελευθερίου Βενιζέλου, του ανθρώπου που έπαιξε σημαντικό ρόλο στα πολιτικά δρώμενα της νεότερης ιστορίας της χώρας μας ενώ εξίσου ενδιαφέρουσα ήταν και η επίσκεψή μας στο Αρχαιολογικό Μουσείο.

        Όταν η ανατολή του ήλιου σηματοδότησε ελπιδοφόρα την τέταρτη και τελευταία ημέρα του ταξιδιού μας ακολούθησε μια τρίωρη στάση στον ευλογημένο τόπο του Ρεθύμνου. Εκεί όπου ο πετρόχτιστος φάρος, το επιβλητικό φρούριο »Φορτέντζα» και συνάμα η γοητευτικότατη αρχιτεκτονική των διατηρητέων οικημάτων του συνθέτουν ένα ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό κόσμημα.

         Για το τέλος της εκδρομής αφήσαμε την πρωτεύουσα του νησιού, το σαγηνευτικό Ηράκλειο -που επίσης μας μάγεψε- με τα αξιοθέατά του και τα θέλγητρα μιας σύγχρονης μεγαλούπολης. Επισκεφθήκαμε τον λιτό τάφο του σπουδαίου Έλληνα συγγραφέα Ν.Καζαντζάκη, περιδιαβήκαμε τον αρχαιολογικό χώρο της Κνωσού, θαυμάσαμε το εντυπωσιακό Ενυδρείο και απολαύσαμε το νόστιμο φαγητό των μαγαζιών της πόλης του Ηρακλείου.

         Έτσι, όταν ήρθε η ώρα της επιστροφής, γεμάτοι με υπέροχες εικόνες και αναμνήσεις και με ιδιαίτερη συγκίνηση από την εμπειρία της πρώτης μας πολυήμερης μαθητικής εκδρομής, ανεβήκαμε στο πλοίο της γραμμής για να επιστρέψουμε στην ιδιαίτερη πατρίδα μας την Σαντορίνη και αποχαιρετήσαμε την Κρήτη καθώς την βλέπαμε να χάνεται μέσα σε έναν απέραντο, γαλάζιο ορίζοντα.

            Είναι αλήθεια ότι την σημερινή εποχή το διαδίκτυο μας προσφέρει πολλές δυνατότητες, ειδικά στον τομέα της ψυχαγωγίας. Έτσι παρατηρούμε πως πολλά παιδιά εφηβικής και προεφηβικής ηλικίας ξοδεύουν ώρες ατελείωτες στο διαδίκτυο σερφάροντας ή παίζοντας ηλεκτρονικά παιχνίδια. Ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις των παιδιών που έχουν μικρή ή ελάχιστη πρόσβαση σε ηλεκτρονικές εφαρμογές. Οι περισσότεροι έφηβοι θέλουν να αφιερώνουν πολύ χρόνο στο διαδίκτυο χωρίς να συνειδητοποιούν την διάρκειά του !Ο χρόνος φαίνεται πως περνά χωρίς να το καταλάβουμε κι ας έχουμε περάσει ώρες ολόκληρες μπροστά σε μια οθόνη! Η χειρότερη μάλιστα στιγμή είναι όταν ένας ενήλικας έρχεται για να διακόψει την αγαπημένη σου ασχολία και να σου πάρει την συσκευή ή το τηλεχειριστήριο μέσα από τα χέρια! (Οι περισσότεροι το έχουμε ζήσει). Τότε θυμώνεις, φωνάζεις, χτυπιέσαι και νιώθεις πως ήρθε η καταστροφή!

            Γιατί όμως ένα νέο παιδί να προτιμά την εικονική πραγματικότητα του διαδικτύου και όχι μια βόλτα έξω με φίλους και συμμαθητές; Υπάρχουν παραπάνω από μία απαντήσεις σε αυτό. Για παράδειγμα μέσω του διαδικτύου μπορείς να μιλάς με τους αγαπημένους σου φίλους που όμως μένουν μακριά, σε άλλη γειτονιά ή και σε άλλη πόλη. Μπορείς να μιλάς με διάφορους ανθρώπους κι έτσι να μην νιώθεις μοναξιά. Ίσως να μην υπάρχει αληθινή επικοινωνία με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας και να ξεφεύγεις από τις γρίνιες και τους οικογενειακούς τσακωμούς βρίσκοντας ένα άλλο περιβάλλον πιο »φιλικό». Εξάλλου στο διαδίκτυο ο καθένας μπορεί να φτιάξει μια »ταυτότητα» που τον ευχαριστεί. Να υποδυθεί από την ασφάλεια του δωματίου του πως είναι κάποιος άλλος, ένας χαρακτήρας που ο έφηβος θαυμάζει και θα ήθελε να είναι.

             Όλα τα παραπάνω βέβαια μπορούν να γυρίσουν μπούμερανκ και να παγιδεύσουν τον ίδιο τον έφηβο. Πολλά ακούγονται καθημερινά στις εφημερίδες και στα δελτία ειδήσεων. Όμως πέρα από αυτούς τους κινδύνους υπάρχουν και άλλοι που θεωρούνται πιο »αθώοι» καθώς έχουν να κάνουν με μικρές υποχωρήσεις στην καθημερινή ζωή που όμως από ένα σημείο και μετά καταντούν πρόβλημα. Το πιο συνηθισμένο είναι να παραμελήσει κάποιος τα μαθήματά του επειδή είναι προσκολλημένος στα ηλεκτρονικά. Κάποιοι προτιμούν να πουν ψέματα στους γονείς τους προκειμένου να εξασφαλίσουν λίγες ώρες ακόμη ηλεκτρονικού παιχνιδιού. Συχνά παραμελούν τις υποχρεώσεις τους μέσα στο σπίτι όπως για παράδειγμα να μαζέψουν το δωμάτιό τους .Υπάρχουν ακόμη περιπτώσεις που παρατάνε τον αθλητισμό γιατί προτιμούν να παίζουν παιχνίδια στο ίντερνετ. Είναι όμως φυσιολογικό για έναν έφηβο αντί να βρίσκεται έξω στον καθαρό αέρα με φίλους να κάθεται μπροστά στο μπλε φως της οθόνης; Το ερώτημα ασφαλώς είναι ρητορικό. Την απάντηση κατά βάθος την γνωρίζουμε όλοι και είναι αρνητική. Διάφοροι ψυχολόγοι, παιδοψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί κ.ά. χτυπάνε το καμπανάκι του κινδύνου. Η υπερβολική και λανθασμένη χρήση των ηλεκτρονικών μέσων μπορεί να οδηγήσει σε κατάχρηση και σε εξάρτηση από αυτά. Σε όλες τις περιπτώσεις χρειάζεται να υπάρχει μια καλή σχέση του γονέα με το παιδί και μια ουσιαστική επικοινωνία .Στα πρώτα κιόλας σημάδια εξάρτησης οι γονείς θα πρέπει να απευθυνθούν για βοήθεια στους ειδικούς. Πλέον υπάρχουν διάφορα κέντρα απεξάρτησης από τα ηλεκτρονικά όπου μπορεί να απευθυνθεί κάποιος και να ζητήσει βοήθεια.

(Πηγή:efiveia.gr, Αργυρώ Βουζβούρη- Συνθετική Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας)

               Ήταν ήδη προχωρημένο Φθινόπωρο όταν μας ανακοίνωσαν από το σχολείο πως όλη η Β΄ τάξη θα πραγματοποιούσε μια εκπαιδευτική επίσκεψη στο Μπελλώνειο! Στην αρχή χαρήκαμε πολύ, απλά και μόνο στη σκέψη πως θα χάναμε μάθημα! Ωστόσο στη συνέχεια καταλάβαμε πως η εμπειρία αυτή άξιζε και με το παραπάνω καθώς μέσα από διαδραστικά παιχνίδια αποκτήσαμε καινούριες γνώσεις με τον πλέον διασκεδαστικό τρόπο! Κάπως έτσι δόθηκε η ευκαιρία στην »δημοσιογραφική» μας ομάδα να δράσει και να γράψει το σχετικό κείμενο.

               Πιο συγκεκριμένα στο Μπελλώνειο Ίδρυμα υπήρχε μία έκθεση που αφορούσε ένα ερευνητικό πλοίο από τις Η.Π.Α. και το πλήρωμά του που αποτελούνταν από διάφορους επιστήμονες και φοιτητές. Αποστολή του είχε την έρευνα και παρατήρηση του θαλάσσιου βυθού της ευρύτερης περιοχής της Σαντορίνης και την ανακατασκευή της γεωλογικής ιστορίας του τόπου βάσει των ηφαιστειακών στρωμάτων και ιζημάτων του πυθμένα της θάλασσας. Οι επιστημονικές ομάδες των φοιτητών και των εργαζομένων στην αποστολή αυτή ήταν πρόθυμοι να μας ενημερώσουν σχετικά με το πλοίο »Joides Resolution (JR)» όπως λέγεται και να μοιραστούν μαζί μας τις γνώσεις τους για τον πυθμένα της θάλασσας, τους υποθαλάσσιους μικροοργανισμούς και την σημασία τους και την φύση γενικότερα.

               Το συγκεκριμένο πλοίο κατασκευάστηκε το 1978 από την εταιρεία Halifax Shipyard και το χρησιμοποιούσαν ως πετρελαιοφόρο. Επτά χρόνια μετά την κατασκευή του μετατράπηκε σε ωκεανογραφικό πλοίο έτσι ώστε να μπορεί να εξερευνήσει τον πυθμένα των ωκεανών του κόσμου. Το 2003 ξεκίνησε το ολοκληρωμένο πρόγραμμα »Ωκεάνιων Γεωτρήσεων» ,ενώ στη συνέχεια από το 2006- 2008, εξοπλίστηκε πλήρως με εξοπλισμό γεωτρήσεων. Τέλος το συγκεκριμένο πρόγραμμα μετονομάστηκε σε »Διεθνές Πρόγραμμα Ανακάλυψης Ωκεανών». Το μήκος του πλοίου ισούται με είκοσι δύο φάλαινες, ενώ το πλήθος των ατόμων που χωράει το σκάφος είναι 125 άνθρωποι, επιστήμονες και τεχνικοί που δουλεύουν 24 ώρες το 24ωρο. Το JR είναι ένα ερευνητικό σκάφος που τρυπά στον πυθμένα του Ωκεανού για να συλλέξει και να μελετήσει βασικά δείγματα που μας βοηθάνε να κατανοήσουμε καλύτερα την κλιματική αλλαγή, την γεωλογία καθώς και την ιστορία της γης μέσα από τα ιζήματα και τα απολιθώματα.

                Στον κόσμο μας υπάρχουν πολλοί μικροοργανισμοί στους οποίους δεν δίνουμε ιδιαίτερη σημασία διότι δεν φαίνονται με γυμνό μάτι. Λόγου χάρη τα απολιθώματα που είναι λείψανα φυτικών ή ζωικών μικροοργανισμών ή μεγαλύτερων οργανισμών που έζησαν πριν από την σημερινή εποχή και παγιδεύτηκαν σε ιζήματα (στρώματα γης) μας δίνουν πολλές πληροφορίες. Τα ιζήματα και τα απολιθώματα αυτά βρίσκονται στις θαλάσσιες περιοχές των ηφαιστείων και έχουν μεγάλη γεωλογική ιστορία. Τα απολιθώματα αυτά μπορούν να έχουν διάφορα σχήματα αποτυπωμένα επάνω τους. Για παράδειγμα μπορεί να δείχνουν καβούκια από σαλιγκάρια .Ανάλογα με το σχήμα του καβουκιού καταλαβαίνουμε και την θερμοκρασία που είχε η κάθε θαλάσσια περιοχή την εποχή εκείνη. Με δυο λόγια όλες αυτές οι πληροφορίες συλλέγονται, αναλύονται και συνεκτιμώνται ώστε να βγουν σημαντικά συμπεράσματα για την γεωλογική ιστορία του πλανήτη μας.                                  Μαθαίνοντας όλα τα παραπάνω μπορέσαμε κι εμείς με την σειρά μας να κατανοήσουμε και τελικά να συμμεριστούμε τον ενθουσιασμό της επιστημονικής ομάδας που θα διερευνούσε τον βυθό της θάλασσας της Σαντορίνης. Ελπίζουμε πως με το κείμενο αυτό θα κεντρίσουμε και το δικό σας ενδιαφέρον ώστε να ασχοληθείτε -εάν όχι με την μελέτη- τουλάχιστον με την προστασία του θαλάσσιου και υποθαλάσσιου περιβάλλοντος!

Ρούσσος Πέτρος, Α3

              Όταν παίζω ποδόσφαιρο κάποιες φορές είμαι καλός και άλλες πάλι όχι! Είναι ανάλογα πως θα ξεκινήσω. Αν οι άλλοι εξαρχής μου λένε πως δεν θα παίξω καλά επηρεάζομαι και τότε καλύτερα είναι να φεύγω μιας και θα παίζω σαν τρίχρονο…Παρόλα αυτά κάποιες φορές παίζω πολύ καλά! Αυτές οι φορές είναι όταν οι συμπαίκτες μου δεν μουρμουράνε ή δεν με κοροϊδεύουν. Όταν όμως οι φίλοι μου λένε στην αρχή »ωχ, έπιασε την μπάλα ο στραβοπόδαρος , τότε τα πόδια μου ρίχνουν δεξιά ή αριστερά αντί για μπροστά. Κάποιες φορές μάλιστα με κάνουν και αναπαράσταση! Τότε είναι που ούτε για περαστικός δεν κάνω και θέλω να εξαφανιστώ! Αν και ξέρω πως δεν πρέπει να ακούω τους άλλους ,αυθόρμητα – εκεί που νιώθω μια χαρά – επηρεάζομαι από τα αρνητικά σχόλια και χάνω τον έλεγχο των ποδιών μου!

              Παρόλα αυτά είμαι αποφασισμένος να μην παραιτηθώ από την προσπάθεια! Θα συνεχίσω να παίζω για την χαρά του παιχνιδιού και της παρέας! Ελπίζω να το καταλάβουν και οι φίλοι μου και να χαλαρώσουν λίγο για να απολαμβάνουμε ακόμη καλύτερα το παιχνίδι!

(Αντώνης-Ειρηναίος Κουλουριώτης, Β2, Ραφαήλ-Μάριος Μπόκας , Α3)

            Το Σάββατο ,στις 28/01/2023, η Περιβαλλοντική Ομάδα του σχολείου μας πραγματοποίησε την πρώτη της δεντροφύτευση. Συγκεκριμένα, τα παιδιά που συμμετέχουμε στην Περιβαλλοντική, δώσαμε ραντεβού στην αυλή του Γυμνασίου όπου μας περίμενε το Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων μαζί με άλλους γονείς, μαθητές και καθηγητές καθώς το κάλεσμα για την συγκεκριμένη δραστηριότητα απευθύνονταν προς κάθε ενδιαφερόμενο.

             Η ημέρα ήταν ηλιόλουστη και μαζεύτηκε αρκετός κόσμος. Έτσι, εφοδιασμένοι με φτυάρια, τσάπες, ποτιστήρια και πάνω απ” όλα κέφι και ενθουσιασμό ριχτήκαμε στη δουλειά. Πρώτα όμως μας μίλησε ο γεωπόνος και πρόεδρος της Δευτεροβάθμιας του Δήμου κ.Δημήτρης Σιγάλας καθώς θα μας διέθετε τα δεντράκια. Ως γεωπόνος ο κ. Σιγάλας μας έδωσε πολλές και διάφορες πληροφορίες για το δέντρο το οποίο θα φυτεύαμε ,δηλαδή την ελιά. Στη συνέχεια μας έδειξε την διαδικασία που έπρεπε να ακολουθήσουμε για να φυτέψουμε τις ελιές. Επίσης μας μίλησε για το πως συνδέεται η ιστορία της Ελλάδας με την ελιά. Έπειτα μας ανέφερε πως μέχρι πρόσφατα οι περισσότεροι πίστευαν πως η Σαντορίνη δεν είχε ποτέ δέντρα ώσπου κάποιοι επιστήμονες ανακάλυψαν μέσα από ανασκαφές πως στα αρχαία χρόνια η καλλιέργεια της ελιά στο νησί ήταν διαδεδομένη. Συγκεκριμένα ,μετά από έρευνες στα τοιχώματα της καλντέρας του νησιού μας (στο μεσαίο στρώμα) ανακαλύφθηκαν απολιθωμένα φύλλα και κλαδιά από ελιές, γεγονός που επιβεβαιώνει την ύπαρξη ελαιόδεντρων κατά την αρχαιότητα στην Σαντορίνη.

            Μετά την σύντομη αλλά πολύ ενδιαφέρουσα ενημέρωση, όλα τα παιδιά ριχτήκαμε στη δουλειά. Με ομαδικό πνεύμα ,θέληση και συνεργασία, κατορθώσαμε να καθαρίσουμε ένα χέρσο και αχρησιμοποίητο μέρος της σχολικής αυλής και να φυτέψουμε δεκαπέντε ελαιόδεντρα. Κατά κοινή ομολογία εκείνη την χειμωνιάτικη αλλά ηλιόλουστη ημέρα η επαφή που αποκτήσαμε με την φύση και η ικανοποίηση που μας έδωσε ο εθελοντισμός, θα μας μείνουν αξέχαστα! Ταυτόχρονα όμως αυτή η εμπειρία ήταν η αφορμή για να ψάξουμε και να βρούμε περισσότερα στοιχεία για την σχέση της ελιάς και των καρπών της με την ιστορία της πατρίδας μας.

Η ΕΛΙΆ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΊΑ ΤΗΣ

Το Σάββατο στις 28\1\2023 η περιβαλλοντική ομάδα του σχολείου μας πραγματοποίησε την πρώτη της δενδροφύτευση. Η ελιά σημαίνει πολλά για τους Έλληνες και έχει σημαντική σημασία στον πολιτισμό της Ελλάδας. Σύμφωνα με την μυθολογία η ελιά ήταν το ιερό δέντρο της πόλης της Αθήνας διότι στην διαμάχη των θεών για το ποιος θα είναι ο προστάτης της πόλης , η θεά της σοφίας Αθηνά πρόσφερε στους κατοίκους της Αθήνας ένα δέντρο ελιάς το οποίο κρίθηκε από τους πολίτες της πόλης πολυτιμότερο για τη ζωή τους σε σχέση με το άλογο, το δώρο του θεού της θάλασσας, Ποσειδώνα. Η συμβολική  σημασία της ελιάς υπήρχε σε όλους τους τομείς της ζωής των Ελλήνων από την αρχαιότητα έως σήμερα. Χαρακτηριστικά, από το 776π.Χ στους  Ολυμπιακούς αγώνες, το μοναδικό βραβείο που έπαιρνε ο ολυμπιονίκης ήταν ο <<κότινος>> ένα στεφάνι φτιαγμένο από κλαδί αγριελιάς και
συμβόλιζε την ειρήνη και την υποχρεωτική ανακωχή στην αρχαιότητα, σε όλο τον κόσμο, κατά τη διάρκεια των αγώνων. Η ελιά είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την παράδοση και ιστορία των Ελλήνων. Οι Αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν τις ελιές ως σύμβολο καλοσύνης και ευγενείας, ενώ ακόμη και σήμερα τα
κλαδιά της ελιάς συμβολίζουν την ειρήνη. Ο καρπός της ήταν από τα αρχαία χρόνια ευλογημένος, σύμβολο γνώσης, σοφίας , αφθονίας, υγείας, δύναμης και ομορφιάς. Επίσης οι Ευαγγελιστές Ματθαίος και Μάρκος λένε πως το μέρος όπου προσευχήθηκε τελευταία φορά ο Ιησούς ήταν ο κήπος των Ελαιών ή αλλιώς κήπος της Γεθσημανή, εκεί όπου ο Ιούσας θα του έδινε το φιλί της προδοσίας πριν παραδώσει τον Ιησού στους Ρωμαίους στρατιώτες. Το ελαιόλαδο έχει σφραγίσει τις ελληνικές παραδόσεις με τις οποίες είναι άρρηκτα συνυφασμένο. Ιερό σύμβολο του κύκλου της ζωής, χρησιμοποιείται σε όλες τις σημαντικές στιγμές και τελετουργίες, γέννηση, βάπτιση, γάμο και θάνατο. Για τους ορθόδοξους χριστιανούς, το λάδι έχει τη σημασία θρησκευτικού αγαθού καθώς είναι συνδεδεμένο με τα μυστήρια του Χρίσματος και του Ευχέλαιου. Με λάδι ελιάς επίσης ανάβουν καντήλια στις εκκλησίες μας και παρασκευάζεται το Άγιο Μύρο. Το λάδι έχει σχέση και με την αρτοκλασία. Αρτοκλασία είναι όταν ένας πιστός προσφέρει στην εκκλησία πέντε άρτους και στην συνέχεια τους ευλογεί ο Ιερέας κι έπειτα κόβονται σε μικρά κομμάτια και μοιράζονται στους πιστούς που βρίσκονται στην εκκλησία. Επιπλέον ο πιστός φέρνει ένα μπουκάλι κρασί και ένα μπουκάλι λάδι. Το λάδι πέρα όμως από τους θρησκευτικούς συμβολισμούς υπάρχει και στην καθημερινή μας διατροφή. Το λάδι παίζει σημαντικό ρόλο καθώς το βάζουμε σχεδόν σε όλα τα φαγητά της Ελληνικής κουζίνας και όπως αποδεικνύουν σύγχρονες μελέτες συμβάλει στην πρόσληψη πολλών ασθενειών λόγω των ευεργετικών χαρακτηριστικών του.

Πηγές:
ilida.gr, monastery.gr εφημερίδα <<Τα νέα>>, άρθρο Π.
Σταμάτη, 4-4-2000

ΕΛΛΑΔΑ (ΒΡΑΣΝΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ)

(Κουλουριώτης Αντώνιος-Ειρηναίος, Β2)

Συνήθως τις διακοπές των Χριστουγέννων τις περνώ στα Βρασνά ,ένα χωριό της Θεσσαλονίκης. Εκεί διατηρούνται ακόμη πολλά ιδιαίτερα έθιμα. Ένα από αυτά είναι τα »κόλντα». Στα »κόλντα»κάθε 23 Δεκεμβρίου τα παιδιά του χωριού παίρνουν από ένα ξύλο ελιάς και περνούν από κάθε σπίτι του χωριού λέγοντας ένα σύντομο τραγουδάκι ενώ συγχρόνως χτυπάνε το ξύλο αυτό στο πάτωμα και δίνουν ευχές για υγεία, ευημερία και μακροημέρευση. Ως αντάλλαγμα οι νοικοκυρές του σπιτιού δίνουν στα παιδιά διάφορες λιχουδιές όπως σοκολάτες, καραμέλες, ξηρούς καρπούς και φρούτα.

Όλα αυτά γίνονται το σούρουπο, μόλις σημάνει η καμπάνα για τον Εσπερινό. Το επόμενο πρωί λέμε τα κάλαντα που έχουν ιδιαίτερη μελωδία και λόγια.

Κάτι αντίστοιχο επαναλαμβάνεται την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς .Δηλαδή το πρωί λέμε τα παραδοσιακά κάλαντα και το βράδυ γυρνάμε από σπίτι σε σπίτι με ένα κλαδί ελιάς δεμένο με κόκκινη κλωστή και λέμε ποιηματάκια και ευχές. Οι νοικοκυρές και πάλι μας γεμίζουν με γλυκά και φρούτα.

Eπίσης κάτι ιδιαίτερο είναι πως υπάρχουν τρία επίσημα δείπνα με πολύ συγκεκριμένα φαγητά και ιεροτελεστία που κανείς δεν πρέπει να παραλείψει. Πρόκειται για το δείπνο της Παραμονής των Χριστουγέννων, της Παραμονής της Πρωτοχρονιάς και της Παραμονής των Θεοφανείων. Σε αυτά υπάρχει πάντα ένα αναμμένο κερί, ένα πιάτο με γεννήματα που παράγει ο τόπος και ένα αναμμένο θυμιατό με το οποίο ο νοικοκύρης του σπιτιού θα θυμιατίσει ολόκληρο το σπίτι και την αυλή. Έπειτα κόβουμε ένα στολισμένο με τον δικέφαλο αετό ψωμί μέσα στο οποίο βρίσκεται το »φλουρί». Έχουμε λοιπόν τρείς ευκαιρίες μέσα στις διακοπές των Χριστουγέννων να πετύχουμε το »φλουρί»!

Σερβία

(Νικολέττα Τυροδήμου, Α4)

Την ημέρα των Χριστουγέννων το πρωί, όλοι πάμε στην εκκλησιά για προσευχή, έπειτα φτιάχνουμε κάτι σαν ψωμιά και μέσα βάζουμε ένα νόμισμα,
ένα ξυλάκι και ένα μπιζέλι καλαμποκιού. Αργότερα, αφού καθίσουμε στο τραπέζι το κρατάμε όλοι μαζί και το γυρίζουμε λέγοντας την προσευχή. Έπειτα
απλά το σπάμε σε κομμάτια έτσι όπως το κρατούσαμε! Όποιος τύχει το νόμισμα στο κομμάτι του σημαίνει καλά οικονομικά, το ξυλάκι αντίστοιχα
υγεία και το μπιζέλι του καλαμποκιού μια όμορφη και καλή χρονιά! Κατά το βράδυ τα παιδιά πρέπει να βγουν έξω για να παίξουνε μέχρις ότου
οι ενήλικες να βάλουν άχυρα μέσα στο σπίτι και μέσα στα άχυρα να τοποθετήσουν γλυκά, λεφτά και άλλα καλούδια. Όταν τα παιδιά βρουν όλες
τις λιχουδιές και τα μπιχλιμπίδια μεσα στα άχυρα, τότε ο νοικοκύρης του σπιτιού φέρνει ένα ξύλο και καίει τα άχυρα μαζί με το ξύλο! Έτσι τελειώνει η
μέρα των Χριστουγέννων !!!

                   Το μικρό εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής (1825-1834) βρίσκεται πολύ κοντά στην Αρχαία  Θήρα, σε υψόμετρο 190 μέτρων. Δίπλα στο ναό υπάρχει ένα μοναδικό σπήλαιο με τρεχούμενο νερό-αγίασμα από πηγαία νερά που σχηματίζουν μικρές λιμνούλες. Το εκκλησάκι αυτό είναι αφιερωμένο στην Παναγία και η επιλογή του ονόματος »Ζωοδόχος Πηγή» προφανώς σχετίζεται και με τα νερά που αναβλύζουν στο μέρος αυτό.

                   Για να πας σε αυτό το εκκλησάκι πρέπει σίγουρα να υπάρχει η συνοδεία κάποιου ενήλικα διότι η διαδρομή προς αυτό δεν είναι και τόσο εύκολη καθώς το μονοπάτι είναι ιδιαιτέρως ανηφορικό και στενό. Η ομάδα μας όμως ήταν πολύ καλά οργανωμένη ! Αφού ορίσαμε το σημείο συνάντησης με τους καθηγητές μας και είχαμε προετοιμαστεί κατάλληλα μεταφέροντας μαζί μας ό,τι τυχόν θα χρειαζόμασταν, ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε σιγά-σιγά και προσεκτικά για να μην έχουμε κάποιο ατύχημα. Σε όλη την διαδρομή απολαμβάναμε την μαγευτική θέα και την υπέροχη φύση που απλώνονταν μπροστά μας.

                   Μετά από κάποια ώρα φτάσαμε στην Ζωοδόχο Πηγή! Το πρώτο πράγμα που αντικρύσαμε ήταν το εκκλησάκι που βρισκόταν μισοκρυμμένο μέσα στον βράχο. Επίσης στο κέντρο σχεδόν της αυλής του υπήρχε ένα μεγάλο και εντυπωσιακό πυκνόφυλλο δέντρο ενώ σε κάποιο από τα κλαδιά του κρεμόταν μια μικρή καμπάνα! Αφού προσκυνήσαμε και απολαύσαμε το τοπίο, στη συνέχεια προχωρήσαμε πιο μέσα και μπήκαμε σε ένα μεγάλο άνοιγμα μιας σπηλιάς στην είσοδο της οποίας είχε φυτρώσει ανάποδα ένα δεντράκι που μας έκανε εντύπωση καθώς αδιαφορούσε για τους κανόνες της βαρύτητας! Παραδίπλα υπήρχε ένα τραπεζάκι κι ένα παγκάκι. Συνεχίσαμε να προχωράμε με περιέργεια και με κάποιο δέος  ώσπου  τελικά οδηγηθήκαμε στο κέντρο ενός πολύ ιδιαίτερου σπηλαίου! Εκεί υπήρχε μια πηγή με νερό που έτρεχε και σχημάτιζε πολλές μικρές λιμνούλες. Πιο μέσα διακρίνονταν με δυσκολία -γιατί ήταν πολύ σκοτεινά- μια ακόμα πιο μικρή σπηλιά με νερό αλλά δεν χωρούσε κανένας μας να μπει! Εκτός από την κεντρική λιμνούλα υπήρχαν τριγύρω πολλές »βραχολεκάνες»- όπως μάθαμε πως λέγονται- δηλαδή λείες λεκάνες με νερό που είχαν δημιουργηθεί με την πάροδο του χρόνου και το τρεχούμενο νερό που γλύφει τον βράχο.

                   Αφού πήγαμε σε όλους τους χώρους που μπορούσαμε να εξερευνήσουμε ,βγήκαμε έξω στο μικρό προαύλιο. Εκεί καθίσαμε για να ξεκουραστούμε, να φάμε το κολατσιό που είχαμε μαζί μας και να πάρουμε δυνάμεις για την κατάβαση. Όση ώρα μείναμε εκεί, στον φιλόξενο χώρο της εκκλησίτσας κάναμε διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα. Π.χ. ακούσαμε τις ιστορίες που είχαν να μας διηγηθούν οι μεγάλοι σχετικά με τον χώρο, ενώ μια μαθήτρια παρουσίασε την εργασία που είχε αναλάβει ,δηλαδή μας είπε πληροφορίες για τις πηγές που είδαμε και την σύνδεσή τους με την ιστορία της Αρχαίας Θήρας. Μετά παίξαμε όλοι μαζί κάποια παιχνίδια, βγάλαμε πολλές φωτογραφίες με φόντο την υπέροχη θέα που μας είχε μαγέψει και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.

                    Σε αυτή την μοναδική εκδρομή περάσαμε τέλεια! Μάλιστα κάποιοι από εμάς όταν αφηγηθήκαμε τις εμπειρίες μας στους γονείς μας διαπιστώσαμε με έκπληξη πως οι ίδιοι δεν γνώριζαν αυτούς τους »κρυμμένους θησαυρούς» του νησιού μας! Έτσι η ανάβαση αυτή επαναλήφθηκε σε δεύτερο χρόνο , αυτή τη φορά για να ξεναγήσουμε οι ίδιοι τους γονείς μας και τους φίλους τους!

                     Θα θέλαμε να κλείσουμε το θέμα μας με μια συμβουλή: η Σαντορίνη έχει υπέροχη φύση και πολλούς τέτοιου τύπου »κρυμμένους θησαυρούς». Αξίζει τον κόπο να τους γνωρίσουμε και φυσικά να τους προστατέψουμε!

(Πηγή: giannisargyros.blogspot.com.)