Από τις μαθήτριες Κολιτσίδα Αποστολία-Ελένη, Μαλισόβα Πηνελόπη, Μπραζιώτη Φραντζέσκα
Η λέξη «περόνη» προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα «πείρω» (= διαπερνώ, διατρυπώ) και χρησιμοποιείται για να δηλώσει τη μικρή αιχμηρή ράβδο με την οποία διατρυπά κανείς δύο ή περισσότερα αντικείμενα και τα συνδέει ή τα στερεώνει μαζί (συνώνυμη: καρφίτσα). Η λέξη, ωστόσο, έχει και δεύτερη σημασία: στην επιστήμη της Ανατομίας σημαίνει «το μακρύ και λεπτό οστό που καταλαμβάνει το έξω πλάγιο τμήμα της κνήμης». Στην αρχαιότητα η περόνη ήταν εξάρτημα της γυναικείας αμφίεσης σε σχήμα καρφίτσας με σφαιρίδιο (ή κόσμημα) στη μια του άκρη, που το χρησιμοποιούσαν για τη συγκράτηση και διακόσμηση των ενδυμάτων και των μαλλιών (συνώνυμη: πόρπη).
Η περόνη που απεικονίζεται στη φωτογραφία εκτίθεται στο «Μουσείο της Ανασκαφής» του Μουσείου Ακρόπολης (προθήκη 2, αρ. 26). Τοποθετείται χρονικά στην Πρωτογεωμετρική περίοδο (τέλη 10ου αι. π.Χ.) και είναι κατασκευασμένη από σίδηρο και χαλκό. Βρέθηκε το 1995 στην ανασκαφή του οικοπέδου Μακρυγιάννη μέσα σε τεφροδόχο αμφορέα μαζί με μία ακόμη ίδια περόνη. Πιθανότατα οι περόνες αυτές συγκρατούσαν το ένδυμα νεκρής γυναίκας πριν την καύση της και στη συνέχεια τοποθετήθηκαν στο αγγείο που περιείχε την τέφρα της.
Το αρχαίο ελληνικό ένδυμα σχηματίζεται από ένα ορθογώνιο κομμάτι ύφασμα, κυρίως από μαλλί ή λινάρι, που παράγει ο όρθιος αργαλειός.
Το ύφασμα αυτό τύλιγαν γύρω από το σώμα τους και το συγκρατούσαν στη θέση του χρησιμοποιώντας περόνες (καρφίτσες), πόρπες (παραμάνες), κουμπιά και ζώνες. Με τον τρόπο αυτό, το ίδιο κομμάτι ύφασμα μπορούσε να δημιουργήσει διαφόρους τύπους ενδυμάτων.
ΠΗΓΕΣ
1. Μπαμπινιώτης, Γ. (1998). Λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας. Αθήνα: Κέντρο Λεξικολογίας.
2. https://www.theacropolismuseum.gr/peroni
3. https://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/macedonia/cities/page_007.html
4. Το ένδυμα στην αρχαία Ελλάδα (Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης)
5. Αρχαία Ελληνική Ενδυμασία (Υπουργείο Πολιτισμού)
